Geplaatst Het liep al tegen sluitingstijd toen ze haar ouders smeekte mee te gaan in het spookhuis. “Dit is echt de laatste rit hoor Raisa, dan gaan we naar huis”, sprak haar moeder. “Is goed, maar dan gaan jullie wel mee hè?”, hield Raisa vol. “Jaja, is goed.” Vol goede moed stapte Raisa voorin in het treintje. Achter haar zaten haar ouders. Ze vond het erg leuk, voornamelijk omdat ze eerder om alles moest lachen dan schrikken. Dankzij haar nachtzicht zag ze alles aankomen. Helemaal met haar gedacht bij het spookhuis heeft ze niets gehoord van de gebeurtenissen die zich achter haar afspeelden. Toen ze voorbij de laatste deur waren, draaide ze zich om. “En vonden jullie het leuk?” Wat ze toen zag bracht haar meteen in shock. Haar ouders zaten hoofdloos achter haar. “Nee!”, gilde ze nog. Nog voordat de wagen stil stond werd ze meegesleept door twee mannen. Ze stribbelde fel tegen en wilde net tot haar eigenlijke vorm komen toen ze in de o zo bekende blauwe ogen keek. Ze liet zich verder zonder tegenstribbelen meevoeren. Haar ouderlijk huis heeft ze sindsdien nooit meer gezien. Ze werd meteen naar het Mansion gebracht, een schuilplaats voor vampieren. Haar ouderlijk huis was afgebrand en persoonlijke bezittingen vernietigd. Haar voogd werd Ox, een vampier van al 500 jaar oud. Ze kan zich nog steeds zijn blik herinneren toen ze hem voor het eerst ontmoette. Er stond verdriet in zijn ogen. “Het is zeker 100 jaar geleden dat ik de laatste vampierjacht heb meegemaakt en nu is hij weer geopend”, sprak hij tegen haar. Het enige wat ze kon doen was haar betraande gezicht verbergen tegen zijn borst.
Nu zes jaar later, was ze een volwassen vrouw geworden op weg naar een laatste stageplek om haar opleiding tot kunstmanager te voltooien. Ox had iets met de vampierleider van Amerika afgesproken, Tristan, zodat ze onderdak kreeg van een vampier en wegwijs gemaakt werd.
“Is alles goed mevrouw”, weer klopte de stewardess op de wc deur. Door al haar overpeinzingen had ze de eerste paar kloppen niet gehoord. “Ja, het gaat prima, ik voelde me alleen niet zo goed”, antwoordde Raisa. “Gaat alles nu weer prima? We moeten u verzoeken om plaats te nemen in uw stoel, we gaan namelijk landen”, klonk het door de deur. Snel likte ze het hoopje bloed van haar arm weg en liet de wond genezen. Na nog één blik in de spiegel opende ze de deur. Een bezorgde stewardess keek naar haar op. Raisa glimlachte en liep naar haar stoel.
Ben benieuwd wat jullie van mijn schrijfstijl vinden
. Ik hou van schrijven maar vaak laat ik het aan niemand zien. Overigens zal er een vervolg zijn, aangezien ik die in mijn hoofd al voor me zie. Ik moet het alleen nog op papier krijgen. 
. 