Het PABOniveau ligt gelukkig verschrikkelijk hoog. Inmiddels derdejaars, dan hou je gesprekken over de verbeterde versie van Hamertje Tik, de ruzies in de ballenbakken van IKEA of de frustraties over bellen in de trein. Laat ik het nou net over Hamertje Tik moeten hebben.

Hamertje Tik, wie kent het niet? Die kleine, gekleurde stukjes hout in allerlei vormen. Geweldig bedacht, kinderen leren de verschillende kleuren, de verschillende vormen, slaan en huilen. Want ja, dat laatste is natuurlijk niet te vermijden, zoals ik nog weet uit mijn eigen jonge jaren. Ook moest je het spel niet te veel spelen, dan raakte het bord waarop je moest “timmeren” zo snel kapot…

Dus het onderwerp: de verbeterde versie van Hamertje Tik! Want wat is nu geweldiger dan later je eigen kinderen jouw eigen jeugdspel te laten spelen! De nieuwe versie: het moet gróter, wereldser en eigentijdser. En veiliger. Want tegenwoordig wordt elk spelletje overal op gecontroleerd. Zit er geweld in? Dan plakken we daar een sticker voor op. Is het te moeilijk voor 3 jarige? Een stickertje voor 4+. Gevaar voor inslikken? Nog een sticker erbij.

Als ik aan verbeterde versies van spelletjes denk, krijg ik een computer in mijn gedachten. Want welk spel is nu niet te spelen op de computer? Geen vriendjes of vriendinnetjes om mee te spelen! Zie hier: je beste maatje. De computer!

Maar nee, Hamertje Tik zou Hamertje Tik niet meer zijn wanneer je het op de computer moet spelen. Want waar zit de sensatie wanneer je broertje misslaat en dus huilend naar je moeder loopt, zodat jij snel verder kunt timmeren of net even dat stukje kunt pakken waar je al heel de tijd op aast? Geen mooie pleisters meer wanneer je je vinger open had gehaald aan een spijker. Geen zoen van je moeder wanneer je je pijn had gedaan. Geen complimentjes van je vader omdat je een auto had gemaakt die echt op die van hem leek! …

Nee, doe mij maar geen verbeterde versie van Hamertje Tik. Dan maar de oude, inmiddels afgebladderde stukjes hout, krom geslagen spijkertjes en een bord dat bijna vermolmd is.
Gelukkig hoefde ik ook niet uit te zoeken of een verbeterde versie nodig zou zijn. Het was enkel een oefening om op het eindwoord van een voorganger door te breien, maar wel in je eigen verhaal…

Maar toch een blog waard.

Marianne