Bokt.nl

Citaat:

In de verte klinken gedempte stemmen. Een vrouw praat zachtjes, een man geeft antwoord. Iemand legt een vochtige doek op haar voorhoofd en ze slaat haar ogen op. Boven haar hangt een gezicht met vriendelijke bruine ogen. De vrouw glimlacht naar haar en richt zich dan op. “Foringi! Ze is wakker!”
De man met de blauwe ogen komt haastig aan gelopen. Hij kijkt enigszins bezorgt en knielt naast haar bed. “Hoe is het met je? Wil je wat drinken?” ze schudt haar hoofd. “Ik heb honger.” De man knikt naar de vrouw. “Haal wat brood voor haar.” De vrouw loopt weg en Foringi richt zijn ogen weer op haar. “Het spijt me dat alles zo gegaan is. We konden niet anders.” Hij kijkt om en ze volgt zijn blik; ze zijn in een kleine kamer, met wanden van steen. Er brand een vuur in de haard en er staan wat banken en een tafel. In de hoek staat een grote met ijzer beslagen kist, verder is de kamer zo goed als leeg.
“Waar ben ik? En wie zijn jullie? Waar is Erlendur?” de vragen stromen eindelijk over haar lippen. De man zucht. “Erlendur is hiernaast. Alles is goed met hem.” Het laatste voegt hij er snel aan toe als hij ziet wat ze wil vragen. “We zullen hem niks doen. En jou ook niet, daar sta ik voor in. Het was ook allerminst de bedoeling dat je flauw zou vallen – gelukkig ben je nu weer opgeknapt. We wisten niet dat je zo uitgeput was. Je gaf ook geen kik.” Hij glimlacht. “Knap nu eerst maar even goed op. Rust uit, slaap een beetje. Ik zal je straks door iemand laten halen om je een rondleiding te geven. En wat meer uitleg.” Foringi staat op. Hij glimlacht nog even naar haar, ze probeert zich op te richten om wat te zeggen maar ze heeft er de kracht niet voor. Hij loopt snel naar de deur toe en sluit deze zacht achter zich.
Ze staart naar het ruwe plafond. Wie zijn deze mensen? De man heeft haar in feite nog niks verteld, behalve dan dat Erlendur het goed maakt. Hij klonk oprecht bezorgd over haar en ook de vrouw leek haar heel aardig. Maar wie moest ze nu geloven – de man had op een venijnige toon tegen Erlendur gesproken. Erlendur was ook altijd vriendelijk tegen haar geweest. Wie moest ze vertrouwen?
De deur zwaait open en de vrouw komt voorzichtig de kamer binnen, in haar handen een blad. Ze zet het blad neer naast Alrúns bed en de geur van warm brood en zoete thee slaat ervan af. “Ik hoop dat het je smaakt, het brood is net gebakken. Geniet ervan.” Ze draait zich om en verlaat de ruimte. Meteen draait Alrún zich op haar zij en als een uitgehongerde wolf stort ze zich op het voedsel. Haar gezicht vertrekt pijnlijk als ze haar mond brand aan de hete thee maar ze drinkt gretig door.
Als het brood en de thee op is draait ze zich om en strijkt met haar handen over de lakens. Ze zucht even en probeert even nergens aan te denken, maar het lukt haar niet. In wat voor situatie is ze nu weer beland? Dit had ze nooit kunnen voorzien toen ze daar naast Erlendur stond, aan het eind van het pad naar de boomgaard en voor het eerst uitkeek over Eftir.
Ze ziet Erlendur weer voor zich, maar hij vervaagt en maakt plaats voor Foringi. Zachtjes drukt ze haar vingertoppen tegen haar slapen. Misschien is het maar beter om even helemaal niemand te vertrouwen. Ze sluit haar ogen en duwt haar gezicht diep in het kussen.

Aan het afkoelen van de lucht merkt ze dat de middag ten einde loopt. Ze schudt haar hoofd en neemt nog een hap gras. Ze kauwt op de taaie, smakeloze stengels en scharrelt wat met haar neus door een hoop dode bladeren maar vindt niks van haar gading. Lusteloos loopt ze verder, een stukje van de kudde weg. Dan ziet ze voor zich, onder een boom, een flinke struik. Net als ze haar tanden in de takken wil zetten scheert er een flits langs haar hoofd. Ze schrikt en verheft zich op haar achterbenen en springt opzij. Als ze zichzelf weer onder controle heeft ziet ze dat Heift naast haar staat, met haar oren in de nek en ontblote tanden.
Met een schrille gil haalt ze uit naar Heift en jaagt haar de heuvel af. Dan keert ze terug naar de struik en begint de takken te strippen. Ze schudt haar manen en trekt aan de takken. Niks smaakt haar vandaag, op welke andere dag dan ook had ze zich vol overgave op deze struik gestort maar vandaag blijft ze lusteloos wat aan de blaadjes knabbelen.
Plots bereikt een vreemde geur haar neus en ze steekt haar hoofd in de lucht en snuift diep. Een vlaag van herkenning schiet door haar hoofd en ze draait zich met een ruk om en dendert de heuvel af, struikelend over losse stukken grond en takken. Ze kan nog maar net op tijd afremmen als ze beneden aankomt en ze ziet zijn zwarte gestalte scherp afsteken tegen het blauwe water.
Hij draait zijn hoofd niet om maar aan de stand van zijn oren kan ze zien dat hij haar hoort naderen. Ze komt naast hem staan en kijkt in het water. Haar eigen muisgrijze kleur met de donkere manen lijkt haast sober vergeleken met zijn glimmende donkere vacht en zilverwitte manen. Ze duwt haar neus zachtjes in het water en hun spiegelbeelden rimpelen in duizenden kringen uiteen.
Dreyri knikt met zijn hoofd en kijkt haar dan aan. Dan tuurt hij weer over het water. De stilte hangt als mist tussen hen in. Dan draait hij zijn hoofd ineens haar kant op. “Dat is lang geleden. Je voelt het, ik weet het. We voelen het allemaal. Het hangt in de lucht.” Hij kijkt blind naar de overkant van het water, draait zich dan om en stapt langzaam weg.
Ze kijkt zijn gedaante na tot hij tussen de bomen is verdwenen. Dan werpt ze een blik op haar spiegelbeeld in het water, maar de ogen die haar aankijken zijn de ogen van een vreemde.