Bokt.nl

**Geplaatst**: 19-09-09 20:29

Re: [VER] My Dutch Lady, over geesten en blowen in Wales

Geplaatst: 19-09-09 20:29

Ik ben ook weer terug van de zomer

Brrr ik voelde zelf gewoon iets kouds over mn wang strelen op het moment dat Gerard over Helena's gezicht streelt. Jekkes

Wat goed om te lezen dat je mn achtergrond-tips hebt toegepast bij het meertje

Zo is het al veel makkelijker om iets voor te stellen.
Nu het huis nog

**Geplaatst**: 20-09-09 14:09

Re: [VER] My Dutch Lady, over geesten en blowen in Wales

Geplaatst: 20-09-09 14:09

gaaf stukje weer

, ben benieuwd naar het verleden van Gerard Jones

**Geplaatst**: 20-09-09 22:13

Re: [VER] My Dutch Lady, over geesten en blowen in Wales

Geplaatst: 20-09-09 22:13

Pff ik roep al heel de avond dat ik vroeg ga slapen..

Ben nu gekomen tot hoofdstuk vijf, en heb besloten dat ik toch ECHT naar bed ga.. (tsja, wie begint er dan ook zo laat aan zo'n goed verhaal?!)

Vind het echt een leuk verhaal, leest makkelijk en neemt je mee..
Normaal houd ik niet van dit soort verhalen, maar ik kan niet wachten tot je boek uit is, haha :))

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-10-09 11:04

Re: [VER] My Dutch Lady, over geesten en blowen in Wales

Geplaatst door de TopicStarter : 14-10-09 11:04

Jaaa, hier istie dan!

Fijn, kan ik alsnog in mijn eentje de weg naar mijn kamer zoeken. Ik heb nu in elk geval heel wat om over na te denken. Terwijl ik mijn weg terug door het kasteel zoek, dwalen de gebeurtenissen van vanavond weer door mijn hoofd. Het lijkt wel eeuwen geleden dat Petey me thuisbracht. En ook dat roept alleen maar nieuwe vragen op. Zou hij stiekem toch een player zijn? Is hij gewoon erg gevoelig? Maar misschien is het wel een gewoonte hier. Aan de andere kant, hij had een paar flesjes bier op. Het was niet te merken aan zijn rijgedrag, maar hij zou wat overmoedig geweest kunnen zijn. Voorlopig besluit ik om het daar op te houden. Want momenteel zijn er zaken die me meer intrigeren. Wat er met Mrs. Jones gebeurt is bijvoorbeeld. Ik zal er zelf achter moeten zien te komen, dat is duidelijk. Met die gedachte, kom ik eindelijk een bekende deur tegen. Mijn kamer! Behoedzaam loop ik naar de deur, en leg mijn hand op de klink. Ik vertrouw hier niets meer. De deur lijkt nu nog harder te kraken dan overdag. Gespannen houd ik mijn adem in. Maar mijn kamer is leeg. Ik controleer alle hoeken, mijn kast en badkamer, maar vanavond ben ik echt alleen. Eindelijk kan ik opgelucht ademhalen. Snel poets ik mijn tanden, en laat me in mijn bed vallen. Ik wil slapen, zonder te hoeven denken aan alles wat er mis is in dit huis. Morgen ga ik vragen of iemand anders iets vreemds gehoord of gezien heeft. Het zou bijna wel moeten, hoewel iets me zegt dat mijn familie hier te nuchter voor is. Zo blijf ik nog een tijdje draaien en woelen. Voetstappen, gekraak en gejammer houden me uit mijn slaap. Tot de warme zon mijn kamer verlicht, en mijn mobiel beweert dat het alweer een uur of elf in de morgen is. Ik wil het nog niet geloven, maar uiteindelijk ga ik toch mijn bed uit. Ik trek een badjas aan, en besluit mijn balkondeuren eens lekker open te zetten. Er staat een klein beetje wind, heerlijk. Langzaam en lui rek ik me uit. Nog even geniet ik van het zonnetje, dan loop ik langzaam naar de keuken. Iedereen heeft al ontbeten, maar mijn moeder is nog in de keuken bezig. “Goedemorgen mam, aan het opruimen.?” “Nou, zoiets. Ben jij vannacht in de keuken geweest soms? Of toen je thuiskwam?” Verbaast vertel ik haar dat ik zo snel mogelijk naar mijn kamer ben gegaan. Misschien niet de volledige waarheid, maar ook geen leugen. “O, nou dan weet ik het ook niet lieverd. Er zal wel een rat of iets dergelijks hebben gezeten. Want toen ik vanochtend beneden kwam, was het hier een puinhoop. Alle kastje open, niet stond meer op zijn plaats.”
Veel meer als “ja, vast een wild dier.” Weet ik niet uit te brengen. Wat ik wel weet, is dat Gerard vanavond wat uit te leggen heeft. Afwezig smeer ik een broodje, en probeer niet te denken aan wat deze ravage aangericht zou kunnen hebben. Als ik klaar ben laat valt mijn blik op de tuin. Nergens een tuinman te bekennen. Ik ontbijt in de eetkamer, voor zover het lukt, ik voel me misselijk. In een poging mezelf af te leiden, bekijk ik alle portretten die er hangen. Jonge, knappe vrouwen, grijze mannen. Luxe uitziende hondjes, duur uitziende katten, en langbenige paarden. De mooiste kleren, prachtige juwelen. Maar niet één lachend gezicht. Slechts flauwe, arrogante glimlachjes. Statige poses, chique kleren. Smalle, bleke gezichten. Niets om echt vrolijk van te worden. Zodra ik eindelijk de laatste hap heb weggewerkt, ga ik naar mijn kamer. Tijd om die verder in te richten. Ik zet wat spulletjes neer ,pak mijn laatste tas uit, en verstuur wat mailtjes naar Nederland. Het is alsof ik gewoon op vakantie ben, het idee dat ik mijn vriendinnen hierna niet meer dagelijks op school zal tegenkomen, is eigenlijk nog niet te bevatten. Voor ik afsluit kijk ik nog even hoe laat het is. Bijna drie uur, dat betekend dat ik nog even in het dagboek kan lezen. Maar als ik het van mijn bureau pak, valt me op dat het verplaatst is. Ik weet heel zeker dat ik het niet zo heb teruggelegd. Weer een nieuwe eigenaardigheid. Al lezende blijkt echter, dat dit nog best meevalt. Behalve over theepartijtjes, jachten en de rest van het dagelijkse leven, schrijft Elly namelijk nog meer. Ik ben dus niet gek. Zo snel als ik kan, lees ik hoe ze allerlei vreemde dingen beschrijft. Zelfs de twee schimmen in de tuin, die ik vannacht zag! Exact hetzelfde verhaal. Ze vechten, zilverkleurig bloed spat rond, en even later sterven ze. Elly schrijft dat ze dit regelmatig doen. Als je speciaal komt kijken, zijn ze er nooit. Kom je toevallig langs, dan zijn ze er altijd. Ook verteld ze veel over haar vader. Al zo lang ze zich kan herinneren, had hij een mysterieuze ziekte. Ik begin echt medelijden met haar te krijgen. Ze geeft duidelijk heel veel om haar vader, maar niemand geeft om haar. De drie broers hebben het te druk met rijkdom, en vergaren die door anderen uit te buiten. Tot mijn afschuw lees ik dat Gerard nog het ergste is. Over een moeder lees ik nergens iets. Zou die gestorven zijn?
Ik weet het niet, maar ik heb ook geen tijd om verder te lezen. Het is zo ongelofelijk veel, en bovendien is het al laat, vijf uur, heb ik zo lang gelezen? Het dagboek laat ik op mijn bed liggen, tijd om te gaan kijken wat mijn moeder aan het koken is. Vast soep, aangezien er nog steeds aardig wat bouwvakkers bezig zijn. Als ik de keuken inloop, staat ze inderdaad in een grote pan soep te roeren. “Ja” verdedigt ze zichzelf; “die arme mannen moeten eerst wat eten hoor!” Echt mijn moeder, altijd zorgzaam. Glimlachend zeg ik dat ze gelijk heeft. Als ik de tuin in loop, zie ik dat mijn vader druk in de weer is met plattegronden en plantenboeken. “Ha Helena, heb jij toevallig de tuinman nog gezien vandaag? Hij zou nog langskomen.” Mijn maag draait zich om, maar ik probeer normaal te klinken, als ik, waarheidsgetrouw, vertel dat ik hem niet meer gezien heb. Mijn vader lijkt niks te merken, afwezig staart hij in de verte. Tot hij een beslissing genomen lijkt te hebben. “Ach ja, ik wou hem toch al wegsturen. Wat een cliché, de tuinman spoorloos verdwenen. We kunnen zo in een Engelse detective.” Mijn vader vind zichzelf weer eens erg grappig. Nog lachend om zijn eigen grap, buigt hij zich weer over een van de plattegronden. Ik kan er nou niet echt om lachen. Als je immers weet dat deze man waarschijnlijk echt dood is, dan is de grap nogal, tja, wrang. Als ik verder de tuin in loop, leiden mijn voeten me naar de paardenstallen. Net als alles hier mooi, fascinerend, en beangstigend. Nu ik er voor een tweede keer kom, zie ik wel direct hoe statig alles is. Het schoonmaken heeft echt geholpen. Ik blijf niet te lang, het eten zal nu wel klaar zijn. Als ik weer in de keuken kom, blijkt mijn vermoeden niet helemaal juist. Ik zal eerst mijn zusje nog moeten helpen met tafeldekken. Vreemd genoeg gaat dat goed, en kunnen we zonder ruzie aanschuiven. Mijn moeder dient een heerlijke tomatensoep op, met knapperig stokbrood erbij. Tijdens het eten word er rustig gepraat. Enkele mannen lachen om een grap, mijn vader verteld tros dat alles tot nu toe keurig volgens plan verloopt. Als Elvira vraagt wanneer het nou klaar is, grijp ik mijn kans en vraag of ik vanavond nog naar de bioscoop mag. Ik merk dat mijn moeder dit niet zo gezellig vind, dus beloof ik morgenavond thuis te blijven. Dat geeft de doorslag, dus snel sms ik Tom om te vragen hoe laat we gaan. Ik snap ook wel dat ze het niet leuk vind dat ik weer weg ga. Iedereen heeft het zo verschrikkelijk druk, dat we nog steeds langs elkaar heen leven. Maar ik zie ons nu ook nog niet echt met zijn allen aan een spelletje mens-erger-je-niet zitten. En toch merk ik dat er iets anders is hier. Al is het maar vanwege alle ruimte. Ik breng mijn bord achter, en merk tot mijn verbazing dat iedereen helpt met het afruimen van de tafel. We zijn dus snel klaar, met dank aan de pas aangesloten afwasmachine. Maar er is wel een goede reden dat iedereen zomaar meehelpt. Namelijk, het toetje! Mijn moeder heeft pudding meegenomen, echt mijn favoriet. Om het iedereen naar z’n zin te maken, heeft ze verschillende smaken uit gekozen. Het moment voor mij om wat geld voor vanavond te vragen, dat had ik namelijk nog niet. En inderdaad, zonder mopperen trekt mijn vader zijn portemonnee. Als ik maar beloof om wat ik overhoud weer terug te geven. En om voorzichtig te zijn. En om geen al te enge film uit te zoeken. Ouders, in hun ogen blijven we altijd klein. Maar nu even niet mopperen, ik wil nog wel naar de film!

**Geplaatst**: 14-10-09 16:49

Geplaatst: 14-10-09 16:49

Ik heb nog lang niet alles gelezen -moet zo naar tennis, beetje aan de late kant - maar wat me heel erg opvalt is dat je nogal 'gemakkelijk' schrijft. Een beetje té, naar mijn mening. Misschien kun je proberen je zinnen wat mooier te maken? Ik weet niet hoe serieus je hiermee bezig bent, maar als je echt een goed boek wilt schrijven, moet je beginnen met ABN. Dus één vraagteken in plaats van twee en een schuine streep, logisch nederlands en hoofdletters/kleine letters daar waar ze horen. Verder is het mooier om getallen voluit te schrijven, misschien iets om voortaan te doen?

Het zijn maar ideetjes, verder vind ik het een leuk verhaal! Ik ga - als ik terug kom - snel verder lezen!

**Geplaatst**: 14-10-09 17:08

Geplaatst: 14-10-09 17:08

Heb laatst in 1 avond alles gelezen , moet zeggen dat je in het begin nogal wat spelfouten had maar heb er steeds minder kunnen ontdekken naarmate je verder ging

vind dat je ook een fijne vlotte schrijfstijl hebt , daar werd nog wel eens over geklaagd maar ik vind 't super fijn azg ik ook een snelle lezer ben

ga zo door met je verhaal

TOPPIE

ps: wel even wat sneller schrijven jij hè

we want more

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-10-09 09:40

Re: [VER] My Dutch Lady, over geesten en blowen in Wales

Geplaatst door de TopicStarter : 15-10-09 09:40

Thx allemaal!
Ja mijn taalgebruik moet ik inderdaad wel op letten, het begin is ook van twee jaar geleden ofzo.
Mocht ik het ooit afkrijgen (ach daar zorgen jullie wel voor hé?

) dan zal ik het wel helemaal overschrijven.

Zal nu nog wel wat gaan typen weer.

**Geplaatst**: 17-10-09 09:20

Geplaatst: 17-10-09 09:20

Zou zonde zijn om dit verhaal niet af te krijgen tis echt geweldig!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-11-09 11:11

Re: [VER] My Dutch Lady, over geesten en blowen in Wales

Geplaatst door de TopicStarter : 05-11-09 11:11

Tadaaaaaaaaa:

Want zodra ik mijn pudding op heb, sms ik Tom, hoe laat we gaan. Terwijl ik dit doe, bedenk ik dat ik mijn abonnement moet omzetten. Anders ben ik binnen de kortste keren blut. Steeds vanuit het buitenland naar het buitenland sms’en is natuurlijk niet handig. Maar voorlopig zal het wel gaan. Ik wacht tot ik een sms terug krijg, en zet ondertussen mijn schaaltje achter. Vrijwel meteen krijg ik een berichtje terug. In eerste instantie lijkt het echt alsof het in codetaal is geschreven. Verbaast staar ik naar alle cijfers en letters door elkaar. Dan bedenk ik dat het in sms taal geschreven is. Daar was ik natuurlijk nog niet aan gewend. Na het ontrafelen van alle afkortingen, letters en cijfers, denk ik dat ik het snap. Hij komt me om 8 uur halen. Tenminste, als ik het goed heb. Ik kijk op de klok, half acht. We hebben kennelijk weer lang en laat gegeten. Ik sms terug dat ik op tijd klaar zal staan. En ga dan naar boven om nog iets aan mijn haar en make-up te doen. Terwijl ik bezig ben, denk ik weer aan gisteravond. Hoewel ik er liever niet aan denk, doemt het beeld van de kamer met het sobere meubilair en de doodskist weer voor me op. Zou hij daar overdag zijn? Weer controleer ik de tijd. Nog twintig minuten. Ik vervloek mijn nieuwsgierige karakter, en loop de trap op. Door de kleerkast stap ik de zolder op. Het is er nu redelijk licht. Ik kan de gedachte dat hij daar misschien niet tegen kan, amper bedwingen. Technisch gezien zou het geen moordenaar van me maken. Alles wat ik over hem weet, geeft immers aan dat hij ondood is. En iemand die niet leeft, kun je niet echt vermoorden. Dat is een mooie gedachtegang, maar heb ik nu ook het lef om de deur open te maken? Het is makkelijker gezegd dan gedaan. Het zou zo’n makkelijke oplossing zijn, als hij gewoon niet tegen licht zou kunnen. Ik doe het. Met een bonzend hart en plakkerige handen, duw ik de klink naar beneden. Ergens knaagt mijn geweten, maar ik ben nu niet meer te stoppen. Langzaam open ik de deur. Een bundel lichtstralen valt naar binnen, ik volg. Met een vlaag van teleurstelling ontdek ik dat hij van een kleine hoeveelheid licht niet direct doodgaat. Mijn eerste conclusie. Ook ben ik direct een illusie armer. Vampiers slapen niet in een doodskist. Ze slapen op een bank. Met hun schoenen ernaast. Ze zien er niet doods uit, integendeel. Deze heeft zelfs kwijl rond zijn mondhoeken. En hij snurkt. Als ik de deur verder open, komt er meer licht door. Geïrriteerd mompelt hij wat, en draait zich om. Uit angst dat hij toch wakker word, stap ik achteruit, en sluit de deur. Onverrichter zake keer ik terug. Het is bijna acht uur. Ik weet niet of ik echt blij ben dat hij sliep. Maar aan de andere kant, wat had ik eigenlijk moeten zeggen? Had ik een briefje neer moeten leggen? Maar dan denk ik weer aan dat spottende lachje. Stik maar, ik moet ook wel gek zijn. Ik loop naar de hal, om daar op Tom te wachten. Nog even kijk ik in de spiegel, maar ik zie er prima uit. Het is mooi weer, dus ga ik vast naar buiten om daar te wachten. Het is nog steeds redelijk warm, echt een zomeravond. Ik ga op de trappen zitten, en wacht af. Ondertussen laat ik mijn blik over de oprit glijden. Die moet nog steeds opgeknapt worden. Onkruid groeit tussen het grind, en overal zitten kuilen. Waar gras hoort te staan, groeien vooral paardenbloemen, kleefkruid en brandnetels. In het midden staat ook nog een fontein, die het zo te zien al tijden niet meer doet. Ik ben benieuwd of hij te repareren valt. In de verte klinkt het geluid van vogels, en scooters. Ik ga vast staan, en begin richting het gek te lopen. Niet dat het nodig is, binnen enkele seconden komen Tom, Mike, Petey en Danny de hoek om gescheurd. Hun remmen piepen en het grind knarst, als ze enkele centimeters voor mij tot stilstand komen. Godzijdank deed ik een stapje achteruit! Tom klapt zijn viezier omoog en begroet me. DE andere jongens draaien vast om. Mike geeft nog eens gas terwijl hij stilstaat, Petey laat zijn scooter spinnen. Ik doe net alsof ik al die stoerdoenerij niet zie, en pak mijn helm aan. Ik probeer op een elegante manier achterop te gaan zitten, want ik merk dat er op me gelet word. Ik sla mijn armen om Tom’s middel, en merk (tot mijn genoegen) dat je zijn spieren gewoon voelt zitten. Ik neem mezelf voor om Danny te vragen of hij foto’s van het zwemmen heeft. Die gaan dan zeker weten op de mail naar al mijn vriendinnen! Ik bedoel, zo’n knappe vriend daar moet gewoon mee gepronkt worden. Met die gedachte maak ik het mezelf gemakkelijk. Tom rijd weg, en ik ben blij dat ik hem goed vast heb, wat gaat dit hard zeg. Gelukkig heb ik toch nog een vest aangedaan, want met deze snelheid is het behoorlijk fris. Tegen de tijd dat we in de stad zijn beginnen mijn handen zelfs koud te worden. Bij de bioscoop stopt Tom, en kruip ik dankbaar van de scooter. Gek, als je uit de wind staat is het nog best warm. Als ik mijn helm af heb gekregen, en mijn haar heb gefatsoeneerd, bekijk ik de bioscoop eens wat beter. Het is absoluut veel groter dan wat ik gewend ben. Hoeveel zalen zouden er wel niet zijn. Ik volg de jongens naar binnen. Bij de kassa leggen we ond geld bij elkaar. Danny gaat kaartjes halen, en Petey popcorn. Kennelijk hebben ze de film al uitgezocht, een horrorfilm. Ik glimlach, en zeg niet. Ik ben niet vies van eeen beetje bloed. Maar om nou met vier jongens naar een meidenfilm (stiekem had ik wel een romantische komedie op het oog) te gaan, nee dat gaat hem ook niet worden. We zijn wat aan de vroege kant, dus we moeten nog even wachten. Mike schijnt de film al gezien te hebben, en is druk aan het vertellen hoe gruwelijk de film wel niet is. Ik vraag hoe laat de film afgelopen is. “Half elf” antwoord Danny. “Maar we kunnen daarna nog gaan stappen.” Oppert Mike hoopvol. Lachend antwoord ik dat ik dat best wil. Ik heb immers geen zin om elf uur al thuis te zijn, om daar opgewacht te worden door een vampier. En toch zeg ik best wil, maar dan een andere keer. Want ik ben wel benieuwd naar die plattegrond die hij beweert te hebben. Dat ik me aan de afspraak houd, is puur en alleen daarom. Het hoeft echt niet te betekenen dat ik hem aardig vind of zijn daden goedkeur, houd ik mezelf voor. “Eh, geen zin om te gaan stappen?” Tom kijkt me niet-begrijpend aan. Hoe red ik mezelf hier nu weer uit?Snel verzin ik dat ik nu nogal moe ben. Maar dat we morgen kunnen gaan, en dan echt tot diep in de nacht. Instemmend gejoel stijgt op, en dan worden de deuren naar onze zaal geopend. We lopen naar binnen, en gaan helemaal achterin zitten. Ik kijk toe hoe er langzaam meer en meer mensen binnen komen druppelen. De jongens begroeten luidruchtig bekenden, en verschillende mensen komen bij ons zitten. Ik word voorgesteld als het Nederlandse meisje uit het landhuis. Kennelijk hebben veel mensen al wel van me gehoord, maar me nog nooit gezien. Ook komt er een giechelend clubje meiden binnen, dat ongegeneerd naar ons begint te staren. Mike, die zich naast mij heeft geïnstalleerd, voorziet alles van commentaar. “Dat daar, is onze fanclub. Ik zou ze bij Tom vandaan houden. Als ze de kans krijgen scheuren ze de kleren van zijn lijf. Maar geen zorgen, ik leid ze wel af hoor.” Nonchalant strijkt hij met zijn hand door zijn haar. Het groepje giechelt, en ik proest, maar gelukkig weet ik het te camoufleren met een hoestbui. Mike heeft al zijn aandacht bij de dames, maar Tom lijkt het niet te ontgaan. Hij buigt naar met toe en fluistert in mijn oor. “Laat die macho maar praten, ik wil toch enkel jou.” Ik bloos, en terwijl de lichten doven, en de muziek me verteld dat de film begint, zoenen we, stiekem, in het donker. Niemand die wat doorheeft, niemand die wat ziet. Ze hebben alleen maar aandacht voor het bloed wat in het rond spat. Acht vooruit, dat is ook wel eens leuk. Ik laat me onderuitzakken, en pak Tom’s hand. Met mijn vrije hand pak ik wat popcorn. Ook Tom laat zich onderuit zakken, en legt zijn voeten op de stoel. Niet zo netjes, maar vooruit de stoel is toch niet bezet. Al snel beginnen Mike en Petey een wedstrijdje boeren. Ondanks dat de film vooral uit een aaneenschakeling van gruwelijkheden bestaat, en er niet echt zoiets als een plot in zit, vind ik ze irritant. Vooral omdat een paar rijden lager het groepje meiden weer begint te giechelen, en ze waren net stil. “Hé, kappen nou, stelletje patsers!” Als antwoord gooit Petey een stukje popcorn naar me. O geweldig, zo mijn topje in. Tot groot vermaak van Mike, Danny en, Tom. Dat levert hem een bestraffende blik op. “Kunnen jullie wel, tegen een meisje!” Terwijl ik ietwat beschaamd het stukje popcorn uit mijn bh vis, krijg ik een idee. “Hé Tom, geef die frisdrank eens.” Verbaast doet hij wat ik zeg. Ik neem een paar flinke slokken. Even wachten. Als die jongens denken dat ze stoer zijn, prima, maar ik laat niet over me heen lopen. De boer die ik een paar tellen later laat, is genoeg om mijn punt duidelijk te maken. “Cool” weet Danny nog net uit te brengen. Tevreden glimlach ik. Natuurlijk ontstaat er tien minuten later, tijdens een scene zonder al te veel bloed, weer een popcorn gevecht. Ik laat ze maar, boys will be boys. In Nederland trok ik nooit veel met jongens op, maar ik moet zeggen dat het went. En bovendien moet ik toegeven, dat ik me sinds de dag dat ik ze ontmoette, geen moment heb verveeld.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-11-09 11:48

Re: [VER] My Dutch Lady, over geesten en blowen in Wales

Geplaatst door de TopicStarter : 05-11-09 11:48

K'heb kennelijk nog een tussenuur dus doe er nog maar een stukje bij...

Dat is de volgende ochtend wel anders. Duf lig ik in mijn bed. Sms'en zal geen zin hebben, de jongens zijn gister namelijk nog wezen stappen, en liggen nu vast met een kater op bed. Onbewust nemen mijn gedachten me weer mee terug naar gisteravond. Maar ik denk niet aan de film, of aan Tom die me nog thuisgebracht heeft. Dat lijkt allemaal al veel verder weg te zijn, dan het moment waarop ik thuiskwam. Ik begin gewend te raken aan de geluiden, de koude rillingen. Maar ik zal volgens mij nooit helemaal wennen aan hem. Hij zat op het randje van mijn bed, zijn armen steunend op zijn knieën, rug bol, hoofd gebogen, starend naar de grond. Toen ik verstijfd bleef staan, keek hij op. Ik herinner me zijn blik nog precies. Somber, en afwezig. Er was iets vreemds aan hem. De manier waarop hij de rollen perkament aangaf en zonder iets te zeggen weer de trap op naar boven liep. De rollen perkament. Opeens ben ik klaarwakker, als ik ze van mijn bureau pak, en uitrol, word bevestigd dat Gerard Jones zich aan zijn woord heeft gehouden. Dit is de originele plattegrond van de tuin.
Wat een inktvlek verborgen houd. (Ja ik dacht, zal er maar weer eens een hoofdstukje doorheen gooien.)
Het duurt een poosje voor ik de plattegrond helemaal goed bekeken heb. Ik was van plan om te ontbijten, en mijn vader te zoeken, maar de plattegrond is net als een goed boek. Zodra je begint kun je niet meer stoppen. De hoeveelheid details is ongelofelijk. Alles is ingevuld. Van de Engelse legenda kan ik helaas niets maken, maar ik denk dat ik toch de helft van al die planten niet ken. Er is alleen een ding dat ik niet snap. Gewoon een klein dingentje, net zoals zoveel dingen in dit huis. Kleine irritante geheimpjes en onduidelijkheden. Typisch gewoon, want juist op het doolhof van buxushagen zit in het midden een inktvlek. Ik vraag me af of iemand dat expres gedaan heeft, ik vertrouw hier gewoon niks. Maar waarom? Ik kom er niet uit. Wat zou er geheimzinnig kunnen zijn aan een doolhof? Hoewel ik achterdochtig blijf, besluit ik me er bij neer te leggen. Een doolhof met een kaart is natuurlijk ook wel saai. Eindelijk sta ik op, tijd om aan te kleden, anders heb ik helemaal niets meer aan mijn ochtend. Als ik naar beneden loop, kom ik Elvira tegen. “Helena, ik begin me eigenlijk te vervelen. Weet jij niet wat te doen?” Normaal kan ik haar niet uitstaan, maar nu heb ik toch wel medelijden. Ik had het geluk Tom te ontmoeten, maar mijn zusje heeft nog niemand van haar leeftijd ontmoet. Wacht even, Tom heeft nog een zus, Hillary. “Hé, ga anders vanmiddag mee naar Tom, hij heeft nog een zus, ik denk dat ze niet erg veel ouder dan jou is.” Elvira’s gezicht klaart meteen op. Ze is duidelijk heel eenzaam geweest. Ik vraag haar of ze mee gaat, papa zoeken. Natuurlijk vraag ze waarom, dus ik laat haar de kaart zien. “Maar hoe kom je daar aan?” Snel verzin ik dat ik hem ergens gevonden heb. Gelukkig is ze tevreden met dat antwoord, ik heb een hekel aan liegen.

Zo, en nu moeten jullie weer een poosje wachten hoor.

**Geplaatst**: 06-11-09 20:46

Re: [VER] My Dutch Lady, over geesten en blowen in Wales

Geplaatst: 06-11-09 20:46

goede stukjes weer:D en wel leuk dat Gerard Jones er meer in voorkomt:D

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-11-09 17:31

Geplaatst door de TopicStarter : 07-11-09 17:31

gerlienke schreef:
goede stukjes weer:D en wel leuk dat Gerard Jones er meer in voorkomt:D

Thx!
Ik had heel erg gehoopt dat jullie het niet "raar" zouden vinden, maar ik wou graag de tip meenemen om de vampier niet te standaard te maken, dusja dan word 'ie anders ook. :Y)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-11-09 10:58

Re: [VER] My Dutch Lady, over geesten en blowen in Wales

Geplaatst door de TopicStarter : 26-11-09 10:58

Omg te duidelijk, haha ik zal wel weer een stukje in m'n profiel zetten. :')

**Geplaatst**: 09-01-10 10:39

Geplaatst: 09-01-10 10:39

Dit verhaal = $_/-\o_$
Ik heb het helemaal gelezen en het is ge-wel-dig!
als het af is moet je het zeker, nadat je alle foutjes eruit hebt gehaald, naar een uitgever sturen!

**Geplaatst**: 09-01-10 11:05

Re: [VER] My Dutch Lady, over geesten en blowen in Wales

Geplaatst: 09-01-10 11:05

Moderatoropmerking:

Ik heb zojuist heel veel berichten in dit topic verwijderd. Neem de regels van UK nog eens door. Het is de bedoeling dat je onderbouwd reageert. Geef de TS dus tips. Verbeter fouten en vertel waarom sommige stukken juist wel leuk of niet leuk zijn. Daar heeft ze meer aan dan het gros van de berichten die in dit topic stonden.

Een voorbeeld van de berichten die ik hier tegen kwam, maar die absoluut niet op UK horen:
'Wauw, mooi zeg!'
'Stipje'
'Wanneer schrijf je nou het volgende stuk?'
'Ben je al verder?'

Miss_Malfoy; Denk aan de regel van minimaal 1500 woorden per stuk dat je wilt plaatsen!

**Geplaatst**: 12-01-10 09:52

Geplaatst: 12-01-10 09:52

Ik heb een paar kleine stukjes gelezen en in principe worden in boeken weinig andere talen gebruikt tenzij het een verzonnen taal is van de wereld in het boek. Zoals een Engelse brief bijvoorbeeld, dat komt nooit voor in boeken (in ieder geval niet in de boeken die ik lees). Je moet ervan uitgaan dat als iemand een NL boek koopt, ook alleen NL kan lezen, als je dus Engels gaat schrijven zou het kunnen dat sommige mensen die geen Engels kunnen het boek dus al voor de helft niet snappen...Je kan best aangeven dat het een Engelse brief is, maar je kan hem alsnog wel in NL schrijven, de ervaring blijft hetzelfde.

Verder in de eerste allinea vertel je over haar vader (Hank), dit zet je eigenlijk niet tussen haakjes, maar gewoon tussen komma's. Dat leest prettiger.

Verder ga ik het verhaal nog wel een keer lezen. Voor nu: blijf vooral je creativiteit uiten!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-01-10 11:30

Re: [VER] My Dutch Lady, over geesten en blowen in Wales

Geplaatst door de TopicStarter : 12-01-10 11:30

Zo ik heb er weer 1615 dus ik mag weer.

Ontbijt zal nog even moeten wachten, Elvira is zo enthousiast dat ze me gewoon meesleurt naar buiten om te gaan zoeken. Alleen in onze "achtertuin" kan dat nog we leven duren. We zoeken in de stallen, bij het doolhof (jammer genoeg wil Elvira er niet in) en bij de bosrand. Als we teleurgesteld terug naar huis lopen, komen we bij de splitsing naar de stallen een pad tegen waar we allebei nog niet eerder zijn geweest. Even kijken we elkaar aan, maar een blik is genoeg om te weten dat we allebei nieuwsgierig zijn. We slaan het pad in, benieuwd naar waar het toe leid. Het verdwijnt met een bocht in de struiken, en na nog een bocht komen we op een kleine open plek. Het is logisch dat we dit nog niet eerder gezien hebben. De plek ligt beschut tussen struiken en bomen. En in het midden staat het schattigste huisje dat ik ooit zag. Als we verder naar het huisje lopen, zien we dat de deur open staat, vreemd. Ik gebaar Elvira stil te zijn, en behoedzaam sta pik naar binnen. Een vreemde vlek op de vloer valt me op. Bloed? Ik weet het niet, want het volgende moment staat mijn vader opeens achter ons. Elvira schrikt en begint te gillen. Daar schrik ik weer zo van, dat ik spontaan mee doe. Eer ik besef wat er eigenlijk gebeurde, staat hij ons al uit te lachen. "Haha, daar had ik jullie!" Elvira kan, net als ik, deze grap niet erg waarderen. In een poging hem terug te pakken, houd ze de plattegrond voor mijn vaders neus, en zegt: "Nou als jij het zo leuk vind om gemeen te doen, kunnen wij dat ook. Jij krijgt deze originele plattegrond van de tuin lekker niet!" Helaas mislukt haar poging jammerlijk wanneer onze vader haar te snel af is, en het stuk perkament in een snelle beweging uit haar handen grist. "Hé" roept ze nog, verontwaardigd, maar Hank hoort haar al niet meer. Hij loopt al lezend weg, en mompelt nog iets wat op "dankje" lijkt. Ik schud mijn hoofd. Volgens mij is hij er blij, dus dat is in elk geval iets moois. En zelf zou ik het ook wel leuk vinden als de tuin opgeknapt werd. Ik word opgeschrikt uit mijn gedachten door het geknor van mijn lege maag. Elvira lacht, ik doe even alsof ik haar ga slaan, en lach dan met haar mee. Samen lopen we terug naar de keuken, terwijl we onderweg konijntjes tellen. Tenminste dat proberen we, maar al halverwege raken we de tel kwijt en moeten we het opgeven. Het zijn er simpelweg te veel. Gewoon kijken is echter ook leuk, dus het duurt nog eens extra lang voordat we bij de keuken zijn. Daar kan ik dan eindelijk een boerham smeren, want ik sterf van de honger. Ik heb geen zin om in de eetkamer te ontbijten, dus loop ik door naar de zitkamer ernaast. Daar is mijn moeder bezig, zo te zien probeert ze te bepalen waar de tv moet komen. Ik ga in een stoel zitten die zo te zien al goed staat, en vraag haar wat we vanavond gaan doen. Ik had immers beloofd om thuis te blijven. Maar als we nou gewoon eens een spelletje gaan doen, kan ik daarna altijd nog gaan stappen. Het duurt even voor mijn moeder reageert. Dat is meestal zo als ze bezig is. Ik kan de aarzeling in haar stem horen als ze antwoord. "Ik wou eigenlijk een leuke film kijken. Wil je weer gaan stappen?" Eerlijk geef ik toe dat dat zo is. En dat ik nog wat moet vertellen. Ik vind dat ze nu wel het recht heeft om het te weten. "Ik heb eh, verkering met Tom." Wat klinkt dat stom eigenlijk. Maar goed, ik weet ook niet hoe ik het anders moet noemen, voor de titel relatie is het nog te pril. Meteen heb ik mijn moeders aandacht. "Wat? Maar als jullie tot laat gingen stappen, jullie hebben toch niet?" Ik kan het niet helpen, bij het zien van haar geschrokken gezicht moet ik wel lachen. "Nee mam, natuurlijk niet, ik ken hem nog maar net." Toch heeft ze eigenlijk wel gelijk als ze zegt dat ik te hard van stapel loop. Als het een groep meiden was geweest, had ze het denk ik vertrouwder gevonden. Maar veel meiden ben ik hier tot nu toe niet tegengekomen, dus ik ben allang blij dat ik met Tom en zijn vrienden kan optrekken. Anders was het mischien geen saaie, maar toch zeker een eenzame vakantie geworden. Ik kan me niet voorstellen hoe je hier buiten school vrienden maakt. Mijn moeders stem verstoord mijn gedachten. "Eigenlijk wou ik vanavond na het eten een filmpje kijken, lijkt je dat gezellig?" Ik zeg dat het me niet uitmaakt wat we gaan doen, en dat ik alles prima vind. Maar ondertussen vraag ik me af of we het ooit eens gaan worden over welke film het word. Terwijl ik eet, begint mijn moeder dvd's uit te pakken, en titels op te noemen. Ik kon me eigenlijk helemaal niet herrineren dat we er zoveel hadden. Wat ons leuk lijkt, leggen we apart. Eigenlijk zijn we het daar vrij vaak over eens. Als we een aantal films hebben, denk ik er opeens weer aan dat ik met Elvira naar Tom zou gaan. Ik vraag mijn moeder of ze ons wil brengen, zodat mijn zusje Hillary kan ontmoeten. Ik denk dat ze wel van dezelfde leeftijd zijn. Ze is duidelijk aangenaam verrast, zo erg zelfs dat ze meteen opstaat en zegt dat ze ons nu wel brengt. Aangenaam verrast spring ik op, ik ga haar meteen halen! Voor de zekerheid sms ik Tom even, of ik kan komen. Maar eigenlijk vertouw ik er op dat wel kan. Als het goed is heeft Elvira de kamer naast mij. Voorzichtig klop ik op de deur. Als ik een aarzelend “binnen” hoor, duw ik de klink naar benden. Ik weet niet precies wat ik verwacht had van de inrichting, maar dit beslist niet. Geen roze muren, en bergen knuffels, zoals op haar vorige kamer, maar een sober, volwassen interieur. Het enige waar aan te zien valt dat hier een 13 jarig meisje slaapt, zijn enkele posters van beroemdheden aan de muur. Met een verlegen lachje begroet mijn zusje me. Alsof e een kwetsende opmerking van mijn kant verwacht. Maar ik kan eigenlijk alleen maar zeggen dat ik het leuk vind. En dat we misschien volgende week wel samen spulletjes kunnen gaan kopen om het nog wat op te fleuren. Als ik dan ook nog eens sms van Tom krijg dat we kunnen komen, kan haar dag niet meer stuk. “Hé” grap ik. “Ga me nou niet te aardig vinden!” Samen lopen we naar beneden, onze moeder staat in de hal te wachten. Ik wil mijn schoenen die ik naast de mat neergegooid had pakken, alleen ze zijn er niet. Verbaast draai ik me om naar mijn moeder. Maar voor ik geïrriteerd kan vragen waar ze zijn, heb ik mijn antwoord al. Mijn angst dat ze mijn favoriet paar schoenen heeft weggegooid, onder het mom vieze oude dingen, blijkt ongegrond. Rechts van me staat een schoenen rek, met mijn schoenen erin. Als uitleg geeft mijn moeder, dat wanneer we over een paar weken gasten willen ontvangen, en dan zal het wel netjes moeten zijn. Wanneer we in de auto stappen denk ik daar nog eens over na. Het lijkt me best wel raar. Het voelt nu nog niet echt als mijn thuis hier, maar als dat over een poosje misschien wel zo is, hoe zou het dan zijn? Allerlei vreemden in je huis, of ze nu aardig zijn of niet. Ik weet dat mijn ouders besloten hebben dat het een echt hotel word. Een bed & breakfast vonden ze niet echt passen bij hoe statig het kasteel is. Maar ze hebben nog wel heel wat werk te doen. Niet alleen spinnenwebben verwijderen en schilderijen restaureren. Alle kamers zullen ook van stroom voorzien moeten worden en dat zonder iets te beschadigen. Pas als de auto vaart mindert besef ik waar we zijn. Mijn moeder draait het erf op en ik klik mijn gordel vast los. Hillary, die voorin met mijn moeder zat te kletsen, valt stil. Zo te zien moet ze even wennen aan het feit dat dit een boerderij is. Zodra we stil staan toetert mijn moeder een keer. En tegen de tijd dat we uitgestapt zijn gaat de voordeur open en verschijnen Tom en Hillary. Elvira is nog eerder bij ze dan ikzelf, mijn moeder volgt op een afstandje. Terwijl ik Tom begroet, ietwat verlegen door de aanwezigheid van mijn zus en moeder, is Elvira al druk bezig om zich voor te stellen. Elizebeth, hun moeder, komt ook de hal in, en ontfermt zich over mijn moeder. Hillary en Elvira zijn inmiddels de trap op gegaan, de moeders lopen naar de woonkamer, en Tom trekt mij mee het erf over. Verbaast volg ik hem. We lopen om de schuur heen, en komen uit op een klein veldje. In het midden staat een boom, aan een van de takken hangt een autoband. Rond en op de boom (ik zie tussen de bladeren iets wat op een boomhut lijkt) zitten de andere jongens. Tom plof op de grond neer, en ik volg zijn voorbeeld. “Waarom zo’n haast Tom? Is daar een goede reden voor?”
“Jazeker.” Antwoord Mike. “We moeten nog naar de winkel namelijk, Danny rijd maar hij moet weten wat je drinkt.” Er begint wat te dagen bij me. “Dus jullie willen vannacht gaan stappen? Mij best, maar dan wel goed hé? Vorige keer was nog niks. Deze keer drink ik jullie allemaal onder de tafel.”

Thx Rena100! Ik ben daar inmiddels ook mee gestopt, denk dat ik het dan er maar definitief uit laat.

Creatief zijn doe ik zeker, tja sorry voor de spelling helaas, word ziet niet alles en ik zeker niet.

Afijn, sorry voor het lange wachten nog hoor.
En mireille, ik heb alle aanmoedigingen hard nodig hoor.

**Geplaatst**: 13-01-10 11:20

Re: [VER] My Dutch Lady, over geesten en blowen in Wales

Geplaatst: 13-01-10 11:20

Ik was al een keertje begonnen met lezen maar was het weer vergeten tot ik je topic weer tegen kwam. Echt een leuk verhaal!
Ik ga het nu weer verder lezen. Ga zo door!

Nomineer dit bericht ×