Bokt.nl

Citaat:

Twee ouders die mij onder de noemer ‘verliefd’ zetten. En beter dan Joeri? Dat gaat nogal makkelijk. Even voor de duidelijkheid, Joeri is exlief twee, diegene die meer interesse in een vriendin had dan in mij. Of Rutger beter is dan Joeri moet ik nog maar merken. Ik ben nog niet met die vriendin uitgeweest in zijn buurt. Misschien wordt het dus maar eens tijd dat hij voor die test geworpen wordt.

Citaat:

Zaterdagavond. Langzaam word ik wakker en draai mij lui om en werp een blik op mijn wekker. 8 uur s’avonds. Slaperig veeg ik mijn mascara nog verder uit en met een zucht rol ik mij weer op mijn rug. Een aantal minuten staar ik naar het plafond en vraag mij af waarom ik tussen het werk zaterdags en het s’avonds stappen altijd een paar uur slaap. Echt veel fitter word ik er niet van. Voorzichtig steek ik mijn voet uit mijn bed en controleer of het er koud is. Tot mijn grote opluchting valt dat wel mee. Dan werp ik nog een blik op mijn wekker, waarna ik schrik en mij bedenk dat Anita er om 9 uur zal zijn. Ik vis mijn afstandbediening van mijn nachtkastje en zet de radio aan. Ik rek mij uit en stap vervolgens al gapend mijn bed uit en vis meteen mijn badjas uit de stapel kleren die op mijn stoel ligt. Snel trek ik hem aan en doorzoek ondertussen de stapel kleren op overige kleding die ik deze avond zal dragen. Vervolgens loop ik al gapend naar beneden en stap uiteindelijk de douche in. Een klein halfuurtje later voel ik mij stukken fitter, ben ik in mijn kleren gestoken en zit zelfs mijn make-up al op zijn plaats. Alleen mijn haren, die nog in een handdoek gewikkeld zijn, moeten nog gefatsoeneerd worden. Tegen de tijd dat ik ook dat netjes heb zitten én precies op de manier zoals het moet zitten, is Anita er ook.
‘Hey! Dat is niet eerlijk! Jij bent al helemaal klaar om te gaan!’ Reageert ze verbaasd. Ik begin te lachen en knipoog even.
‘Aha, jij gaat mij dus voor de Rutger-test gooien?’ Merkt Anita scherp op. Ik schud mijn hoofd.
‘Nee, ik ga Rutger voor de Anita test gooien, iets heel anders.’ Reageer ik op mijn beurt. Anita kijkt mij grijnzend aan.
‘Durf je dat wel?’
‘Absoluut!’
Plotseling gaat mijn mobieltje, als ik op het scherm kijk ontdek dat Lili aandacht nodig heeft.
‘Hoi!’ Reageer ik vrolijk. Al snel is het mij duidelijk dat Lili ook wel zin heeft in een avondje stappen. Na een kort overleg met Anita geef ik aan Lili door dat we haar bij de garderobe tegen zullen komen.

Gezellig kletsend hangen Anita en ik samen over de garderobebar heen om onze jassen op te laten hangen. Opeens komt er een hand met jassen voorbij, ik herken een van de jassen en kijk op. Daar staat hij weer.
‘Hey Rutger! Niet voordringen he!’ Zeg ik hem opgewekt toe. Hij grijnst even.
‘Denk je dat ik dat zou doen?’ Zijn ogen twinkelen even en ondertussen heb ik last van knikkende knieën.
‘Nou misschien wel! Zijn jullie nog wakker? Jullie hangen zo over de bar heen.’ Lili kijkt ons met stralende ogen aan. Mijn knikkende knieën besluiten weer normaal te doen en al snel heb ik Lili om mijn nek hangen en verdwijnen er een paar luchtzoenen in de ruimte. Ik merk al snel dat Rutger ons een beetje bedenkelijk aan staat te kijken.
‘Hey ik zie je later he!’ Hij zwaait even en draait zich om. Een beetje bedenkelijk kijk ik naar zijn rug. Vervolgens werp ik een blik op Anita die onze jassen aan de jongen van de garderobe probeert te geven.
‘Verrek! Het is hem toch gelukt!’ Mompel ik even.
‘Wie was dat eigenlijk?’ Lili kijkt mij nieuwsgierig aan.
‘Collega.’ Merk ik op.
‘Die ene?’
‘Ja!’ Roept Anita opeens. Verbaasd kijken Lili en ik haar aan. ‘Ja het is gelukt en ja dat is haar collega. Die ene.’ Lili knikt langzaam.
‘En waarom hing hij jullie jassen dan niet op?’ Grijnst ze dan. Anita en ik beginnen te lachen.
‘Ik heb geen idee!’ Grijns ik dan.
‘Omdat hij wou bewijzen dat hij sneller kon denk ik!’ Grapt Anita dan. Lili schudt haar hoofd en geeft snel haar jas af bij de garderobe. Wat bij haar op de een of andere manier sneller lijkt te gaan dan bij Anita en mij. Dan besluit ik dat we lang genoeg stil hebben gestaan en sleep ik ze mee de eerste de beste zaal in.

Een aantal uren later staan we met z’n drieën een rustig tegen de muur aan geleund. Zonder dat Rutger het door heeft neem ik hem op mijn gemak op. Tot mijn irritatie staat er een klein meisje bij hem in de buurt die alles doet om zijn aandacht te trekken. En het lukt haar ook.
‘Trek het je niet aan. Als hij haar leuker vindt, is hij je ook niet waard.’ Anita heeft mij duidelijk door en ik haal even mijn schouders op. Lili neemt het meisje ook even op en begint te lachen. Bedenkelijk kijk ik haar aan.
‘Kom op, ze is vijftien! Misschien iets ouder. Hoe oud was hij ook alweer? Twee jaar ouder dan jou toch?’ Merkt Lili dan opeens op.
‘Twee en een half.’
‘Dat maakt niet uit. Dan is zij dus 6 jaar jonger. Denk je nou echt dat zoiets wat wordt?’
‘Weet ik veel!’ Probeer ik mijzelf te verdedigen.
‘En anders is er vast wel een andere leuke kerel.’ Mengt Anita zich in het gesprek. Ik begin te lachen.
‘Goed, ik loop nog één keer bij hem langs. Krijg ik geen reactie is het over. Krijg ik wel een reactie, dan zie ik het wel weer.’ Verzucht ik tegen Lili. Ik kijk Anita even aan. Ze knikt even en laat mij voorgaan. Nog even en dan sta ik voor zijn neus. Juist op dat moment kijkt hij mij recht aan. Ik glimlach even. Dan draait hij zich ruw om met een “ga weg” armgebaar. Okey. Duidelijker kan het simpelweg niet.
‘Enough is enough.’ Merk ik op tegen Anita en Lili, die verbaasd staan toe te kijken. Ik maak een armgebaar van “laat ook allemaal maar zitten” en loop weg. De keus is ook al duidelijk voor mij gemaakt. Jammer genoeg. Een stemmetje in mijn hoofd zint op wraak. Een ander stemmetje is er klaar mee. Het zal nog wel leuk worden dinsdag op het werk. Ik weer op bakkerij, hij op zijn eigen plaats.
‘Nou, wat een zak zeg!’ Merkt Lili scherp op. Ik knik.
‘Tja, ik val nou een maal op fout en klootzak. Jammer genoeg.’ Ondertussen hang ik over de balie van de garderobe en rijk mijn kaartje aan. Tijd om naar huis te gaan.

Terug naar huis zijn we even stil. Dan bespreken we even dat we het toch een geslaagde avond vonden. Lekker gedanst, gefeest en gesjanst. Gewoon zoals een zaterdagnacht hoort te zijn. Al kletsend komen we bij mijn huis aan en nemen we afscheid.
‘Ik hoop dat je niet teveel wakker ligt vannacht door die klootzak. Echt, dat gebaar had hij niet tegen mij moeten maken.’ Merkt ze nog even scherp op. Ik glimlach matig en weet een ‘Ik overleef dit heus wel’ reactie over mijn lippen te krijgen. Als Anita is weggereden na nog een aantal opbeurende tips kijk ik nog even naar de sterrenhemel boven mij. Er zijn opvallend veel sterren vanavond. Ik voel dat ik rustiger begin te worden en adem de koude avondlucht in. Langzaam voel ik de kou in mijn neus prikken.
‘Jammer dat de grond zo koud en nat is.’ Mompel ik zacht. Ik was er graag even op gaan liggen, gewoon om naar de sterren te kijken. Om mij heel klein te voelen. Om mijzelf gerust te stellen dat ik niet alleen ben, dat ik altijd nog de sterren heb. ‘Elke ster is een lichtpuntje, een lichtpuntje dat staat voor al het goeds wat nog komen gaat.’ Hoor ik opeens in mijn hoofd. Het is een zin die mijn opa eens tegen mij zei toen ik klein was. Met een glimlach kijk ik naar boven.
‘Dan zijn er vanavond wel heel veel lichtpuntjes.’ Concludeer ik dan met een glimlach. Een tijd lang blijf ik nog naar de hemel staren en begin de sterrenbeelden te herkennen. Grote beer, kleine beer, poolster, Orion, sterrenbeeld stier. Ik kan mijzelf wel voor mijn hoofd slaan, het sterrenbeeld van Rutger is stier. Even kijk ik boos naar boven. Ach zo te zien is het niet eens een mooi sterrenbeeld. Mijn sterrenbeeld, schorpioen, zit op het zuidelijk halfrond. Jammer genoeg kan ik die dus niet zo één, twee, drie zien. Langzaam voel ik mij koud worden. Tijd om naar binnen te gaan en mij straks lekker op te rollen in mijn dekens. Om na te denken. Om te piekeren misschien. Om er een definitieve punt achter te zetten. Maar vooral, mijn negeerplan uit te stippelen voor de komende dagen. Want dat is een van de dingen die ik kan doen. Jammer genoeg een van de weinige dingen.

*jaja, nog niet uit het veld geslagen door één reactie *

Citaat:

‘Dan zijn er vanavond wel heel veel lichtpuntjes.’ Concludeer ik dan met een glimlach. Een tijd lang blijf ik nog naar de hemel staren en begin de sterrenbeelden te herkennen. Grote beer, kleine beer, poolster, Orion, sterrenbeeld stier. Ik kan mijzelf wel voor mijn hoofd slaan, het sterrenbeeld van Rutger is stier. Even kijk ik boos naar boven. Ach zo te zien is het niet eens een mooi sterrenbeeld. Mijn sterrenbeeld, schorpioen, zit op het zuidelijk halfrond. Jammer genoeg kan ik die dus niet zo één, twee, drie zien. Langzaam voel ik mij koud worden. Tijd om naar binnen te gaan en mij straks lekker op te rollen in mijn dekens. Om na te denken. Om te piekeren misschien. Om er een definitieve punt achter te zetten. Maar vooral, mijn negeerplan uit te stippelen voor de komende dagen. Want dat is een van de dingen die ik kan doen. Jammer genoeg een van de weinige dingen.

Citaat:

‘Goed ik ga hem negeren, ik ga hem negeren. Ik ga hem echt negeren. Het is Rutger maar. Kom op, zo leuk is hij niet. Je weet zijn minpunten en dat zijn er nogal wat. Bovendien, wáárom is hij zo interessant? Wat is dat toch?’ Hardop piekerend fiets ik naar mijn werk. Omdat ik veels te vroeg ben zit het tempo er absoluut niet in. Niet alleen omdat het veels te vroeg is, de wekker ging om 6 uur, maar ook omdat ik het confrontatiemoment zo lang mogelijk uit wil stellen. Ik besluit dat het een veel beter plan is om aan de rest van deze week te denken. Ik hoef alleen vandaag nog te werken en morgen begint mijn introductiekamp. En daar heb ik toch wel zin in. Een week lang mensen leren kennen, dingen uithalen en hoogstwaarschijnlijk weinig slaap en veel gezelligheid. Een echt beeld over de introductie heb ik nog niet. De informatie die ik heb gekregen is beperkt, iets wat mij nog veel nieuwsgieriger maakt. Het zal ook wel een tikje zijn wat ik hoogstwaarschijnlijk bij mijn opleiding ook nodig zal hebben. Een journaliste kan niet zonder nieuwsgierigheid lijkt mij. Al dromend over de introductie kom ik aan op het werk. Mijn horloge verteld mij dat ik nog vijf minuten de tijd heb dus ik zet op mijn gemak mijn fiets op slot. Al zoekend in mijn tas wandel ik naar binnen en vis juist op het moment dat ik Rutger tegenkom mijn pet uit mijn tas. Even probeert hij oogcontact te zoeken, tevergeefs. Ik zet snel mijn pet op en mompel een groet die vrolijk wordt beantwoord. Hij maakt het er ook niet makkelijker op! Ik bedenk mij dat hij waarschijnlijk niet eens door heeft gehad wat hij heeft gedaan en voel een klein steekje. Wáárom is die liefde toch ook áltijd zo lastig? Ik loop al piekerend de bakkerij binnen en wordt vrolijk begroet door Monica. Een flauw glimlachje verschijnt op mijn gezicht. Heb ik zin in een vrolijke, lichtelijk onzekere collega? Ik loop door naar de omkleedruimte en berg mijn spullen op. Een snelle blik op mijn horloge vertelt mij dat het nu echt tijd is om aan het werk te gaan. Als ik weer bij de bakkerij ben moet ik even slikken. Blijkbaar had Rutger wat van de bakkerij nodig, want hij staat uitgebreid met Monica te praten. Ergens borrelt wat hoop op. Dát kan ik nu net gebruiken, niet dus. Ik loop snel bij hem langs en negeer hem verder. Tegen de tijd dat ik echt aan het werk ben is Rutger weer vertrokken. Ergens haal ik opgelucht adem. Aan de andere kant voel ik een flinke teleurstelling. Waarom praatte hij niet tegen mij? Monica kijkt mij glimlachend aan.
‘Er is wat tussen jullie twee hé?’ Hoe kan het dat zij dat weet? Hoe kan het dat een vijftienjarige gup weet dat er iets is voorgevallen tussen Rutger en mij?
‘Waarom denk je dat?’ Vraag ik haar al schouderophalend. Monica glimlacht even.
‘Blikken.’ Merkt ze op. Blikken? Welke blikken?
‘Ik zie hoe je naar hem kijkt hoor.’ Vérdomme. Goed ik heb blijkbaar een erg zwarte zonnebril nodig, als zij dat na een paar dagen al doorheeft. Wie weten dan nog meer dat er wel wat is voorgevallen?
‘Nou, fijn dan.’ Zeg ik al mompelend.
‘Het is niet erg hoor, ik begrijp ook wel dat hij leuk is. Zo jong ben ik nou ook weer niet. Vertel, wat is er gebeurd.’ Ze kijkt mij nieuwsgierig aan. Ik bedenk mij dat ik ook zo was toen ik vijftien was. Ontzettend nieuwsgierig, graag alles willen weten en vooral over het liefdesleven van een ander. Nou als dat het geval is, dan heeft ze pech. Want ik geloof niet dat er een liefdesleven tussen Rutger en mij is.

Tegen een uur of 12 ben ik al een stuk vrolijker. Samen met Monica zit ik geintje te maken over Rutger. Ook de vakkenvullers zijn het slachtoffer van een paar opmerkingen. Helaas worden we net zo hard teruggepakt. Rudy, een van de oudere vakkenvullers heeft vandaag de leiding en stuurt regelmatig een vakkenvuller naar ons toe die vrij wil. De opdracht is vrij simpel, Monica of mij mee uitvragen. Jammer genoeg kennen ze Monica beter dan mij en ben ik vaker het slachtoffer. Het resultaat is dat ik ondertussen een stuk of zes dates met verschillende zestienjarige vakkenvullers in mijn agenda kan schrijven. Dit tot groot leedvermaak van Monica en Rudy. Zodra ik Rudy met een grote grijns het magazijn in zie duiken, weet ik al dat er weer een opdracht gaande is. Rutger kijkt zo nu en dan bedenkelijk naar de bakkerij als er weer een lachgolf vandaan komt. Verdere acties onderneemt hij niet. Stiekem vraag ik mij af of hij mij zou gaan missen als ik op introductie ben. Zou hij bang zijn dat ik wat uit ga vreten? Ik denk het niet. Dan was er vast wel al actie door hem ondernomen. Toch?
‘Hey! Wakker worden!’ Monica staat grijnzend achter mij. ‘Ik weet dat ik hier maar heel eventjes werk en dat ik hier alleen maar in de vakanties kan werken, maar toch vind ik dat je even moet luisteren. Ik vind dat je maar even goed moet worden voorbereidt op de introductie. En dat betekend dat jij je heel netjes gaat gedragen en vooral onthoudt dat er een hele leuke jongen op de groente rondloopt die jou naar mijn idee wel ziet zitten!’ Ze kijkt mij met grote stralende ogen aan en als ik niet beter zou weten zou ik haar op haar woord geloven. Helaas weet ik wel beter. Dat hij niet op mij zit te wachten. Anders had hij wel actie ondernomen zaterdag. Tenminste, ik blijf niet achter hem aanlopen. En ik hoop dat hij dat weet. Stiekem hoop ik, dat de rollen worden omgedraaid.

’s Avonds zit ik nadat ik mijn tassen heb gepakt nog heel even op MSN, ik zie dat hij online is. Toch spreek ik hem niet aan. Waar moet ik het met hem over hebben? Dat het zo leuk was op het werk? Hij deed er zelf niet aan mee. Dat ik morgen op introductie ga? Dat weet hij al. En wat verwacht ik dan voor antwoord? ‘Ik ga je missen en vergeet mij niet. En ga vooral niet achter de kerels aan’? Ik weet dat ik lang op dat antwoord kan wachten. Maar mijn hart en mijn verstand spreken elkaar flink tegen. Mijn hart zegt dat ik hem wil, mijn verstand zegt dat ik hem moet laten gaan omdat het toch niks wordt. Het resultaat is duidelijk, verwarring, irritaties en veel vragen. Het liefs heb ik gewoon een antwoord op de vraag of hij mij leuk genoeg vindt om samen verder te gaan. En ik ben doodsbang voor dat antwoord. Ook al is het dat je nee hebt en ja kan krijgen. Ik ben bang dat het nee blijft. Toch blijft de hoop spelen. De hoop dat hij mij net zo speciaal vindt als ik hem. Ik blijf nog een tijd lang naar zijn naam staren. Wie weet spreekt hij mij wel aan als ik maar lang genoeg naar zijn naam staar. Na een paar minuten vraag ik mij af of hij wel doorheeft dat ik online ben. Ik besluit het zekere voor het onzekere te nemen en blokkeer hem heel even. Na een halve minuut deblokkeer ik hem weer. Nu weet ik tenminste wel zeker, dat hij weet dat ik er ben. Alleen staat mijn status op afwezig. Maar als ik die op online zet spreken een heleboel anderen mij ook aan. Dus wat nu? Iedereen blokkeren? Zo maar laten staan?
‘Doe normaal!’ Roep ik mijzelf vervolgens toe. ‘Doe niet zo obsessief. Het is maar een kerel. Ja je vindt hem leuk, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Ga tv kijken, doe wat, maar blijf je hier niet als een domme, stomme gans gedragen!’ Ik spreek mijzelf hardop toe in volle overtuiging dat ik dan wél naar mijzelf luister. Nog even staar ik naar zijn naam. Dan haal ik toch mijn schouders maar op. Een paar minuten later plof ik bij mijn ouders op de bank.
‘Alles gepakt? Klaar voor morgen? Heb je er zin in?’
‘Ja, ja en ja.’ Grijns ik. Ja ik heb er zin in. Even mijn gedachten ergens anders op. Even geen Rutger. Misschien zelfs wel een leuke medestudent waardoor ik die cupido van mij de pijlen op een ander kan laten richten. Met het doel dat hij deze keer zijn doel niet mist.

Citaat:

‘Doe normaal!’ Roep ik mijzelf vervolgens toe. ‘Doe niet zo obsessief. Het is maar een kerel. Ja je vindt hem leuk, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Ga tv kijken, doe wat, maar blijf je hier niet als een domme, stomme gans gedragen!’ Ik spreek mijzelf hardop toe in volle overtuiging dat ik dan wél naar mijzelf luister. Nog even staar ik naar zijn naam. Dan haal ik toch mijn schouders maar op. Een paar minuten later plof ik bij mijn ouders op de bank.
‘Alles gepakt? Klaar voor morgen? Heb je er zin in?’
‘Ja, ja en ja.’ Grijns ik. Ja ik heb er zin in. Even mijn gedachten ergens anders op. Even geen Rutger. Misschien zelfs wel een leuke medestudent waardoor ik die cupido van mij de pijlen op een ander kan laten richten. Met het doel dat hij deze keer zijn doel niet mist.

Citaat:

Lichtelijk nerveus loop ik de volgende ochtend bepakt en bezakt het C-gebouw van het Windesheim binnen. Als ik door de schuifdeuren loop zie ik allemaal mensen in witte t-shirts, zo nu en dan een paar mensen met een blauwe, een paar rondrennende mensen in een groene trui en een paar luidruchtige mensen in een rode trui. De laatst genoemden zijn duidelijk blij met hun megafoon, ze tetteren er vrolijk doorheen. Naast mij staan wat mijn lotgenoten het tafereel ook te bekijken. Ik kijk even opzij en het meisje naast mij kijkt mij met een wanhopige blik aan. Blijkbaar denken we hetzelfde. ‘Waar moeten we heen?’ Plotseling merkt er iemand met een rood shirt ons op.
‘Ja! Jongens en meisjes hier komen nog wat Kids! Geef ze een warm applaus!’ Plotseling begint iedereen te klappen. ‘Goed ik zal het even snel uitleggen, jullie komen je even hier melden wie je bent, je krijgt je groepsnummer te horen en dan ga je naar de tafel waaraan je groep zit en daar krijg je verdere uitleg, begrepen? Ja? Heel mooi!’ Ondertussen begin ik het een beetje benauwd te krijgen. Waar ben ik aan begonnen? Het is wel heel erg druk! Vertwijfeld zeg ik mijn naam en ik krijg te horen dat ik bij groepje 14 hoor. Voor mij zie ik een twintigtal tafels staan. Ik kijk even naast mij.
‘Dit is tafel nummer één.’ Hoor ik van de persoon met de blauwe trui. Ik knik even en besluit naar de andere kant te lopen. Bij de tweede tafel heb ik groepje 14 gevonden.
‘Ah het laatste lid van ons groepje, welkom! We hebben maar een klein groepje omdat er drie afgezegd hebben, dus we moeten goed ons best doen om de anderen te verslaan, maar dat spreekt natuurlijk voor zichzelf. Ik ben jullie leider, Opboss. En ja, wij zitten de komende 4 dagen met elkaar opgescheept.’ Even moet ik bijkomen van deze woordenstroom, geproduceerd door de jongen met de blauwe trui aan. Behalve mij zijn er nog twee meiden en drie jongens die deel uitmaken van dit groepje. En dan natuurlijk nog de blauwe trui, Opboss dus. Dan bedenk ik mij dat die naam best vreemd is.
‘Ik merk al dat jullie erg wakker zijn! Jullie zijn wel erg luidruchtig he!’ Wordt er door de megafoon getetterd. Ondertussen beginnen er verschillende mensen aan mijn tafel te praten. Het voorstelrondje. Dit geeft dan ook meteen de kans om mijn groepsgenoten eens te gaan bestuderen. Ik merk al snel dat mijn groepsgenoten Wilma, Steffie, Bart, Stefan en Theo heten. Wat mij meteen opvalt is dat Bart veruit de knapste is van de vier heren. Alleen is het niet zo dat ik een klik voel. Jammer. Plotseling merk ik dat ik bijna aan de beurt ben. Ik voel dat ik iets begin te blozen en stel mij snel voor. Aan het eind van het rondje beginnen we een beetje te praten over waarom we deze opleiding willen doen, wat we van de introductie verwachten én vooral wat we de komende vier dagen zullen gaan doen. Over één ding zijn we het eens.. We weten het niet, maar we zijn er zeker van dat we daar snel achter zullen komen.

Tegen de avond ben ik al behoorlijk ver heen, nadat we de ochtend in mijn toekomstige studentenstad hebben doorgebracht zijn we naar een plaatsje gefietst. In dat plaatsje, waar we ook moge zijn, hebben we onze spullen neergelegd en zullen we blijven slapen. Nadat we onze spullen geïnstalleerd hadden hadden we daar de drankflessen opengetrokken en besloten dat dit een geweldige introductie gaat worden. En daar ben ik het behoorlijk mee eens. Vrolijk hos ik door de gezamenlijke ruimte en begin vrolijk te praten tegen iedereen met een wit t-shirt en tegen de verschillende kleuren truien. Plotseling merk ik een oude bekende op, een blauwe trui die mij op de opendag behoorlijk liet schrikken door een camera voor mijn neus neer te zetten. Met de mededeling dat als ik de opleiding journalistiek wou doen ‘ik zeker geen cameravrees moest hebben.’ Met een grote glimlach en een glas wijn die ondertussen half leeg is door het heen en weer gehos, loop ik naar hem toe.
‘Jij was er ook op de opendag!’ Meld ik hem triomfantelijk. Ondertussen begint er een klein alarmbelletje in mijn hoofd te rinkelen. Teveel wijn. Ik ben te ver heen en kan niet meer normaal functioneren. Wegwezen hier! De jongen met de blauwe trui begint te lachen.
‘Ja klopt ik heb jou toen voor de camera gesleept! Met succes blijkt maar weer. Smaakt de wijn?’ Vrolijk wijst hij op mijn glas. Ik voel dat ik een kleur op mijn wangen krijg. Of zou dat nou door de drank komen? Ik glimlach even.
‘Ja dat is prima gelukt. En de wijn smaakt ook hoor!’ Plotseling tikt Bart mij op mijn schouder.
‘Ga je mee?’ Hij kijkt mij even diep in de ogen. Ik knipper even. Terwijl ik mij afvraag of ik het mij nou verbeeld dat hij mij diep in de ogen keek of niet neemt hij mij mee. Ondertussen beginnen mijn hersenen als een dolle allemaal dingen te bedenken. Wat is hij van plan? Is hij wat van plan? Wat is hij van plan dan? Even later struikel ik over mijn eigen voeten. Ik grijp mij vast aan zijn arm en hij begint te lachen. Weer kijkt hij mij even aan en glimlacht even.
‘Ik denk dat jij maar even moet gaan zitten straks.’
‘Is goed hoor!’ Ik probeer hem zwoel in de ogen te kijken. Mijn poging mislukt jammerlijk als ik merk dat mijn ogen niet meer doen wat ik wil. Het lijkt wel alsof ze allebei een andere kant op willen. Net zoals mijn benen trouwens. En waar zijn mijn armen mee bezig? Waarom houden mijn handen zich vast aan de middel van Bart? Ik glimlach stiekem even als ik mij zijn blikken bedenk. Daar is mijn reden al! Plotseling merk ik dat we buiten staan en ik ontdek de rest van mijn groepje. Even snap ik er helemaal niks van. Waarom neemt Bart mij mee naar de rest van het groepje en niet naar iets meer.. Naja iets wat meer beschut is? Even zend ik allerlei gedachten naar Cupido. Vooral dat hij niet op mensen mag schieten die een glaasje teveel op hebben. Blijkbaar ben ik nog wel nuchter genoeg om te bedenken dat Bart zonet niet achter mij aanzat. Maar mij moest ophalen. De grote vraag: Wat gaan we doen?

Met een volle buik zit ik een halfuurtje later voor mij uit te kijken. Ik voel dat ik mij al iets minder draaierig voel en dat het drankeffect wat is afgenomen. Mijn hoofd voelt nog steeds wel iets wazig aan, maar mijn lichaam doet tenminste weer wat ik wil. Een beetje beschaamd tuur ik onder mijn wimpers door naar Bart. Na een kleine vijf minuten dat gedaan te hebben kom ik tot de conclusie dat hij helemaal niet zo leuk is. Hooguit leuk voor een weekje introductie. Er is alleen één probleem. We gaan dezelfde opleiding doen. En de kans dat wij bij elkaar in de groep komen is aanwezig. Is het slim om met een, mogelijk toekomstige, klasgenoot te gaan? Nee.
Best een deprimerende gedachte eigenlijk, dat betekend dat ik mij de hele week moet gedragen. Misschien wel teveel aan Rutger ga denken, hopen dat hij ook aan mij denkt. Plotseling kom ik tot een briljant idee: Ik moet gewoon niet nadenken en gewoon lol hebben. Dus als ik mij niet wil gedragen, kan dat. Hoezo simpel!
Dan merk ik dat één van mijn andere introductiegenoten mij bedenkelijk aan zit te kijken.
‘Wat is er Stefan?’ Zijn ogen ontmoeten de mijne. Hij is mijn type absoluut niet.
‘Niks.’ Ik hou een opgeluchte zucht tegen.
‘Okey!’ Vervolgens tikt mijn buurvrouw, Wilma, mij aan.
‘Zo nog weer even lekker aan de wijn? Ik hoorde dat er een discotheek op dit terrein zit en dat we daar heen gaan!’ Stralend kijkt ze mij aan. Ik begin te lachen. Ook Steffie begint nieuwsgierig te worden.
‘Feestje dus?’ Vragend kijkt zij Wilma en mij aan. Ik begin te knikken. Theo, Stefan en Bart volgen ondertussen ons gesprek. Nieuwsgierig kijken ze van de één naar de ander. We praten nog even door en dan merkt één van ons dat Opboss al een tijdje mee staat te luisteren.
‘Hebben jullie toevallig mijn draaiboek gejat ofzo?’ Grijnzend kijkt hij ons groepje rond en zwaait triomfantelijk met zijn mapje met alle informatie over de introductie die wij niet mogen weten.
‘Jullie hebben gelijk, we gaan nog even feesten! Maar eerst gaan we nog weer terug naar onze plek. Nog even wat drinken!’ Bart kijkt mij even onderzoekend aan. Ik glimlach even en besluit meteen niet meer te gaan drinken vanavond. Ja, cola dan. Hij kijkt mij even recht aan en glimlacht dan even.
‘Dat wordt vast nog wel gezellig vanavond.’ Zegt hij tegen niemand in het bijzonder.