Bokt.nl

Love_Romeo schreef:

Komt er nog een stuk?

sammyvriend schreef:

Even niet vragen om nieuwe stukjes, dat is heel ierrietant en het mag volgensmij niet eens Fiekhe doet haar best...

Citaat:

Waarom duurde dat laden ook altijd zo lang?! Van de zenuwen begon ze met haar stoel te schuifelen. Eindelijk, geladen! Ze scrolde een klein beetje naar beneden en, inderdaad, er stond een berichtje. Van een zekere Do-naldDuck.

Hallo Merlina,

Ik ken wel iemand die niet lang geleden een valkkleurige 4 jarige merrie heeft verkocht. Of zij teruggekomen is weet ik niet, maar ik kan je eventueel wel het e-mail adres van deze PM’en als je daarmee geholpen bent. Stuur me dan maar een PB’tje .

Groetjes Opaline

Zoveel valkkleurige 4 jarige merries-die-nog-niet-lang-geleden-verkocht-waren zouden er nu toch ook niet rondlopen! Dit kon wel eens een zeer goede aanwijzing zijn! Ze wou het uitgillen van opwinding! Ze klikte het knopje aan waarop “PM” geschreven stond. Hoe zou ze het formuleren? Het moest toch een beetje deftig overkomen! Even nadenken... Zou ze beginnen met “geachte”? Neen, dat was misschien net iets té formeel. Hoe heette deze vrouw ook al weer? Merlina klikte op het pijltje “vorige” en las het bericht opnieuw. “Opaline”, zei ze tegen zichzelf. Wat een gekke naam eigenlijk. Stel je voor dat zij zo geheten zou hebben! “O-pa-li-ne” herhaalde ze luidop. Merlina begon te giechelen; hoe langer je erover nadacht, hoe belachelijker “Opaline” leek. Maar goed, nu moest ze die vrouw antwoorden in plaats van haar naam belachelijk te maken! Misschien kon ze het beste gewoon met “hoi” beginnen. Of nee, toch beter “hallo”. Merlina’s handen begonnen te zweten van zenuwachtigheid. Nooit gedacht dat het zo moeilijk zou kunnen zijn om een bericht te beantwoorden! “Komaan Mel”, moedigde ze zichzelf hardop aan. Ze dwong zichzelf om te typen. Maar verder dan een “hallo Opaline” kwam ze niet. Stel je voor dat ze het mispeuterde en dat ze daardoor het e-mail adres niet zou krijgen! ‘Misschien eerst even op haar profiel kijken’ dacht Merlina. ‘Dan weet ik al wat meer van haar af.’ Jammer genoeg was het profiel van Opaline leeg. Dat zou haar dus ook niets vooruithelpen. Dan toch maar zo typen. Ze gooide het over een andere boeg: ze zou het typen zonder er bij na te denken en dan direct versturen voor ze het helemaal verknoeide.

Hallo Opaline,

Ik zou er zeker erg mee geholpen zijn als je me het e-mail adres bezorgd van die persoon .

Bedankt alvast,

Merlina.

Voor ze zich kon bedenken klikte ze op “versturen”. 1 zinnetje had ze geschreven! Wat zou die Opaline nu wel niet van haar denken! ‘Achja, spijt komt te laat’, dacht Merlina en ze logde uit op bokt. Nu maar hopen dat Opaline snel zou terugsturen! Want overmorgen moest ze naar school en dan had ze lang niet zo veel tijd als nu om naar de pony te zoeken. Merlina liep de trap af om te ontbijten.

Aandachtig speurde ze Marktplaats af. Misschien stond er ergens nog wel een aanwijzing over de pony! Zoiets kon je nooit weten… Of misschien had de eigenaar haar wel terug te koop gezet! Merlina zou absoluut verhinderen dat de pony in slechte handen terechtkwam. Meer nog, ze zou haar zelf kopen! Hoe ze dat zou aanpakken wist ze nog niet, dat zou ze wel bedenken wanneer ze de eigenaar vond. Geld had ze niet, integendeel: Merlina was haast altijd platzak! Was het niet aan paardenboeken, dan gaf ze het wel uit aan tijdschriften, handtassen of een of ander hebbedingetje van de laatste paardenmode. Zakgeld kreeg ze genoeg; 5-10 euro per week (naargelang hoe goed haar testen die week waren geweest), maar ze had nooit leren sparen. Geld bijhouden; dat lag haar niet. Of ze moest het op haar spaarrekening zetten zodat ze er helemaal niet meer aankon. Maar als Merlina wist dat ze nog geld had liggen, kon ze het nooit laten het op te gebruiken! ‘Zorgen voor later’, dacht ze en liet haar ogen weer langs de ontelbare zoekertjes en advertenties glijden. Een uurtje later klikte ze teleurgesteld op het kruisje. Ze had niets gevonden op Marktplaats. Zelfs niets dat er ook maar een heel klein beetje op leek! Helemaal niets. Haar laatste sprankeltje hoop was dat Opaline haar een beetje zou kunnen helpen. ‘Verdorie, Opaline, helemaal vergeten!’ dacht ze hardop. Snel meldde ze zich aan op bokt om te zien of ze nieuwe PB’s had ontvangen. ‘1 nieuw bericht’ las ze. Zou het kunnen? Zou het Opaline zijn? Snel klikte ze op de link en staarde vol spanning naar het blauwe scherm. Haar teleurstelling was groot toen ze merkte dat het bericht niet van Opaline kwam, maar van Susan, iemand van de manege.

Hoi Melletje,

Hoe gaat het met je?
Wanneer zien we je terug op de manege? Iedereen mist je al (de paarden, de meiden van onze les en vooral ik natuurlijk ). Hopelijk kom je snel terug, veel beterschap nog!

XXX Suus

Susan was eigenlijk wel een schatje! Wat lief dat ze aan haar had gedacht! Haar teleurstellend gevoel ebde zachtjes weg. Wat zou ze haar antwoorden? Lang hoefde Merlina daar niet over na te denken en al snel begon ze te typen:

SUUS!!!

Wat lief dat je aan me gedacht hebt!!! Met mij gaat het eigenlijk wel goed, maandag ga ik terug naar school en woensdag zal je me dus wel op de manege vinden. Als ik me goed genoeg voel doe ik ook mee met de les, anders kijk ik gewoon. Ik mis jullie ook allemaal!!!

KUS en tot woensdag, Mel.
‘Ziezo verzonden.’dacht ze tevreden.

“Mel, is het goed als we binnen een halfuurtje nog even langs gaan bij Aminthe?” Haar moeder was groentjes aan het snijden. “Ja prima mams. Dankje voor alles wat je voor mij wilt doen.” antwoordde ze een beetje verlegen. “Ach schat, je hebt de laatste tijd zoveel meegemaakt! Dan mag er al eens iets positiefs gebeuren hé. En als ik je daarmee gelukkig kan maken dan doe ik dat toch ook.” Merlina liep naar haar moeder toe en legde haar armen rond haar moeders’ middel. “Wat bof ik toch met je…Niet iedereen kan van zoveel geluk spreken als ik met zo’n leuke moeder!” “Jaja Mel, het is al goed. Slijmen hoef je nu ook weer niet te doen.” “Maar...” “Ga je maar klaarmaken zodat ik straks weer niet op jou hoef te wachten! Vooruit, hop!” En voor een keertje dat Merlina het dan eens zo goed bedoeld had… Dan werd ze bestempeld als slijmbal! Merlina haalde haar schouders op. Ouders… Ze zou ze nooit begrijpen!


Zou het nog wel kamer 239 zijn? Vast niet! Waarschijnlijk stonden ze aan de verkeerde kamerdeur! Maar ja, haar moeder wou niet luisteren toen Merlina haar vertelde dat het misschien toch beter zou zijn als ze eerst het kamernummer nog eens zouden checken aan de balie. “Niets ervan” had haar moeder geantwoord. “We zijn gisteren toch pas geweest.” Jaja, maar gisteren was vandaag niet. Wie weet lag ze al op een andere kamer en gingen ze nu de kamer van een of andere stervende, oude man binnen. “Komaan Mel. Schiet eens op! We hebben niet de hele dag de tijd hoor!” Geduldig was haar moeder nooit geweest. “Hoi Merlina” de stem van Aminthe klonk vrolijk.
Nadat Merlina de laatste roddels had doorverteld keek ze Aminthe diep in de ogen. “Min…” begon ze. “Wat is er Mel? Je klinkt zo serieus.” “Dat is het ook,” ging Merlina verder, “ik moet je wat vertellen over de pony… Ik hoop dat je er blij mee gaat zijn!” “Mel, stop met rond de pot te draaien! Kom op, vertel het gewoon!” Aminthe werd duidelijk ongeduldig. “Wel… Ik heb een advertentie op bokt geplaatst over de pony... En… Er heeft iemand op gereageerd! Een zekere Opaline had een bericht neergezet dat zij wel iemand kende die er misschien wat mee te maken zou kunnen hebben. Ik heb haar een berichtje gestuurd, maar voorlopig heeft ze daar nog niet op geantwoord. Vind je het niet fantastisch? Zo kunnen we haar misschien terug vinden!” “Maar Mel, wat zijn we ermee als Tom haar toch niet meer wilt? Ik bedoel… Wie gaat haar betalen? Ik kom zelf al amper toe met m’n spaargeld.” “We vinden er wel wat op. Desnoods zoek ik 10 vakantiebaantjes!” “Maar Mel…” stamelde Aminthe.” “Nee Min, ik vind dat heus niet erg! Ik had echt verwacht dat je enthousiaster zou reageren hoor.” Aminthe staarde naar het plafond. “Het spijt me Mel. Ik had het je al eerder moeten vertellen. Het is gewoon super wat je voor die pony wilt doen. Het is alleen… Mijn ouders…” “Wat? Wat is er met je ouders?” Merlina’s hart begon sneller te slaan. “Ik mag niet meer. Niet meer paardrijden. Ik mag nooit meer paardrijden. Ze vinden het te gevaarlijk. Dus ik mag al helemaal geen pony beleren.” Aminthe zuchtte. “Het spijt me zo meis. Het spijt me… Sorry.” Merlina zag hoe de ogen van haar vriendin volliepen van de tranen. Aminthe keerde haar hoofd af. Merlina wist niet goed wat te zeggen. Hoe kon zoiets? Waarom? Het was toch niet de schuld van de pony geweest dat ze in het ziekenhuis lagen? Het was de schuld van degene die haar zo gemaakt had! “M-m-m…” stotterde ze. “Zeg maar niets meer, Mel. Er is niets aan te doen. Mijn ouders zijn vastberaden.” Merlina draaide zich om en liep de kamer uit. Het leek of haar lippen aan elkaar vastgenageld waren. Geen woord kon ze nog uitbrengen. Weeral tegenslag. Kon er nu nooit eens wat goeds gebeuren in haar ellendige leventje?

Citaat:

Handig draaide haar moeder de oprit op. Heel de rit had Merlina geen woord gezegd. Waarom zou ze ook? Wat moest ze vertellen? Ellendige dingen? Iets vrolijks had ze toch niet te melden. Merlina zuchtte diep en stapte uit de auto. Zonder om te kijken liep ze het huis binnen, recht naar haar kamer. Ze gooide haar kamerdeur met een luide knal dicht en barstte in snikken uit. Huilend viel ze op haar bed neer.

Met barstende hoofdpijn werd Merlina wakker. Hoe lang had ze hier zo geslapen? Sinds wanneer maakte slapen haar zo ellendig? Haar hoofd stond op barsten en haar buik deed pijn. ‘15.47’ las ze op het displaytje van haar wekker. Pfft. Nog zo lang te gaan vooraleer deze ellendige dag af zou lopen. Wat moest ze nu doen? Zonder Aminthe zou ze het toch niet kunnen. Maar kon ze die pony dan zomaar laten vallen? Neen, daar zou ze later beslist heel wat spijt van krijgen. Ze moest en zou die pony redden. Desnoods zonder Aminthe! Het zou vast nog veel zwaarder worden, maar dat kon haar niet schelen. De merrie moest een beter leven krijgen! En daar zou zij voor zorgen.

Reeds om half 10 lag Merlina in haar bed. Kon ze dan iets anders doen om deze vreselijke dag te vergeten? Opeens schoot haar te binnen dat ze vergeten was te controleren of Opaline geen berichtje had gestuurd. ‘Maar nu sta ik niet meer op,’ besloot ze, ‘als ze niets geantwoord heeft ben ik opnieuw teleurgesteld.’
“Mèèè-h-èèl! Opstaan! Het is al half 10 en morgen moet je er weer om 7 uur uit.” weergalmde het van beneden. Mama. ‘Ach, vandaag is het een nieuwe dag en misschien ook wel een betere!’ probeerde ze zichzelf op te beuren.
“Verdorie!” schreeuwde ze, terwijl ze een harde tik tegen het scherm gaf. Die stomme computer vertikte het weer eens om op te starten! Het was àltijd hetzelfde liedje! Aààltijd! Als een wervelwind, kokend van woede, stormde ze de trap af en begon tegen haar moeder te schreeuwen: “Die stomme computer van me werkt wééral niet! Waarom moet ik het doen met zo’n geval uit de prehistorie terwijl mijn zus met de laatste nieuwe laptop rondloopt?! Het is verdorie zó oneerlijk! Wat doet zij beter dan ik? Waarom wordt zij altijd voorgetrokken? Ik ben het zat! Ik ben het hier beu! Waarom doen jullie mij dit allemaal aan!? Ik hààt jullie! Allemaal!!!” Vloekend en tierend liep ze naar de voordeur en smeet die knalhard dicht. Vastberaden, dat ze minimum een halve dag zou wegblijven, nam ze haar fiets en reed ermee aan hoge snelheid weg. Ze trapte zo hard ze kon op de pedalen, om al haar woede af te reageren. Weggetje na weggetje fietste ze verder. Het kon haar niet schelen waar ze zou uitkomen. Dat zou hen leren! Dan zouden ze eindelijk ook eens weten hoe het voelde als er wat tegenzat! Ze wist niet hoe lang ze al aan het fietsen was, maar haar benen begonnen nu wel flink pijn te doen. Ook haar ademhaling begon zo hard te gaan dat ze bijna ging hyperventileren. ‘Misschien stop ik beter even,’ dacht ze, ‘dit kan niet gezond zijn.’ Ze reed naar de berm, liet haar fiets vallen en legde zich languit in het gras. Haar ogen hield ze wijd opengesperd en zo staarde ze naar de blauwe hemel. Het was een prachtige dag. Alleen links was er een klein streepje wolken te zien, maar voor de rest alleen maar blauw. Merlina zuchtte. Misschien was ze toch wel wat hard geweest voor haar moeder. Eigenlijk speet het haar al. Ze bedoelden het allemaal niet slecht met haar. Zij konden het natuurlijk ook niet helpen dat Merlina zoveel tegenslag had gehad de laatste tijd. Ze verdienden het niet dat zij haar woede op hen afreageerde. Merlina zou haar excuses gaan aanbieden. Maar dan moest ze wel eerst de weg terugvinden. Nu ze erover nadacht: ze wist eigenlijk helemaal niet waar ze was! Ze had zo hard doorgefietst en zoveel weggetjes in geslagen, dat ze haar oriëntatiegevoel helemaal kwijt was. ‘Oh nee. Wat heb ik nu weer gedaan?’ dacht ze paniekerig. Waarom moest ze ook weer uitvliegen tegen haar moeder? Had ze haar woede nu maar ergens anders op afgereageerd. Nu stond ze hier. Ergens tussen… Ja waartussen eigenlijk? Zelfs dat wist Merlina niet! Paniek begon zich meester te maken van haar. Waarom was ze ook zó stom geweest?

Links. Rechts. Links. Rechts. Links. Rechts. Haar hoofd ging razendsnel heen en weer. Welke kant moest ze nu op? Het leek wel of ze in ‘the middle of nowhere’ was beland. Nergens een huis of een boerderij te zien. Alleen maar grasland, bomen en koeien. En het zandweggetje waarop ze vermoeid op haar fiets hobbelde. Als ze nu een huis zag, kon ze tenminste nog vragen waar ze zich bevond… Maar nu? De koeien zouden het haar niet vertellen en de bomen al evenmin. Merlina kon wel in huilen uitbarsten! Had ze nu maar eens wat langer nagedacht daarstraks… Spijt kwam natuurlijk altijd te laat. Het zandweggetje liep over in een asfaltweg. Merlina begon wat meer te kalmeren. Hier moest toch ergens een huis staan! En ja hoor, het duurde niet lang of ze kwam een grote boerderij tegen. En nu maar hopen dat er iemand thuis was. Dat zou vast wel, boeren moesten toch voor hun dieren zorgen, dus… ‘TRIIIIIING TRIIIIIING TRIIIIIING’ Bijna 5 minuten hing ze al aan de bel. Komaan, dat kon toch niet, dat hier niemand thuis was?! Merlina zuchtte. Wat nu gedaan? Als ze in de richting waarin ze daarnet fietste, doorging, zou ze vast nog wel een huis tegenkomen. Maar het probleem was dat ze moe was. Zo vreselijk moe. Haar benen deden pijn, haar voorhoofd sprankelde van de zweetdruppeltjes en haar mond was helemaal uitgedroogd. Ze kon wel een moord begaan voor een druppel water of een beetje slaap! Ze zette zich neer op een baal stro die klaarblijkelijk nog moest worden binnengehaald. “Wat moet ik nu doen?” schreeuwde ze. “Iemand, help me!” Natuurlijk kwam er geen reactie. Merlina barstte in huilen uit. “Waarom ben ik ook zo’n stom kind?” Hoeveel keer had ze de laatste weken al niet geweend? Vast al meer dan daarvoor, in haar hele leventje samen. Want vroeger huilde Merlina bijna nooit. Echt heel weinig. En nu leek het of ze elke 5 minuten in de tranen zwom. Zielig vond ze het. Zóóó zielig vond ze zichzelf. Groot worden door terug klein te worden. Opgroeien door de tranen te laten stromen die ze als kind nooit had opgebruikt.

“Wat doe jij hier?” Geschrokken draaide Merlina zich om. Achter haar stond een jongen van ongeveer een meter 80, met een rode pet op zijn hoofd. Hij was tenger gebouwd en droeg een jeans - saloped met daaronder legergroene rubberen laarzen. Ze schatte hem een jaar of zeventien. “I-i-i-k,” snotterde ze, “w-w-was k-k-k-kwaad en ben g-g-gefietst helemaal tot h-h-hier e-e-en” Ze snoof. “Rustig maar,” zei de jongen vriendelijk, “Wil je graag even wat drinken ofzo? Daarna kan je me dan rustig vertellen wat er aan de hand is, goed?” Merlina knikte en volgde de jongen naar binnen. “Cola graag.” antwoordde ze toen de jongen vroeg wat ze wou drinken. “Alsjeblieft.” De jongen kwam naast haar op de bank zitten. “Ik ben Dieter en werk op deze boerderij in het weekend om een centje bij te verdienen. Vertel me nu eens, wie ben jij en wat doe je hier?” Met horten en stoten vertelde Merlina het hele verhaal. Vanaf dat ze was verjaard en te horen kreeg dat ze een pony zou mogen beleren, over dat zij en Aminthe in het ziekenhuis waren beland, over Opaline, over Aminthe die niet meer mocht rijden en tot slot over de knetterende uitscheldpartij tegen haar moeder en hoe ze bijgevolg hier was beland. Heel de tijd had de jongen aandachtig geluisterd, af en toe iets gezegd of gevraagd, maar haar nooit onderbroken en haar helemaal laten uitvertellen. “Jee zeg. Je hebt heel wat meegemaakt. Ik begrijp best dat je wat overstuur was daarnet. Maar we zullen toch het beste je ouders verwittigen om te zeggen dat je het goed maakt, vind je niet?” Merlina knikte. “Moet ik hen bellen of doe jij het?” “Bel jij maar. Volgens mij vliegen ze direct uit als ik mijn eerste letter uitbreng” zuchtte Merlina. “Oke. Moeten ze jou hier komen halen of breng ik je terug naar huis?” “Kies zelf maar” jammerde ze. Oh oh. De reacties van haar ouders zouden vast en zeker niet al te vriendelijk zijn… En gelijk hadden ze. Eigenlijk verdiende ze een goede straf. Hopelijk kreeg ze die ook, ze had er écht een nodig.

Haar ouders hadden haar even aan de telefoon gevraagd, maar niets daarvan. Geen straf, zelfs geen uitvlieging of enig kwaad woord: niets. Langs de ene kant was ze daar wel blij om, maar langs de andere kant vond ze toch echt dat ze dat verdiend had. Maar buiten dat voelde Merlina zich echt goed. En dat had ze aan Dieter te danken. Ze had alles kunnen vertellen en dat had haar duidelijk opgelucht. Ze moest hem op de een of andere manier bedanken, maar hoe? Merlina wist helemaal niets van hem af. Hij wist daarentegen wel heel wat van haar, ze had de helft van haar leven tegen hem uit de doeken gedaan! “Hier is het” zei ze met schorre stem tegen Dieter, die haar naar huis reed. Ze vloog hem om de hals en gaf hem een liefdevolle knuffel. “Bedankt.” fluisterde ze in zijn oor.
‘AUW’ Ze was Dieter al zolang aan het uitwuiven dat ze steken kreeg in haar ene arm. En haar andere arm deed pijn omdat ze haar hand zo hard knelde rond het stuur van haar fiets. ‘Wat als ik hem nu niet had gevonden?’ dacht ze en liep het huis binnen.

Het gesprek met haar moeder was behoorlijk intens geweest. Maar ze hadden gelukkig alles uitgepraat, zonder dat er harde woorden waren gevallen. Haar moeder had gevoeld, gemerkt en gewoon geweten dat Merlina’s spijt oprecht was. Daarom was ze natuurlijk ook haar moeder. Het had Merlina opgelucht, te weten dat ze nog steeds bij haar moeder terecht kon. In alle tijden…

‘1 nieuw bericht’ las ze bovenaan op het blauwe scherm. Zenuwachtig schuifelde ze op haar stoel heen en weer. ‘Komaan klik dan toch. KLIK!’ dacht ze in zichzelf. ‘Stomme trut waar wacht je nu nog op?’ “KLIIIIK” schreeuwde ze tegen zichzelf. ‘Nu of nooit’. Eindelijk, ze had geklikt! Waarom moest dat ook weer zo lang duren? Ja! Ja! Ja! Het kwam van Do-naldDuck!

Dag Merlina,

Ik neem aan dat je ermee rekening houdt dat ik je dit adres in vertrouwen geef en het dus niet aan jan en alleman gaat doorgeven?
Bedankt alvast,

Opaline

Ps: het e-mail adres is: ronaldvdh@10023.com

Merlina juichte. Zover was ze dan toch al. Nu alleen nog hopen dat hij er wat mee te maken had. Het zou vast wel! Anders zou het allemaal toch wel erg toevallig zijn…
Nadat ze “ronaldvdh” en Opaline een mailtje had gestuurd, kroop ze onder de wol. Vermoeid van de drukke dag viel ze als een blok in slaap.