Bokt.nl

**Geplaatst**: 07-11-07 19:18

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 07-11-07 19:18

Fenn schreef:
[i]Tranen rolde over mijn wangen. Wat een wanhopige situatie en waarom? Ik draaide me om naar de vrouw. Die keek mij berustend aan. ‘Erg hè? Daarom willen mensen denk zo graag hier heenkomen.’

Tranen rolden over mijn wangen.
Daarom willen mensen denk ik zo graag hier heen komen.

Fenn schreef:
[i]
Dat grapje met de toren van Babel heeft hier nooit doorgewerkt. Hij vloekt trouwens ook als een ketter, die Shakespeare, niet de toren van Babel.

Ik weet niet wat het is, maar iets vind ik niet helemaal lekker lopen in deze zin. Ik zou eerder iets zeggen van: Hij vloekt trouwens ook als een ketter, Shakespeare dan, niet de toren van Babel. En 'doorgewerkt' vervangen door 'gewerkt'.

Fenn schreef:
[i]Een tijd lang bleef ik op de drempel staan. Gedachten flitste door mijn hoofd, voornamelijk beginnend met stel dat: Stel dat dit echt is, stel dat dit een grap is. Stel dat ik ontvoert ben door een gek die de hemel na wil bouwen, stel dat ik voor eeuwig in deze kamer moet blijven. Door dat laatste keek ik rond waar ik beland was. De vloer (paarse tapijt, net als in de hallen) was schoon en zacht, aan de wanden (zachtgeel geverfd) hingen lege lijsten. De gordijnen van het raam waren vanzelfsprekend dicht. Verder stond er een boekenkast, een kledingkast, een bed, een bankje en een grote spiegel. Ik haastte me er heen om wat vertrouwds te zien. Gelukzalig keek ik naar m’n eigen spiegelbeeld. Haast ontroerd stond ik er naar te staren. Ikzelf, mezelf. Hoewel de kleding niet van mij was klopte de rest. Van mijn piekerige haar tot mijn blote tenen die zich in het tapijt krulde. Ik droeg een nauwsluitende jurk die tot net over m’n knieën viel. Hij was lelijk grijs.

Gedachten flitsten door mijn hoofd.
Mijn blote tennen die zich in het tapijt krulden

Het zijn een beetje lüllige dingetjes, en heb nog niet naar de leestekens enzo gekeken, als je dat ook wilt, wil ik dat ook wel doen hoor? Tong uitsteken

Dit was van het eerste stukje.

**Geplaatst**: 07-11-07 19:39

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 07-11-07 19:39

Fenn schreef:
[i]
Een tijd lang bleef ik op mijn kamertje. Hoelang weet ik niet precies. Ik vulde mijn tijd met slapen, nadenken en lezen. De boeken waren niet veel soeps. Behalve een variant op de bijbel die ik niet kende (God schiep de aarde niet, maar nam hem over?) was er een boek van Shakespeare en er waren nog een paar boeken die me niets zeiden. Denken had helaas ook niet veel zin. Mijn gedachten over waar ik was en wat ik moest doen veranderde in gedachten waar mijn familie was en wat zij deden.

Veranderden

Fenn schreef:
[i]Een spijkerbroek was er nooit, maar de jurken paste perfect en al snel kon ik mezelf niet meer in een spijkerbroek voorstellen. Na dit ritueel zakte ik in kleermakerszit op de grond. Zo kon ik weer urenlang mijmeren.

De jurken pasten

Fenn schreef:
[i]Betekende die woorden dat ik hier nooit meer weg kon.

Betekenden die woorden

Fenn schreef:
[i]‘Dus?’ vroeg terwijl ik heel diep adem haalde.

'Dus?' Vroeg ik terwijl ik heel diep ademhaalde.

Fenn schreef:
Wat vroeger zo vanzelf sprekend leek was er nu niet meer. ‘Maar…’ bracht ik uit.

Vanzelfsprekend Bloos

*Voelt zich heel erg een mierenneauker*

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-11-07 16:02

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 12-11-07 16:02

geen gemierkennëuk fijn juist Lachen

Ik ga het zo aanpassen, sorry dat ik zo laat reageerde, wilde eerst weer wat schrijven Knipoog

**Geplaatst**: 15-11-07 19:49

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 15-11-07 19:49

Woeps, ik zie nu dat je gereageerd hebt Bloos

Ik zal de andere teksten ook nog even doen Lachen

**Geplaatst**: 15-11-07 20:24

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 15-11-07 20:24

Fenn schreef:
We zeiden niets tot er op de deur geklopt ben.

(...) op de deur geklopt werd?

Fenn schreef:
Toen ik mijn hand uitstak zag ik nog steeds kleine groefjes van mijn nagels staan daarin.

Ik weet niet, het leest niet helemaal lekker. Misschien moet je zeggen: Toen ik mijn hand uitstak zag ik nog steeds kleine groefjes van mijn nagels daarin staan. Volgorde is beetje vaag?

Fenn schreef:
Jij kunt vast geen 18eeeuws Frans?’

18e eeuws.

Fenn schreef:
Ik haalde mijn schouders op, ‘Geen idee, maar. Hij leek niet op de Jezus uit de bijbel.’

Geen idee, maar, Die punt klopt niet denk ik.

Fenn schreef:
Maar als antwoord kon Lillian alleen maar harder lachen en of ik het nou wilde of niet. Ik lachte mee.

Hier hetzelfde. Maar als antwoord kon Lillian alleen maar harder lachen en of ik het nou wilde of niet, ik lachte mee.

Fenn schreef:
Terwijl wij nog nahikte ging opeens de deur achter ons open.

nahikten

Fenn schreef:
Even had ik de neiging om Jezus diep in zijn ogen te kijken en een verleidelijk ja te antwoorden, maar ik onderdrukte die neiging snel en schudde toen mijn hoofd.

Even had ik de neiging om Jezus diep in zijn ogen te kijjken en een verleidelijk 'ja' te antwoorden (...)
De 'ja' tussen aanhalingstekens.

Fenn schreef:
Na een tijd ging de deur open. Of we daar lang of kort hadden gezeten wist ik niet. Lillian keek verschrikt, maar vooral verbaast op.

Verbaasd

Fenn schreef:
Hij kende Lillian dus. Lill antwoordde slechts door haar schouders op te halen en een kort huhm? te laten horen.

Lill antwoordde slechts door haar schouders op te halen en een kort 'huhm'? Te laten horen.
De 'huhm' tussen aanhalingstekens.

Fenn schreef:
Lillian keek naar mij. ‘Als zij het goed vind.’

Als zij het goed vindt

Fenn schreef:
‘Hans, dit is Martje. Ze is hier nog niet zo lang en komt uit het jaar…’ vragend keek ze me aan.
‘tweeduizend zes’ voegde ik toe.
Lillian knikte tevreden, ‘Martje dit is Hans. Hans komt uit het jaar negentienzevenentwintig.

Hmm, ikzelf vind die jaartallen niet zo prettig lezen als ze voluit geschreven zijn. Liever: 2006 en 1927.

Fenn schreef:
‘Ik had twee broers en een schattige poes. Meestal hield ik van mijn broers, maar soms dat haatte ik ze en nouja.

Meestal hield ik van mijn broers, maar soms dan haatte ik ze en nouja.

Fenn schreef:
Ik was niet echt het soort meisje dat alle feesten afging en leefde op drugs en alcohol. Feitelijk ben ik toen nog nooit echt dronken geweest. Eigenlijk was ik gewoon normaal. Ik had wel veel vriendinnen, maar geen enkele echtte en ik kon kletsen met iedere vreemde.

Ik had wel veel vriendinnen, maar geen enkele echte en ik kon kletsen met iedere vreemde.

Fenn schreef:
‘Mijn vingers gleden over het dolhof van lijntjes en hokjes. Ze raakten de weg kwijt.

Mijn vingers gleden over het doolhof van lijntjes en hokjes.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-11-07 20:29

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 24-11-07 20:29

Dankje voor de foutjes, ik ga ze er zo uitvissen. Ik zag trouwens tijdens het teruglezen ook al wat verkeerde tijden. Nagelbijten / Gniffelen

Nouja, slordigheid, slordigheid. Ook duurde het weer heel lang voor dit stukje kwam, het is echt zo'n tussenbrug nu Clown

Maar ik kan hiermee weer lekker aan de slag Lachen

De klap kwam bij allebei hard aan. Ik zag het. Ze waren dood en ze wisten het nu ook. Ze waren er niet meer, maar toch waren ze hier. ‘Lucie?’ Het klonk zo smekend, dat ik een brok in mijn keel voelde komen. Jezus gaf een kneepje in mijn hand.
‘Het maakt niet uit. Het maakt helemaal niets uit Dorus.’ Ze was zo lief. De twee knuffelden elkaar. Het was zo breekbaar. Ik zuchtte diep en voelde me helemaal tevreden toen Jezus een kneepje in mijn hand gaf. Gelukkig had wij elkaar.
‘En nu?’ Vroeg Lucie toen ze Dorus los liet en ons aan keek. ‘Wat kunnen we nu doen?’
‘Wat willen jullie nu doen?’ vroeg Jezus.
‘Terug naar de aarde.’ zei Dorus meteen. Lucie knikte.
‘En als dat niet mogelijk is?’ Stelde Jezus heel redelijk voor.
‘Ja, weet ik veel. Ik wil gewoon terug, mijn leven weer oppakken. Wat kan ik hier nou?’ Dorus klonk weer geïrriteerd.
‘Nou, de hele dag in bed blijven liggen bijvoorbeeld.’ Stelde ik voor. Het leek me perfect voor als je elkaar dertien jaar niet gezien of gesproken had. Dertien jaar verschil!
‘Tja, en daarna? Is er hier iets te doen? Kunnen we jullie niet helpen?’ Ik schudde meteen mijn hoofd. Ook Jezus antwoordde ontkenend.
‘Maar de Hemel heeft heus wel veel. Een spiegelkamer, Rust, het Paradijs, de eetzaal een bibliotheek en heel veel mensen. Gebruik de plattegrond en jullie komen heus wel ergens.’ zei Jezus bemoedigend. ‘En als Martje en ik meer weten, dan roepen we jullie hier heen.’
Ze knikten, we namen afscheid.
‘Succes met elkaar weer leren kennen.’ wenste ik Lucie toe tussen de twee kussen op haar wangen door. Ze bedankte me met haar ogen en een glimlach.
‘Tot ziens.’ Dorus schonk me alleen een ferme handdruk en ik zag hem nerveus kijken naar de veel oudere Lucie.
Samen met Jezus begeleidde we de twee naar de deur. ‘Tot ziens, veel plezier op jullie ontdekkingstocht.’ riep Jezus ze na. Ze keken tegelijkertijd om.
‘Net broer en zus,’ zei ik zachtjes tegen Jezus toen ze uit het zich verdwenen. Hij knikte en keek ze met glimmende ogen na. ‘Wat zouden ze van ons wel niet denken?’
‘Ze kennen mij, dus ze durven niets te denken.’ zei Jezus nuchter.
‘Lang niet iedereen kent jou!’ antwoordde ik verontwaardigd. ‘Toen ik jou voor de eerste keer zag wist ik ook echt niet wie ik voor me had.’
‘Als je maar niet denkt dat ik een baard laat groeien of een jurk aantrek.’ Hij keek zo beteuterd dat ik in de lach schoot.
‘Als je het maar waagt.’
Hij schoot ook in de lach. ‘Voor jou altijd, schat.’
Ik besefte te laat dat ik laat in waagt had veranderd, maar hij had zich al omgedraaid en toen hij eindelijk weer terugdraaide had hij een prachtige baard. Nou ja, prachtig. ‘Je wordt er niet knapper op.’
‘Niet?’ Hij draaide wat aan een krulletje dat uit de bruine bos haar ontsnapte. ‘Intelligenter?’ Ik deed een poging kritisch te kijken, wilde wat zeggen, maar sloot mijn mond. Uiteindelijk schudde ik mijn hoofd. ‘Nou, dan scheer ik het weer even af, kom je mee naar binnen?’
Ik volgde hem terug het kantoor in en terwijl Jezus in een laatje zocht naar een mes of zoiets vroeg ik me opeens af hoe het kon. ‘Kan iedereen dat?’ vroeg ik.
‘hmm?’ Jezus rommelde verder en ik ging maar zitten in een van de stoelen.
‘Nou, zomaar een baard laten groeien?’
‘O, dat. Ja hoor. Hebbes!’ Jezus draaide zich triomfantelijk om. In zijn hand had hij een mesje. ‘Je moet het alleen hard genoeg willen.’ zei hij vrolijk. ‘Ik had het zelf ook nog nooit gedaan, maar het leek me wel een leuk grapje.’ Grijnzend keek hij me aan. ‘Als ik een keer incognito de hemel in wil, want er zijn heus wel mensen die me hier kennen.’
‘Als de man met de baard ja. Dus wil je incognito dan moet je het er zeker weer afscheren.’
‘Je hebt gelijk lieveling. Maar wacht!’ hij liep naar me toe en gaf me een kus. Het kriebelde toch heel erg. ‘Scheer maar af.’ Besloot ik.
‘Vooruit dan maar. Het kan altijd weer terug.’ Stuk eigenwijs, dacht ik boos.
Ik keek toe hoe Jezus op zoek was naar iets. ‘Wat zoek je? Kan je het niet uit de lucht toveren?’
‘Hahaha, Grapjas.’ mompelde Jezus sarcastisch. Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Heb jij hier toevallig een spiegel gezien?’ vroeg hij mij met een diepe zucht.
Ik schudde mijn hoofd.
‘Verdorie! Ik kan het niet zonder zo’n ding.’ Boos ging hij ook in een van de stoelen zitten.
‘Ik heb op mijn kamer een spiegel.’ zei ik praktisch.
Hij keek op en wierp een blik op mij alsof hij zich af vroeg: meent ze dit serieus?
‘Je kunt het ook laten staan. Moet ik even wennen met het zoenen.’ Ik wierp hem een kushandje toe.
‘Kan ik zo over de gangen?’ vroeg hij na even in dubio gezeten te hebben.
Giechelend antwoordde ik dat het alleen mocht als hij niemand vertelde dat hij mijn vriendje was. Hij beloofde dit en gaf me toch nog een zoen. Zijn baard kriebelde, maar het was wel fijn. Voorzichtig kuste ik terug.
‘Maar hij gaat er wel af.’ mompelde ik in zijn baard, terwijl er een aangenaam gevoel door mijn lichaam trok.
‘hmm?’ bedelde Jezus.
‘Desnoods doe ik het zelf! En ik kan niet scheren, dus je weet wat er van komt.’ dreigde ik! Niet dat het veel uitmaakte als er wat fout zou gaan met scheren, want open wonden gingen vanzelf weer dicht en hij zou geen centje pijn voelen.
‘Vooruit, we gaan naar jouw kamertje.’ zei Jezus toch maar.
Oei, dat klonk wel fout! Het maakte niet uit, we sloten de computers snel af door simpelweg: ‘uit’ te zeggen. Daarna mompelde Jezus iets van: ‘Laat dat opruimen maar zitten,’ en vertrokken we.
Toen we op de gang stonden verwachtte ik eigenlijk dat Jezus de weg wel zou weten, maar hij vroeg of ik de plattegrond zou pakken.
‘Heb je geen knopje in je hoofd dat jij de weg meteen weet?’ Vroeg ik voor de grap. Jezus moest grinniken. ‘Helaas niet.’
Dus pakte ik de platte grond erbij. ‘Mijn kamer.’ gaf ik als opdracht en we konden op weg. Terwijl we samen over de gangen liepen pakte Jezus mijn hand. Dat voelde fijn. Stiekem hoopte ik heel veel mensen tegen te komen, maar natuurlijk was er niemand. Dus kon ik niemand laten zien dat ik hand in hand liep met Jezus, mijn vriendje. Dat laatste besloot ik toen pas tevreden en ik gaf een kneepje in zijn hand om dit aan te geven. Alweer kreeg ik de neiging te gaan huppelen of te zingen. Dat deed me denken aan Mien, aan de eerste keer dat ik samen met haar Miens kamer ging slopen. Ik dacht glimlachend, maar met een steekje schuldgevoel terug aan dat moment.
En toen was het voorbij, de rode streep was op en Jezus en ik stonden voor mijn kamer. ‘We zijn er.’ zei ik verbluft omdat we dat zo snel hadden gedaan.
‘Dat had ik door.’ antwoordde Jezus droog. Ik voelde me rood worden en deed maar snel de deur open om dat te verdoezelen. Met een hoofd als een biet liep ik mijn kamer in… En daar zat iemand op mijn bed, sterker nog: Twee iemanden.
‘Hoi Martje,’ zeiden ze in koor.

**Geplaatst**: 24-11-07 21:12

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 24-11-07 21:12

Flauw einde hoor Knipoog

Je verhaal leest echt heerlijk weg! Ik zie uit naar het volgende stukje Lachen

**Geplaatst**: 24-11-07 21:28

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 24-11-07 21:28

Inderdaad flauw einde, haha. Haha!

Verder leuk stukje.

Een paar kleine dingetjes die me opvielen:
Gelukkig hadden wij elkaar.

Ook Jezus antwoordde ontkennend.

Verder kun je er misschien op letten dat je een komma plaatst als je een citaat gebruikt waarna de zin nog verder gaat. Een voorbeeldje:
‘Terug naar de aarde.’ zei Dorus meteen.
Dit wordt:
'Terug naar de aarde,' zei Dorus meteen.

‘En nu?’ vroeg Lucie toen ze Dorus los liet en ons aankeek, ‘wat kunnen we nu doen?’
Ander voorbeeld, zelfde verhaal. Een deel van een zin dat gevolgd wordt door een citaat eindigt ook altijd met een komma. Het woordje 'aankeek' moet aan elkaar. Daarnaast moet 'vroeg' met een kleine letter, niet met een hoofdletter. Dit geldt voor elke zin. Ook 'wat' moet met een kleine letter, omdat de zin verder gaat en niet opnieuw begint.

Ik hoop dat je er wat aan hebt! Lachen

**Geplaatst**: 28-11-07 12:08

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 28-11-07 12:08

Na een vraagteken, punt of uitroepteken moet toch altijd een hoofdletter?

**Geplaatst**: 28-11-07 15:52

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 28-11-07 15:52

Achter een citaat bedoel je? Nope

**Geplaatst**: 28-11-07 16:08

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 28-11-07 16:08

moet je echt perse zo spannend stoppen Tong uitsteken

nee erg leuk stukje weer Knipoog

ben benieuwd hoe het verder gaat Knipoog

**Geplaatst**: 29-11-07 00:27

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 29-11-07 00:27

ik hoop dat het volgende deel snel komt, geweldig verhaal heb het in 1x uit gelezen

**Geplaatst**: 29-11-07 16:21

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 29-11-07 16:21

vind het wel mooi geschreven, je hebt een mooie schrijfstijl, maar sorry hoor; ik geloof en Jezus als vriendje? Ik vind het persoonlijk te ver gaan! geloof je zelf ook?

**Geplaatst**: 29-11-07 17:47

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 29-11-07 17:47

Geweldig verhaal, ook ik zie dit liever in boekversie verschijnen Pling

Let wel op dat je zij en zei niet door elkaar zal halen, dit kom ik meerdere keren tegen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-11-07 18:33

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 29-11-07 18:33

Mloei schreef:
vind het wel mooi geschreven, je hebt een mooie schrijfstijl, maar sorry hoor; ik geloof en Jezus als vriendje? Ik vind het persoonlijk te ver gaan! geloof je zelf ook?

Mloei, nee ik geloof zelf niet. Ik ben wel vaker naar de kerk te gaan (met m'n moeder mee) en heb zeker niets tegen mensen die wel geloven. Dit stukje is overigens niet bedoeld om wie dan ook in zijn of haar geloof te kwetsen. Ik bedoel er verder niets mee, al weet ik dat ik wel heel soepel omspring met de bijbel en wat er in geschreven staat. Verder, PB mag altijd over wat je er nu precies te ver in vind gaan? (kwetsend?) Eventueel kan ik dan zelfs wat aanpassen, ik kan snappen dat je het kwetsend vind dat Jezus haar ontmaagd, dat lijkt met toch het meest heavy (al hoort het er wel bij). In elk geval, ik vind het best interessant wat jij er van vind, dus graag PB (hier zetten mag eventueel ook)

En voor de rest bedankt weer voor de complimentjes en de schrijffoutjestips, vooral slordigheid zo te lezen Nagelbijten / Gniffelen

Het volgende stukje is bijna af Knipoog

**Geplaatst**: 29-11-07 19:47

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 29-11-07 19:47

Ik heb net ook alles gelezen, en dan valt het toch wel tegen als je niet in één keer door kan lezen Clown

Maar ik vind het dus erg leuk om te lezen, goed voor de verbeelding Haha!

Die kaart waarop je de weg kan vinden doet me een beetje denk aan de sluipwegwijzer (ofzoiets) uit Harry Potter Knipoog

. Ik wacht op het nieuwe stuk!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-11-07 22:16

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 29-11-07 22:16

‘H-h-hoi,’ stotterde ik verbaasd.
‘Wie zijn daar Martje?’ vroeg Jezus die de kamer nog niet in kon, omdat ik in de deuropening verstijfd stond.
‘Mijn oma.’ zei ik en ik stapte opzij zodat Jezus de kamer in kon. Ik had ze nog steeds niet echt begroet, zo verbaasd was ik dat ze daar met z’n tweeën zaten.
Jezus begroette ze wel. Hij stak zijn hand uit en stelde zich zelfs netjes voor. Mijn oma leek wel gecharmeerd door Jezus, maar Mien vroeg nadat ze haar naam had gezegd gelijk waarom hij een baard had laten groeien. Jezus glimlachte: ‘Voor de grap.’ Mien keek hem kritisch aan. ‘En een beetje voor Martje.’ voegde Jezus er dus maar á la de reclame aan toe. Mien schonk hem een giecheltje en ik moest blozen, waarom wist ik niet een. Hoe kwam het dat Jezus helemaal niet onder de indruk was van deze twee oude, maar zeker wel iets uitstralende dames? Hij babbelde ondertussen wel vrolijk verder over mij en zijn baard.
‘Wat doen jullie hier?’ Onderbrak ik hen, nog steeds behoorlijk verbaasd.
‘We kwamen voor jou Martje.’ zei mijn Oma.
‘We wilden graag met je praten over… Over ons.’ voegde Mien toe.
‘Ja, en ik wil het goed maken, mijn excuses maken en het uitleggen.’ zei mijn oma aarzelend.
Jezus voelde zich plotseling overbodig. Hij stopte met het vriendelijke kletsen en keek van mij naar mijn oma, naar Mien. ‘Zal ik weggaan?’ vroeg hij tijdens de stilte die viel terwijl ik opzoek was naar een antwoord.
‘Hoeft niet.’ antwoordde ik tegelijkertijd met mijn oma die ‘Graag.’ zei. Mien hakte de knoop door: ‘Liever wel.’ zei die.
Dus Jezus vertrok. Hij gaf me nog een knuffel en wenste me fluisterend succes toe. ‘Het komt wel goed.’ zei hij ook heel zachtjes nog daarna. Zodra hij de deur dicht trok voelde ik me hulpeloos alleen met Mien en oma tegenover me.
‘Waarom moest hij weg?’ vroeg ik een beetje smekend. Het was net alsof ik het kleine kind was dat gestraft moest worden door twee boze juffen. Ik stond er helemaal alleen voor.
‘Omdat we iets willen bespreken met jou.’ zei Mien en ze klonk streng.
‘En omdat ik Jezus niet eens ken, ik wil het gewoon eerst uitpraten met jou en Mien.’ Mijn oma zuchtte diep.
‘Martje, toen ik bij je oma langsging na ons gesprek, toen was ze er bijna niet meer. Ze lag bed, ik moest haar wakker schudden.’
Het duurde even voor het tot me doordrong wat dit betekende. De twee oude dames tegenover mij keken me heel doordringend aan. Alsof ze verwachtten dat ik wat wist te zeggen. ‘U had het gehad?’ vroeg ik verbaasd aan oma. Een nutteloze vraag natuurlijk, want het antwoord wist ik al.
‘Ja, na de ruzie met jou. Je had gelijk, ik heb alles al verpest.’ Het laatste zei ze zo zachtjes dat ik het net kon horen, maar met een bittere ondertoon en voor het eerst nadat ik bij Johanna was weggelopen voelde ik me echt een beetje schuldig. Ze was zo zielig en ze voelde zich zo rot. Door mij.
Mien sloeg een arm om mijn oma heen. ‘Ik houd van je, je kunt het hier nog goedmaken.’ Ze knuffelde mijn oma. Ik voelde me nog meer buitengesloten.
Gesmoord door de knuffel zei mijn oma dat ze het nooit meer goed kon maken. Ze had een leven gehad en dat had ze verpest door alleen maar iedereen te haten. ‘Maar ik houd ook wel van jou.’ Hoorde ik haar zachtjes fluisteren en ik besefte dat dit eigenlijk alleen voor Mien was bedoeld. Ik voelde me nog meer buitengesloten.
‘Dan kan je het hier toch nog goed doen?’ vroeg Mien aan oma.
Die begon zachtjes te huilen.
Nadat dit een tijdje zo door ging vroeg ik me steeds meer af wat ik nou uiteindelijk daar deed. ‘Uhuhm?’ probeerde ik. Ze reageerden niet. ‘Mien? Oma?’ nu keken ze wel op. Allebei met een betraand gezicht.
‘Wat was hier nu de bedoeling van?’ vroeg ik. Beide dames keken me vervreemd aan. ‘Wat ik hier doe.’ maakte ik ze duidelijk.
Mien kwam ter zake. Ze veegde haar tranen af en zei: ‘Ik wil Johanna niet kwijt.’ En dat had ik niet verwacht.
‘En dan komen jullie naar mij?’ Vroeg ik verbluft.
Ze begonnen samen uitteleggen hoe het zat. Volgens Mien zou Johanna het nooit overleven in de hemel. Zelfs niet met haar hulp, ze zat met zoveel schuldgevoel. Mijn oma knikte alleen heftig bij dit verhaaltje. Daarna kwam ook zij los.
‘Zeker nadat jij vertelde dat je moeder nooit meer hier kwam. Ik had haar nog van alles uit willen leggen. Snap je? Er is zoveel wat zij niet weet. Jij snapt het nu pas een beetje.’
‘Maar waarom komen jullie hiermee naar mij?’
‘Ik wilde me ten eerste excuseren, ik had gelijk moeten zeggen waarom ik je herkende.’ zei Mien zachtjes. Ik haalde mijn schouders op.
‘Ik bied ook mijn excuses aan. Voor, voor alles.’ zei mijn oma.
Ze wilden allebei opstaan om mij te omhelzen, maar bedachten zich toen. Dat zorgde er weer voor dat ik wist wat ze waren. O, wat was dit vreemd!
‘Maar waarom wij je eigenlijk hierheen vroegen.’ ging Mien verder. ‘Martje, jij bent met de nieuwe aarde bezig, toch?’ Na mijn bevestiging vervolgde ze. ‘Weet jij of daar nog een plekje is om het voor ons opnieuw te doen?’
‘Wat opnieuw te doen?’ vroeg ik verbaasd, maar het kwartje viel al voor dat Oma antwoord gaf.
‘Ik wil opnieuw een kans hebben te leven en dan in een keer van mensen te gaan houden.’ zei ze.
Ik knikte verbaasd. Het leek een sprookjes idee. Gewoon nog een keer leven. Alles overnieuw, een tweede kans. Wie gun je dat nou niet?
‘Wil jij ook?’ vroeg ik aan Mien.
‘Natuurlijk, het lijkt me geweldig om Johanna op aarde te ontmoeten.’ Ik voelde een golfje afschuw, maar verdrong het. Haar ogen glinsterden zo lief.
‘Ik weet niet of ik dat kan. Dat zou ik eerst met Jezus moeten overleggen.’ Maar die hadden zij weggestuurd.
‘Vind jij het een goed idee?’ vroeg mijn oma behoedzaam.
Ik wist het niet. Het was geweldig om iemand een tweede kans te geven, maar moest dan niet iedereen die kans hebben. Zou het niet hypocriet zijn van mij om alleen hen te laten gaan? Hoeveel mensen zoals Johanna waren er wel niet? ‘Voor jullie zou het geweldig zijn, maar ik weet niet of het een oplossing is die ik waar kan maken.’ gaf ik tenslotte als antwoord.
Ze knikten en leken er vrede mee te hebben.
‘Verder nog iets?’ vroeg ik. Het klonk mezelf al zo kil in de oren dat ik met spijt terug dacht aan de Mien die ik eerst kende. Had mijn oma dat ook kapot gemaakt?
‘Nee, niet echt.’ zei oma. Ze klonk verdrietig en stiekem hoopte ik dat ze hetzelfde dacht.
‘Nou… Ik mis je.’ zei Mien.
‘Je mist me?’ Ik was verbaasd.
‘De oude Martje, die zo vrolijk was en die grapjes maakte en die glinsterde en straalde.’ zei ze voorzichtig.
‘Je mist die Martje? Hallo! Jullie zijn degene die er zo’n serieuze rotzooi van maakte.’ antwoordde ik verbijsterd. ‘Ik ben voor jullie keihard aan het nadenken. Wat wil je dan? Dat ik hier vals en wel zingend had op gereageerd?’ ik struikelde over mijn woorden. ‘Je mist me? Pffh, ga maar goed zoeken!’ Ik stond niet op en liep niet weg.
‘Toch mis ik je.’ zei Mien schouderophalend.
‘Prima. Misschien kom ik nog eens terug en Ja ik zal het Jezus vragen.’ gaf ik mijn oma antwoord die aanstalten had gemaakt iets te gaan zeggen.
‘Dat is heel fijn, maar dat wilde ik niet weten. Ik wilde even zeggen: Ik zou die Martje ook graag willen leren kennen.’
‘Ik ga!’ zei ik, voordat ik uit mijn vel zou knappen. ‘Of weet je, jullie gaan. Misschien weet Jezus dan dat hij weer hierheen kan komen. Hij komt vast. Ik moet nadenken. Ach, ga maar!’
Hoewel ik zag dat mijn oma en Mien er geen touw meer aan vast konden knopen voldeden ze aan mijn verzoek. Zodra de deur achter Mien dicht viel plofte ik neer in de stoel. Ik had niet eens doorgehad dat ik was gaan staan. Opeens bedacht ik me dat ik ze nog toe moest roepen dat ik naar hen zou komen als ik het antwoord wist. Sacherijnig stond ik op, deed ik de deur open en riep ze het na. Mijn oma kromp in een, oja dit mocht niet, maar Mien stak haar hand op ten teken dat ze het begreep. De deur klapte weer dicht. De oude Martje? Ja die miste ik ook wel.

tadadadam. RoseK, de plattegrond is daar niet eens opgebaseerd of ten minste, het is misschien een beetje beïnvloed door Harry potter.

**Geplaatst**: 29-11-07 22:46

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 29-11-07 22:46

Mooi geschreven weer. Leest lekker weg, daarom is me verder ook eigenlijk niets opgevallen qua spelfoutjes oid. Haha!

**Geplaatst**: 30-11-07 09:45

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 30-11-07 09:45

Weer een leuk stukje! En gelukkig nu even wat ontspanning op school, best fijn Knipoog

**Geplaatst**: 30-11-07 16:48

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 30-11-07 16:48

Ik ben nog niet klaar met lezen vandaar dit stipje maar tot nu toe vind ik dat je een heel mooi schrijftalent hebt!

Na het weekend ga ik verder!

**Geplaatst**: 30-11-07 22:56

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 30-11-07 22:56

weer een mooi stukje probeer de spanning in je verhaal te houden, maar ga vooral zo door wacht op een nieuw stukje

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-12-07 15:33

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 10-12-07 15:33

Opeens bedacht ik me dat ik mijn oma en Mien nog een vraag moest stellen. Hoe kon ik hen nu weer achterna? Mezelf voor m’n kopslaand wist ik opeens weer dat ik naar hen toe kon door heel sterk te denken. Ik stond op uit mijn stoel. Oma. Nam ik mezelf voor, ik moet naar Oma. Toen deed ik de deur open en begon ik te rennen.
Dat laatste was niet eens echt nodig, want binnen no time zag ik de twee voor mijn neus lopen. Hand in hand, als een verliefd stelletje. Ik verdrong de neiging om hier heel hard tegen de muur aan te schoppen en beloofde mezelf dat het ooit wel normaal zo worden. ‘Oma!’ riep ik.
Allebei de dames draaiden zich om, hun handen gleden uit elkaar en ze keken geschrokken. ‘Ja?’ vroeg Oma behoedzaam.
‘Vind u het niet oneerlijk als ik alleen u en Mien een tweede kans zou gunnen?’
Oma keek even heel bedachtzaam en zei toen: ‘Ik wil die tweede kans heel graag Martje, heel graag.’
‘Moet ik die dan aan iedereen aanbieden? Of vind u dat u die verdiend heeft door uw eerste kans niet helemaal goed te doen.’
Oma en ik stopte niet met elkaar aanstaren, ik voelde een brok in mijn keel omhoogkomen en vroeg me af hoe zij het zover had laten komen. Waarom nu pas? Mien onderbrak onze staarwedstrijd uiteindelijk.
‘Doe wat je goeddunkt Martje, maar laat je niet leiden door alleen maar wrok en schuldgevoel.’
En na deze wijze woorden pakte ze Johanna’s hand en liepen de twee dames samen weg. Gelukkig, want op Mien had ik toch geen antwoord geweten.
Terwijl ik hen verbaasd en vol met gedachten nakeek voelde ik opeens iemand op mijn schouder tikken. Ik draaide me op en zag Jezus, een golf van genegenheid overspoelde me en ik knuffelde hem bijna plat. Ik kon mijn tranen niet bedwingen, maar wist opeens zeker dat alles goed zou komen. ‘Ik houd van je, ik houd van je, ik houd van je.’ fluisterde ik tegen Jezus’ schouder. Nadat ik deze knuffeluitbarsting eindelijk onder controle had kon ik opkijken. Ik keek in Jezus zijn baardloze gezicht en het viel me op dat hij zo toch echt knapper was. ‘Staat je goed.’ glimlachte ik onwillekeurig.
‘Grapjas,’ zei Jezus, ‘Jij en ik gaan de wereld redden en jij maakt je weer zorgen over mijn uiterlijk.’
‘Heb je alles gehoord? Ik bedoel, je bent hier zo snel…’ Ik negeerde de opmerking verder, wat is er nu erg aan te horen dat je er goed uitziet?
‘Nee, ik denk dat het door de krachten van de hemel komt. Je bent gewoon vaak precies op tijd en ik dacht natuurlijk de hele tijd aan jou, dus erg moeilijk was het niet om je te vinden.’ Zoals hij het zei klonk alles logisch. ‘Maar wat heb ik gemist?’
‘Zullen we eerst naar jouw kantoor lopen? Dan vertel ik daar alles.’
Hij knikte en samen liepen we naar het kantoor.

‘… Nou dat is het dus. Ze willen terug.’ sloot ik mijn verhaal over Mien en mijn oma af. Jezus had het niet bepaald wereldschokkend gevonden dat mijn oma en Mien een lesbische relatie hadden en ook niet dat ze terugwilden. Wel had hij goedkeurend geknikt toen ik was begonnen over mijn eigen dilemma. ‘Dat is nu precies de reden waarom wij eigenlijk geen mensen terug sturen. Iedereen wil wel zo’n tweede kans.’
Jezus zat op de stoel tegen over me en keek me serieus aan. Hij had zijn handen onder zijn hoofd gevouwen en zag eruit alsof hij alle besluiten van de wereld kon nemen. Zoals hij nu was leek hij meer op God dan de allereerste keer dat ik hem tegen kwam.
‘Maar wat doen we nu?’ Vroeg ik deze God/Jezus combi.
‘Hoe bedoel je?’
Hier had ik over nagedacht. ‘Sturen we ze terug? Ik bedoel, we hebben dan zo een nieuwe groep mensen voor op de aarde. Mensen die terug willen. Lucie en Dorus, mijn oma en Johanna en, nou ja, er zijn er vast meer.’
‘O, er zijn er zeker meer! Dat wordt denk ik een probleem. Er zullen er te veel zijn, beslis jij zo even wie wel en wie niet?’
‘Iedereen?’ stelde ik zwakjes voor.
‘Oja, iedereen. En dan gelijk weer voor allerlei problemen staan? Dat zijn er veel hoor Martje, heel veel. Niet iedereen is ingeslapen of in de hel. Er blijven zo veel mensen over.’
‘Alleen deze vier dan? Johanna, Mien, Lucie en Dorus. Niemand hoeft het te weten…’
‘Twee lesbische dames en één jong stel dat de hele aarde moet bevolken met hun nageslacht. Martje, dat lukt niet!’
‘Adem en Eva zijn toch ook ooit samen begonnen.’
‘Dat was maar even, daarna heeft mijn vader gelijk een hele zooi mensen geplaatst. Kom nou Martje, het kan niet.’ Hij was hier zo stellig over.
‘Je wilt gewoon niet dat het kan!.’
‘Nee, misschien wil ik inderdaad niet dat het kan!’
‘En als het nu de beste oplossing is? Waarom niet eerst vragen wie er terug wil. We stellen wel voorwaarden. Zoals dat je niets weet van je vorige leven en het leven na de dood.’ redeneerde ik verder.
‘Martje, dan plaats je alleen een omhulsel terug. Daar heeft toch niemand wat aan? Dan kunnen we net zo goed nieuwe mensen maken.’
‘Oké, dat niet, maar wacht.’ Ik zette voor mezelf wat op een rijtje en verwierp wat gedachten. Jezus keek me bedachtzaam aan. ‘Stel je voor we plaatsen echt een groep mensen terug die al geleefd hebben. Die al weten wat goed en slecht inhoud, we kiezen mensen met wat eergevoel. Dan kunnen die de aarde vanaf de aarde opbouwen. We kiezen jonge stelletjes, zodat ze kinderen kunnen verwekken. Of oude stelletjes, die we weer jong maken. We plaatsen des noods twee groepjes, zodat we cultuur kunnen kweken en de aarde langzaamaan kunnen bevolken.’ Ik zag het helemaal voor me. Het leek haast wel perfect.
Langzaam knikte Jezus. ‘Op zich best een goed idee, maar wie mogen dan terug?’
We kwamen langzaamaan weer terug op het punt waar we gebleven waren toen we gestoord werden. Het brainstormen over de aarde. Dit keer wisten we meer. We hadden een locatie en een geschikt idee. Er moesten mensen terug op de aarde. Maar wie?
Jezus vroeg via de computer een lijst aan van alle mensen die nu in de hemel zaten. Daarin vroegen we weer verder naar mensen die samen met hun geliefde in de hemel zaten en daaruit vroegen we mensen onder de vijftig jaar. Jezus vroeg nog heel expliciet naar Hetero stelletjes en toen ik hem daarom verwijtend aankeek schudde hij zijn hoofd.’Twee mannen of vrouwen kunnen samen geen kinderen verwekken.’ zei hij alleen maar en ik wist niet hoe ik daar tegen in kon gaan, maar ik vond het wel discriminerend. Ook de leeftijdsgrens van vijftig vond ik niets. ‘We maken ze toch jonger!’ had ik verbaasd gezegd, maar Jezus was onverbiddelijk. ‘We moeten ergens een grens trekken en zij hebben al een halve eeuw gehad. De rest niet.’ Uiteindelijk wisten we niet echt een goede reden om de lijst, nu zo’n tweeduizend stelletjes lang, nog korter te maken. Het aantal viel mij enorm tegen. ‘Tweeduizend maar? Over hoelang? Jeetje.’
Maar Jezus legde uit dat heel veel mensen toch al gingen slapen, dat veel stelletjes niet compleet waren en dat we nu alleen de mensen hadden die echt van elkaar hielden. ‘Tweeduizend… Dat is niet eens een klein dorp.’
Hierop glimlachte Jezus. ‘Er zijn zat dorpjes met maar tweeduizend inwoners hoor.’ En dat was uiteraard waar.
‘Moeten we ze nog uitnodigen? Controleren op goedheid, of zo iets?’
‘Nee, ze wonen hier. Dan zijn ze goed genoeg.’
‘Dan uh… zijn we er toch?’ vroeg ik verbaasd en ook wel zenuwachtig.
‘Ik denk het.’ Hij klonk besluitloos. ‘Wil jij ook terug Martje?’ zei hij opeens. Zo, dat had ik even niet verwacht. Jezus ging verder: ‘Ik bedoel, wij passen binnen onze eigen grenzen. Gaan we terug?’
‘Ik, het, we…’ Het zou geweldig zijn. Schoot er door mij heen. ‘Wie zou de boel hier dan moeten besturen?’ Maar het kon niet.
‘Iemand anders?’ Vroeg Jezus.
Kinderen krijgen, gelukkig zijn, mijn hart voelen kloppen en grenzen kunnen opzoeken. Het zou werkelijk geweldig zijn. Alleen mijn verantwoordelijkheidsgevoel zei nee. Dus dat zei ik ook. ‘Sorry.’ fluisterde ik tegen Jezus. Maar hij knikte en leek het te snappen.
Hij pakte mijn hand en zei dat het niets gaf, maar ik voelde ook bij hem een beetje spijt. Onze knieën raakten elkaar. We wisten dat er nog enorm veel moest gebeuren, maar even bleven we zo zitten. Samen. Zonder wat te zeggen, we hadden de tijd.
‘Zullen we Petrus en Maria erbij roepen?’ vroeg Jezus uiteindelijk zuchtend en hij stond op, we hadden ons besluit genomen. Ik knikte, we hadden hen nodig.
Via de ouderwetse telefoon op het bureau werden Petrus en Maria op de hoogte gebracht. Jezus en ik ontwikkelde ons plan samen verder. We besloten dat we elk stelletje apart de keus zouden geven of ze echt wel terug wilden. Maria en Petrus kwamen allebei langzaam binnengedruppeld, maar zelfs Maria kon dit keer niets aan onze stemming veranderen. Zo moesten wetenschappers zich hebben gevoeld, als ze drukkrabbelend bijna bij de oplossing waren en niet meer konden stoppen. Petrus en Maria leken allebei maar half te spreken voor ons plan, maar goed, wij waren de baas. En Petrus gaf zelfs nog de geniale aanwijzing om de leeftijden de spreiden van dertien tot dertig, zodat er niet een enorme kindergolf zou zijn, maar het een beetje verspreid werd. Hoewel Jezus en ik niet geloofde dat ware liefde op je Dertiende ooit had bestaan besloten wij het te introduceren. ‘Als ze dan wel maar pas kinderen krijgen als ze een jaar of twintig zijn hoor.’ mompelde Jezus. Ik maakte het grapje over condooms. ‘Die laten we gewoon het eerst uitvinden.’ En hoewel iemand, Maria, daar nog serieus op inging ook werd dat al snel weer van de baan geveegd. En na een hele hoop gewik en geweeg vroeg Jezus eindelijk. ‘Zijn we zo ver om het eerste stelletje binnen te halen?’

**Geplaatst**: 10-12-07 15:39

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 10-12-07 15:39

Jaja hij is weer goed Haha!

Ben benieuwd hoe de nieuwe wezens het doen op aarde haha.

**Geplaatst**: 10-12-07 16:57

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 10-12-07 16:57

Ik heb weer heerlijk gelezen! Zat al de hele tijd de kijken of er een nieuw stukje was, duurde toch wel erg lang Schijnheilig

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-12-07 17:05

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 10-12-07 17:05

Ja, ik moest mezelf er weer even toe zetten. Het verhaal vond ik zelf namelijk in een patroon vallen en daar ergerde ik me werkelijk dood aan. Het liep in mijn ogen een beetje dood en ik wilde eerst gaan nadenken over vervolg. Een inimini writersblock dus, maar goed. Vanmiddag alleen een wordpagina opengezet, niet mogen bokken en mezelf verplicht minimaal drie pagina's word te schrijven. Dat is zo ongeveer gelukt en van hieruit hoop ik weer even verder te kunnen Knipoog

Nomineer dit bericht ×