Bokt.nl

elisabeth schreef:

tof stuk, ik blijf het zeker volgen!
ik dacht trouwens dat die loods een droom was???

Goed gedacht

Citaat:

Ik schrik met een gesmoord gilletje wakker. Ik tril over mijn hele lichaam en mijn ademhaling is zo kort en snel dat ik even moet hoesten. Ik sla de deken van me af en ga even recht op zitten. Nu pas vloeit de angst stilletjes aan uit mijn lichaam en realiseer ik me dat het een droom was. Ik sta bevend op en wandel naar de badkamer waar ik koud water over mijn polsen laat stromen en een beetje koel water in mijn gezicht plens.
‘Kom op meiske, wakker worden nu!’ commandeer ik mezelf.
Ik wandel nog een beetje rond. Laat onze twee Jack Russell’s er even uit en pas na een uurtje rond wandelen besluit ik weer naar bed te gaan. Inmiddels is het half zes. Ik laat me weer onder mijn deken glijden. Ik huiver nog steeds van de droom en val met heel veel moeite weer in een slaap. Deze keer zonder enge dromen.

Voor het eerst sinds een week schijnt de zon door het kiertje in mijn gordijnen.
‘Zo, je leeft toch nog’ mompel ik slecht gehumeurd. Ik voel me duf. Alsof ik maar een uurtje geslapen heb. Of alsof ik gedronken heb gisteren.
‘En ik drink niet’ brom ik terwijl ik mijn gordijn vanuit mijn bed verder open schuif en vervolgens rustig overeind kom. Ik leg mijn hand even op mijn hoofd en voel hoe de pijn rustig aan weg ebt. Ik wandel naar mijn kast en zoek kleren uit. Daarna bel ik naar mijn vriendin.
‘Mieke, gaan we poolen?’ vraag ik door de telefoon.
‘Nu?’ vraagt ze enigszins verbaast.
‘Jep’
‘Graag, gedachten verzetten. Hoe laat?’
‘Over een uurtje in de fitlink?’ vraag ik.
‘Is goed! Tot zo.’ We leggen af en ik wandel naar de badkamer waar ik wat make up op doe. Ik heb Mieke vandaag liever niet in Hasselt, in elk geval niet in de stad. Het moest maar eens…Ik schud de gedachte van me af.
‘Het was gewoon een droom Kath’ berisp ik mezelf. ‘Iedereen heeft wel eens een nare droom!’
Maar binnenin schreeuwt een stemmetje dat het niet ‘maar een droom’ was.

Een uurtje later begroet ik mijn vriendin enthousiast, we bestellen allebei een blikje redbull en nemen een pooltafel op de bovenste verdieping. Helaas is het daar niet zo rustig als verwacht maar het groepje jongens dat er nog is ziet er bijzonder rustig uit.
‘En bovendien zien ze er helemaal niet verkeerd uit’ grijnst mijn vriendin alsof ze mijn gedachten leest.
‘Wie had er ook alweer een vriend?’ help ik haar liefjes aan haar mannetje denken dat nu thuis zit.
‘Nou…kijken mag’
‘maar aankomen niet’ maak ik haar zin af. Ze kijkt even beteuterd om vervolgens een spelletje te beginnen.
‘over een weekje weer school’ begint mijn vriendin rustig terwijl ze haar volle aandacht op het mikken van die witte bal richt. Mijn ogen dwalen af naar het groepje jongens dat ook aan het poolen is, het zijn er een stuk of zes en ik zweerde dat ik een blonde zag.
‘Jep, beetje zin in?’ vraag ik overbodig terwijl ik de jongens een voor een in me op neem.
‘Nooit, jij wel dan?’
Nog voor ik de blonde goed kan bekijken is het mijn beurt alweer, ik wandel rustig naar de hoek van de tafel en kom tot de conclusie dat mijn benen te kort zijn om die bal juist te raken. ‘Op momenten als deze vind ik het niet grappig om klein te zijn’ mompel ik.
‘Ga op de tafel zitten dan gekje!’ plaagt mijn vriendin. In theorie houden we ons nog redelijk aan de regels van het spel, voor zover we die kennen. Maar lichamelijke gebreken vormen een uitzondering op dat principe! Ik glimlach en zet me rustig op de tafel. Zo kan ik er wel makkelijk aan.
‘Valt wel mee, ben een beetje bang dat die sleur er al snel weer in zal zitten, opstaan, school gaan, terug komen, paard rijden, huiswerk, nog een beetje voor de pc zitten en vervolgens veel te laat gaan slapen’ mopper ik als ik me bedenk dat ik haar vraag nog steeds niet beantwoord heb.
‘Hm, is dat het enige erge?’
‘eigenlijk wel, en het feit dat we misschien bij Nele in de klas komen’ ik leun rustig op mijn keu en kijk haar bedenkelijk aan. Ze kijkt een beetje langs me door.
‘Zeg Kath, hoe lang ben jij vrijgezel?’
‘jaartje’ ik kijk haar enigszins verbaast aan.
‘Er staat een blonde jongen die beslist jou type is naar je te staren. Niet omdraaien, wees een beetje subtiel wil je?’ waarschuwt ze me nog voor ik kan reageren. Ik wandel nonchalant naar haar plek terwijl zij net zo rustig haar beurt neemt. Juist, de blonde gozer die ik net niet had kunnen bekijken.
Sportschoenen met daarboven een blauwe naar beneden breder uitlopende jeans. Een sportieve T shirt en een knap gezichtje met twee stralend blauwe ogen en blonde piekjes. Ik bekijk zijn gezicht nog eens opnieuw en nu pas zie ik wie het is. Ik sla mezelf voor het hoofd, hoe kon ik hem niet herkent hebben in zijn gewone kleren! Ik glimlach onzeker en dan dringt het ook bij hem door dat hij inderdaad het juiste meisje voor had. Hij wandelt rustig naar me toe.
‘Ik had je bijna niet herkend’ begint hij rustig terwijl hij even knikt naar mijn vriendin die me verbaast aan kijkt.
‘Mieke, dit is Steve, Steve, Mieke’ stel ik ze aan elkaar voor. Ik neem mijn beurt weer en kijk hem onderzoekend aan. ‘Troost je, ik zat met het zelfde probleem’ laat ik er rustig op volgen. Hij glimlacht.
‘Ik zag het’ de woorden vloeien simpel uit zijn mond, alsof het heel normaal is.
‘He, Steve, als je klaar bent met versieren mag je ook weer terug komen zodat wij verder kunnen spelen.’
Ik zie hoe hij een blos op zijn wangen krijgt. Hij mompelt sorry en wandelt snel naar zijn vrienden waar hij duidelijk iets naar toe sist. Mieke grijnst.
‘Wat?’ vraag ik onschuldig.
‘Meid, als je je blik gezien had wist je het’ ze schiet in de lach en draait zich naar het groepje jongens.
‘Dadelijk samen wat drinken?’ stelt ze rustig voor.
De jongens nemen ons in zich op. Goed, Mieke is absoluut geen lelijke meid, weinig jongens zouden een kans om wat met haar te drinken afslaan. Het is meer dan logisch dat ze allemaal toestemmen. We spelen rustig verder en praten nog wat over school en ons onderwerp van ons Eindwerk. Als beide groepen hun spelletje gedaan hebben wandelen we samen naar beneden om te betalen. De barman kijkt enigszins verbaast als hij ziet dat het groepje van 2 uitgebreid is naar een groep van 8.

We schuiven twee tafels van vier tegen elkaar en zetten ons neer. We bestellen allemaal iets fris op sommige jongens na die bier nemen. Steve blijkt ook eerder het cola-type te zijn. Iets wat me bijzonder goed bevalt! Ik houd helemaal niet van zatte mensen.
‘Zo, wat een verandering om jou ineens in normale kledij te zien’ glimlach ik naar de jongen naast me.
‘Insgelijks. We kunnen niet altijd in leren rijlaarzen en witte kleren rondlopen, word veel te snel doorzichtig in ons kikkerlandje vind je niet?’ zijn blauwe ogen glinsteren. Ik glimlach en wend even mijn blik af. Juist ja, blunder! En hij heeft het nog onthouden ook.
‘Of op wedstrijd als een zekere jongen baalt dat hij geen drank op zijn plateau heeft staan?’ vraag ik uitdagend.
Hij verschiet even van kleur en een secondelang is er een zekere twijfel in zijn blik te herkennen. Daarna breekt er een glimlach door.
‘Ik ben een vent voor iets’ grijnst hij. Ik werp een voorzichtige blik richting mijn vriendin die kennelijk met een donkerder type van de groep aan de praat geraakt Mijn vriendin en ik vallen altijd op totaal verschillende jongens. Hoewel ik zelf nog nooit op een blonde jongen gevallen ben. Ik neem de jongen in me op, hij is heel anders dan haar huidige vriend. Ik word me pijnlijk bewust van het feit dat ze problemen heeft in haar relatie. En dat het wel eens heel goed zou kunnen dat de dame vervanging aan het zoeken is. Ik neem voorzichtig een slokje van mijn cola.
‘Geen zorgen maken. Dave is een goede jongen’ fluistert Steve me zachtjes in. Ik schrik even en voel hoe mijn nek haar overeind komt. Ik sluit even mijn ogen om zijn stem vast te houden voor ik reageer.
‘Ze heeft een vriend’ fluister ik terug.
‘Dave ook.’ Antwoord hij rustig.
Ik kijk hem verbaast aan maar hij blijft rustig onder mijn blik.
‘Soms moet je de dingen op zijn beloop laten gaan meiske. Niet alles is wat het lijkt en niet alle relaties zijn zoals ze horen te zijn.’
Ik neem hem even scherp in me op, heeft hij het nu over zijn eigen relatie met zijn blondine, of heeft hij het nu werkelijk over Dave zijn relatie?
‘Spreek je nu uit ervaring of uit observatie?’ vraag ik subtiel.
‘Beide’ antwoord hij rustig. ‘Soms vergis je je gewoon in personen. En dan zit je er mee.’
‘Je hebt altijd een keuze…’ reageer ik zonder er bij na te denken.
‘Niet altijd. Soms moet je even wachten tot je de keuze kan maken. Het juiste moment afwachten.’
Hij kijkt me zodanig oprecht aan dat ik het me niet kan opbrengen om verder te vragen. Misschien moet ik inderdaad dingen op zijn beloop laten gaan…’Go with the flow’ zoals een vriend van me dat altijd zo mooi zegt als ik me weer eens op jaag om iets klein.