Bokt.nl

Citaat:

REALITEIT
Ik open mijn ogen kalm. Het is schemerig in mijn kamer, ze hebben een klein lampje aangelaten. Ik hoor de deur opengaan en draai er naartoe. Gabirov komt binnen. “Hoi Lia, ik zie dat je al wakker bent.”
“Net.”
“Ik kwam je net wakker maken dus eigenlijk komt het goed uit.”
Ik kijk een beetje verbaasd naar hem, waarvoor zou hij mij moeten wakker maken?
“Hoewel je het waarschijnlijk echt niet leuk vindt, zullen we toch die tweede scan moeten maken wil het allemaal de moeite waard zijn.”
Mijn gezicht vertrekt, dat was ook zo. Na twee dagen weer zo’n scan. De kalmte verdwijnt volledig en ik trek wat bleek weg.
“De doktoren hebben even overlegt en als jij het wil geven ze je een middel waardoor je sowieso vrij weinig hoort, maar ook waardoor je veel kalmer wordt. Je merkt het als het ware niet zo meer.”
“Het spul dat ze me al eerder hebben gegeven?”
“Een variant daarop. Het veroorzaakt niet zo’n dikke mistlaag maar veroorzaakt wel ongeveer hetzelfde gevoel van kalmte.”
“Dan wil ik dat inderdaad.” Gelukkig, ze hebben ook aan zo iets gedacht, denk ik. De kalmte komt weer een beetje terug.
“Heb je dorst?”
Ik schud nee, maar zeg dat ik wel een beetje trek heb.
“Helaas is het niet verstandig om te eten voordat je dat middel krijgt. Dus daar kan ik je niet mee helpen. Hoe voel jij je nu?”
“Rustig, de mist is weg en mijn gedachten zijn terug, maar wat voor de mist is gebeurd na de oogtest, ik weet het echt niet meer. Dat is best wel verwarrend, het is een soort gat.”
“Tja, daar ik je ook al niet echt aan helpen. Je was bang voor iets, maar wat was voor ons niet duidelijk.”
“Het geeft ook niet, het is alleen raar.”
“We moeten gaan, kom, dan geef ik je je badjas aan.”
Hij geeft de badjas en samen lopen we de gangen door, ik ben stil, ergens voelt er iets niet goed. Alsof er gevaar dreigt, Gabirov legt een hand op mijn schouder, “Het gaat echt goedkomen,” en we lopen door, gerustgesteld ben ik eigenlijk niet. Dan hoor ik weer die schorre stem. Als verstijfd blijf ik staan. “Wat is er, Lia?” Gabirov kijkt me aan met medelijden. “Het is goed, kom.” Dan verschijnt de oorzaak om de hoek van de gang.

“Litaterna?” Gabirov kijkt direct om. De stem is schor en vals, de man van wie het geluid is wat buikig, gespierd en grijs. Op zijn gezicht straalt niks aan vriendelijkheid uit. “Kom hier.” Ik kijk mijn vader. Ik wil niet naar hem toe, maar hij beveelt het me en als ik niet gehoorzaam dan zal ik pijn lijden. Maar ik wil niet. Ik blijf staan, trillend. Gabirov kijkt me aan “Je hoeft hem niet te gehoorzamen Lia, ik zal je altijd beschermen.” Nogmaals klinkt de schorre stem van mijn vader. “Litaterna, gehoorzaam en kom hier!” ik kijk Gabirov en mijn vader omstebeurt aan, nog steeds blijf ik staan. Gabirov blijft op me in praten. “Als je niet wil dan hoef je niet, hij kan je niks doen. Dat heb ik je beloofd en daar zal ik me aan houden. Hij kan je niks meer verplichten, die tijd is geweest. Geloof me, je bent veilig.” Ik sta te trillen op mijn benen maar blijf staan. Dan loopt mijn vader op mij af “Verdomme, ik zei kom hier!”hard loopt hij op me af, maar Gabirov blijft tussen mij en hem in staan. “Je hebt niks meer met haar te maken, laat haar met rust.” Gabirov blijft zo voor hem staan en voorkomt dat hij naar mij toe kan.
“Ga aan de kant, niemand belet me om bij mijn dochter te komen.”
“Zo ga je niet met je kinderen om.”
“Ze is van mij en jij hebt niks met haar te maken.”
Gabirov pakt zijn portofoon, “Beveiliging, 2e verdieping bij kamer 116.” Mijn vader wil hem aanvliegen maar Gabirov is sneller en dwingt hem op de grond. Dan komen de andere twee, die de hele tijd al in de gang staan te kijken in beweging. Ze willen mijn vader bevrijden van Gabirov maar ook zij liggen binnen enkele seconden op de grond. Ondertussen ben ik door mijn benen gezakt, de stress was te veel en nadat ze op de grond terecht zijn gekomen dringt er nauwelijks meer iets tot mij door. Vaag hoor ik de stem van Gabirov nog, ik hoor nog een aantal voetstappen, ik hoor mijn vaders stem nog en uiteindelijk voel ik iemand aan mij zitten, waarop ik flauw val van angst.

REALITEIT – vanuit een andere hoek gezien
Terwijl ik de twee bemoeials ook op de grond leg zie ik al twee broeders aanlopen. Ze kijken mee even vragend aan en ik kijk achterom naar Lia, ze staat niet meer. “Help haar, ik red me wel.” Ze lopen naar haar toe en ondertussen hoor ik mensen hard de trap op komen. De beveiliging komt aan. “Let extra goed op deze.” Zeg ik, terwijl ik Lia’s vader aanwijs. Ik heb me echt in moeten houden, anders had hij niet meer geleefd. De reactie die Lia gaf op zijn stem, was vreselijk. Hij heeft haar echt geprobeerd tot de allerlaatste cel te breken en te mishandelen. Puur voor zijn eigen ego en vermaak lijkt het wel. Maar ik moest professioneel blijven. Ondertussen ben ik naar de broeders omgedraaid, er is al extra man bijgekomen en er wordt een brandcard gehaald. “Ze ademt slecht.” Één van de broeders legt de druk van deze situatie met deze zin direct uit. “Ik zal proberen contact met haar te maken.” En ik pak haar hand vast en begint zachtjes tegen haar te praten, dat het goed komt, dat we haar zullen beschermen voor al die haar kwaad willen doen. Dat ze het kan en dat ze het nu niet moet opgeven, dat dat zonde is, want ze is zo’n mooi en lief meisje. Langzaam normaliseert haar ademhalen. Dokter Ritus komt aanlopen, kort leg ik hem uit wat er gebeurt is. Even twijfelt hij, maar dan vraagt hij of we toch de scan moeten maken. “In ieder geval niet nu direct. Maar volgens mij kunt u daar beter over beslissen dan ik.” “Je bent als een vader voor haar, een goede vader. Dus vraag ik het jou.” “Als je denkt dat het beter voor haar is. Ja, dan graag. Dan is ze er maar vanaf, maar ik wil haar dan wel bewusteloos houden.” Dokter Ritus knikt. “We verschuiven haar scan sowieso 3 uur, maar zonodig nog verder. Ze krijgt op het moment dat het praktisch is voorrang op andere wachtenden. We hebben bij haar maar weinig mogelijkheden immers.” Ik knik, ondertussen willen ze Lia verplaatsen en lopen we met haar mee. Allerlei scanners en infusen worden aan haar gehangen. Ze wordt tijdelijk bewusteloos gehouden totdat ze wat stabieler is.
Ik blijf bij haar zitten, die angst in haar ogen. Ik herkende de angst van een tijd terug. Toen één van mijn kameraden met zijn martelaar oog in oog kwam te staan. Pure angst en schaduwpijn hadden gezorgd dat hij tot niets meer in staat was. Die martelaar heeft het toen niet overleefd. Deze wel, als ik hem zou hebben gedood zou Lia daar niks mee opgeschoten hebben. Arm kind, vernaggeld door haar eigen vader. Recht zal zegevieren.
Na zo’n 2½ uur komt Ritus langs. Hij kijkt even naar de monitoren en zijn gezicht maakt een glimlach. “Ze heeft een geweldig herstellingsvermogen. Ze is er klaar voor.” Ik glimlach terug, maar niet helemaal van harte. Hopelijk veroorzaken we geen angst bij haar, zelfs al is ze bewusteloos. Ook in de machine blijft ze gecontroleerd worden. Er lijken pieken en dalen in haar gezondheid te zijn, alsof ze nog steeds pijn heeft, soms meer soms minder. Even een extreem hoge piek, ze willen de scan al afsluiten, maar daarna blijft het laag. Ook haar hersenactiviteit daalt flink. “Ze red het wel.” Ritus probeert me minder zorgen te laten maken. “Ik weet het.”
Eenmaal terug op haar kamer blijf ik bij haar zitten, enkel even weg voor het toilet. Ze moet gewoon vol blijven houden. Als ik terug ben geven ze een middel waardoor ze niet langer verdoofd is. Het is enkel nog wachten tot wanneer ze wakker wordt en dat kan niemand bij haar voorspellen.

FLASHBACK
Ik lig op mijn bed, als een lappenpop neergegooid. Mijn hele lichaam brand nog steeds, maar minder hevig. Ik huil niet, niet meer, mijn tranen zijn op en mijn lichaam is nog altijd uitgeput. Stil lig ik in bed, totdat ik iemand de trap op hoor komen. Mijn kamerdeur gaat open en ik krimp direct in mekaar. Te laat bedenk ik dat ik beter voor dood had kunnen blijven liggen. “Eruit komen!” het is mijn vader, maar dat had ik al aan de voetstappen van de trap gehoord. “De was moet nog gedaan worden en het eten moet nog worden gekookt. Je wilt toch niet ongehoorzaam zijn, of wel soms?” dat laatste komt er zo vals uit dat ik nog verder in elkaar krimp, mijn lichaam is er nog niet aan toe om op te staan. Puur het in elkaar krimpen levert me al een klap op, het brandt direct weer door naar de spieren. Met ongecontroleerde bewegingen probeer ik rechtop te komen. Maar het gaat hem niet snel genoeg. Hij trekt me rechtop en geeft me nog een klap, duizelig word ik van de pijn maar wonder boven wonder weet ik trillend en wel toch te blijven staan. “Ga!” ik probeer te lopen, naar de trap zodat ik aan het eten kan beginnen. Na enkele treden blijf ik even staan, alles duizeld. Ik krijg een duw om door te lopen, de beweging in mij gaat veel sneller dan dat ik kan opvangen, twee keer val ik, nog niet eens onder aan de trap, daarna zijn er geen gedachten meer.

REALITEIT
Een kalmerende mistlaag is over mijn gedachten getrokken. Ik herinner mijn vader, die de gang in loopt en iets zegt, maar wat weet ik niet. Hij wordt boos, maar waarom weet ik niet. Hij wil mij pijn doen, maar Gabirov houdt hem tegen. Niet alleen hem, maar ook de andere twee, een collega van hem en een oud-docent van me, deze heeft nooit wat voor en nauwelijks wat tegen me gedaan. Daarna weet ik het niet meer, geen gedachten meer. Rustig open ik mijn ogen, het is schemerig in mijn kamer. Naast me zit iemand, Gabirov. “Hé meisje, fijn dat je weer wakker bent.” Ik knik rustig, overal lopen draden.
“Je was behoorlijk onderuit gegaan.”
“Waar is mijn vader?”
“In hechtenis genomen.”
“Niet meer in het ziekenhuis?”
“Nee, ver van hier. Zodra jij je nog wat beter gaat voelen gaan wij hier ook weg, hij weet ook niet waar jouw thuis is.”
“Ben ik nog gescand?”
“Ja, je bent er vanaf voor de komende 4 maanden waarschijnlijk.”
“Gelukkig.” Mijn lichaam wil eigenlijk alleen nog maar slapen, maar ik weet dat ik ook nog moet eten dus vraag ik of hij wat wil brengen.
”Natuurlijk. Heb je al trek dan?” hij kijk me verbaasd aan.
Ik schud mijn hoofd. “Maar ik moet blijven eten. Gabirov glimlacht, “ik zal wel wat licht verteerbaars halen.” Ik knik en hij loopt weg. Maar ondanks dat ik probeer wakker te blijven neemt de slaap al snel mijn lichaam over.

Citaat:

REALITEIT
Heerlijk heb ik geslapen, rustig open ik mijn ogen en rek alle delen van mijn lichaam. Er is geen stress in de lucht. Naast me voel ik een aanwezigheid, met omkijken blijkt het natuurlijk Gabirov te zijn. “Weer wakker?” hij heeft een glimlach op zijn gezicht. “Zo te voelen wel, ongeveer tenminste.” Hij grinnikt zacht, daarna geeft hij mij een dienblad aan. “Ik heb je eten maar voor je bewaard.” Verbaasd kijk ik naar hem. “Dan heb ik niet zo lang geslapen zeker?” “Een uurtje of drie, maar het is nog steeds lekker.” Verdacht kijk ik hem aan en hij haalt zijn schouders op. “Hoeveel maaltijden heb je al gegeten?” hij doet alsof hij van niets weet, en ik schud mijn hoofd en begin te eten. Het was een soort pudding, lekker en glibberig. “Drie.” Even volg ik het niet. Dan begint er iets te dagen. “Drie maaltijden?” hij knikt en schiet nu echt in de lach. Blijkbaar is het verwarde gezicht van mij grappig. “Ieder uur heb ik een nieuwe voor je gehaald.” “Je bent een schat.” De deur gaat open. “Dat is aardig, wat heeft hij gedaan dan?” dokter Merchy komt binnen. “Mijn maaltijden opgegeten.” Hij kijkt van de één naar de ander en besluit daarna het maar te laten. “Jullie zijn echt onbegrijpelijk.” Gabirov kijkt eerst hem en dan mij aan, “Waarschijnlijk wel, maar je kwam denk ik voor iets anders.” Hij knikt. “Ik wil nog even wat testjes doen, bloed afnemen en als alles goed is, je nog wat kalmerends geven. Waarschijnlijk kan je naar huis.”
Een beter nieuws had hij ons niet kunnen geven. Het restje pudding vergeet ik helemaal. “Rustig.” Zegt hij als hij merkt dat ik me toch wel erg opwind. Eerst even controleren of het uberhaupt wel kan.” Direct wordt ik weer naar de realiteit gebracht.
Merchy doet wat testjes en neemt daarna wat bloed af. “Over een half uurtje ben ik terug met de uitslag.” “Tot ziens.” Hij doet zachtjes de deur achter zich dicht. Gabirov is ook blij, zijn hele houding is vrolijker. Dan zie ik het stukje pudding liggen.
“Laat ik dan toch maar af eten.”
“Ik heb nog wat voor je.” Ik kijk op. Het is een discman, een andere dan dat ik eerst had.
“Je vorige is bij die scan gesneuveld.”
“Oh.”
“Vind je het erg?”
“Nee hoor, ik had het alleen niet verwacht.”
“Dit is een mooiere, eerst moesten we toch kijken of je het wat vond.”
“Dank je, ik vind het geweldig.”
“Dat weet ik, daarom is het ook een cadeautje van me.” Ik kijk hem aan en hij knikt.
“Het is echt een cadeautje van me.”
“Bedankt.” Blij eet ik mijn pudding op.
“Zal ik hier blijven zitten of zal ik je even met rust laten?”
“Wat je zelf het liefste hebt.”
“Wat wil jij?”
“Dat je blijft.”
“Dan wil ik dat het liefst.” Ik glimlach. De rest van het half uur hebben we nog wat gepraat. Dan wordt er op de deur geklopt. Direct verstijf ik, maar het blijkt Merchy te zijn en direct ontspan ik weer.
“Hij is er echt niet meer.” Gabirov kijkt me met medelijden aan.
“Ik weet het.” Fluister ik zacht.
“Lia, Gabirov, mag ik even jullie aandacht?” het is Merchy die voorzichtig tussen ons gepraat probeert te komen. “De uitslag is binnen en Lia, je mag mee.” Ik glimlach en ben erg blij, waar dan moet ik denken aan het kalmeringsmiddel en voel ik me toch weer minder prettig. Ik weet dat het beter is, maar toch. Gabirov ziet het aan me en begint op me in praten terwijl hij mijn hand rustig masseert, hij geeft een bijna onopgemerkt knikje naar Merchy, die rustig mijn arm pakt. “Focus je maar op mijn stem Lia, dan vertel ik je over een moment dat ik nooit zal vergeten.” Ik probeer me met al mijn gedachten op hem te richten. Mijn handen zijn helemaal klam en koud. “Het gaat over lang geleden, toen ik nog maar een kind was. Ik was 8 jaar en liep altijd naar huis. Een weg met allerlei huizen erlangs en de meeste kinderen die er woonden kende ik, behalve één. Een meisje dat altijd maar wat achteraf stond.” Wat hij nog meer vertelde weet ik niet meer. Ik ben in slaap gevallen.

FLASHBACK
Mijn lichaam hersteld goed van de klap die het heeft gehad en de volgende dag komt er meer beweging in. In het standaard sukkeldrafje kan ik lang blijven rennen en het schiet dus ook flink op. Af en toe even stoppen bij een drinkplaats, vaak niet meer dan een modderige plas, maar dan weer door. Als ik eenmaal achterom kijk dan blijkt het vliegtuig bijna uit het zicht te zijn, mijn gevoel bleek juist te zijn, de grond lijkt iets af te lopen. Daardoor schiet het ook meer op. Als je gewoon kijkt valt het niet op, maar op zo’n grote afstand wel.
In de verte begint de waas zich langzaam aan iets duidelijker te vormen. Het lijkt steeds meer op een bos. Er komt ook steeds meer leven om mij heen, meer knaagdieren maar zelfs kleine hertjes. Maar altijd te ver weg om ze neer te halen zodat ik wat kan eten. Het gras lijkt hier ook weer beter te groeien, soms staat het zo’n 30 cm hoog. Als de avond valt rammelt mijn maag en is mijn keel droog, mijn spieren zijn flink verkrampt en bij een plas stop ik. Na wat gedronken te hebben loop ik naar een hoog stuk gras en rol me op. Even masseer ik nog mijn benen, dan protesteren ze morgen minder heftig en dan raak ik in een diepe slaap.

REALITEIT – vanuit een andere hoek gezien
Terwijl ik begin te vertellen zie ik haar ogen langzaam dichtzakken. Als ze echt lijkt te slapen kijk ik naar Merchy. “Ik dacht dat we haar alleen iets kalmerend zouden geven?” hij knikt. “Dat was ook het eigenlijke plan, maar door haar reactie net bij de deur, wist ik dat dit niet voldoende zou zijn dus heb ik haar iets gegeven waardoor ze niet alleen kalm zou worden, maar ook wat slaperig. Dat ze al direct in slaap zou vallen had ik echter niet verwacht.” Ik knik, “Het is beter voor haar, Gabirov. En ik kon je niet meer informeren, ze had haar oren wijd open.” Nogmaals knik ik. “Laten we gaan. Ik draag haar wel.” We wikkelen haar in een deken en dan til ik haar op om mee te nemen. Het is fijn om weer terug naar de basis te gaan. Ook voor mij is dat eigenlijk mijn thuis. Als je geen gezin heb krijg je dat, zeker als je er zoveel uren rondbrengt als ik. Werkweken voor 60 tot 70 uur is heel normaal en dan slaap ik ook daar. Mijn huis zelf is vrij simpel ingericht. Ik kom er toch nauwelijks. Als we door de gangen lopen komen we dokter Ritus tegen. “Is ze in slaap gevallen?” hij kijkt verbaasd. Merchy legt de situatie uit en hij knikt.
“Een goede reis.”
“Tot ziens.”
Dan komen we bij de wagen. Bakker rijd en Evert is mee voor als er toch medisch iets mis is. Voor de rest is Jong er ook nog, als extra beveiliging. Met de gedrag van haar vader vielen opeens een heleboel stukjes op de plaats. Zoals het er nu uitziet heeft hij ook de huurlingen op zijn geweten gehad. Dat is altijd lastig te bewijzen, maar lukt dat dan hangt die man echt. Ondertussen leg ik Lia rustig op de bank en ga ik zelf naast haar zitten. We gaan rijden en de sfeer is ontspannen. Iedereen is blij dat het goed met haar gaat en dat het ook weer helemaal goed komt. Maar er is nog veel te doen voordat ze weer met een veilig gevoel over straat kan lopen. Dat is hier wel gebleken. Weer kijk ik naar haar, met een gevoel van trots dat ze dit zo goed heeft gedaan. Het doet me denken aan vroeger. Aan mijn vrouw en haar dochter van 3 die aangetrouwd is. Even trekt de pijnlijke herinnering door mijn hoofd, dan zet ik ze weer weg. Ik kon er echt niks aan doen.
De ogen van Lia lijken minder op elkaar te zitten. “Volgens mij wordt ze wakker.”

Citaat:

REALITEIT
Om mij heen beweegt het, ik probeer mijn ogen open te doen maar voordat ze volledig open zijn, vallen ze alweer dicht. Toch blijf ik wel wakker, er is gerommel om mij heen en ik lijk te bewegen. Na enkele minuten hoor ik Gabirov. “Ben je wakker?” hij praat zachtjes en ik probeer mijn ogen weer open te doen, langzaam lukt het en ik zie het dak van een wagen. Mijn hoofd is zo duf dat ik het niet eens voor elkaar krijg om rechtop te gaan zitten. Blijkbaar valt Gabirov het ook op want hij vraagt of ik overeind wil gaan zitten en rustig knik ik. Hij helpt me overeind en dan vallen me de andere personen ook op. Het zijn er meer dan dat ik had verwacht, Merchy was logisch en iemand achter het stuur ook. Maar dat Evert erbij blijkt te zijn is een aangename verrassing. Jong interesseert me niet zo veel. Hij zal vast ook wel een reden hebben maar daar ben ik niet voor. Mijn hoofd kan echt gewoon niet nadenken, de mist neemt me steeds weer over. “Wil je nog even slapen?” het is Evert, “Ik weet het niet.” Wat een antwoord, maar ik weet het echt niet. “Doe het dan maar. Ga maar liggen, je zakt dan snel weer weg.” Evert helpt me met gaan liggen terwijl Gabirov mijn handen vasthoudt. Wat zijn zijn handen warm zeg. Het kussen is lekker zacht en al snel zak ik weer in een diepe slaap.

FLASHBACK
Ik hoor gerommel en direct ben ik wakker, voorzichtig kijk ik rond. De mannen van het vliegtuig komen terug. Maar de leider is er niet bij. Dat is apart, maar ik heb een groter probleem. Ze zijn gewapend en ze lopen recht op mijn verschuilplaats af. Snel verschuif ik wat, ik probeer aan de andere kant van de hogere graspiek te komen om daarna weg te komen. Het is echter windstil dus ik kan me alleen bewegen als zij ook bewegen, anders horen ze het knasperen van het droge gras. Ze zijn duidelijk naar iets of iemand op zoek want ze stoppen steeds. Ben ik dan toch niet voorzichtig genoeg geweest? Dan denk ik aan de plas waar ik gisteren uit gedronken heb, de modder! Daar zal mijn voetafdruk in gestaan hebben. Nadat ik uit het zicht was heb ik gehurkt door het gras geslopen. Ik beweeg sneller en stiller dan zij maar ik moet onzichtbaar blijven en zij niet, dus mijn routes zijn wel meer beperkt. Het bos is minimaal nog een dag rennen hiervandaan en mijn lichaam is versleten. Het zou het niet kunnen halen op hoog tempo. Ook hebben zij geweren en zal rennen mij niet helpen. Er moet gewoon een oplossing zijn, maar ik zie hem niet. Stil blijf ik van ze wegsluipen, maar dat is wel zwaar. Veel zwaarder dan lopen of een sukkeldrafje en ik weet dat ik dit niet lang ga volhouden. Plots zie ik het, het zijn hun looproutes. Daar kan ik stil en snel doorheen bewegen over het algemeen. Ze raken iedere keer weer vertraagd doordat ze mijn weg niet kunnen vinden en als ik ergens afsla dan moet ik ze kwijt kunnen raken.
Direct zet ik mijn plan in werking. Ze zijn nu nog op zo’n afstand dat ik dat voor elkaar moet kunnen krijgen, maar als ik nog langer wacht dan zien ze me en dan is het voorbij. Het wordt tricky maar dan bereik ik eindelijk hun pad. De mannen zijn tijdelijk de verkeerde kant op aan het zoeken en daardoor kan ik een kort sprintje trekken en heb ik weer een grote voorsprong. Ze hebben geen poging gedaan hun sporen onzichtbaar te maken dus ik zigzag door hun sporen, soms wisselend van spoor totdat ze geheel de verkeerde kant op zoeken. Dan besluit ik het te gokken en weliswaar gebukt, maar niet meer sluipend verder te gaan. Nog wel veel achterom kijkend maar het moet lukken, slechts een uur ben ik hiermee bezig geweest maar ik ben behoorlijk uitgeput. Het wordt om mij heen ondertussen steeds meer bebost en via struiken kom ik verder. In een sukkeldrafje kan ik rechtop rennen als ik maar goed verscholen blijf. De mannen zijn mij kwijtgeraakt maar weten dat ik deze kant op ben gevlucht dus ik moet verder. Zo veel mogelijk op de stenen en het mos blijvend ren ik verder, constant zorgend dat ze me niet kunnen zien en regelmatig controlerend of ik nog wel weet waar zij zijn ga ik verder. Bij een meertje met stenen aan de rand drink ik kort wat voordat ik weer verder ga. Mijn lichaam eist rust maar dat kan ik het niet geven. Aan de mannen kan ik zien dat ze me volledig kwijt zijn. Ze zoeken ondertussen flink de verkeerde richting af en durf ik uiteindelijk rust te nemen achter één van de eerste bomen. Vier uur is er voorbij, nog minimaal twaalf uur naar het dichte bos te gaan, al zal het vanaf nu wel makkelijker worden. Er zijn nu weer verstopplaatsen, weer mogelijkheden om te schuilen en weer water. Er zijn ook weer dieren en vogels maar ook bessen en wortels. Dus er is ook eindelijk weer fatsoenlijk voedsel. Als de mannen vrijwel parallel aan mij zijn en nog steeds de verkeerde kant op gaan ga ik weer verder, minimaal zes uur moet ik vandaag nog lopen en dus ga ik verder met mijn drafje om het bos te halen. Na een half uurtje zijn de mannen totaal uit het zicht verdwenen en direct begin ik er extra op te letten dat er van geen andere kant nog manschappen aankomen. Ze kunnen elkaar afgewisseld hebben of ingeseind, maar er blijft niks te zien te zijn. Een uur gaat voorbij en rustig ren ik door. Dit ritme is nauwelijks vermoeiender dan lopen en het gaat wel bijna twee keer zo snel. Plots stop ik, een kilometer voor me lijk ik beweging te zien, direct begin ik me weer meer te verschuilen en gaat mijn tempo drastisch omlaag. Je maakt er namelijk wel meer lawaai mee. Aan andere zijden kan ik echt niks ontdekken dus besluit ik maar meer naar rechts te gaan. Aangezien de anderen nog steeds rechtdoor lijken te gaan wijk ik meer en meer af naar rechts, dan komt het dichte bos wel later maar dan haal ik het tenminste. Pas als ik voldoende afstand tussen onze looptrajecten heb ontwikkeld stop ik even bij een plant waarvan ik weet dat de vruchten erg voedzaam zijn. Snel pluk ik er de rijpe af, het zijn er een stuk of vier, en eet er alvast één op. De rest moet onderweg maar.
Wanneer we elkaar kruisen ben ik extra alert, maar ze zien me niet. Ondanks dat ze herhaaldelijk mijn kant op kijken als ik hen observeer. Het zweet staat ervan op mijn rug. Ook deze groep lijk ik te hebben ontlopen maar hoe lang blijft het geluk nog aan mijn kant staan. Vannacht moet ik toch slapen. Als de mannen nog verder achter me raken vind ik het goed genoeg en ga ik weer verder in mijn sukkeldrafje. Ondertussen heb ik drie van de vier vruchten op en daar herstel ik ook van, wat eten in mijn maag. Van het constante strak op je hoede zijn raak je ook vermoeid, maar er is geen andere mogelijkheid. Na nog twee uur stop ik weer bij een poeltje, daar drink ik wat en in de buurt eet ik mijn laatste vrucht op. Nog minimaal twee uur rennen vandaag wil ik het bos morgen halen, maar ik ben behoorlijk op. Na nog even kijken hoe mijn spieren herstellen en ze ondertussen masseren besluit ik het hierbij te laten. Dan duurt het nog maar een dag langer. Nog een half uur ben ik op zoek naar een schuilplaats waar ik de nacht door kan brengen. Uiteindelijk is een set bosjes waar vrijwel geen ruimte onder is het geschiktst. Daar zullen ze me niet zoeken, toch? De vraag wordt niet meer door me beantwoord, eenmaal eronder gekropen en de bosjes weer netjes naar de grond laten zakken is de slaap degene die mij vind. In luttele seconde ben ik van uiterst alert naar non-actief gegaan. De nacht komt wel.

REALITEIT
De slaperigheid is grotendeels uit mijn geest en de lucht heeft iets vertrouwds. Voordat ik mijn ogen überhaupt heb open gedaan heb ik al een plezant gevoel. Als ik mijn ogen open wordt dit gevoel bevestigd, eindelijk weer thuis. De basis voelt voor mij zo veel meer thuis dan mijn ouderlijk huis. Hier voelt het alsof ik welkom ben. Er staat een maaltijd naast mijn bed met melk en cornflakes. Ook staat er een glas appelsap bij, maar er is niemand in mijn kamer. Evert of Gabirov zal het wel gebracht hebben. Rustig eet ik het op en ik besluit te gaan douchen. Heerlijk is het om die warme stralen langs je lichaam te voelen, al ben ik niet zo lang in het ziekenhuis geweest, het voelt toch een eeuwigheid en door de omstandigheden ben ik niet meer wezen douchen. Ik heb het duidelijk gemist.
Als ik uit de douche kom blijkt mijn blad weggehaald te zijn en er ligt een stapeltje kleren klaar. Zoals de kleren liggen zal Evert het wel gebracht hebben. Gabirov legt mijn kleren anders klaar. Hij heeft voor mij gezorgd toen ik niks zag en heeft toen een bijzondere en bijzonder prettige manier ontwikkeld om mijn kleren klaar te leggen. Maar nu ik weer voldoende zie vind ik het zoals Evert het doet ook best. Nadat ik me aangekleed heb ben ik op de dekens gaan liggen. Ze komen me vast zo wel halen.

De kamer vervaagd langzaam en in het plafond zie ik culturen verschijnen, veldslagen zoals je bij geschiedenis hoort, in een wit plafond, maar ze lijken zo echt. Plotseling zijn ze afgelopen, er lopen vrouwen over het veld. Zoekend naar hun echtgenoten en familieleden, mensen schreeuwen van pijn en huilen van verdriet en van leed. Waarom zie ik dit, ik wil dit niet zien, maar ik kan mijn ogen niet van het plafond afhouden. Dan zie ik iets in de verte, iets komt aanvliegen met anderen. Eerst lijken het vogels te zijn maar al snel veranderden ze. Het zijn machtige wezens in allerlei kleuren, draken en ragons, allen door elkaar.
Ergens in aan de zijkant verschijnt Quardon. “Het is goed meisje, we zullen voor ze zorgen.”
Mijn geest is verward. “Waarom nu pas?”
Een rode draak reageert “We kunnen geen leed voorkomen, slechts verzachten.”
Een ander, een zwarte ragon “Of het leven wegnemen als er enkel nog maar leed komt.”
Quardon “Ga naar je thuis, Lia, je bent daar nodig.”
Langzaam wordt het beeld minder dwingend en kan ik mijn ogen losweken. Ik kijk naar de deur, daar is Gabirov naar me aan het kijken. Als ik weer naar het plafond kijk, is het weer enkel wit.

Citaat:

“Gaat het met je?” Gabirov kijkt op een manier naar me die ik niet kan uitleggen. Verward knik ik. “Het was maar een droom.” Nog kijkt hij bezorgt en ik probeer een glimlach op mijn gezicht te toveren.
“Waarvoor kom je?”
“Moet ik een reden hebben?”
Ik schud mijn hoofd, “maar meestal heb je er wel één.”
“Word ik zo voorspelbaar?” hij krijgt een glimlach op zijn gezicht
Vrolijk lach ik, de rotte sfeer van daarnet is doorbroken. “Soms, niet altijd.”
“Heb je zin om wat te gaan eten?”
“In de kantine?” reageer ik verbaasd
“Natuurlijk, als jij dat wil tenminste, anders haal ik wat.”
Er komt een grote glimlach op mijn gezicht, heerlijk om weer thuis te zijn.
“Volgens mij is dat een ja.”
“Dat klopt.”
Met een grote glimlach loop ik met hem de deur door. Het gevoel is alleen nog maar groter geworden, heerlijk om weer thuis te zijn.
Terwijl we naar de kantine lopen komen we allerlei mensen tegen, sommige laten de rillingen over mijn rug lopen, dan geeft Gabirov me een geruststellend schouderklopje, anderen zijn bekenden van me, in positieve zin. Zo komen we Jong tegen, en Evert. Zelfs Bakker loopt langs. “Volgens mij is de lunchpauze voorbij.” Ik kijk naar hem. “Je meent het.” En hij knikt, “ik meen het.” Een diepe zucht ontsnapt uit mij en ik vind het hier een heerlijk gevoel, wel vreemd. Als ik hier een aantal weken terug geweest zou zijn, dan was ik bang in een hoekje weggekropen of had ik geprobeerd vechtend een weg er doorheen te banen, net zo lang totdat ik bewusteloos was of uitgeput. Puur uit angst, en nu loop ik hier. Zonder angst, zonder pijn, met mijn zicht al een heel stuk terug. Er kunnen nu zoveel dingen opeens, die vroeger nooit mogelijk hebben geleken. Zo bijzonder.
Opeens staan we voor de kantine en Gabirov vraagt of ik dit wel echt wil. Ik knik,
“Je was zo stil aan het eind.”
“Ik was over de verandering aan het denken.”
“Op een keer is de verandering compleet.”
“Als de dood gekomen is.”
“Dat was niet exact wat ik bedoelde.” Gabirov kijkt een beetje schaapachtig.
“Nee? Gedane daden kunnen niet ongedaan worden.”
“Maar leed kan slijten en gesloten boeken kunnen geopend worden.”
“Niet altijd.”
Hij kijkt mij aan met een blik die nog het beste met medelijden en vriendelijkheid beschreven kan worden, maar zwijgt wel. Dan lopen we de kantine binnen en halen we wat te eten. Ik heb lekker een broodje gezond gepakt en Gabirov pakt een stapeltje boterhammen. Daarna gaan we ergens aan de zijkant. Het is toch wel een beetje spannend, zo tussen al die mensen.
Er komen drie mensen naar onze tafel lopen en direct raak ik gespannen, zo recht als ze op ons aflopen. “Hé Gabirov, vriendin meegenomen?” Gabirov kijkt om, hij had ze duidelijk niet gezien. Dan ziet hij ook ik zit en zegt dat het goed is, “Leo, Mike, Dean, een tijd niet gezien. Dit is Lia. Lia, dit is Leo … Mike … Dean, we hebben nogal eens bij elkaar in het team gezeten.” Terwijl hij hun namen noemt wijst hij ze aan en zij steken hun hand op. Maar ik vind ze eng, ergens lijk ik Dean van te herkennen, waarvan weet ik niet. Ik zou hem toch niet moeten kennen. Maar toch, het gevoel blijft. “Het is goed Lia, het zijn vrienden van me. Mogen ze erbij komen zitten?” ik twijfel, maar knik dan aarzelend ja. “We schuiven we een stoel aan, dan wordt het niet te knus.” Ik glimlach lichtjes, “Dank u.” dan richten ze zich op Gabirov “Waar ben jij de afgelopen tijd geweest. Je zou twee weken wegblijven, het zijn er bijna vier geweest.” “Heb je me gemist?” Gabirov schiet in de lach. “Ik heb eerst die missie gehad en daarna ben ik met Lia naar het ziekenhuis geweest. Dat liep alleen een beetje uit.” Ze kijken naar mij. “Ben jij het meisje met de oogproblemen?” reageert Dean verbaasd. Ik knik, maar voel me niet prettig meer. Die manier van praten, waar ken ik hem toch van? Ondertussen zijn we klaar met eten. Gabirov ziet aan mij dat ik me echt niet prettig meer voel en zegt dat we moeten gaan. “We spreken nog wel.” “Morgenavond filmavond.” En we lopen weg naar mijn kamer.
In de gang ben ik stil. Zijn dat nou vrienden, vraag ik me af. Gabirov leek er zo op zijn gemak bij, zou ik dat ook kunnen? Dan denk ik aan hem, en Merchy, aan Evert en Jong, zelfs als ze samen zijn kan ik me goed ontspannen. Dan moet een groepje vrienden ook wel lukken, toch? Raar dat in de kantine eten, iets dat veel mensen dagelijks doen, voor mij zo verwarrend is. Zouden die mensen ook met vragen in hun hoofd zitten, dat kan niet, dan zou het toch veel te vermoeiend zijn. Dag in, dag uit. Ik vind het maar vreemd, maar weet dat het aan mij ligt. Zou voor mij ook ooit zo’n plaats zijn? Ik vraag het Gabirov, die verbaasd opkijkt bij de vraag, en zegt dat het voor mij ook normaal wordt. Dat alles helemaal goedkomt. “Toen je net kwam, durfde je niet te spreken, nauwelijks je ogen open te doen. En moet je nu zien. Je loopt door het gebouw in en spreekt met mij. Een grote griezel.” Ik denk terug aan toen en hoe ik nu veranderd al ben. “Je was zo eng.” “Daar was je niet uniek in, veel mensen vinden mij eng als ze me voor het eerst zien. Maar over het algemeen veranderen ze van mening de tweede of derde keer dat ze me zien.” Ik kijk hem aan en zie weer waarom ik hem zo eng vond, de donkere blik in zijn ogen. Zijn weggestopte verleden. Zou hij ook zoiets vreselijks hebben meegemaakt toen hij jong was? Eigenlijk kan ik het niet geloven, maar ik durf het ook niet te vragen. De laatste keer dat ik hem iets vroeg over het verleden, was hij behoorlijk pijn gedaan. Dat wil ik niet nog een keer.
We komen bij mijn kamer aan. “Volgens mij kan je het beste gaan rusten. Als het goed is, is je diskman opgeladen.” Ik kijk hem aan. “Wanneer kom je weer langs?” “Ik weet het niet, vanavond of morgen. Ga niet op me wachten. Je hebt je rust nog hard nodig en ik weet nooit wanneer ik weggeroepen word. Dat kan pas over een maand zijn, maar ook vanmiddag al. Ik moet ook mijn trainingen blijven volgen, dat is er de afgelopen tijd ook niet veel van gekomen.” Ik knik, wetend dat hij gelijk heeft, maar ik vind het wel lastig. “Tot ziens dan maar.” “Slaap lekker.” Hij sluit de deur achter zich en ik ga op mijn bed liggen. Mijn hoofd tolt van alle emoties, vragen en gedachten die er door heen razen als een wervelwind. Eerst besluit ik om maar wat te gaan luisteren, maar al snel nadat ik de koptelefoon op heb gezet en de cd aan, merk ik dat het niet gaat. Mijn hoofd zit te vol en de extra informatie zorgt ervoor dat ik hoofdpijn krijg. Ik zet hem dus maar af en besluit te gaan douchen. Al mijn problemen zo het afvoerputje in, dat is het idee.
Nadat ik onder de douche uitgekomen ben is mijn hoofd nog nauwelijks leger. Ik trek mijn pyama aan en besluit toch maar in bed te gaan liggen. Ik kan het beste gaan rusten, dan raakt mijn hoofd het snelste leeg. Maar het werkt niet, de gedachten blijven maar tollen.

FLASHBACK
Vriendengroepjes staan links en rechts van me op het schoolplein. Het is de kleine pauze en ik me hard bezig mijn wiskunde te maken, thuis was het weer eens te druk. Mijn ma was in een slechte bui dus alles moest dubbel, maar ach. Het is wel erger geweest. Ik kan nu tenminste nog zitten. Dan komt er een groepje naar me toe, te laat bedenk ik dat ik weg moet en ze trekken het wiskundeschrift uit mijn handen terwijl ik ze in mijn tas probeer te doen. “Kijk! Zij heeft die opgave gemaakt. Overschrijven!” snel zie je ze kalken en terwijl ze dat doen slaan ze de bladzijden zo ruw om dat ze scheuren. Als ze eenmaal klaar zijn blijven de pagina’s maar ter nauwernood in mijn schrift zitten. Verdomme, waarom altijd ik? Maar het zal wel een reden hebben, ik vouw de bladzijden weer ongeveer juist en terwijl ik daarmee bezig ben gaat de bel. Snel stop ik hem in mijn tas, op naar het volgende lesuur, waar weer zo’n rotte leraar zit te wachten. Hij zal wel weer opmerkingen maken over mijn schrift. Zuchtend loop ik naar binnen.

Citaat:

REALITEIT
Wanneer ik mijn ogen open doe is mijn hoofd toch wat leger dan voor het slapen gaan. De klok geeft aan dat het nog nacht is en ik besluit maar naar mijn diskman te gaan luisteren, er zijn nog zoveel hoofdstukken die verteld kunnen worden. Ondertussen gaat mijn gedachten weer rondrazen in mijn hoofd. Er is echt zoveel gebeurd. Over hoe ik kwam, hoe ik zag, niet meer zag en toch al hele delen van mijn angst heb overwonnen, het blijft zo raar. Zo lang geleden is het nog niet, maar het voelt zo ontzettend lang terug, dat voelt zo vreemd, en toch ook ontzettend goed. Eindelijk heb ik het gevoel thuis te zijn, het gevoel veilig te zijn. De gedachten razen weer door mijn hoofd en ik zet de diskman weer af. Het leid af, het maakt het onduidelijker, het zorgt voor hoofdpijn. Ik weet gewoon niet meer precies wat ik nou wel en niet moet doen. Nu mijn vader gepakt is zal ik hem weer tegen moeten komen, anders kan hij nooit krijgen wat hij verdient. Dat is tenminste zoals Gabirov het me verteld heeft, maar ik kan dat niet. Hoe kan ik hem nou onder ogen zien en de belangrijkste regel van alles verbreken, hij zou me vermoorden! Ik weet het gewoon niet, Gabirov heeft me beloofd te steunen, maar waarom begin ik daar dan aan te twijfelen, omdat hij nooit verteld heeft over waarom die zo voor me zorgt, of omdat hij nooit verteld heeft wat er in zijn verleden is gebeurd, of gewoon omdat het nu midden in de nacht is, ik alleen ben en het gewoon allemaal niet meer weet. De gedachten spinnen door mijn hoofd en ik besluit dat ik ze er maar gewoon uit moet proberen te krijgen en moet gaan slapen. Dat is uiteindelijk toch gewoon het beste, maar het is zo lastig. Alles draait, spint, danst, rent en slingert om mij heen, al die gedachten die alle kanten op gaan. Waarom dan toch? Nog meer doe ik mijn best om mijn hoofd leeg te krijgen en langzaam maar zeker zak ik weer weg. In een onrustige slaap.

FLASHBACK
Als ik rechtop wil gaan zitten lukt het niet, er kraakt van alles en direct ben ik weer bewust van alle gevaren om mij heen, plat ga ik liggen, hopend dat niemand mij gehoord heeft, en wacht. Door de bladeren van het struikgewas waar ik onder lig zie ik dat de zon steeds hoger aan de hemel komt staan. Na minimaal een uur doodstil te hebben gelegen besluit ik onder de bosjes uit te komen, behoedzaam, maar toch. Ik moet verder, verder naar de dichtere bossen, pas daar ben ik echt veilig. Ondertussen is er ook meer onrust in mij gekomen, ik hoor geluiden, in eerste instantie niet herkenbaar, maar ze komen uit de lucht en al snel besef ik dat het een helikopter is. De helikopter slingert heen en weer, soms dichtbij, soms ver weg. Ze zijn me waarschijnlijk aan het zoeken, en aangezien het vanuit de lucht gebeurd, zullen er ook grondtroepen zijn, misschien zelfs wel honden, ik moet opschieten, ik mag niet gevonden worden, mijn vader… Ik wil er niet eens aan denken. Ik overleef het niet, dat kan gewoonweg onmogelijk. Altijd als ik weggelopen was heeft hij me gestraft, altijd en steeds maar zwaarder en zwaarder. Ik moet gewoon doorzetten.
Voorzichtig ben ik ondertussen mijn beenspieren iets aan het uitrekken terwijl ik om mij heen kijk of ik ergens mannen zie lopen, ik zie ze niet, wel zie ik wat te eten en behoedzaam loop ik naar de struik toe. De vruchten zijn heerlijk en zo groot als appels. Nadat ik er 1 opgegeten heb, heb ik er nog twee meegenomen. Er zit veel vocht in de vruchten en ik hoef dus niet op zoek naar water, gelukkig maar, want bij water is modder en modder betekend problemen. Dat weet ik nu wel. Ik besluit verder te gaan, omdat er op dit moment niks te zien of te horen is ga ik maar in een sukkeldrafje verder, het struikgewas verder in, maar het gaat niet hard, mijn spieren zijn behoorlijk verzuurd van de extreme inspanning de afgelopen dagen en ik moet het dus rustig aan doen. Eerst maar eens die twee overgebleven uren van gisteren uit zien te lopen. Ik weet dat als mijn spieren eenmaal warm en losgewerkt zijn ze minder zullen protesteren, maar daar heb ik op dit moment niks aan. Het lukt gewoon allemaal maar net en constant moet ik op mijn hoede zijn voor grondtroepen en natuurlijk ook de helikopter, gelukkig vliegt hij nu de verkeerde kant op, hij is behoorlijk ver van me weg. Maar als hij in strookpatroon vliegt dan komt hij vanzelf wel weer terug, ze weten hoe veel een mens op een dag kan lopen en verder hoeven te toch niet te zoeken. Met een beetje geluk is het dan nog wat meer bebost, iets aan bomen en er zal veel meer te schuilen zijn, gewoon al een groot aantal struiken zou ik al helemaal gelukkig van worden.
Een half uur gaat voorbij en de spieren worden al behoorlijk wat losser, de pijn wordt minder nu het melkzuur van de vorige dag wordt afgevoerd. Nog een half uur later zijn ze goed aan het loslaten, maar de helikopter is omgekeerd, nu is het belangrijk dat ik me onzichtbaar hou, horen doen ze me niet, maar zien gaat heel goed heb ik begrepen. Zolang de helikopter maar een klein stipje in de horizon is negeer ik hem nog grotendeels, maar al snel komt hij dichterbij en moet ik gebukt langs de struiken gaan en na nog een kwartier zo rondgeslopen te hebben is het te riskant om nog van struik te wisselen. Eerst schuil ik achter de grote struikpartij waar ik mijn stop hou, maar al snel bedenk ik dat er waarschijnlijk ook vanaf de andere kant van de helikopter gekeken wordt en ga ik eronder liggen, bij een dicht deel van het bladerdak. Dan konden ze me nooit zien vanaf bovenaf. De helikopter hoor ik overvliegen en al snel wordt het geluid al weer minder, maar ik durf nog niet onder de struik vandaan te komen. Ik eet de twee resterende vruchten op en dan besluit ik te kijken waar de helikopter gebleven is. Hij is ver genoeg vertrokken om van struik te wisselen en aan deze kant zie ik geen grondtroepen. Met een klein sprintje ben ik bij de volgende struikpartij en kan ik aan de onzichtbare zijde van de helikopter blijven, ook hier zijn geen grondtroepen te zien.
Ik ga weer verder. De helikopter vertraagd me flink maar het bos valt me mee, van een afstand leek het verder te zijn dan dat het daadwerkelijk is. Terwijl de zon over haar hoogtepunt heen is kan ik langzaam aan over een bos gaan spreken. Vannacht zal het nog wel een dun bos zijn waar ik in slaap, maar toch is dat meer beschutting dan enkel struiken, het zoekwerk zal er ook minder vlot door gaan.
Nog enkele uren later moet ik rusten, de helikopter is al even niet meer aan het vliegen, waarom weet ik niet. Ze zullen er vast wel een goede reden voor hebben maar ja, daar word ik niet van op de hoogte gesteld. Na enige tijd rusten en mijn benen masseren moet ik weer verder. Ik hoor wat gerommel in de verte en zie een set grondtroepen lopen, ze lopen ongeveer de juiste richting op en ik besef dat ik direct weer verder moet, ik ben ze duidelijk niet kwijt geraakt. Maar ze leken me nog niet te verwachten, stil waren ze in ieder geval niet erg. Ik sluip weg op hoog tempo en ga zodra ik mezelf wat verder weer heb verwijderd weer rennen. Stil rennend, dat wel, maar niet in een sukkeldrafje, stevig doorrennend, dan maar meer spierpijn maar ik moet gewoon verder weg van hen komen. Het moet gewoon, ik kan het risico gewoon niet nemen. Het bos wordt nog altijd meer bos en door het verhoogde tempo kom ik aan het eind van de dag toch wel echt in een bos uit. Het is nog altijd niet heel dicht, maar minder open dan dat ik verwacht had.
Ik wurm me tussen de struiken door en vind dan een plekje om onder te kunnen kruipen, hier zouden ze me nooit in kunnen vinden zolang ze geen honden gebruiken, maar als ze wel honden gebruiken, dan ben ik nergens veilig, het moet maar.

FLASHBACK (vanuit Gabirov’s ogen)
“Er zijn twee mensen in jullie militair gebied terecht gekomen. Een man rond de 40 die per vliegtuig in Polen is geland maar met gewapende escorte naar Duitsland is gelopen, waarschijnlijk is dit Vladimir Atjitshi. De ander is een meisje tussen de 16 en 18 jaar. Mager en bang, gewapend met een mes en als ze geen uitweg ziet is de kans groot dat ze aanvalt. Maar ze is voornamelijk doodsbang voor ieder menselijk contact. Haar armen en benen zitten onder de lange littekens, alsof ze gemarteld is.”

Het bericht stopt. “Dit is een anoniem bericht dat, na herleiden, gemeld is vanaf een telefooncel uit de grensstreek van Polen. Aangezien er voor Atjitshi een internationaal arrestatiebevel rondgaat en hij tot nu toe onvindbaar was nemen we de melding zeer serieus. Deze man is de leider van de grootste maffiabende van Polen en is zeer gevaarlijk. Er wordt een helikopter ingezet en grondtroepen, over een dag arriveren indien nog nodig de honden. Het meisje wordt gearresteerd. Dean, Johan, Jong, Gabirov. Jullie leiden ieder een grondteam. Ik wil over een uur van ieder de andere drie groepsleden horen. Morgen gaat er dus ook een hond mee, houdt hier rekening mee. Jullie kunnen gaan.”
Ik sta op, maar twijfel even. Verdint ziet het, “is er iets, Gabirov?”
“Permissie om vrij te spreken, commandant?”
“Ga je gang.”
“Hoe moeten we dat meisje arresteren?” Verdint trekt zijn wenkbrauw op.
“Als een normale arrestatie.”
“Als het bericht correct is praten we over iemand die zich niet gaat overgeven vanwege angst. Mijn ervaring is dat deze zich letterlijk doodvechten.”
“En wat is jouw suggestie?”
“Laat het meisje in eerste instantie met rust mits er voldoende afstand tussen Atjitshi en haar zit, alleen lokaliseren. Als ik het correct inschat zal ze zich niet proberen te camoufleren tegen de warmtesensoren, terwijl Atjitshi dit waarschijnlijk wel zal proberen. Zij zal veel meer op haar instinct afgaan en dus struiken gebruiken als dekking.” Gabirov zwijgt even.
“Ga verder.”
“Zodra we Atjitshi hebben, of we weten dat hij ontkomen is richten we ons op haar. Stuur met ieder team iemand mee met medische kennis en gebruikt een verdovend middel.”
“Ik zal het in overweging nemen en je de uitkomst over een uur vertellen als de teams samengesteld zijn. Je kunt gaan.”
Het is een verzoek en ik loop dus ook weg. Mijn gevoel zegt me dat ik het juiste heb gedaan, hoewel militair gezien een medicus meesturen wel een groter risico oplevert. Ik herken alleen de beschrijving zo ontzettend van mijn missie in Afghanistan. Gemartelde manschappen die door de mentale schade echt geen verschil meer zien tussen vriend en vijand en, vaak hebben die in eerste instantie de neiging om zich dood te vechten, heb je ze eenmaal bewusteloos gekregen tot het kamp dan overleven ze het wel, lichamelijk in ieder geval. Maar vervoeren naar het kamp terwijl ze bij bewustzijn zijn betekend gewoon dat 80% zichzelf tijdens het vervoer op één of andere manier alsnog om zeep helpt. Cijfers die uiteraard niet bekend gemaakt worden en uiteindelijk gebeurt deze combinatie maar zelden, dusdanig gemarteld worden en dan alsnog ook nog ontsnappen, maar het was echter wel mijn afdeling in Afghanistan. Vijf jaar heb ik daar gezeten, daarna ben ik overgeplaatst. Veel langer gebeurt niet, dan loopt de kans op zelfdoding hard op, statistisch gezien dan. Uiteindelijk ben ik ook blij dat ik daar niet meer zit, het was daar zwaar en het was daar waar ik was toen Melissa… Ja, toen Melissa en Monica omkwamen in een huisbrand. Ik vloog nog terug toen, want Monica, mijn dochter, had de brand in eerste instantie nog overleefd. Maar net nadat het vliegtuig was opgestegen werd ik gebeld dat ze gestorven was. Ik heb hun lichamen niet meer gezien, de kisten zijn gesloten gebleven. Velen hebben hun condoleances gegeven, hebben iets liefs geschreven over hen in het boek, dat nog altijd in mijn kast staat, in een glazen vitrine samen met mijn meest geliefde foto. Wat waren we toen gelukkig.
Ik heb vervroegt verlof gekregen om het verdriet te verwerken. Maar toen de maand om was en ik terug ging was het lastig. Eigenlijk trok ik het leed van de anderen niet meer, niet bovenop mijn eigen verdriet. 3 maanden later ben ik overgeplaatst. Mijn thuisbasis is Dorado geworden en daar ben ik nu al weer ruim anderhalf jaar. Morgen is het twee jaar geleden dat ze gestorven zijn, en met hen, een deel van mij.