Bokt.nl

Miriano schreef:

Super verhaal!

Probeer er wel op te letten dat jou in "jou situatie" met een w moet.
En soms gebruik je me ipv m'n/ mijn.

Citaat:

DEEL 5
Ik had mijn scheermesje in m’n hand en keek erna alsof het iets was, dat ik nog nooit van m’n leven had gezien. Een blauw ding, met drie vlijmscherpe mesjes. Daar kon ik nog eens wat mee aanrichten! Ik bracht het blauwe scheermesje langzaam naar mijn pols. Toen ik het blauwe scheermesje bijna op mijn pols had gelegd, raakte ik in paniek. Waar was ik in vredesnaam mee bezig? Ik begon te trillen en werd zo bang van mezelf. Wat was ik geschrokken zeg! Ik wilde mezelf pijn doen ja, maar niet mezelf in de situatie brengen dat ik mezelf straks echt niet meer onder controle had! Wat als ik de controle over mezelf weer eens verloor? Net als toen, toen met dat eten. Mezelf niet meer tot eten weten te zetten? Straks wist ik mezelf niet meer te weerhouden van dat mesje. Dit kon niet, dit was niet goed. Met tranen in mijn ogen en een warboel van gedachtes in mijn hoofd zette ik snel de douche uit en sprong zo ongeveer onder de douche vandaag. Weg van het blauwe scheermesje, weg van dat enge ding. Even stond ik uitgeput met mijn hoofd tegen de deur te leunen. Even liet ik alles op me af komen. Ik wilde huilen. Alles eruit huilen, tot ik geen traan meer over had en weer rustig verder kon. Alle nare gedachtes uit me weg laten glijden maar het lukte niet.
Verschrikt hoorde ik gestommel op de trap, daar zou je mijn broertje hebben! Snel deed ik de badkamer deur op slot en zakte op de grond neer. Zachtjes liet ik een zucht ontsnappen. Ik snauwde m’n broertje toe dat die even geduld moest hebben, dat ik niet kon spoken en dat als die zo nodig moest douchen dat maar eerder had moeten doen. Ik wilde snel mijn bedje in dus schoot ik wel op, maar ik heb er zo’n hekel aan als iemand me zo op staat te jagen.
Langzaam trok ik mijn pyjama aan en verdween naar mijn kamer, waar ik zoals elke avond eerst mijn nachtlampje aanklikte, vervolgens het grote licht uit deed en daarna de radio uit zou zetten. Uiteraard luisterde ik eerst nog even welk liedje op was. Welk liedje erop stond? Harder dan ik hebben kan van blof, dat liedje sloeg natuurlijk in als een bliksem. Ik had hem net gekregen van iemand, op msn. Het was gewoon zoals het toen was, het was allemaal echt harder dan ik hebben kon. Mensen konden wel zeggen “na regen komt zonneschijn”, maar het regende toen echt harder dan ik hebben kon. Ik zette de radio iets zachter en ging even rustig op bed zitten. Zong zachtjes met het liedje mee en toen die afgelopen was zette ik de radio uit en ging in bed liggen. Sloot m’n klamboe en daarna ook mijn ogen. Slapen kon ik niet. Nee, ik piekerde weer eens over van alles en nog wat.
Tzz, tzz. Hee, een smsje. Vast van Lee-Roy. En jawel hoor, een sms van Lee-Roy, naja niet één, maar wel één van drie smsjes lang. Ik viel hem echt niet lastig, hij bood zijn excuses aan dat die zo tegen me had gedaan en of ik lekker had gedoucht. Was die jongen gek ofzo? Ik deed toch stom tegen hem, hij niet tegen mij? Zucht, nou kreeg hij nog een schuldgevoel ook zeker. Ik smste maar terug dat ik mijn excuses aan moest bieden en niet hij, maar ook dat ik niet lekker had gedoucht.
Heel wat voorbij getikte minuten een heel wat gedachtes verder viel ik eindelijk in slaap. Een hele onrustige slaap ..
Ik droomde over van alles en nog wat, wat precies? Dat weet ik niet eens meer. Zo verwarrend was het allemaal.
De volgende morgen stond ik op met barstende hoofdpijn. Bah, ik moest weer naar school. Aan de andere kant was ik wel blij, ik had tenminste weer wat afleiding en hoefde ik niet constant aan de avond daarvoor te denken.
Op school was alles zoals het normaal ook was, druk maar gezellig. De drukte was fijn, want zo lette niet iedereen op mij en kon ik mezelf even iets minder vrolijk voor doen dan ik normaal deed.
Toen ik die middag naar huis fietste hing er een heel groot spandoek met: “Strijd mee tegen littekens”. Ik moest even heel flink slikken. Littekens, die had ik wel gehad als ik mezelf gister niet nog net in bedwang had weten te houden. Natuurlijk snapte ik wel dat het niet om dat soort littekens ging, want eronder stond brandwondencentrum zus en zo, maar toch. Zulk soort dingen werden dan allemaal opeens heel opvallend en aangrijpend.
Ik kwam thuis en plofte maar weer eens achter de computer neer, surfte naar mijn favoriete forum en las alle topics die ik normaal volgde bij. Postte zo hier en daar eens wat en las het een en ander. In één van de topics vroeg iemand aan mij hoe het met me ging, ze wist wel dat het niet top met me ging want dat had ik al een keer verteld. Ik vertelde dat het niet zo goed ging, maar dat ik haar even een persoonlijk berichtje (pb) zou sturen. Zo gezegd zo gedaan. Mijn verhaal op Internet gooien leek me toch niet zo’n goed idee. We pb-den wat heen en weer en daarna sloot ik af. Hup, er lag nog een berg huiswerk op me te wachtten.
’s Avonds rond een uur of acht kwam ik weer online. Ik had weer een hoop mailtjes gekregen en ging ze maar even checken.
Een mailtje van Linsy? Zo, dat was ook voor het eerst. Zou het een virus zijn of gewoon een mailtje met weer is een verzoek om uit te gaan met een stel? Toch maar geopend, gelukkig maar.
Er stond in dat ze met haar superieure geheugen mijn wachtwoord nog wist en dat ze had ingebroken op mijn account van dat forum. Ze vertelde dat ze een aantal pbtjes had gelezen, omdat ze echt wel door had dat het niet goed met me ging. Was mijn masker dan toch niet zo waterdicht? Ze dacht dat ik wel boos op haar zou zijn maar ze kon niet toezien hoe ik iedere dag meer kapot ging. Verrek, was er toch nog iemand die het door had.
Je zei me dat als ik iemand nodig had om mee te praten je er voor me was of als ik een knuffel nodig had ik die kon krijgen, want ik was er ook zo voor jou geweest toentertijd. Een knuffel van jou? Jij die iemand knuffelt? Volgens mij had ik dat nog nooit gezien, maar ’t zou wel fijn zijn geweest. Een knuffel zou me wel goed doen denk ik. Boos dat je m’n pbtjes had gelezen was ik eigenlijk niet, was eigenlijk wel blij dat iemand zich toch nog een beetje zorgen om me maakte en me beter kende dan ik mezelf, want op dat moment begon ik nog meer te twijfelen aan mezelf. Had ik dan echt mezelf genept met dat masker? Dat was niet goed, zo weet ik natuurlijk nooit meer wat ik wel of niet voel. Nog meer twijfels.
De dagen die daarop volgden waren echt moeilijk, ik probeerde mezelf terug te vinden. Tevergeefs, het lukte echt niet. Ik voelde totaal geen emotie meer, kon nergens echt om lachen, maar ik kon me ook nergens verdrietig of boos over voelen. Ik liet alles maar over me heen komen en had amper een weerwoord.
Ik had zelf ook wel door, dat het niet lang meer zo door kon gaan. Misschien kon ik dan toch wel naar een vertrouwenspersoon op school, maar hoe moest ik diegene dat ooit vertellen? Praten in het echt, dus face-to-face, kan ik al zo slecht. Laat staan, als ik niet eens mezelf begrijp en de reden niet weet.
Toch moest ik de stap nemen, het moest gewoon. Ook al ging ik me misschien wat beter voelen, wie zegt dat het niet was omdat ik gewoon aan het gevoel wendde? Of dat het over nog geen paar week weer terug kwam en dan misschien nog wel erger. Ik had besloten, ik ging kijken of ik een afspraak of iets kon maken.
Die avond sliep ik slecht, of naja slapen? Ik kwam niet eens in slaap, af en toe dommelde ik wat weg, om vervolgens weer op te schrikken, met een persoon die me uitlachte op mijn netvlies. Ik was bang, ik durfde niet, wat moest ik zeggen? Ik kreeg het al benauwd als ik eraan dacht.
Toen kwam die dag, af en toe zag ik hem door de gangen lopen, maar ik durfde niet op hem af te stappen. Wat heen en weer gesms met Lee-Roy en die zou wel met me mee gaan. Toen was ik vrij, zag hem een hokje binnen gaan en dacht: “nu of nooit”. Even stond ik nog te twijfelen bij de deur, maar stapte toen naar binnen met: “Meneer mag ik u wat vragen, u bent toch vertrouwenspersoon?”. Nou nee, dat was die niet, hij was wat anders, maar het maakte niet veel verschil. Naja, oké dan.

litteltje schreef:

leuk stuk!
ben benieuwd of ze het hele verhaal gaat vertellen.
Oja, weet iemand eigenlijk waarom ze zo depressief is? D'r was iets met d'r vriendin gebeurd, en ze stort zelf helemaal in.
Of heb ik daar overheen gelezen?

Justarman schreef:

eknein schreef:

Vraag me heel erg af hoe dit verder gaat . . . In vele opzichten

Me 2..

toch ernstig veel herkenningspunten..

Justarman schreef:

wanneer komt het volgende deel weer..?

absque_dubio schreef:

*Word nog net niet ongeduldig*..

Citaat:

DEEL 6
Of ik met hem wilde praten? Nou nee, maar ik móest wel en ik kon nu niet meer terug. Ik vertelde dat ik eigenlijk niet zo’n goede prater ben en mijn verhaal misschien beter kon mailen, zodat die het nogal vage probleem wist en van daaruit mij vragen kon stellen. Zo gezegd, zo gedaan.
Die avond zat ik achter de computer te bedenken hoe ik in vredesnaam moest beginnen met die mail. Na een uurtje had ik dan eindelijk de mail klaar en was ik tevreden. Ik zat nog ongelooflijk te twijfelen of ik hem wel zou sturen: “Wat als hij het maar onzin vind en mij keihard uitlacht?”. Mijn muis stond al op “verzenden”, ik moest alleen nog klikken. Lee-Roy dwong aan dat ik hem moest verzenden en ik klikte onzeker en langzaam de linkermuisknop in. “U bericht is verzonden naar ..” oliebol man, had ik het toch gedaan. Nu wist hij wat er speelde en moest ik met hem gaan praten. Verbouwereerd zat ik naar het scherm te staren, hij is gewoon verzonden! Ik kopieerde de bevestiging, om te bewijzen aan Lee-Roy dat ik hem écht verzonden had. Nu was het maar afwachten of hij überhaupt terug zou mailen.
Toen ik ’s avonds in bed lag, lag ik alleen maar te piekeren. Hoe zou het gaan, wat zou hij terug mailen, wat zou hij ervan vinden, wat zou hij ervan vinden enzovoort.
’s Morgens stond ik met een duffe kop op, tjee was had ik slecht geslapen zeg! Al dat gepieker is ook niet goed voor me. Ik kleedde me snel om en zette snel de computer aan. Eens even kijken of hij al terug had gemaild. Helaas, hij had nog niet teruggemaild. Naja, ’t gaf niets. Zo hoefde ik me nog even geen zorgen te maken over een gesprek of wat dan ook. Er stond me een leuk dagje Amsterdam te wachten en ik ging lol maken!
We kwamen te laat voor de rondleiding van het theater, renden zo hard als we konden roltrappen af die eigenlijk omhoog rolden, aten pizza’s met gaten en smerige kaas in een restaurant en hadden een snoepgevecht in de bus, een dag vol lol dus.
Aan het einde van de dag, ging ik voor mezelf even na of ik echt lol had gehad. Ik kwam tot de conclusie dat ik wel veel lol had gehad, maar dat ik steeds zo’n raar gevoel had en dat ik telkens dacht dat ik die man zag. Toen ik in de bus zat kreeg ik een smsje van Lee-Roy, dat die man naar hem toen was gekomen om te vragen of ik ook op school was. Vanaf dat moment kon ik weer nergens anders aan denken, ik twijfelde er over om dit alles aan het meisje die naast mij in de bus zat te vertellen, maar dat durfde ik niet.
Rond half tien kwam ik thuis, showde mijn nieuwe jas aan mijn ouders en sprong nog even voor de computer met als smoes “even kijken of er morgen wat uitvalt!”. Ik meldde me aan op mijn eigen account en msn startte automatisch op. “U heeft 9 nieuwe berichten in PostvakIn”. Snel klikte ik door en keek naar de binnen gekomen berichten. En ja hoor .. daar stond hij, maar wat zag ik? Een paniekerig gevoel kwam in me op, ik wist even niet wat ik moest doen. Hij was al geopend! Hoewel ik zeker, maar dan ook heel zeker wist dat ik dat niet had gedaan. Verdomme! Wie heeft op mijn mail gezeten? Er is er maar één die mijn wachtwoord weet, tenzij mijn broertje of één van mijn ouders mijn account geopend heeft. Jeetje, wat baalde ik zeg. Ik opende maar snel de mail en begon met lezen. Het was een lieve mail. Er stond in dat hij me heel serieus nam, dat ik een heel waardige leerling was, dat ik hem ook mocht bellen en nog wat dingen. Maar het belangrijkste: Ik moest hem opzoeken voor een afspraak. Opzoeken? Opzoeken?! Dat durfde ik niet! Er was geen tijd om daar op dat moment verder over na te denken, want ik moest naar bed van mijn ouders.
Nadat ik heerlijk gedoucht had en in bed was gekropen, begon het gepieker weer. Moest ik echt naar hem toe? Waar was ik aan begonnen? Waarom had ik gemaild? Wie had überhaupt mijn mail geopend? Vragen, vragen en nog eens vragen.
De volgende dag ontweek ik zijn lokaal, ontweek ik Lee-Roy en ontweek ik vragen van anderen. Lee-Roy had het wel door en nam me apart om te vragen waarom ik zo deed. Naja, toen moest ik het wel zeggen. Hij zei dat we direct naar hem toe moesten gaan en dat hij wel mee ging. Ik had geen eens een keuze!
Aangekomen bij de leraren kamer – het was pauze – begon ik toch wel heel er zenuwachtig te worden en begon ik te trillen. Daar kwam die aangelopen, hij nam ons mee een kantoortje in. Hij kon dan en dan wel, beide uren had ik gewoon les, maar ik dacht dat ik wel wat kon regelen met mijn engelse lerares. “Tot vrijdag dan maar ..”, ik wist niet hoe snel ik weg moest komen.
Lee-Roy zei dat hij ook wel met me mee wilde gaan anders, maar ik bedankte. Dit moest ik zelf doen. Het was mijn schuld dat ik er zo aan toe was, ik zou het zelf ook oplossen. Met misschien een klein beetje hulp dan, al vroeg ik me af wat die man voor me zou kunnen betekenen.
Na wat nachten slecht geslapen te hebben en heel wat gepiekerd te hebben, was het dan zo ver.
Ik moest even toestemming vragen aan mijn engelse lerares, maar die zei dat ze het al wist en dat het goed was. “Oo, hij had haar dus al gesproken, wat zou hij gezegd hebben?”. Eerst moest ik nog even mijn hoofd laten zien bij engels en dan kon ik naar hem toe.
Strompelend liep ik de trappen op, tree voor tree. Zo langzaam mogelijk. Ik durfde niet .. De trappen die ik normaal altijd zo haatte, omdat ze zo lang waren en zo vermoeiend, was ik nu blij mee. Halverwege de gang kwam ik hem tegen, hij zei dat ik alvast naar zijn kantoortje moest gaan en dat hij er zo aankwam. “Hmm, moest dat nou?”. Ja, dat moest.
Ik zakte langzaam neer op de met blauw beklede stoel en keek om me heen. De kast vol met boeken, waar verschillende namen van docente opstonden. Ik herkende er maar een paar, ik kende ook lang niet alle docenten van mijn school. Daarvoor was mijn school veelte groot, ondanks dat hij zo groot was, voelde ik me er bijna altijd op mijn gemakt, ik hield van gezelligheid, van veel mensen om mij heen, zodat ik mezelf kon vergeten. Mijn gedachten dwaalde weer eens af. Soms had ik dat, dan maakte ik zulke grote sprongen in mijn gedachten. Dan dacht ik opeens aan iets heel anders dan waar ik mee was begonnen en wilde ik nagaan hoe ik erop was gekomen.
Ik schrok op uit mijn gedachten doordat de deurklink met een krakend geluid omlaag ging. Daar kwam hij dan, binnengelopen in zijn grijze colbert, z’n zwarte broek en een rode kartonnen snelhechter. Ik had vaak oog voor detail, ik nam alle dingen dan goed in me op, van kleren tot lichaamshoudingen van geur tot aan geluid.
Hij ging tegen over mij zitten en begon met: “Ik heb hierin jouw hele verhaal zitten..”. Ik keek naar de snelhechter, zodat ik hem niet aan hoefde te kijken. Hij vond mijn verhaal toch wel aangrijpend en hij vond dat hij dit wel serieus moest nemen. Hij vroeg hoe oud ik was. Ik antwoordde met: “15 jaar”. Waarop hij reageerde met “eigenlijk ben je net een jaartje te jong”. Te jong? Te jong? Voor wat? Voor de puberteit? Ik had geen idee waar hij het over had. “Weet je waarom?” vervolgde hij. Ik schudde verbaasd mijn hoofd. “Omdat je nog geen 16 bent en ik dit dus eigenlijk aan je ouders moet vertellen ..”. Happend naar adem keek ik hem geschrokken aan. “Wat kregen we nu, zie je wel. Ik had er eerst na moeten vragen, maar dat was ik vergeten op het moment”. Hij ging verder met zijn zin “.. maar dat doe ik natuurlijk niet”. Een diepe zucht, die ik even niet kon tegen houden. Wat een opluchting!
Hij vroeg me verder nog of ik mijn gevoel kon omschrijven behalve dan dat ik me kút voelde. Hier moest ik lang over nadenken, kon ik dat? Nee, ik kon het niet, echt niet .. ik wist zelf niet eens wat ik voelde. Laat staan dat ik het kon omschrijven, benamen wat ik voelde.
Het hele gesprek kwam er uit eindelijk op neer dat hij wilde dat ik een afspraak maakte met de schoolarts, “want die heeft hier veel meer ervaring mee dan ik”. Maar ik wílde niet naar de schoolarts, nog een keer mijn verhaal doen zeker? Nee bedankt, het was al een fout dat ik naar hem toe was gegaan. Nog een aantal vragen of ik niets achterhield voor hem, ik zei van niet, maar ik wist wel beter. Er waren gewoon dingen die niemand ooit te weten zou komen, vandaag niet, morgen niet, nooit niet.
Het gesprek liep ten einde, want ik moest naar de volgende les.
Als laatste vroeg hij me of hij mijn handen en polsen mocht zien. Ik schrok, geloofde hij me niet? Zwakjes bracht ik uit of hij me niet geloofde dat ik zei dat ik mezelf niets aan deed. “Even zeker weten” was zijn antwoord. Ik stak mijn handen langzaam naar voren. Mijn jas, die ik alweer had aan gedaan, zat over de helft van mijn handen heen. Ruw pakte hij mijn handen en duwde mijn jas omhoog, totdat de deur opeens met een harde ruk open getrokken werd ..