Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-08-06 09:39

Re: [verhaal] Vriendjes, ouders en paarden

Geplaatst door de TopicStarter : 13-08-06 09:39

Haha

Nou de volgende 2 delen liggen ook al klaar !

**Geplaatst**: 13-08-06 09:41

Re: [verhaal] Vriendjes, ouders en paarden

Geplaatst: 13-08-06 09:41

AHHH plaatsen dan Haha!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-08-06 09:56

Re: [verhaal] Vriendjes, ouders en paarden

Geplaatst door de TopicStarter : 13-08-06 09:56

Deel 5

Michelle steekt de straat over richting stal. Michelle had net een echo laten maken en het was gebleken dat ze een meisje kreeg. Ze had foto’s van de echo gekregen en was diep onder de indruk. Michelle dacht vaak na over de geboorte. Zou het heel erg pijnlijk zijn? 2 maanden geleden was ze 16 geworden. Op haar verjaardag had ze het meteen geluid dat ze toen die tijd 2 maanden zwanger was. Inmiddels is dat nu 4 maanden. Ook Roxy haar paard verloopt een drachtigheid van 3 maanden. De DA kwam over 10 minuten om te kijken hoe het met het veulen ging. Michelle trekt de rits van haar jas wat verder over haar sjaal heen. Het was heel erg koud, het was begin december en het was hard aan het vriezen. Michelle dacht na over haar ouders. Ze hadden pas 1 maand geleden de zwangerschap geaccepteerd. En nog steeds hadden ze het er moeilijk mee. Michelle kreeg nu al een soort van buikje voor haar ogen. Inmiddels had ze ook een betere relatie met haar moeder. Ze hadden net samen naar de echo gekeken maar Michelle had zin om lopend verder naar de stal te gaan. De relatie met haar vader was slecht, wat zeg ik. Heel slecht! Michelle komt het huis voorbij van de eigenaren van de stal en ze wuift naar de mensen. Goede lui! Denkt ze. Het is aardig druk op stal, de meeste zijn bezig met poetsen. Michelle besluit Roxy nadat de DA is geweest even te gaan longeren in de binnenbak. “Hé meisje” ze wrijft over Roxy haar hoofd. Ze had de laatste paar maanden veel vertrouwen gewonnen bij het paard. Ze kwam elke dag en was veel closer met haar dan de afgelopen jaren. Zondag hadden ze hun laatste wedstrijd voor een tijdje. Michelle haalde Roxy uit haar stal en zetten er op de poetsplaats daar was het wat ruimer. Opeens stond er een klein tenger vrouwtje achter haar. “Hé, jij moet Michelle zijn!” zei ze sympathiek. Michelle gaf het meisje de hand. Ze leek aardig jong? 17? Opeens begint het meisje te lachen. “Rustig maar, ik loop stage. De DA komt eraan die moest nog even wat uit de auto pakken” zegt ze lachend. “Ik ben trouwens Anita! Je hebt een leuk paard” Michelle glimlacht. “Heel erg bedankt! Nou mijn naam weet je al. Heb je zelf ook een paard?” vraagt ze vol interesse. “Ja ik heb een 1 jarige Clydesdale!” Michelle denkt even na. “Wauw! Die zijn super. Waar staat ie?” Anita moet lachen. “Hij staat hier 10 minuutjes vandaan, maar ik vind deze stal prachtig dus ik denk erover hem hier neer te zetten” zegt ze. “Dat zou leuk zijn!” zegt Michelle vol enthousiasme.”Zo de meiden hebben al kennis gemaakt.” Hoort ze een stem achter hun. Michelle draait om. “Zo, laten we je paardje en het veulentje wat er in zit maar even bekijken” Michelle kijkt toe hoe ze naar de buik luisteren en een prik geven. Anita is een goede assistente, merkt Michelle op. “Nou meisje! Dat ziet er heel goed uit” zegt de DA uiteindelijk. Michelle kan een grote glimlach niet onderdrukken en bedankt de vrouw. Ze zegt gedag en hoopt Anita vaker te zien.

“Ik ben thuis!” roept ze onder aan de trap. Geen geluid. “Mam?” Ze zag de auto staan van haar moeder en de schoenen en jas. Michelle rent de trap op. “Mam??” roept ze nog eens. Michelle loopt haar ouders kamer in en schrikt zich rot! Daar ligt haar moeder, ze lijkt wel bewusteloos. Michelle rent naar haar moeder toe en schut eindeloos. “Mam! Mam! Wordt alsjeblieft wakker” zegt ze hysteries. Michelle rent de trap af en grist de telefoon van de tafel en tikt haar vaders nummer in. “Pap?? Kom snel!!! Er is iets met Mama!” schreeuwt ze zowat in de hoorn. “Wat is er meisje? Rustig!” niks rustig denkt ze. “Kom snel! Mama lijkt wel bewusteloos” haar vader is even stil. “Oke diep adem halen, bel de ambulance! Ik ben in Frankrijk. Ik zal proberen of ik weg kan komen.” Michelle haalt even adem. “Ja oke” en daarmee hangt ze op. Snel tikt ze 112 in en belt. 20 minuten daarna flitsen voorbij. Haar moeder die wordt opgehaald. De rit naar het ziekenhuis. En vooral de drukke mensenmassa. Michelle zit op de gang. Haar moeder zit op de intensive care. Ze weten nog niet wat er met haar is. Maar ze ligt in ieder geval in een coma. Haar vader kon niet weg dus is ze alleen. Helemaal alleen. Dan gaat de deur open en komt de dokter haar richting op. Michelle staat met een wit gezicht op. Er is iets niet goed denkt ze. “Ik begrijp dat jij de dochter bent van Mvr. Wenchen?” Michelle knikt geluidloos. “Ze is in Coma. Ze heeft een soort van hersenbloeding gehad en is ergens heel erg van geschrokken. Het is wachten op dat ze wakker wordt uit de Coma. Ondertussen zit ze vast aan aparatuur zodat ze goed kan adem halen. Michelle knikt. “Je mag nog niet naar binnen. Ga maar naar huis meisje” Michelle geeft de dokter een hand en bedankt hem en loopt naar buiten. Ze voelt in haar zak, genoeg geld. Er staan taxi’s. Dat heeft ze op dit ogenblik liever dan de bus.

Michelle zapt op de t.v . Haar gedachte blijven bij haar moeder. Ze had gelezen dat een Coma wel jaren kan duren voordat ze wakker kan worden. Opeens gaat de telefoon. Michelle pakt de hoorn op en hoort een zachte stem. “We hebben goed nieuws! Je moeder is nu al wakker geworden. Er was waarschijnlijk gewoon een klein stoornisje. Volgende week mag ze het ziekenhuis uit. Morgen kun je langs komen!” er valt een enorme last van Michelle af. “Oh! Heel erg bedankt. Tot morgen!” Michelle is meteen in een super stemming. Ze hangt op en loopt naar haar vaders kantoor om met die telefoon te bellen naar haar vader. 10 minuutjes later hangt ze na een goed gesprek op. Na een lange tijd heeft Michelle eindelijk eens het gevoel dat er wat dingen mee zitten. Opeens hoort ze een geluidje van haar mobiel. Ze voelt dat ze energie over heeft dus pakt ze haar mobiel trekt schoenen aan en loopt naar buiten. Ze opent het smsje. ‘Oh van Bo” hij was super boos op haar geweest toen ze hem alles had verteld. Ze wacht even met lezen. Wat zou hij willen? Nog een keer zijn woede af richten. Ze vond zijn laatste smsje 1 maand geleden verschrikkelijk. Nachten had ze gehuild, zo hard was het smsje. En ze miste Bo zo erg! Even kreeg Michelle weer tranen in haar ogen als ze aan haar leven dacht. Waarom was ze niet gewoon normaal gaan leven. Zoals elke 16 jarige… Ze leest het smsje. ‘Hey Michelle, gaat alles goed daar? Zullen we morgenochtend wat afspreken in het park ik wil graag even met je praten. Als je niet wilt moet je niet komen, niks tegen je zin in. X Bo’ Michelle slikt even. Zal ze heen gaan? Ze zou graag Bo weer willen spreken. Ze gaat met haar hand naar de knop antwoorden maar twijfelt enkele seconden. Ze loopt net op dat moment het park in dus gaat ze op een bankje zitten. Voor haar zit een jong stel van in de 20. Het meisje heeft een behoorlijke zwangerschapsbuik. Michelle droomt even weg over de tijd dat zei een hecht gezinnetje kan starten. Ze denkt terug aan de sms en stuurt wat terug. ‘He Bo, leuk dat ik wat over je hoor. Ik kom morgenochtend wel. 10 uur? Kus Michel’ haar vingers razen over de toetsen en binnen een tijdje is de sms gestuurd. Ze doet het liedje van ‘Unfaithful’ aan en gaat verder met dromen. Vooral de laatste tijd droomt ze weg over de toekomst. Hoe zal het zijn als ze een kind heeft? Het kind komt in Mei, over de naam had ze nog niet eens gedacht. Het was nog niet echt aan haar te zien dat ze zwanger was. Alhoewel ze wel al iets kreeg. De mensen die haar dagelijks zagen eerst zien nu wel wat. Michelle staat op, het is al aardig laat. Net als ze haar mobiel wilt open klappen om te zien hoe laat het was krijgt ze weer een sms binnen. ‘Oke!’ staat er. Michelle stopt haar mobiel weer in haar broekzak en neemt een sprintje naar huis.

Michelle is al vroeg wakker. Ze denkt aan haar moeder, direct nadat ze terug is van Bo gaat ze heen! Haar vader kwam vanavond thuis om bij Michelle te zijn zodat ze niet alleen is. Ook wilt ze vanmiddag naar Roxy toe. “Dat wordt een drukke dag! “ grinnikt ze. Ze stapt onder de douche en waar ze normaal een uur over doet is nu binnen 20 minuutjes gebeurt. Dus al snel zit ze te stressen. Nogmaals kijkt ze op haar klok. Kwart voor 10! Zo dat schiet al op, over 5 minuten zal ze maar richting park gaan. Ze pakt haar fiets alvast uit de schuur, en telt de minuten af. Als het 10 voor 10 is rent ze nog snel naar boven om sokken en gympen aan te doen zodat ze na het ziekenhuis meteen door kan naar de stallen. Inmiddels is het al 5 voor tien als Michelle de straat uit fietst. Ze racet lang de winkelstraat richting het park. Bo zijn scooter ziet ze al staan. Ze twijfelt even maar parkeert dan haar fiets naast zijn scooter en loopt het park in. Ze zoekt de bankjes af en ziet hem dan op het bankje zitten waar ze gister avond ook op zat. Even staat ze stil maar loopt dan toch nog ene beetje twijfelend haar hem toe. Als ze naast hem staat merkt ie het niet meteen. “Oh heey!” zegt hij spontaan. Michelle zegt gedag terug en gaat naast hem zitten. “Je wilde mij spreken?” zegt ze dan.

**Geplaatst**: 13-08-06 10:05

Re: [verhaal] Vriendjes, ouders en paarden

Geplaatst: 13-08-06 10:05

Wat een geweldig verhaal!!!
Je moet allleen je onderschrift nog aanpassen Knipoog

Super spannend! Ik ebn blij dat het zo goed gaat met Michelle!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-08-06 10:14

Re: [verhaal] Vriendjes, ouders en paarden

Geplaatst door de TopicStarter : 13-08-06 10:14

Haha ja heb ik net gedaan Haha!

**Geplaatst**: 13-08-06 10:39

Re: [verhaal] Vriendjes, ouders en paarden

Geplaatst: 13-08-06 10:39

Ooeehhh

Weer superstuk!!
Wil gauw weer een nieuw stukk Tong uitsteken

**Geplaatst**: 13-08-06 10:46

Re: [verhaal] Vriendjes, ouders en paarden

Geplaatst: 13-08-06 10:46

heej super stuk weer!
wanneer komt het nieuwe stuk?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-08-06 10:46

Re: [verhaal] Vriendjes, ouders en paarden

Geplaatst door de TopicStarter : 13-08-06 10:46

Nog even wachten, daar moet ik nog even wat foutjes etc. eruit halen.

**Geplaatst**: 13-08-06 10:49

Re: [verhaal] Vriendjes, ouders en paarden

Geplaatst: 13-08-06 10:49

oke ik wacht geduldig

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-08-06 12:16

Re: [verhaal] Vriendjes, ouders en paarden

Geplaatst door de TopicStarter : 13-08-06 12:16

Jeetje het gaat snel! Maar hier deel 6 dan...
Deel 6

Bo kijkt haar recht in de ogen aan en even zwijgt hij. “Ja, ik moet je iets vertellen” zegt hij dan, maar op een kille toon. Michelle knikt geluidloos en gaat recht zitten. Bo begint verder te praten. “Ik wil niet dat je het van andere hoort of dat je er zelf achter komt. Vandaar dat ik jou vroeg hier te komen” weer houdt hij op met praten. Michelle wordt geduldig, zal hij haar terug willen? Zal hij vertellen dat hij weer gevoelens voor haar heeft? Michelle houdt haar adem in als hij weer begint met praten. “Ik heb een vriendin…” Bo houdt zijn ogen op haar gericht nadat hij dat had uitgesproken. Michelle voelt een enorme brok steen dat in haar lichaam naar beneden valt. Ze staat op richt haar gezicht op Bo en zegt: “Het is goed dat je het verteld hebt” en snel loopt Michelle weg, ver weg. Tranen die uit haar ogen springen. Ze denkt aan de film die ze laatst zag. Michelle begint te rennen zo hard mogelijk, weg van deze mensen. Weg van de wereld. Weg van alles. Ze wil het niet meer, ze ziet het strand al in zicht komen en haar passen worden kleiner. De tranen blijven lopen en geeft de vrije baan. Ze heeft niemand waar ze heen kan. Geen vriendin, niks! Plots staat Michelle op het zand. Ze zakt onderuit tegen een boom en bergt haar huilende gezicht tussen haar handen. Het huilen wordt snikken, maar als ze er weer aan denkt komen de tranen weer. Opeens voelt ze een hand op haar schouder. “Gaat het?” hoort ze de stem. Michelle staat met schrik op, grote ogen op de jongen voor haar gericht. “Rustig maar, ik doe je niks! Ik zag je hier alleen zo zitten” zegt hij op een kalme toon. Michelle gaat staan nog steeds met grote ogen op de jongen gericht. “Ik ben Björn Moorbeek” zegt de jongen vriendelijk en hij gaat een stap dichtbij Michelle staan. Michelle knikt kort en rent weg. Ze kijkt even om en ze ziet de jongen beduusd daar staan. Als Michelle weer in het park loopt richting haar fiets stoppen de tranen. “Ik moet me niet aanstellen! Dit is nou eenmaal zo, en ze was toch hartstikke gelukkig?” zegt ze fluisterend tegen zichzelf. Als ze bij haar fiets aangekomen is fietst ze naar huis.

“Pap? Ben jij dat?” ze loopt de trap af en staat oog in oog met haar vader. Ze is erg nijdig op haar vader! Hij zou gisteravond al terug komen, maar hij was niet gekomen. Mobiel had hij uitstaan, hij had alleen een kort smsje gestuurd dat hij later kwam. Als ze recht voor hem staat komt de woede en haat voor haar vader weer ter boven. “Jemig pap! Je hebt me gewoon alleen gelaten terwijl je eigen vrouw in het ziekenhuis ligt!” ze schreeuwt het zowat uit, maar een stem in haar zegt dat ze zich kalm moet houden, hij kan immers heel boos uit de hoek komen. Haar vader loopt lang haar heen naar de keuken. “Ik ben al langs geweest, maar ik moet daarna naar het werk nog even terug” zegt hij dan. “En dame! Je hebt een scooter gekregen, en nu ligt ie op de stenen grond voor de deur gegooid! Noem je dat dankbaar” Michelle krijgt een knalrood hoofd van woede en besluit er maar even uit te gaan. “Ik ga naar Rox” zegt ze kortaf. En ze trekt de deur hard achter zich dicht en rijdt met haar scooter vooruit naar de stallen.

Als ze bij de stallen aankomt, ziet ze een onbekende trailer met auto staan. Zo nieuwsgierig als ze is loopt Michelle gehaast de stal in. Ze geeft Rox een kort aaitje en gaat dan naar achter. Dat ziet ze een prachtige Clydesdale staan. Anita! Ze kijkt het hoekje om en ziet inderdaad Anita daar staan praten met de eigenaar van de stal. “Heey!” roept ze enthousiast. Ze krijgt een gedag van de eigenaar en Anita knikt even naar haar. Wat zal ze bedoelen? Dan merkt ze eruit dat ze straks bij haar komt. Michelle loopt naar Roxy toe en neemt haar mee naar de poetsplek. Ze geeft Roxy een uitgebreide poetsbeurt en besluit dan nog even een ritje over het strand te maken. Snel en handig zadelt ze Roxy op en hijst zich in het zadel. Even denkt ze terug aan de jongen van het strand, hij was erg aardig geweest! Waarom was ze nou zo stom weggelopen. Ze spoort Roxy aan en loopt het erf af, ze wuift kort naar de eigenaresse van de stal en steekt dan over. Roxy is behoorlijk drukt denkt ze. “Rustig maar meisje” zegt ze sussend en geeft haar een klopje op de hals. Ze port Roxy nog wat in de buik zodat ze in een rustige maar gelijkmatige draf aanspoort. Ze geniet van de vliegende passen van Roxy en krijgt het zelfs warm terwijl het hartstikke koud en vies weer is. Al snel komt ze bij het strand aan en laat ze Roxy helemaal gaan. De drukheid van Roxy van de laatste paar saaie staldagen komt helemaal los en ze maakt een paar hoge vreugdebokjes en met moeite kon Michelle blijven zitten maar de grote lach op Michelle haar gezicht kwam er niet vanaf. Als ze bij het einde van het strand komen stapt Michelle de duinen in en nu met een rustigere Roxy.

Als ze terug bij stal is zadelt ze Roxy snel af omdat ze graag nog even bij het paard van Anita wilde kijken voordat ze terug gaat. Het was immers al laat! Als ze bezig is met de spullen op te ruimen denkt ze weer aan Bo. Ze krijgt hem maar niet uit zijn hoofd! Als ze klaar is duwt ze haar gevoelens over Bo weg en loopt ze een rondje om de stallen om te kijken of ze ergens de Clydesdale ziet. Al snel ziet ze Anita al voor een stal staan en loopt Michelle er heen. Anita ziet Michelle al aanlopen en zegt vrolijk gedag. “Hey Anita! Ik kom je paard bewonderen” zegt Michelle met een grote glimlach. Ze gaat voor de stal staan naast Anita. “Wat leuk! Je wilt vast weten hoe hij heet! En ik heb nog iets leuks te vertellen” zegt Anita enthousiast. Michelle bekijkt de prachtige Clydesdale. “Hij is prachtig voor een 1 jarige! En ja ik zou graag willen weten hoe hij heet, en vertel dat leuks dan ook maar meteen!” zegt Michelle en tegelijkertijd wend ze zich naar Anita. “Hij heet Master Far, en het leuke wat ik wil vertellen zie je over enkele minuten, ik hoor het namelijk al!”. Michelle draait zich met een ruk om en hoort een gehinnik en hoef getrappel. Anita loopt naar voren en trekt Michelle aan haar arm mee. Als ze buiten staan kan Michelle haar ogen niet geloven! Daar staat het zusje van Roxy! Michelle slaat haar handen voor haar mond en blijft staren naar zowat het evenbeeld van haar lieve paard. Anita moet lachen en neemt het paard over. Ze bedankt de jongen die hem vast had. “Je kent haar natuurlijk al! Ik had begrepen dat je Roxy al vanaf veulen zijnde had en dat ze toen samen stonden?” Michelle knikt en begint te stotteren. “Hoe…? Wat??” komt er zachtjes uit de mond van Michelle. “Anita komt naar Michelle toe lopen met het paard en begint uit te leggen. “Ik heb haar gekocht! Mijn vriend had haar gezien” ondertussen wijst ze naar de jongen die het paard zodadelijk had vast gehouden. Daarna gaat ze verder met praten. “Ik vond het een prachtig paard en het leek mij super haar hier op stal te laten zetten. Iets twijfelde met of de afgrond wel goed was, maar toen ik hoorde dat het de zus van jou paard was, wist ik het zeker! Dit werd mijn paard.” Even staat Michelle nog geluidloos naar het paard te staren dan komt ze vlak naast Anita te staan en geeft het paard een klopje op de hals. “Ze is super! Echt super leuk dat je haar gekocht hebt. Nu kunnen we lekker samen rijden” ze vinden het meteen een goed idee en regelen een stal naast die van Roxy.

Het was inmiddels al half 12 geworden en Flair had een lange trailereis achter de boeg gehad dus hadden de meiden besloten naar huis te gaan nadat ze nog een tijdje hadden nagepraat in de kantine. Michelle loopt naar haar scooter toe en start hem op. Het was uiterst donker en glad op de weg. Opeens gebeurt er iets, Michelle glijdt uit en komt met een harde klap op de grond en het wordt zwart voor haar ogen.
Ze ziet opeens licht, waar is ze? Dan ziet ze 2 mannen over haar heen gebogen die haar onderzoeken. Ze voelt zich misselijk en zwak en even beseft ze niet wat er gebeurt is. Ze zit in een ambulance! Ze herinnert zich in een flits wat er was gebeurt dat de scooter uitgleed en Michelle met een harde klap tegen de kant van de weg was geslingerd. Weer wordt het zwart voor haar ogen.
Ze wordt weer wakker en voelt zich veel helderder dan een paar uur geleden dat ze wakker was geworden. Even moest ze zich weer herinneren wat er was gebeurt, dan houdt ze haar hand op haar buik. “Nee! Als mijn kind maar niet weg is!” schreeuwt ze zowat, en de tranen geven de vrije loop. De zuster had haar duidelijk gehoord en kwam aanlopen. Ze voelde met een hand op haar hoofd. “De dokter komt zo, hij heeft net onderzocht met de zwangerschap betreft.” Michelle draait haar hoofd weg. Ze wil het niet horen, zo´n harde klap kan het kindje toch niet overleefd hebben! Ze legt haar hand op haar buik. Als de dokter binnen komt schiet Michelle meteen omhoog. Ze merkt meteen dat ze alleen wat gebonk op haar voorhoofd heeft. De dokter komt naast haar staan en begint uit te leggen dat ze geluk had met wat haar hoofd betreft. Ze had alleen een zware hoofdpijn. Michelle wordt nijdig en begint vol ongeduld te zeggen. “Ik weet het! Is mijn kind nog in leven is het enige wat ik wil weten…”