Bokt.nl

Citaat:

hoofdstuk 9

Toen ik weer wakker werd was het 2 uur. Ik besloot om naar Callanta te gaan en schoot in mijn rijkleding. Hoe zat ik alles ook was, Callanta was toch altijd weer een lichtpuntje, een lichtpuntje dat alles even beter leek te maken.
Een kwartier later zat ik op de fiets, mijn maag knorde, ik had de hele dag nog niks gegeten en dat was te merken.
Callanta hinnikte toen ik bij haar aankwam, ik moest lachen, ze was zo'n schat. 'Hé meissie, hoe is het met jou vandaag?' Ze brieste bij wijze van antwoord, wat me opnieuw deed lachen.
Tijdens het longeren liep ze zoals ze nog nooit gelopen had, in positieve zin. Ik was trots op haar en gaf haar een dikke knuffel.
Ik voelde mijn mobiel trillen in mijn broekzak, ik had een sms. Ik wilde het niet weten en klopte mijn paard op haar hals, ze duwde haar neus in mijn jaszakken op zoek naar wat lekkers.
Ik hield het niet-kijken niet lang vol, na een tijdje opende ik de sms toch maar. Ik werd aangenaam verrast; Het was Joyce.
'Haai meiss, ga je vanavond mee shoppen? Koopavond, ik hoor t wel denk ik, kiss Joy'
Eigenlijk had ik daar wel zin in, dat sms'te ik dan ook maar terug, misschien was dat wat afleiding.
Ik liep met Callanta naar stal, het vrolijke hoofdje van mijn paard hield alle dingen in de omgeving nauwlettend in de gaten. Het was ook zo'n plaatje.
Op stal gaf ik haar een paar wortelen, toen ze die op had duwde ze haar neus tegen me aan voor meer. 'Nee, nu niet meer, je word nog eens te dik vreetzak!'
Ze draaide zich beledigd om, waarschijnlijk niet om wat ik zei, maar omdat ze doorhad dat ze niks meer kreeg. 'Sorry meisje' zei ik, en ik aaide haar en liep weg.
Na een half uur fietsen en alles dubbel zien van het niks eten was ik toch thuis aan beland.
Ik was ineens weer helemaal down, deze keer voelde het redenloos.
Voor de verandering probeerde ik de postieve dingen van de dag maar eens op te noemen.
"Positieve dingen" dacht ik, "Callanta liep goed vandaag" Oke dat was een begin..
"Joyce is me nog niet vergeten, wat betekent dat ze nog geen beste vriendinnen met Deborah is"
Meer kon ik eigenlijk niet verzinnen.
Na het eten zei ik zelfverzekerd tegen mijn ouders; 'Ik ga met Joyce shoppen hoor, koopavond!' en wou weglopen. 'Wacht even!' Mijn vaders woorden deden me doen stilstaan.
'Met Joyce samen? Naar de winkel? Koopavond?'
'Problemen mee?' vroeg ik brutaal, de moed zonk me in de schoenen, mijn vader ging nu vast allerlei dingen zeggen waar mijn moeder het roerend mee eens was en dan mocht ik natuurlijk weer niet weg.
'Nee, maar heb je wel geld?' Ik fronste mijn wenkbrauwen, liet hij me zomaar gaan?
'Nou, veel is anders, hoezo?' "We gaan echt niet daarheen om te shoppen als je dat soms dacht" Dit laatste sprak ik wijselijk maar niet uit.
'Pak maar wat geld uit mijn portemonnee, doei lieverd, op tijd thuis zijn!'
'Is goed, dankje pap' Op weg naar de voordeur pikte ik nog snel 20 euro uit zijn portemonnee en stapte daarna op de fiets.
Ik rilde, het was al behoorlijk donker, gelukkig was het niet zo'n heel eind naar Joyce haar huis.
Bij Joyce haar huis belde ik aan, haar moeder deed open, 'Zoek je Joyce?'
'Eh, ja' antwoordde ik, wie moest ik anders zoeken? 'Die is er niet'
Ik fronste voor de tweede keer die avond een wenkbrauw, niet thuis? 'Niet thuis? We zouden gaan shoppen'
'Sorry meid, ze is er niet, een half uur geleden met een vriendin weggegaan ze zei dat ze naar de disco gingen'
Het was alsof mijn wereld stukje voor stukje in elkaar stortte, dus mijn beste vriendin was me gewoon vergeten? Just like that?
Joyce haar moeder vroeg me wat, ik hoorde het niet. De wereld werd even zwart voor mijn ogem, ik wist mezelf op de been te houden en bedankte vriendelijk voordat ik terug naar mijn fiets liep. Ik voelde me in de steek gelaten..
Ik ging naar huis, maar halverwege stopte ik onder een lantaarnpaal, 'Wat Joy kan kan ik ook!' zei ik hardop en pakte mijn telefoon. Ik belde Laura, een andere vriendin van me, ik sprak haar bijna nooit, alleen tijdens het uitgaan, en ik vond het hoog tijd voor een reünie!
'Laura hier?' Een vragende stem beantwoordde mijn telefoontje, 'Laura? Met Lisanne!'
'Lis! Lang niet gesproken!'
'Nee inderdaad, heb jij vanavond al wat? En zo niet misschien kunnen we dan naar de disco?' Ik nam een hap adem en wachtte op antwoord.
'Ja is goed, misschien kan Mar ook mee?' Mar was een afkorting van Marjolein, een vriendin van Laura.
'Ik vind het goed, ik kom dan nu wel naar jouw huis'
'Is goed, tot zo!'
Ik hing op en fietste naar Laura haar huis, waar ik met open armen ontvangen werd. 'Lis!' gilde Laura zowat toen ze me zag. Marjolein was er al zag ik, ik kende haar nog wel van gezicht, ik had haar eigenlijk nooit echt gemogen. Marjolein was het "type fout" zoals ik het noemde. Veel zuipen, roken, blowen en weet-ik-veel wat voor andere dingen. Maar vandaag maakte het me niet zoveel uit.
'Zullen we dan maar gaan?' vroeg Laura.
Ik bekeek Laura van top tot teen, een steek van jaloezie ging door mijn maag. Haar lange bruine haren waren in een staart gedaan, waardoor haar slanke gezicht beter opviel. En ook haar slanke figuur had ze tot zijn recht laten komen, ze had een kort zwart rokje met een blauw topje erop aan. Onder dat topje zag je in haar navel duidelijk een diamantje schitteren.
Ik voelde mezelf opeens helemaal "niks" in mijn spijkerbroek met mijn zwarte topje met "Sexy" erop. En ik wist zeker dat iedereen daar hetzelfde over zou denken.
We gingen op pad.
Op de fiets kletsten Laura en Marjolein honderduit tegen elkaar over dingen waar ik absoluut niet over mee kon praten, niet dat ik dat ook maar ging proberen.
Bij de disco was het al een dolle boel, 2 jongens probeerde 2 andere jongens die elkaar het licht in de ogen niet gunden (Of gewoon de hersenpannen insloegen) uit elkaar te halen.
We liepen er met een grote boog omheen.
Bij de ingang stond een uitsmijter mensen te controleren en fouilleren.
Toen we eindelijk binnen waren giengen we eerst wat drinken halen. Ik wou een cola nemen maar toen ik dit zei werd ik door Marjolein spottend aangekeken. Ik bestelde voor mezelf dus maar een Smirnoff.
Marjolein keek me aan en zei; 'Dat is een beter idee, hoe wou je ooit loskomen van cola?' Het woord "cola" spuwde ze uit alsof het een vies woord was.
Een paar Smirnoffjes later stonden we lekker op de dansvloer. Hoewel het niet lang duurde voordat ik in mijn eentje op de dansvloer stond, nou ja, in mijn eentje. In ieder geval waren Marjolein en Laura nergens meer te bekennen. Ik liep dus maar naar de bar.
Het duurde ook niet lang voordat er een knnappe jongen op me af kwam. 'Hoi, ik ben Chris'
'H-hoi' stotterde ik, hij wees naar mijn lege flesje en bestelde een nieuwe Smirnoff.
Hierna nog 3 voordat we samen op de dansvloer stonden. Echt helder kon ik al niet meer denken.
Ik zag Laura jaloers naar me kijken en dit gaf me een kick, knappe Laura die jaloers naar míj keek omdat ík met een knappe jongen aan het dansen was.
We gingen weer naar de bar, excuus; Zijn bier was op.
Voor mij bestelde hij ook weer wat, ik vond het wel goed, en ik hoefte het niet eens zelf te betalen. Zo dacht ik dus..
Elke keer als mijn drankje op was kreeg ik van hem een nieuwe, alcoholhoudend drankje dan natuurlijk.
Had ik op mijn horloge gekeken dan had ik geweten dat het half 1 was, daar ging het "op tijd thuis zijn"
Chris sleepte me mee naar een hoekje en begon me te zoenen, ik versteef en wendde mijn gezicht weg. Hij zoende me in mijn hals, blijkbaar merkte hij niet dat ik het niet fijn vond.
Ik duwde hem weg, 'Sorry' zei hij simpel, 'Nog wat drinken?'
Ik knikte en schreeuwde boven de muziek uit dat ik even naar de WC moest.
Zodra ik de deur van de WC's achter me dicht liet vallen werd het geluid van de muziek gedempt. Ik liet mezelf even tot rust komen en liep daarna weer naar binnen.
Chris stond alweer op me te wachten en duwde me een nieuw drankje in mijn handen.
Ik wist niet hoeveel uur en flesjes Smirnoff of whatever later het was, ik was duizelig en kon nauwelijks meer op mijn benen staan.
Laura en Marjolein waren in geen velden of wegen te bekennen en ik voelde me ronduit belabberd, ik wilde naar huis.
Het werd zwart voor mijn ogen, ik vocht me een weg door de menigte naar de WC's, toen ik de deur van de WC's had bereikt en binnen was plenste ik bij de wastafels water in mijn gezicht. Het hielp echter niet veel, ik wou weer naar binnen lopen om Laura te zoeken maar nog voordat ik bij de deur kwam werd het weer zwart voor mijn ogen, het geluid leek weg te zakken en ik zakte als een levenloze pop op de koude stenen vloer in elkaar...