Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-01-11 14:25

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst door de TopicStarter : 28-01-11 14:25

whahah xD officieel hoorde er nog een stuk bij... maar ik heb het opgesplitst in twee entrees dus.. Hoe zou het aflopen nu de kids wat vrijheid hebben

heheh

**Geplaatst**: 03-02-11 10:06

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 03-02-11 10:06

Oei het is alweer bijna week rustig... Tijd voor een nieuw geweldig stukje!!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-02-11 12:03

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst door de TopicStarter : 03-02-11 12:03

Sorry sorry sorry! Voor het lange wachten xD, hier is alvast een klein stukje

De stad was verwoest. Geraamtes rookten en vlamden. Zelfs in het daglicht waren het spookachtige verschijningen. Soldaten en buitenstaanders liepen tussen de ruïnes door. Lijken werden vesleept en gewonden vezorgd. Zes kinderen liepen tussen de mensen door. Er werden blikken naar hen geworpen, maar niemand ging erop af. Ze waren niet gewond en hadden geen doden bij zich, het zette hen op dit moment onderaan de prioriteitenlijst. Voor Milan was de aanblik op de stad niets nieuws. Hij had allang verwoesting gezien net als de kinderen die om hem heen liepen. De dode lichamen tussen de puinhopen in het midden van de straten deden hen niets meer.
Een man voor hen versleepte een lichaam op een bedding van takken. De strechters waren op, ze maakten hun eigen vervoersmiddelen nu. Milan staarde halfhartig naar de mensen om zich heen. Naar de kinderen die in een hoekje verscholen zaten. Hij zag Nienke naast zich bukken. Ze kwam overeind met een zwartgeblakende teddybeer. Hij kon haar loze woorden horen mompelen.
"Ik had ook een teddybeer. Hij heette Bobby." Haar vingers streken over de de kapotte vacht van de teddybeer.
"Hij verbrandde. Hij verbrandde samen met Papa en Mama." Milan kon de beer horen openscheuren en met een plof landde hij achter hun voeten.
Hij bleef stilstaan. Zijn oren vingen het geluid op van vluigtuigen, maar geen luchtalarm klonk op. Hij staarde naar de hemel en kon ze zien overkomen. Pakketten vielen eruit aan een parachut, verspreidt over de stad.
"Voedselpakketen,"mompelde hij schor. Zijn keel was uitgedroogd van het water te kort. Haruni keek op naar de plek waar een voedselpakket heen viel. Soldaten liepen er al naar toe gevolgd door slachtoffers. De zes kinderen volgden hongerig in hun voetsporen.

Waar de voedselpakketen landden stikten het van de mensen. Ze schreeuwden en drongen. Gewonden zaten verder op, die keken met zorgelijke blik naar de menigte. Ze konden alleen hopen dat iemand voedsel voor hen zou meenemen. Haruni liet zich in het stof zakken. Zijn zwarte ogen staarden naar de soldaten die spullen uitdeelden.
"Wat nu," klonk Demeans stem vanachter hem. De jongen krabde met zijn nagels over zijn eigen huid in dwanggedrag. Pijn verzette de honger, misschien was dat de reden waarom hij het deed. Een soldaat liep hun richting in. Hij had een vriendelijke glimlach en voedsel in zijn handen. Zes paar ogen volgden hem iedere pas in wantrouwen. Bij iedere stap die hij dichterbij zette spanden de lichamen zich iets meer aan. Ze waren klaar om als een wild beest weg te sprintten wanneer het gevaar te dichtbij kwam. De soldaat herkende de vijandige houding en hield halt.
"Rustig maar." Hij hield het voor als een cadeau. Een vredesoffer naar de kinderen. Geen waagde het risico om naar voren te stappen. Om te dicht bij de handen van de soldaat te komen.
"Ik zal jullie niets doen." De soldaat probeerde hun vertrouwen te winnen, maar als snel bleek het zinloos. Met een zucht gooide hij het eten naar de kinderen toe. Ze stapten allemaal geschrokken naar achter, alsof ze een explosie verwachtte.
De soldaat nam afstand. Zodra hij buiten bereik was greep een van de kinderen naar het eten. Met zijn iele vingertjes scheurde hij het paket open. Milan staarde naar de blikken die erin zaten, maar ook brood en flesjes water. Het brood was al uit zijn handen gerukt voor hij er een goede blik op kon geven. Damean zette er gelijk zijn tanden in en scheurde de stukken eraf.
Milan deed geen poging om het van Damean terug te krijgen. Hij maakte geen kans tegen de oudere jongen. Haruni mocht dat oplossen. Hij hield zich liever bezig met het water. De verkoelende vloeistof gleed al snel door zijn uitgedroogde keel en langs zijn geschilverde kaken.
"Soldaten." Bij de woorden trok Milan direct het water van zijn lippen weg. Met grote ogen keek hij naar de vier soldaten die tussen de mensen door liepen. Één van hen droeg een schrijfblok terwijl de andere mensen ondervraagde. Het voedsel werd achtergelaten toen ze wegrenden. Ze volgden de voetsporen van hun natuurlijke leider, Haruni. De donkere jongen was direct opgesprongen en begaf zich nu naar de vernietigde gebouwen. Hijgend kwamen ze achter één van de muren tot stilstand.
"Ik ga niet terug, ik ga niet terug." mompelde Milan tegen zijn eigen voeten toen hij neerzat. Hij weigerde zich opnieuw door soldaten te laten meenemen. Hij ging nog liever dood tussen de puinhopen hier, zoals zoveel jaar geleden had moeten gebeuren. Naast zich kon hij het meisje horen snikken.
"Baba," ze vroeg naar de man die hijzelf zo verachtte.
De zon verdween langzaam door de gebroken ruiten. De stemmen van mensen buiten het gebouw waren allang weggestorven. Alleen die zes kinderen zaten daar nog. Verkleumd in de nieuwe kou, die was ontstaan nu de zon verdwenen was, zaten ze met zijn alle ingekropen. Niemand deed een oog dicht. Ze durfden niet. Ze waren in jaren niet meer buiten het kamp geweest. Ze wisten niet wat ze moesten verwachten. Maar op dit moment hadden ze allemaal één wens; dat ze terug wouden. In het kamp waren ze niet bang. Ze wisten wat ze konden verwachten. Hoe vreselijk dat lot misschien mocht zijn. Hier wisten ze niets. Ze wisten niet hoe de mensen tegenover hen zouden zijn. Of ze hen dood zouden willen zien, of hen wouden verzorgen. Of het valsstrikken waren of dat de mensen waarheid spraken. De ontwetendheid was beangstigend. Geen van hen was gemaakt om op eigen benen te lopen. Om eigen beslissingen te nemen. Ze deden wat hen werd opgedragen, maar hier waren geen commando's. En dus bleven ze stil zitten tot de zon opkwam en zelfs toen maakte geen van hen aanstalten om te bewegen. Het waren dieren die wachtte tot de dood hen zou komen halen. Weggekropen in een hoekje van een bouwval. Tijd tikte voorbij. De zon brandde op hun hoofden. Het water wat ze hadden raakte op. De laatste druppels verdampten op de grond. Milan zijn ogen vielen dicht van vermoeidheid. Door zijn wimpers kon een schaduw de zon zien blokken. Het duister was een welkome uitnodiging. Hij liet zijn ogen dichtvallen. De strijd om nog te vechten voor iets waar hij geen weet van had was over. Hoe had hij ooit aan vrijheid kunnen denken. Zelfs in de buiten wereld was hem dat ontnomen. Zijn hoofd was in tralies weggesloten. Zijn gedachten waren allang niet meer van hem en vrijheid was alleen nog een vreemde fantasie.

**Geplaatst**: 03-02-11 13:52

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 03-02-11 13:52

Ben nog steeds fan van het verhaal, maar wil wel even zeggen dat er dit keer wel erg veel grammaticale fouten in staan.

**Geplaatst**: 03-02-11 13:53

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 03-02-11 13:53

Ik vind het stuk wederom geweldig! Mooie wending in het verhaal... JE schrijft het zo dat ik niet kan wachten op een volgend stuk!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-02-11 14:46

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst door de TopicStarter : 03-02-11 14:46

Ineke je hebt helemaal gelijk.. excuses daarvoor, was met zoveel dingen tegelijk bezig dat de fouten eruit halen er nogal bij in schoot. Had het even snel door gelopen.. en dat werkt bij mij niet echt xD
Volgende stuk ben ik mee bezsig.. het zit al helemaal in mijn hoofd.. alleen nu nog op papier zetten xD

**Geplaatst**: 03-02-11 15:19

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 03-02-11 15:19

veel succes, ik zal rustig afwachten. Je hoeft je niet te haasten beter 1 keer per maand een hele goede lange update dan 4 keer per maand een rommelige korte update

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-02-11 12:51

Geplaatst door de TopicStarter : 12-02-11 12:51

Man, het kamp verhaal is veel langer geworden dan mijnbedoeling was :S poeff.. Ahg ja hier weer een stukje. Vanaf nu kan het misschien iets verwarrend zijn omdat de kinderen nieuwe namen hebben, ik hoop dat ik hetzelf ook goed doe xD. Maarja weer veel leesplezier!

Het hobbelende gevoel wekte Milan. Verdwaasd staarde hij in de donkere ruimte om hem heen. De ondergrond waar hij op zat schudde en hij kon zweren dat ze in beweging waren. Zijn blik viel op de andere kinderen die al wakker waren. Er waren geen ramen waar ze de buitenlucht in konden zien. Het licht wat door de kieren kroop was het enige wat ze hadden.
"Waar zijn we?"
Nienke was degene die antwoord gaf. "Ze brengen ons naar huis." Het verlangen drong door haar stem heen. Milan liet zijn hoofd vallen. Hij ging er niet tegen in. Schreeuwde niet uit dat het kamp niet hun thuis was, want dat was het wel. Ze hadden nergens anders waar ze heen konden gaan.
"Baba, zal blij zijn als we weer terug zijn." Milan duwde zijn nagels in zijn armen toen hij het exotische meisje over Baba hoorde praten. Budhevs zwarte ogen jaagden hem na waar hij ook ging.
"Krijgen we straf als we thuiskomen?" Alle ogen gingen naar Kanes ineengedoken figuur. Alleen al bij het woord straf kon Milan zijn rug voelen brandden. De striemen waren al oud, maar de pijn stond diep in het geheugen gegrifd. Een geluid of een woord kon het zo weer terug brengen zonder dat het er ook echt was. De herinneringen alleen al waren genoeg om gepijnigd in elkaar te kruipen.
Niemand beantwoordde de vraag. Ze wisten allemaal het antwoord al. Ze wilden het alleen niet geconstateerd zien.
Een dodelijke stilte ontstond toen de auto tot een halt kwam. Zelfs het geluid van ademen was verdwenen. De deuren rammelden. Sloten werden opengedraaid. Een scherp licht viel naar binnen en de kinderen deinsden achteruit. Twee mannen kwamen in het zicht, beide gekleed in bruine legerkleding.
"Kom eruit." De eerst man zijn stem was zwaar en afstandelijk. "Kom."
Schuw stapte omstebeurt de kinderen uit de wagen. Ze staarden met grote ogen naar de hekken die voor hen op rezen. Ze waren weer terug bij af.
Baba stond al bij de ingang, als een vader die zijn verloren kinderen opwachtte. Alle zes bleven ze stil staan. Het verlangen was direct verdwenen bij zijn aanzicht. Milan staarde naar de hete gebroken grond onder zijn voeten. Hier was geen gras, alleen koud steen. Als enige begon hij naar voren te lopen. Een dag geleden tussen die ruïnes had hij zijn besluit genomen, was zijn lot vastgesteld. Nu zou hij hem zonder twijfelen in ontvangst nemen.
"Baba." Hij staarde de duistere man recht in de ogen aan. Budhev lachtte terug.
"Welkom terug, zoon." Hij streek met zijn hand over Milans hoofd, liet zijn duim bijna lieflijk over de jongen zijn wang glijden. Milan deed geen poging om weg te trekken of achteruit te deinsen.
"Kom mee, kinderen." Budhev signaleerde naar hen allen. Met zijn hand in Milans rug duwde hij de jongen met zich mee. Ze volgden Budhev braaf tot ze voorbij het eerste hek waren. Het voor terrein voor de jongste hadden overgestoken en door het tweede hek gingen. Milan staarde naar het welkoms comité. Minstens vijftig oudere stonden er te wachten. Met hun benen tegen elkaar en in hun geweer in hun handen. Budhev ging erbij staan. Machtig voorop als de Alpha.
De zes bleven voor de intimiderende groep stilstaan. Hun verwarde ogen keken ernaar.
"Vandaag is een mooie dag, mijn kinderen." De trots in Budhevs stem was overheersend. Hij hoorde niet zo trots te zijn. hij hoorde woedend te zijn, omdat ze wegliepen.
"God heeft jullie gekozen om voor hem te strijden. Jullie waren de enige die bij mij terugkwamen."
Milan voelde zijn hart een vreemd sprongetje maken. Baba was trots, niet boos.
"In de houding," sprak Budhev op een rustige toon, zonder enige dwang erachter. Ze deden precies wat hen gezegd werd. Met zijn zessen stonden ze in een keurige rij. Al glimlachend stapte Budhev naar voren. Naar de voorste persoon, Haruni.
Hij legde, als een zegening, zijn hand op de donkere jongen zijn hoofd. Haruni stak direct zijn borst iets meer naar voren.
"Kleine zwarte leider. Je bent uitverkoren om voor het goede te strijden. Je bent uitverkoren om God's leider te zijn, uitverkoren om de strijd voor ons te winnen. Mukasa Ajani, zal vanaf nu de naam zijn waaronder ze je zullen vrezen."
Hij stapte naar de volgende in lijn, Demean. In tegenstelling tot Haruni was Demean zijn houding ingebogen. Het was de houding van een beest die klaar was om aan te vallen.
"Wrede krijger. Jij zult angst in de harten van je tegenstanders jagen, jij zult onverwoestbaar worden." Demean ontspande zijn houding iets. Een zieke grijns speelde om zijn lippen. "Jouw naam zal Tua Nassor worden, Overwinnende leeuw."
Het exotische meisje was nu aan de beurt. Het was het meisje die het liefst terug wilde naar het kamp, maar het bangst leek onder Budhevs aanraking. "Jij zult opbloeien tot een prachtige vrouw. Een ware turkse princes, met een dodelijke macht. Aziza Gimbya zul je vanaf nu genoemd worden."
Het meisje boog haar hoofd in respect. Kane wist dat hij nu aan de beurt was en ondanks dat hem niets zou overkomen, kon hij het niet laten om een stap dichter naar Nienke te zetten.
"Wees maar niet bang." Budhev liet niets van zijn normale karakter zien. Hij bleef beheerst en glimlachen. Het was allemaal een spel.
"Je bent gezegend met een goed brein. Een snelle denkwijze zal voor een snelle dood zorgen. Jouw naam; Kibwe Jamar.
Nienke strekte zich in haar volle lengte op. Ze zou net als Milan geen angst vertonen. Ze zou moedig zijn. Budhev grinnikte zachtjes bij het aangezicht.
"Je bent een dappere vrouw. Een ware amazone. Latrica Kya zal jouw naam woorden, nobele vrouw, diamant aan de hemel."
Milan was aan de beurt. Hij voelde zijn spieren iets opbollen in spanning. De zwarte hand drukte zwaar op zijn hoofd. Hij bleef recht voor zich uitstaren. Hij wilde niet in de zwarte ogen van de man kijken, maar hij weigerde ook als een bange hond naar zijn voeten te gaan staren.
"Kleine duivel." De stem drong tot hem door tot diep in zijn vlees, stroomde door zijn bloed en veranderde het in ijs. "Jij hebt een natuurlijke macht. Één die mensen zal doen smeken om genade. Jij bent een afgevaardigde uit de hel, die strijd voor de hemel. Vijanden zullen je vrezen onder je naam en wegkwijnen onder je blik. Vanaf nu ben jij Gamba Shetani; Krijger van de Duivel."

**Geplaatst**: 13-02-11 18:52

Geplaatst: 13-02-11 18:52

$_/-\o_$ Het verhaal blijft geweldig. Ik ben iedere keer op 'mijn hoede'! Geweldig geschreven en adembenemend spannend!

**Geplaatst**: 18-02-11 11:09

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 18-02-11 11:09

Gamba Shetani.... zie ineens een duivelse garnaal voor me

Mooi geschreven.. even hoopte ik dat ze niet terug gingen.. maar helaas. Heeft Milan het gras nog in zijn zak ? Vast wel..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-02-11 14:25

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst door de TopicStarter : 19-02-11 14:25

Ik ben op vakantiew dus weet nie of ik deze week zal plaatsen schrijven waartschijnloijk wel :p

**Geplaatst**: 19-02-11 16:23

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 19-02-11 16:23

ooh maar vakanties zijn perféct om te schrijven hoor!!!

weet zeker dat je er een mooi stuk bij gaat schrijven..

**Geplaatst**: 04-03-11 15:25

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 04-03-11 15:25

Heb je alweer tijd gevonden om te schrijven?

Wachten duurt zooooo lang!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-03-11 20:40

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst door de TopicStarter : 04-03-11 20:40

Klopt de updates komen iets langzamer

aangezien ik drie verhalen tegelijk schrijf en ondertussen soms gedichten of one-shots xD hahah..
Nee, mensen vroegen steeds wanneer ik verder ging met mijn andere verhaal dus die heb ik ook weer opgepakt en ik schrijf nog een verhaal met iemand samen die ik erg leuk vind om te schrijven xD
Maar ik ben ondertussen ook met een sequil bezig van dit verhaal, ik krijg daar steeds korte inspiratie buien voor dus dan schrijf ik er weer een stukje van. Ik ben nu trouwens halverwege mijn volgende update ( ik had eigenlijk al een stuk klaar liggen, maar pc sloeg het niet op, dus nu weer overnieuw moeten schrijven *-) en om de een of andere reden wordt het dan altijd langer bij mij xD )

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-03-11 21:45

Geplaatst door de TopicStarter : 04-03-11 21:45

Het is maar een klein stukje, maar ik denk datik bijna door het kamp verhaal ben, er is sowieso nog een belangrijke gebeurtenis die moet komen en de rest weet ik nog niet zo goed xD hahah

Een nieuwe naam, een nieuw kamp en een nieuw leven. Ze waren direct na hun huldiging weggebracht naar een ander kamp. Hier waren ze weer de jongste. Dit was de plek waar de enge ouderen zich bevonden. Rekruten werden ze genoemd. De barakken waren hier nog veel kleiner dan in het andere kamp. Zeker de helft van het andere gebouw, maar dat was niet zo erg. Er stonden er een stuk of twintig geplaatst wat betekende dat de kinderen meer ruimte zouden hebben dan dat ze het grootste deel van hun leven gehad hadden. Ondanks de ruimte die ze nu hadden, hadden Milan en Nienke zich alsnog op een bed geplaatst. Ze waren elkaars aanwezigheid zo gewend geraakt dat het vreemd was om die ineens kwijt te zijn. Daarbij gaf het de nodige warmte om met zijn tweeën te slapen, wanneer de nachten koud werden.
Ze weigerden beide om elkaar bij de nieuwe naam te noemen. De rest van de groep leek daar geen probleem mee te hebben. Ze leken hun eigen namen al bijna vergeten te zijn. maar Milan en Nienke probeerden zich wanhopig aan het laatste wat niet van dit kamp was vast te klauwen.
"Ergens vind ik mijn naam wel mooi; Kya."
Milan keek op naar zijn vriendin. "Ik vind de mijne niet mooi," mompelde hij terug en ging gelijk weer verder met het plukken van pluisjes uit zijn laken.
"Volgens mijn naam ben ik een diamant aan de hemel, het doet me denken aan een verhaaltje wat papa altijd vertelde."
"Wat voor een verhaaltje?"
Nienke haar grijs blauwe ogen staarden bedenkelijk naar de muur voor haar. Haar adem stokte iets. Milan legde zijn hand op de hare, voelde haar onrust.
"Ik weet niet meer." Het kwam er zo zwakjes uit, haast onverstaanbaar. Een traan gleed over haar wang. "Ik weet niet meer hoe papa eruit zag of mama."
Meer tranen stroomden. Milans dunne armen wikkelden om haar lichaam. Hij liet haar huilen, zoals hij zo vaak bij haar had gehuild. Nu was het haar beurt.
"Weet je het verhaaltje nog wel?"
Haar hoofd schudde zachtjes tegen hem aan, haar gezicht verdwenen in zijn kleren.
"Het ging over de maan," kon hij uiteindelijk haar zachte woorden horen opklinken. "En over een prinses."
"De maanprinses?" Milan vulde de titel in. Hij kon zo'n titel vaag herinneren. Iets wat aan zijn geheugen was blijven plakken uit een ver verleden. Nienke knikte tegen zijn borst. Hij sloot zijn ogen en probeerde zich te herinneren waar het verhaaltje over ging. Hij wist het niet. Alleen die titel wist hij nog en hoe de voorkant eruit had gezien. Blauw, met een grote witte volle maan erop en een vrouw met lang wit krullend haar dat leek te zweven over de wind, meer wist hij niet.
"Ken je het?" Nienkes ogen keken bijna hoopvol naar hem op. Hij moest haar teleurstellen. Het wegkijken was teken genoeg. In stilte bleven ze zitten. Milan wilde dat hij een manier had om haar iets op te vrolijke. Hij wilde zich het sprookje herinneren, maar niets kwam in hem naar boven.
Zijn handen gingen naar zijn zakken. Onbekende sliertjes kietelden zijn vingers. Hij vouwde zijn vuist eromheen en trok het uit zijn zak. Nienke haar gewicht ging van zijn lichaam af . Ze keek nieuwsgierig naar de slierten in zijn handen.
"Waarom heb je gras geplukt?" Ze herkende ze als het dorre gras wat buiten de hekken uit de droge grond oprees. Milan staarde alleen verward naar de droge slierten in zijn handen. De geel bruine kleuren waren totaal onbekend voor hem.
"Het was groen," mompelde hij uiteindelijk zwakjes, terwijl de sprietjes tussen zijn vingers doorgleden en het bed bedekten.
Wat hij op dat moment nog niet door had was dat wanneer je de gras van zijn wortelen scheidt, het gras sterft.
Hij had op dat moment niet door dat zijn eigen banden verbroken waren. Dat Milan gestorven was en alleen Gamba Shetani zou overblijven.

**Geplaatst**: 07-03-11 11:40

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 07-03-11 11:40

mooi stukje.. heel pakkend dat je de link legt tussen het gras en milan. Ben benieuwd wat er verder gaat gebeuren, hoe het er in dat andere kamp aan toe gaat..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-03-11 11:38

Geplaatst door de TopicStarter : 13-03-11 11:38

En eindelijk weer een nieuwe entree!
Let wel even op de datum anders kan het misschien verwarrend zijn

Oh en ik ga het wijn stukje nog iets uitgebreider doen, maar ik heb nog nooit rode wijn gedronken, dus was he tmoeilijk om de smaak te omschrijven heheh xD

Oke uhmm, volgens mij heb ik niet meer om mee te delen dus weer veel leesplezier

---------------------------------------------------------------------------

Entree 10

Alcohol, als gif stroomt het door mijn aderen, veroverd het mijn lichaam en toch neem ik iedere dag weer een slok.

De koppijn maakt het schrijven niet veel makkelijker, maar trouw als ik ben heb ik toch de pen gepakt. Van waar de koppijn? Spanje heeft een grote slag weten te winnen! En dat moest helaas uitgebreid gevierd worden. Ik weet zeker dat mijn vrouw, als ze hier was, me voor mijn kop zou slaan omdat ik al even hard meedeed. Bij het eerste biertje gaat het meestal nog van; ahg, dat kan geen kwaad doen. Het tweede biertje ook niet en ja de derde en de vierde krijg je meestal in je handen geduwd. Het is onbeleefd om af te slaan dus drink je die ook op. Daarna vervangd bier je water en smacht je naar een druppeltje meer en uiteindelijk heb je niet eens meer door dat je nog drinkt, tot de volgende ochtend althans. Vanuit de kamers kan ik af en toe wat kreunende geluiden horen. Om mezelf een beetje goed te praten; er waren genoeg mannen die het veel bonter hadden gemaakt. Toch is het geen excuus voor mijn gedrag en ik zweer dat ik het nooit meer zou doen. Klinkt je bekend in de oren? Waarschijnlijk sta je een week later weer met een glas drank in je handen, en ahg die ene kan wel, die tweede misschien ook nog wel en vanzelf ben je weer terug gevallen in hetzelfde ritme tot je de volgende wakker wordt en je alweer diezelfde belofte maakt. Maar nu is mijn euforische stemming van gister wel aardig voorbij is, gaan mijn gedachten naar andere nieuwtjes vanuit het slagveld. Een ding trekt vooral mijn aandacht. Er waren meer dode kampsoldaten gevonden dan ooit te voren. Tientallen. Amerika is zijn legers aan het veranderen, misschien een te kort aan gewone mankrachten of ze hebben ontdekt dat de kampsoldaten beter functioneren in deze oorlog. Er was er zelfs een gevonden die een officier was. Dat was tot nu toe nog nooit gebeurd. We dachten dat de kampsoldaten zo'n opleiding niet kregen, maar misschien hadden we het mis. Het enige wat ik nu erover kan zeggen, is dat er een verandering ontstaat waarvan ik niet kan bepalen of hij goed of slecht is.

Amerika; Kamp A.M.G.D., 02-04-2078. 13:00 pm.

Hij weigerde dit te doen. Hij weigerde de martelaar te zijn.
Gedachten die lang geleden door Milans hoofd tolden. Maar Milan bestond niet meer. De naam was in vergetelheid verloren gegaan, samen met alle morelen waar hij zich aan vast had gehouden.

"Eeeh!" De stok ramde tegen de grond. Jongeren kinderen sloegen elkaar neer. Het was een ritme. De stok klapte tegen de stenen en de kinderen ramde neer op elkaar. Verborgen ogen volgden het scenario, opzoek naar kinderen die weigerden te vechten. Met rustige passen liep hij door de groepen heen. Zijn lichaam torende hoog boven de kleintjes uit en in tegenstelling tot de meeste van zijn leeftijd was het niet slap en slungelig gebouwd. Jaren zware training hadden zijn spieren gedwongen om vroegtijdig te ontwikkelen. Niemand zou zijn leeftijd kunnen gokken als je hem zo zag lopen, zoekend naar een prooi.
"Shetani!" Zijn hoofd keerde direct naar het stemgeluid. Zwarte haren vielen voor zijn voorhoofd, bijna lang genoeg om zijn zicht te belemmeren. Een enorme duistere gestalte stapte op hem af. Het enige wat zijn duistere huid brak was het afgrijselijke rosé litteken over zijn wang. De man -een jongen was het niet meer te noemen- was zeker een kop groter dan degene waarna hij had geroepen. Bij hem waren de kinderen die om hen heen vochten niets. Hij zou ze zowat onder zijn voetzolen kunnen vertrappen.
"Wissel." Ajani zijn stem was al even zwaar als zijn lichaam zwart was. Als Haruni had zijn huid nog een iets lichtere kleur gehad, maar met de jaren verdikte het pigment. Nu zou hij bijna met Budhev zijn kleur kunnen matchen.
Shetani duwde zonder een woord de stok in de grote man zijn rosé handen. De kinderen keken even op naar de wisseling. Achter Shetani klapte de stok weer op de grond en hij kon de kinderen weer horen vechten. De tikken van de stok lieten zijn spieren onbewust opbollen. Het effect was minder wanneer hij de stok zelf bediende, maar dan kon hij zijn agressie ook in het slaan kwijt. Nu liet het zijn vingers gespannen strekken en samenknijpen. Teruggetrokken in zijn eigen spanning verplaatste hij zich uit het kamp. Ondanks dat er geen hekken meer waren die hem tegenhielden om weg te lopen, zette hij geen stap naast het pad wat naar het andere kamp liep. Het kwam niet eens meer in hem op om die kleine poging te wagen. Bij het hek kwam hij er meteen achter waarom hij was gewisseld. Baba stond hem op te wachten.
Het was niet vaak dat ze nog in het aangezicht van de man stonden. In de ochtend deelde hij de taken nog weleens uit, maar daar bleef het voor grotendeels bij. Hun drilmeester, de man die ze Hamer moesten noemen, was degene die Baba's plek had ingenomen in hun leven. Ze trainden onder de bruut tot hun benen onder hun lijf wegzakten en daarna moesten ze kruipend verder. Dat de man gehaat werd, was zacht uitgedrukt. Om Baba nu te zien, staan wachten op hem was een welkome verandering. Het betekende dat er iets ging gebeuren. Er veranderde altijd iets wanneer Baba er was.
"Gamba Shetani." Zijn naam werd in de zware stem uitgesproken zodra hij het hek binnen stapte.
"Kom." Baba's hand werd op zijn rug gelegd. Zo leidde de man hem verder. De aanraking maakte de jongen altijd gespannen, alert alsof de hand in werkelijkheid een dolk was.
"Er staan belangrijke dingen te gebeuren, zoon."
Zelfs nu hij een naam had die Baba wist, bleef de man hem altijd zoon noemen. Shetani had nooit beseft wat het precies inhield toen hij klein was. Nu begon hij het langzaam beter te begrijpen. Baba zag hem als speciaal. De titel zoon werd alleen voor hem gebruikt, niemand anders kreeg de eer. Shetani wist niet wat er in hem zat waardoor Baba hem die extra aandacht zou geven. Hij was niet de sterkste, Ajani of Nassor zouden hem met een hand nog neerleggen. Hij was niet de slimste, daar versloeg Jamar hem altijd in. Hij nam geeneens de leiding als ze iets moesten doen, had ook geen enkele behoefte om die macht te hebben. Er was maar een ding wat hem anders zou kunnen maken: Mensen waren bang voor hem. Niet alleen de kinderen, maar ook de oudere in zijn kamp. Er werd, op de vijf na waarmee hij hier was gekomen, niet tegen hem gesproken. Ze meden hem alsof hij een ziekte had. Eentje die hun dood zou betekenen. Dus was de angst die hij bracht hetgeen wat hem speciaal maakte?
Ze liepen langzaam het terrein weer af. Richting de verwoestte stad waar zoveel oefeningen werden gegeven. Een wit huisje stak af tegen de gebroken omgeving. Het was als een van de weinige dingen nog in goede staat. Met achterdochtige ogen liet Shetani zich er naar toe leiden. Het huis leek misplaatst in deze omgeving. Wie zou hier willen wonen?
Twee mannen stonden voor de ingang. Shetani kende ze beide. De langste was Ohih Haben en gelijk de oudste in het kamp. De ander was Nguvu, zijn eerste naam had Shetani nog nooit gehoord. Bijna altijd werd iemand hier met zijn tweede naam aangesproken. Baba was de enige die een volledige naam op zijn tijd nog weleens wilde gebruiken. Ze liepen langs de twee heen, het huis binnen. Aan de muren in de hal hingen portreten van kinderen. De gezichten waren die van tieners. Je kon direct wat ze waren. Rekruten uit het kamp, maar geen enkele was bekend bij Shetani. Zelfs op het portret straalden de ogen van de tieners die vreselijke bloedlust uit.
Zonder een woord werd hij langs de honderden foto's geleid. Ze kwamen een kamer in. Shetani's ogen schoten over de vreemde voorwerpen die erin aanwezig waren. Nu pas besefte hij waar hij waarschijnlijk was: Budhevs thuis.
"Ga zitten." Baba's hand wees naar het groene bankstel. Behoedzaam liet Shetani zich erop neerzakken. Het ding voelde zachter aan als zijn eigen bed, was het eerste wat hij opmerkte. Baba verdween uit het zicht. Ongemakkelijk gleden zijn ogen door de kamer. Ze bleven hangen op het zwarte scherm aan de muur. Met een schuin hoofd keek hij naar zijn eigen duistere spiegelbeeld.
"Hier." Bijna paniekerig draaide hij zich terug naar het plotselinge stemgeluid. Hij was zo in de ban geweest van zijn spiegelbeeld op het zwarte scherm dat hij Baba nooit had horen terugkomen. Het was dodelijk om zo onoplettend te zijn.
Een doorzichtig glas met een dunne steel werd voor zijn neus gezet. Met vreemde ogen keek hij naar de rood, paarse vloeistof die er rustig in dreef. Baba had zo'n zelfde glas in zijn handen. Observerend keek Shetani toe hoe de man er een kleine slok uitnam, voor hij de vloeistof in het glas liet kolken.
"Neem een slok," lachte Baba de jongen toe voor hij neerzat op de bank tegenover hem. Nadenkend pakte Shetani het glas van het kleine tafeltje af. Een fruitig aroma kwam hem tegemoet, maar er was iets aan dat niet klopte. Iets wat zijn neusvleugels in walging liet spreiden. Het spul rook als gif. Achterdochtig keek Shetani weer op naar Baba die in alle rust nog een slok nam.
"Drink," moedigde Baba hem aan met een brede lach.
Heel voorzichtig bracht Shetani het glas naar zijn lippen. Hij liet de vloeistof over zijn lippen glijden, niet met het nipje wat Baba had gedaan. Hij was niet gewend om te nippen. De smaak deed zijn gezicht al vertrekken en toen het achter in zijn keel schoot moest hij de neiging om het uit te spugen onderdrukken. Zijn maag keerde om en de proestende geluiden die uit zijn keel omhoog kwamen waren niet te ondermijnen. Hij boog zich hoestend voorover om het bedrukkende gevoel in zijn keel en op zijn borst kwijt te raken. Tegenover hem klonk gelach op. Iets hijgend keek Shetani op naar Baba die zich ambachtelijk leek te vermaken.
"Het is geen water, zoon. Dit is wijn. Je hoort het in kleine slokjes te drinken. Ik wil je zo niet van de grond hoeven rapen."
In alle rust nam Baba nog een slokje, alsof hij wilde voor doen hoe het hoorde. Shetani wilde alleen nog maar water.
"Maar dat ter zijde." Baba leunde iets naar voren en Shetani volgde zijn voorbeeld. Eindelijk kwam dan het nieuws.

**Geplaatst**: 15-03-11 14:09

Geplaatst: 15-03-11 14:09

Ik ben ademloos.... JIj schrijft zo 'echt'. Ik zit helemaal in het verhaal, net of ik het zelf beleef. Ik kan alleen maar zeggen: MEEER!!!!! $_/-\o_$

**Geplaatst**: 15-03-11 17:44

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 15-03-11 17:44

wat zal buthev in petto hebben.... het zal wel speciaal zijn, aangezien hij wijn te drinken krijgt! ik ben benieuwd......

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-03-11 20:12

Geplaatst door de TopicStarter : 17-03-11 20:12

Dank jullie weer voor het reageren mijn trouwe lezers

~*~

"Het leger heeft nieuwe manschappen nodig in Rusland. Het is tijd om je klaar te stomen voor het echte werk, Shetani." Budhev nam een pauze om de informatie te laten inzinken.
"Binnen een jaar moeten jij en je groep klaar zijn voor uitzending.” Shetani slikte even. Uitzending was niet niets. Het was een grote stap. Hij had zijn hele leven hierdoor gebracht en nu moest hij weg. Hij had andere rekruten weg zien gaan, omdat ze uitgezonden werden. Ze waren nooit meer terug gekomen.
Budhev kwam overeind en liep naar een kast toe. Shetani volgde hem iedere pas. Een lade werd opengetrokken en een vel papier werd eruit gehaald samen met een klein pakketje. Het papier werd voor zijn neus op het tafeltje gelegd. Nutteloos staarde Shetani naar de letters die erop stonden, gevolgd door cijfers. Een scheurend geluid haalde zijn aandacht van het papier af. Met een rinkelend geluid vielen de voorwerpen van het pakketje op tafel. Zes hangertjes lagen verward naast het papier. Voorzichtig pakte Shetani ereen op. De letters waren gelijk aan de letters op het papier. Hij legde het hangertje naast de gelijke codes neer.
Budhev kon alleen maar nieuwsgierig toekijken hoe de jongen met hetzelfde proces doorging tot alle zes de kettinkjes op hun plekken lagen. Het was indrukwekkend hoe goed de jongen linken kon leggen, aangezien hij niet instaat was om de inscriptie op de plaatjes te lezen.
Zodra Shetani klaar was ging hij weer rechtop zitten en richtte zijn blik op Budhev.
“Dat zijn jullie naamplaatjes.” Budhev wees een voor een naar de plaatjes. “Dit is de jouwe, Gamba Shetani.” Hij wees naar de volgende. “Mukasa Ajani, dan Aziza Gimbya, Latrica Kya, Tua Nassor en Kibwe Jamar. Geef de kettingen aan hen, vanaf nu moeten jullie ze ten alle tijden dragen.” Shetani knikte begrijpend. Budhev nam nog een slok van zijn wijn. Zijn ogen vielen op het onaangetaste glas van Shetani.
“Drink je wijn op. Het is onbeleefd om gegeven drinken te laten staan.”
Terughoudend bracht Shetani het glas weer aan zijn lippen. Hij kon zich niet veel verder brengen dan het bevochtigen van zijn lippen.
“En jij, Shetani.” Tussen Budhevs woorden door nam Shetani nog een slokje, iets groter. De smaak bleef zijn tong teisteren, maar het moest op zien te komen. En in dit tempo zou hij hier morgenochtend nog zitten.
“Jij bent vanaf nu hoofdverantwoordelijke over de andere.”
De wijn schoot gelijk zijn strot in. Hoofdverantwoordelijke? De leider?
“Waarom ik?” Het waren de eerste woorden die Shetanie had gesproken. Zijn stem klonk op in een lichte slis, zoals die al jaren deed ookal had hij onderhand de baard in de keel gekregen.
Budhev liet zijn witte tanden blinken.
“Je bent een geboren leider, Shetani. Ik hou je al in de gaten sinds de dag dat je hier kwam. Je overleefde de eerste twee jaar tegen ieders weten in. Je veranderde van een bang klein jongetje naar wat je nu bent. Een man zonder angst. Ik kon je niet laten sterven.”
Shetani kneep zijn ogen samen. “Je liet me bijna doodgaan.” Het was een van de weinige herinneringen die hij zo weer voor zich zag. Onderdelen van een geweer als puzzelstukken op de grond, klikkende geluiden tegenover hem. Het was Kibwe Jamar geweest waarmee hij het spelletje om hun leven had moeten doen. Jamar was toen eerder klaar geweest, hij had dood moeten zijn.
“Als Jamars geweer toen was afgegaan, was ik dood geweest.”
Budhev keek verbaasd naar de jongen. Het duurde even voor hij wist waar Shetani het over had. De herinnering stond hem heel anders bij. Het moment dat Shetani zijn orders had geweigerd, dat was de herinnering die in zijn hoofd stond geschreven. Hij had vanaf dat moment met zekerheid geweten dat dit de taak was die hij aan Shetani wilde toedienen.
Een lach schoot door zijn keel heen.
Shetani strekte zich iets op naar achteren toen de man plots begon te lachen.
“Je was nooit dood geweest, ookal was “Jamar” eerder klaar.”
Shetani’s mond gleed iets open, maar geen woorden werden gesproken.
“Het ging niet af, omdat er bij dat geweer geen slagpin zat. Je was nooit in gevaar geweest, Shetani.”
De jongen slikte zwaar. Budhev had het spel van toen gesabborteerd om hem in leven te houden. De ander was beter geweest, maar had nooit een kans gehad. Hij liet zijn hoofd hangen, starend naar de wijn in het glas wat rustig rondtolde. Hoeveel zouden er dood zijn vanwege hem? Omdat hij eigenlijk degene was die moest sterven, maar Baba hem beschermde?
“Maar er is een andere reden waarom ik jou als het hoofd van de groep wil.” Budhev boog naar voren en strekte zijn handen uit naar Shetani’s gezicht. De jongen deinsde iets gespannen achteruit. De vingers bereikten hun doel nog steeds. Voorzichtig pakten ze de oortjes van de zonnebril vast en haalden de glazen weg.
Shetani hield zijn ogen geopend, hij wist dat Budhev ze wilde zien. Hij liet het licht op het netvlies brandden. Het vocht en de pijn maakte zijn zicht wazig, en toch weigerde hij te knipperen.
“De mensen om je heen vrezen je. Jij hebt geen geweld nodig om die angst af te dwingen. Je hoeft alleen maar te staan en te kijken.”
De spieren rond zijn ogen trokken strak samen, en de leden knepen samen. De blik kon verward worden met woede.
“Precies wat ik bedoel.” De bril werd teruggeduwd in de handen van Shetani. De rode ogen werden snel weer door duistere glazen verborgen. Hij nam nog een te grote slok van de wijn, alleen maar om zijn gedachten van zijn stekende pijn af te houden.
“Ik wil dat je de kettingen aan je unit geeft en hen informeert over de veldtraining.”
Shetani knikte kort. Zijn aandacht was niet meer zo sterk bij het gesprek. Hij gooide snel het laatste beetje wijn naar achter. Nu zou hij eindelijk wegkunnen.
“Oh, en Shetani.” Hij was al van de bank opgestaan.
“Vertel ze ook over de nieuwe rangorde.” Budhev meldde het met een grijns. Hij wist dat Shetani de positie niet wilde hebben.
“Natuurlijk. Heb ik toestemming om te vertrekken.”
Budhev knikte kort. Shetani gaf de man een ongemeende saluut terug en liep de kamer uit. Met dichtgeknepen ogen trok hij buiten zijn bril af en wreef ombeholpen over de leden. Hij wilde de rest van de dag niets liever dan ergens in een donkere ruimte wegkruipen. Maar eerst had hij nog een taak te vervullen. Een die hem nog welleens klappen zou kunnen opleveren.

**Geplaatst**: 30-03-11 08:22

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 30-03-11 08:22

oh my god. Wat een onverwachte wending in het verhaal!!! ik denk dat milan zijn taak goed zal vervullen, ondanks dat de rest er niet blij mee zal zijn.... ik wil meer... meer.. MEER dit vind ik echt een super verhaal..je schrijft met zoveel gevoel, je móét het wel voelen ookal wil je niet.

**Geplaatst**: 21-04-11 07:58

Geplaatst: 21-04-11 07:58

Krijgen we nog een vervolg??? O:)

Als trouwe lezers hebben we dat wel verdient vind ik }:0

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-04-11 09:06

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst door de TopicStarter : 21-04-11 09:06

tijdje geleden hea

excuses voor het lange wachten ik ben eerst al mijn verhalen wat verder aan het uitschrijven, omdat als ik dan weer een schrijversdipje heb ( zoals afgelopen weken ) ik wel kan doorposten

maar het komt er zeker. Ik ga zelfs nu direct weer eraan schrijven

( gister weer een goede oorlogs film gezien, vanavond weer en mijn inspi is er weer xD heheh )

**Geplaatst**: 22-04-11 15:46

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 22-04-11 15:46

jaa schrijf schrijf schrijf! We willen een update!

je schrijft geweldig

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-04-11 19:01

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst door de TopicStarter : 23-04-11 19:01

oke, een vervroegde up-date voor jullie ( ik wilde eerst wat doorschrijven maar ahg :p )

Oh ik heb trouwens meerdere verhalen lopen, vandaar dat er soms ook langere tussenpozen tussen zitten, want dan heb je weer zin om even heel wat anders te schrijven, zo schrijf ik ook een verhaal met iemand samen echt super leuk om te doen

. Maar dat kan er wel soms voor zorgen dat de up-dates langzamer komen, of natuurlijk het gebrek aan inspiratie. Dit verhaal loopt steeds wat uit wat ik eigenlijk niet wil hebben, maar ik weet ook steeds niet goed wat ik dan moet weghalen *-)
Ik ben er ondertussen wel bijna uit hoe ik de sequel ga schrijven dus daar ben ik ook mee bezig

ALs je andere verhalen wilt lezen die ik heb geschreven moet je maar eens pb'tje sturen ( want die heb ik hier niet geplaats, op een na

Ik heb altijd ruzie me thet plaatsings systeem van bokt xD hahah altijd te weinig woorden in mijn eerste post en dan komt er weer een slotje op, blablabla. )

ik ben nog niet helemaal tevreden over het einde, alsof er iets achteraan zou moeten komen, alleen weet ik niet precies wat xD

~*~

Omdat zijn geluk hem toch altijd al zo goed meezat, zat iedereen rustig in hun slaapzaal op hem te wachten. De middagdienst was voorbij gegaan in de tijd die Shetani had doorgebracht bij Budhev. Nu keken vijf vragende gezichten hem aan. Officieel deelde ze hun hut met nog een groep van zeven leden, maar deze leken ze alleen te zien wanneer de nacht viel.
“Waar was je?” Ajani rees op vanuit het bed waar hij op had gezeten. Zijn enorme gestalte torende hoog boven Shetani uit. Tussen de twee zat een leeftijdsverschil van twee jaar en het begon duidelijk te tonen. Ajani had al het lichaam van een man, waar Shetani nog steeds tussen dat van een jongen en een man. Buiten het kamp zou misschien niemand het kunnen zien, maar iedereen zou Ajani dan waarschijnlijk ook nog veel ouder schatten. Zonder op te kijken naar de zwarte man duwde Shetani zich langs hem heen.
“Baba, maar dat wist je al.” Ajani was zelf degene die zijn wacht had overgenomen, zodat hij naar Baba kon. De enige reden dat de donkere jongen het nu vroeg, was omdat hij zo snel mogelijk wilde weten wat er aan de hand was.
Er viel een stilte in de groep. Hij kon de blikken op hem voelen branden toen hij zich met neergeslagen ogen naar een bed verplaatste.
“Wat is er aan de hand?” Jamars stem klonk veel te dichtbij op. Met gespannen spieren schoot Shetani iets omhoog. De jongen met het muisbruine haar en de zachte bruine ogen stond voor hem en zakte nu rustig op hetzelfde bed neer. Vanuit zijn ooghoeken keek Shetani naar de jongen. Zijn blik focuste niet zo goed als normaal. Alles om hem heen leek minder gefocust te zijn.
“We worden uitgezonden.”
Een doodse stilte viel door de zaal heen. Niemand maakte een beweging en hun blikken waren vastgekluisterd op de jongen die al hun oogcontact leek te ontwijken.
“Wat?”
Shetani keek iets op, maar niet recht in de diepbruine ogen van Ajani. Hij haalde de kettinkjes te voorschijn en liet ze een voor een bij hun eigenaar vallen. Alleen aan Kya gaf hij hem persoonlijk ook al was zijn blik van haar afgekeerd.
Kya kroop wat ineen bij het ontvangen. Shetani had haar al in weken niet echt aangekeken of tegen haar gesproken en ze snapte niet precies wat hun band zo plotseling had verbroken.
Zodra hij het laatste kettinkje had neergegooid, haalde hij de laatste over zijn eigen hoofd heen.
Iedereen bekeek de kettingen. Voor het eerst keek Shetani op naar Ajani. Hij wist hoe hard de jongen vocht om in de goede boekjes bij Budhev te komen. Hoe de jongen altijd de leider over hen speelde. Hoe zou hij het nu vinden om niet die positie in te nemen?
Eerst staarde Ajani’s blik bijna met een glinstering naar de ketting. Langzaam verdween die glinstering. Een duistere schaduw viel over zijn ogen heen. Zijn enorme handen omsloten het armzalige voorwerp in een krachtige greep.
“Een ster,” wist de jongen laag uit te grommen. Bij hem was er een ster ingegraveerd. Bij Shetani stonden er twee netjes voor zijn naam. De twee sterren stonden voor de rang. Ze hadden geen rangen als sergeant of luitenant, alleen de sterren mochten ze aan tonen.
Er was een korte doodse stilte waarin ieder bijna zijn ketting met angst bekeek. Ze wisten maar al te goed waartoe sommige instaat waren om het leidersschap te veroren.
“Wie heeft twee sterren?” Jamar sprak de vraag in alle voorzichtigheid uit. Zijn woorden konden hel laten losbreken.
Shetani haalde zijn ketting te voorschijn. Het metaal tolde rond, maar het was ook niet belangrijk dat iemand de inscriptie zou kunnen lezen. Iedereen wist al wat de beweging had betekend.
“Jij?” Ajani leek in pure shock te zijn.
Shetani kon de zware passen zonder op te kijken op zich af horen komen.
Zijn ogen fixeerde zich op het mes wat in de zwart vuist werd vastgeklemd. Het roestige staal keek gevaarlijk terug naar hem. Puur instinctief reageerde hij op de dodelijk uitval naar zijn nek. Zijn bleke hand kromde zich om de duistere pols van Ajani. Met trillende spieren hield hij het tegen, zijn ogen richtten zich voorzichtig omhoog om de duistere van zijn aanvaller te ontmoeten.
Ajani was niet gefocusset, het was van zijn gezicht te lezen. Hij speelde met de kaarten van onbeheerste woede. Kaarten die makkelijk konden worden uitgespeeld. Milan zette in rust een pas opzij. Het mes rukte hij uit de handen van de oudere jongen.
“Ja, Ajani, ik.”
De rest keek alleen naar het schouwspel. Het gebeurde vaker dat twee oudere krachten zich met elkaar meette. Soms zelfs met het resultaat van de dood. Het beste was om toe te kijken en je er niet mee te bemoeien, zo voorkwam je dat jij het slachtoffer werd.
Maar dit keer was het gevecht al over voor het begonnen was. Ajani stond met zijn hoofd tegen de muur. Zijn ademhaling was zwaar maar langzaam.
“Geef me een reden waarom ik je niet zou doden.” Ajani’s stem had een vreemde ondertoon. Het was alsof zijn vraag een andere onderliggende betekenis had. Geef me een reden om je te doden.
Shetani had vanaf het begin al geweten dat Ajani hem niet zou doden. Neerslaan, ja, tot bewusteloosheid zeker, doden nee. Want net zoals hij, onthield Ajani ook iedere gebeurtenis die hem maakte tot wat hij nu was.
Zo ook de gebeurtenis van jaren geleden, toen Shetani de jongen voor het eerst zag. Toen de zwarte jongen nog de halve lengte had van wat hij nu had.
Milan keek geschrokken naar het midden waar de twee jongens hadden gevochten. Nu zaten ze alleen nog bevroren op de grond. De zwarte jongen zijn ogen waren enorm, het spierwitte oogwit omringde de iris. Hij staarde voor zich naar het kind wat hij net nog had willen slaan. De donkerblonde jongen onder hem vertrok geen spier. Zijn lichaam lag slap tegen de grond, zijn wijde ogen staarden in het niets. Bloed vormde zich in een plas rond het hoofd van het kind.
Shetani wist dat Ajani nooit meer iemand wilde vermoorden om de reden dat Baba trots om hem zou zijn. Het was de moord niet waard. Voor vele wel in het kamp, maar niet voor Ajani. Hoe graag de jongen ook de trots van Baba wilde voelen. Hij zou er niet voor doden. Geen van de zes die zichin de hut bevonden, zouden doden uit eigen wil. Ze luisterden alleen nog naar die van Baba. Sommige zouden zeggen dat ze sterk genoeg waren om niet aan hun bloedlust toe te geven. Anderen zouden zeggen dat ze geen eigen wil meer hadden, maar blind die van een man volgden.

Nomineer dit bericht ×