Bokt.nl

**Geplaatst**: 21-01-11 19:57

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst: 21-01-11 19:57

Wanneer komt een nieuw stuk?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-01-11 20:01

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst door de TopicStarter : 21-01-11 20:01

Zodra ik uhm de inspiratie ervoor heb. Ik loop echt ontzettend vast op één stukje =/ ik schrijf ong. iedere dag één regel bij

En dan wis ik het weer en schrijf weer overnieuw. Dus dat schiet niet op. Ik hoop dit weekend toch het stukje af te krijgen. aangezien ik het einde al wel helemaal heb xD

**Geplaatst**: 01-02-11 17:02

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst: 01-02-11 17:02

Nog steeds geen inspiratie Jodieee? Ik ben toch wel erg benieuwd hoe het verder gaat hoor!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-02-11 17:08

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst door de TopicStarter : 01-02-11 17:08

Jaa ik krijg echt steeds maar drie zinnen op papier ofzoo.. baal er ontzettend van xD WAAH heeft een beta-reader nodig xD

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-02-11 19:34

Geplaatst door de TopicStarter : 26-02-11 19:34

SORRY voor het lange wachten! maar we zijn weer op de baan!

--------------------------------------------------------------------------------------------

Hoofdstuk 5
Melodieen in de sneeuw

Kijk in mijn ogen.  
Zie wat ik zie,  
Luister naar de klanken,  
Hoor wat ik hoor.  
Haal me uit mijn wereld, 
Breng me terug naar het leven. [center] 

[center]------------------------------------------------------------------------------------------------

Didi was vrolijker dan ooit, deze kerstavond was perfect. Na al het koude ijzige weer de laatste paar dagen was er nu eindelijk sneeuw! En nog wel op kerstavond. De witte pluizige vlokjes bleven in haar haren plakken toen ze de straten op liep. Ze ving de kleine kristalletjes op haar wanten en spinde een rondje door het krakende wit onder haar voeten. Kerst, sneeuw en haar vrienden, dat was voor Didi genoeg om haar dag perfect te maken. Ze gooide de tas met cadeautjes iets hoger op haar schouder en begon over de stoep te wandelen. Voor haar speelden kinderen met sleetjes over de straten, sneeuwballen vlogen door de lucht en grote sneeuwmannen werden gemaakt. Didi begon zich al in te denken hoe de avond zou verlopen. Ze vierden ieder jaar bij Alexia kerstavond. Haar grootvader was dan altijd op één of ander gala en het enorme huis stond volledig tot hun beschikking. Het was ergens vreemd, hun traditie, vooral omdat Alexia degene was geweest die het voorstel in eerste instantie had gemaakt, iets wat je nu niet meer van Alexia zou verwachten. Didi had altijd gedacht dat het Summer en Dean waren die de verandering in Alexia hadden gemaakt. Bij hun eerste ontmoeting was Alexia verlegen en nerveus geweest. Didi had medelijden met haar gehad. Ze wist hoe het was om nieuw in een klas te zijn en met alles onbekend te zijn en dus was ze maar al te gewillig bevriend met het meisje geraakt. Het had bijna een jaar geduurd voor Didi voor het eerst in Alexia haar huis was geweest. Ze wist nog steeds goed hoe ze daar met open mond naar het enorme gebouw had lopen staren. Bijna snakkend naar adem en niet echt gelovend dat dit was waar Alexia woonde. Ze had zich nooit echt bezig gehouden met de zakenwereld en had dan ook nooit geweten hoe groot het imperium van Charles Alexander Walsen wel niet was. Een jaar later was het dat Summer en Dean bij hen in de klas kwamen en Summer zich direct bij Alexia had opgedrongen. Het was toen geweest dat Alexia was weggekropen en een koude muur om zich heen had gebouwd. Bijna niemand kwam ooit nog bij haar thuis en Didi leek het huis alleen nog van binnen te kunnen bewonderen op deze zekere kerstavond, waarbij Charles een heel eind verwijderd was.  Een vrijstaand wit huis was waar Didi haar pad stopte. Summers huis. Het huis waar ze woonde met haar moeder en broer. Summers ouders waren gescheiden, maar dat was niet iets waar Summer veel over praatte. Ze wilde nooit een zwak punt van zichzelf tonen en dus sprak ze nooit over dingen die haar op één of andere manier konden kwetsen.
Didi voelde zich altijd zenuwachtig wanneer ze bij Summers huis was. Summers leek veel op haar moeder. Het maakte de vrouw van het huis niet de meest hartelijke persoon. Een brok wegslikkend drukte ze op de deurbel. Een lange donkerharige jongen, of bijna beter gezegd; man, verscheen in de deuropening.  “Hé, je bent hier voor Sum?” Hij was Derck de broer van Summer. Hij sprak nauwelijks tegen een van hen, het was zelfs zelden dat hij er was. Didi voelde zich altijd weer een klein jong onvolwassen meisje als zijn donkere blik op haar neer staarde.  Verlegen knikte Didi. Derck stapte bij de ingang vandaan om haar binnen te laten. Het huis zag er piekfijn uit zoals gewoonlijk. Het was er bijna te netjes, al het huiselijke was weg. In dat opzicht leek het huis wel wat op die van Alexia. Alexia’s huis was al even onpersoonlijk. Ongemakkelijk zakte Didi op de leren sofa neer. Een vrouw met donker opgebold haar kwam de hoek om. Haar roodgekleurde lippen stonden permanent iets naar beneden getrokken en haar scherpe bruine blik hield een onbewuste arrogantie vast.  “Summer zal zo beneden zijn.” Er kwam geeneens een halo uit de mond van Summers moeder. Didi kromp iets ineen. Ze snapte niet hoe Summer in zo’n leeg huis wist te overleven.  De vrouw had in ieder geval wel gelijk gehad. Een paar minuten later klonken de klakkende geluiden van hakken op de trappen en verscheen Summer in de kamer. Waar Didi een simpele spijkerbroek had aangetrokken en een dikke coltrui, had Summer zich veel meer opgetut in haar zijde nachtblauwe cocktail jurkje en tien centimeter hoge stiletto’s. Ze slingerde een klein leren tasjes rond haar vingers.  “Ik ben klaar om te gaan.” Didi glimlachte onderdanig voor ze opstond. Ze wilde zo snel mogelijk Dean ophalen en naar het landhuis vertrekken.

Dean was blij toen hij door het raam van zijn huis de twee meiden zag komen aanlopen. Met twee streng gelovige ouders en zelf niet eens gelovig zijn, was kerstavond een avond dat hij liever niet thuis was. Het blablabla kindje Jezus verhaal, was hij al jaren geleden zat geraakt. Het kostte hem altijd weken om zijn ouders te overtuigen hem naar het huis van Walsen te gaan op kerstavond. Hij had ze uiteindelijk overtuigd dat ze bij Alexia gelovig waren en dat ze graag met vrienden deze avond vierden. Wat dat aanging geloofden zijn ouders misschien iets te veel. Zodra de deurbel ging, greep Dean naar zijn jas en liep naar de voordeur.
"Mam! Ik ben weg." Hij kon zijn moeder vanaf de eerste verdieping nog een fijne avond horen wensen voor hij de deur uitliep.
"He jongens," groette hij de twee meiden die voor zijn deur verschenen. Ze deelden allemaal drie kussen uit voor ze vertrokken.
"Dus Summer, denk je met die kleren je zet op Mick te kunnen maken of Jake?" Dean grijnsde naar de hoge hakken waar Summer met een pijnlijk gezicht de straten mee over stak. Summer sloeg gefrustreerd haar armen over elkaar.
"Als je mooi wilt zijn, moet je er iets voor over hebben." Een hele korte seconde schoten haar ogen naar Didi, die in haar simpele kleren rondliep.
"Ik kan tenminste lopen." Didi had de woorden niet bedoeld om hardop te noemen. Maar zoals wel vaker gebeurde bij haar, waren ze er al uitgefloept voor ze het door had. Summer kwam direct tot stilstand en keek fel naar het blonde meisje. Voor ze een woord kon spreken stond Dean al tussen beide.
"Jullie mogen bitchen wanneer ik er niet bij ben, oké?" Met een zenuwachtige glimlach keek haar naar beide dames. Summer trok haar neus naar hem op en Didi gaf hem een verontschuldigende glimlach. De twee waren echt als dag en nacht. Als hij of Alexia er niet waren geweest, wist hij zeker dat de groep het niet lang zou overleven.
"Kom het is kerstavond, laten we er een leuke avond van maken."

Mick zijn mond viel wagewijd open toen hij voor het huis verscheen. Zijn blik schoot steeds van Jake terug naar het huis en weer naar Jake.
"Dit is het?" Hij kon Jake nog steeds niet geloven toen de jongen zei dat ze er waren. Jake knikte met opgetrokken wenkbrauwen.
"Uh uh," verwoed schudde Mick zijn hoofd. Hij was een skater. Een simpele jongen, met simpele manieren en geen etiquette. Hij was niet van plan om zijn kerstavond in een enorm chique landhuis door te brengen waar hij zichzelf hoogst waarschijnlijk voor banketstaaf zou zetten. Zelfs Jakes oude huis was hier niets bij!
"Daar ga ik echt niet in. Ze trappen me er al uit voor ik ook maar een stap binnen heb gezet."
Jake rolde zijn ogen. Mick kon wel gokken wat zijn vriend dacht. Jake vond dat hij zich aanstelde.
"Doe niet zo moeilijk. Je bent toch uitgenodigd? En trouwens Alexia is de enige die er is en misschien een paar koks."
"Koks? Je bedoelt dat hun een eigen kok hebben zoals je dat in films ziet?"
Jake negeerde zijn vriend en drukte op de intercom. Mick moest maar even doorbijten.
"Binnen." Ondanks het kraken kon Jake nog duidelijk Alexia's stem erin herkennen. Niet veel later gingen de hekken automatisch voor hen open.

Binnen in het landhuis stond Mick een nog veel grotere schok te wachten. Geamuseerd keek Jake toe hoe de arme jongen naar lucht stond te happen terwijl zijn enorme ogen de hal rond staarden. Hij zelf was ook nog nooit bij Alexia binnen geweest, maar hij was al iets meer gewend vanwege zijn verleden als rijkeluis knul. Toch was het huis nog steeds indrukwekkend. Met het torenhoge plafond waar een prachtige kristallen kroonluchter aan hing en de twee wenteltrappen die symmetrisch aan elkaar liepen, naar de bovenverdieping toe. Door een deur aan de zijkant verscheen Alexia. Ze droeg een lange trui met een kol eraan. Over de trui hing een lange ketting waarvan Jake niet eens wilde proberen te raden hoeveel hij gekost had.
"He,"
Jake en Mick lachtte allebei hartelijk toen Alexia hen groette.
"Rondleiding?" Alexia had waarschijnlijk de gapende blik van Mick opgevangen. Mick knikte meteen lachend. "Graag, man wat een huis zeg."
Alexia trok uit reactie alleen haar schouders op, daarna wuifde ze met aar handen om aan te geven dat ze moesten volgen. Mick kreeg de neiging om bij alles wat ze zagen te vragen hoeveel het gekost moest hebben. Zijn ogen gleden over de schilderijen die aan de wand hingen.
"De familieboom?" Alexia keek even op en liet haar ogen over de schilderijen glijden. Jake deed hetzelfde. Hij kon Charles zien hangen als tweede, een vrouw die zowat het evenbeeld van Alexia was hing ernaast. Was dat Alexia haar moeder? Zijn ogen glijden naar de vorm van Alexia. Ze staarde naar hetzelfde.
"Alex," hij noemde haar bij haar bijnaam. Meteen schoten de groene ogen verschrikt zijn richting op. "Is dat je moeder?"

**Geplaatst**: 27-02-11 20:08

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst: 27-02-11 20:08

Goed stuk, het was het wachten waard.
Nu snel verder schrijven hoor!

Nomineer dit bericht ×