Bokt.nl

Citaat:

Als ik weg rij bij José zijn mijn vakantieplannen geheel gewijzigd. Ik heb afgesproken morgen weer terug te komen, als zij terug is van Vincent. Ik leef enorm met haar mee, maar het gevoel dat ik er niet genoeg voor haar ben geweest knaagt enorm aan me. Nog voor ik het einde van de straat heb bereikt, voel ik mijn mobiele telefoon trillen in mijn broekzak. Ik zet mijn scooter aan de kant en haal de telefoon uit mijn zak. Ik kijk even goed naar het nummer wat op mijn display weergeven wordt, maar ken hem niet. ‘Met Marieke’. ‘Hey Marieke, met Vincent’. ‘O hoi Vincent, alles goed?’ vraag ik. ‘Ja, alles lekker! Weet jij toevallig waar José is? Ik krijg haar maar niet te pakken’. Vraagt hij. ‘Ja, ze is gewoon thuis, ik kom net bij haar vandaan. Maar misschien is de batterij van haar telefoon leeg? ‘ opper ik snel als mogelijk excuus. Ondanks dat ik het niet heb gezien, weet ik dat José haar telefoon met opzet heeft uitgezet. Even rust aan haar hoofd. ‘Oh, dus jij bent hier in het dorp?’ vraagt hij. ‘Ja, maar wel op weg naar huis hoor! Ik moet nog eten’ zeg ik. ‘Je mag ook hier mee-eten als je dat wil? Een paar van die jongens eten hier ook, we bestellen een pizza’. Het klinkt heel verleidelijk, gezien één van die paar jongens vast en zeker Martin zal zijn. Op dat moment flitst weer de gedachte aan José door mijn hoofd, en dat ik haar zo teleur heb gesteld. Na een korte aarzeling antwoord ik dan toch ‘weetje Vin, ik geloof dat ik te laat ben om me nu nog af te melden voor het eten thuis’.’Jammer, ik had het wel gezellig gevonden als je ook zou komen’ antwoord hij en de teleurstelling is te horen in zijn stem. ‘Sorry, maar ik zie jullie vast snel weer’ zeg ik, in de goede hoop dat zijn teleurstelling daarmee wat minder wordt.’Is goed, tot snel’ antwoordt hij. Nog snel zeg ik ook gedag en hang dan op. Als mijn mobieltje is opgeruimd, geef ik gas en rij ik weg zonder om te kijken. Daardoor rij ik bijna een fietser omver. ‘Oeps’ mompel ik en geef snel nog wat gas bij. Ik moet écht wat beter op gaan letten, denk ik nog bij mezelf.

Als ik de straat uit ben twijfel ik even welke route ik zal nemen. Ik kies voor de wat langere route, maar die is wel stoplicht vrij en rond dit tijdstip zal dat fietspad ook niet erg druk zijn. Eenmaal op het fietspad trek ik het gas van mijn scooter vol open, en voel hoe een heerlijk warm windje mijn gezicht aait. Eindelijk wordt het beter weer, en hopelijk kan ik binnenkort mijn jas helemaal thuis laten. Dan gaan mijn gedachten weer terug naar het telefoongesprek met Vincent. Stiekem vind ik het een fijn idee dat hij een beetje teleurgesteld klonk. Dat betekent dat hij het net zo jammer vind als ik, dat ik niet kan komen vanavond. Vincent is in korte tijd een belangrijk persoon geworden voor mij. Hij blijkt de spil te zijn van hun vriendengroep, en niet alleen omdat ze vaak bij hem thuis zitten, maar ook omdat hij een luisterend oor biedt en altijd zijn eerlijke mening geeft. Hij heeft gewoon alle kwaliteiten in zich om een goede vriend te zijn, vergelijkbaar met wat José betekent voor mij. Even steekt die gedachte mij, zij is altijd een goede vriendin voor mij, en nu heb ik het laten afweten. Maar ik ben van plan het allemaal weer goed te maken met haar.

Ik ben nog diep in gedachten als ik ons huis binnen loop. Als ik de deur sluit ruik ik dat het avond eten al klaar is. Ik loop, zonder iemand te begroeten, door naar mijn slaapkamer, en gooi mijn schoolspullen op bed. Als ik rond kijk besef ik me dat ik vanavond wel kan gaan opruimen hier. Maar nu nog even niet, is de gedachte die daar meteen op volgt. Ik loop de kamer uit en sluit snel de deur achter me. Als mijn moeder ziet wat voor bende het daar is krijgt ze vast en zeker een beroerte.

Dan loop ik naar de keuken, waar ik mijn moeder aantref. Ze is inderdaad de borden al aan het opscheppen. Als ik haar vanuit de deuropening bekijk voel ik me echt even compleet gelukkig. Ik heb werkelijk de liefste moeder die er is. En ik bedenk me dat ik echt vaker mijn waardering voor haar moet uiten. Dan stap ik de keuken binnen en geef haar een kus op haar wang. ‘Je bent weer laat’ zegt ze. ‘Weet ik’ is mijn simpele, niets verklarende antwoord daarop. ‘Nou neem dan maar gelijk je bord mee’. Ik schenk eerst nog even wat te drinken in en pak dan mijn bord. Ik loop langs de eettafel door naar de woonkamer. Ik kan mij niet heugen dat wij ooit aan tafel hebben gegeten. Eigenlijk eten we ook zelden met het hele gezin tegelijk. Vroeger werkte of mijn vader tot laat of mijn moeder. Toen ik een jaar of 12 was zijn ze gescheiden. Mijn zus en ik zijn bij mijn moeder gebleven. En zo af en toe zie ik mijn vader wel, maar niet heel vaak. Het is wel jammer, maar het is ook wel lastig om af te spreken met hem. Hij heeft nu gewoon zijn eigen leven en ik heb het druk genoeg met het mijn leven. Ik zet mijn drinken op tafel en laat me dan vallen op mijn favoriete stoel. De televisie staat op het nieuws, en laat weer alle ellende van over de hele wereld zien. Al etent kijk ik naar al het leed en wreedheid op de wereld. Ik begrijp niet dat mensen hiernaar kunnen kijken en het als normaal beschouwen. Tientallen mensen gemarteld en vermoord door een terreurgroep. Mensen onderdrukt door communistische dictators en dan nog al het natuurgeweld wat een heel land in rep en roer kan brengen. Snel pak in de afstandsbediening en zap naar een willekeurige zender. Verbouwing van een huis. Stukken beter, en veel minder gewelddadig. Hoewel die muur ook geen prettig leven staat te wachten.

Als mijn bord leeg is, pak ik mijn drinken. ‘Wat ga je vanavond doen?’ vraagt mijn moeder. ‘Ik blijf vanavond lekker thuis, misschien dat ik mijn kamer een beetje ga opruimen’ zeg ik met de nadruk op misschien. ‘Dat is wel een goed idee, het is een zwijnenstal daar’ merkt mijn moeder op. Hmm tijd om naar mijn kamer te gaan, wat een hekel heb eraan als ze zich bemoeit met mijn kamer. Ik neem mijn lege bord en glas mee en zet het op het aanrecht. Als ik mijn kamerdeur open doe, glipt Moortje mijn kamer binnen. Ik besluit dat ze me vandaag wel even gezelschap mag houden. Moortje is onze kat. We hebben haar twee jaar geleden uit het asiel gehaald, en ze is werkelijk de liefste kat die er bestaat. Ik snap echt niet waarom iemand haar niet wilde hebben. Moortje springt op mijn bed, en ik besluit dat het geen kwaad kan om even bij haar te liggen. Moortje begint meteen te spinnen als ik haar koppie aai. Zodra ik stop, geeft ze me eerst kopjes tegen mijn hand, en als blijkt dat dat niet voldoende is om mij weer verder te doen aaien, duwt ze net zo lang met haar koppie tegen mijn hand, dat ze haar koppie eronder krijgt. Afwezig ga ik weer verder met aaien.

Ik kijk mijn kamer rond en zie overal kleren rondslingeren. Op mijn bureau, over de bureaustoel, op de grond en aan de kast. Ook zie ik lege zakken chips liggen, wat glazen waar drinken in heeft gezeten, en nog een leeg bord. En dan nog al mijn schoolspullen. Mijn moeder heeft gelijk. Een zwijnenstal is nog netter. Met een zucht hijs ik mezelf overeind. Beginnend bij de afwas, want dat gaat mijn moeder zo meteen nog doen. Daarna zoek ik schone kleren uit, en berg ze weer netjes op in de kast, en de vieze kleding gaat de wasmand in. Mijn Schoolboeken mik ik op de boekenplank en gooi de losliggende pennen in mijn etui. Als alles van de grond af is pak ik de stofzuiger. Moortje ziet haar kans en vliegt nog snel mijn kamer uit voor het ding aangaat. Als alles weer schoon is kijk ik op de klok. 21.00. Ik heb geen zin meer om weg te gaan, maar bedenk me dat ik best José nog even kan bellen om te vragen hoe het gaat.

Als ik haar nummer draai gaat de telefoon gelukkig wel over, ze heeft hem dus weer aangezet. Nadat de telefoon twee keer is over gegaan neemt José op. ‘met José’. ‘Hey Jose, je spreekt met Marieke. Je klinkt al heel wat vrolijker dan vanmiddag, alles goed?’ vraag ik. ‘Ja, gaat wel beter nu, waarvoor bel je?’ José klonk giechelig, lacherig zelfs, alsof ze net een goede grap heeft gehoord. Dan hoor ik haar wegdraaien van de telefoon en zeggen ‘Nou niet doen!’ en weer hard lachen. ‘Oh ik dacht ik vraag even hoe het gaat, maar zo te horen heb je bezoek’. Weer hoor ik gestommel en gemompel op de achtergrond bij José. Een mannenstem, dat is wel duidelijk. Ergens klinkt de stem ook wel bekend, maar het is te ver weg om het duidelijk te kunnen horen. ‘Ja ik heb inderdaad bezoek, maar ik zie jou morgen toch? Dan praten we morgen wel even bij! Doei’ zegt ze en dan hangt ze ook meteen op. Ik ben met stomheid geslagen.

Vanmiddag was ze nog in tranen, en nu kan ze geen normaal gesprek voeren omdat ze zo vrolijk is? En wie was er op bezoek? Vincent? Misschien hebben ze het wel goed gemaakt. Mijn gedachten gaan alle kanten op maar vooral naar degene die bij José is. Een man, dat is wel duidelijk, de stem was te zwaar om vrouwelijk te zijn. De stem was niet onbekend voor mij, maar hoe lang ik ook tob, ik kan mijn vinger er niet opleggen.

Chris schreef:

Leuk stuk. Er gebeurt niet zo heel veel, maar dat is wel goed voor de spanningsopbouw Beter d/t-werk ook

Citaat:

Ugh wat is het toch vreselijk frustrerend om maar niet te kunnen bedenken wie er nu bij José is. Wie haar wel aan het lachen krijgt terwijl dat mij vanmiddag niet is gelukt. Het kan eigenlijk niemand anders zijn dan Vincent. Maar ergens weet ik gewoon dat het niet zijn stem is die ik hoorde. Ik zucht, de wekker geeft aan dat het al half drie ’s nachts is. Dit houdt me nu dus al de halve nacht wakker. Ik probeer aan iets anders te denken. De vakantie die voor me ligt, het weer wat nu eindelijk beter wordt. En natuurlijk aan Martin. Het denken aan Martin doet me nu meer pijn dan goed. Het idee dat ik hem de komende dagen nog niet zal zien maakt me zelfs misselijk. Ik wou dat ik zijn telefoonnummer had, dan had ik hem op z’n minst nog even kunnen sms’en. Maarja, wat stuur je naar iemand waarvan je eigenlijk niet weet hoe je ervoor staat. Ik weet niet eens zijn gedachten. Ik ga er min of meer vanuit dat hij me wel leuk vind. Maar hij heeft het nooit met zoveel woorden gezegd. Maar ik heb dat ook nog niet tegen hem gezegd. Misschien twijfelt hij ook wel over wat ik voor hem voel? Nee dat kan niet. Toen ik op het feest uit mijn slof schoot heb ik hem gezegd dat ik dacht dat hij hetzelfde voor mij voelde als ik voor hem. Nu kan het zo zijn dat zijn geheugen niet zo goed is. Maar ook dat lijkt me sterk. Ik zou willen dat ik wat meer van hem wist. Dat we misschien een keertje met zijn tweeën konden zijn. Ik rol op mijn rug, en trek de dekens nog wat verder omhoog. Als ik terug denk aan het feest word ik weer helemaal warm van binnen, mijn hart gaat sneller kloppen als ik denk aan die ene intense zoen. Wat zou er gebeuren als we helemaal alleen zijn? Zou ik die stap nu al durven maken? Terwijl ik Martin nog helemaal niet goed ken. Ik weet het antwoord wel. Ik zou alles doen zolang het maar met hem is.

Als ik wakker wordt schijnt de zon al fel, en natuurlijk precies recht in mijn gezicht. Ik knipper even, maar het zonlicht is te fel. Ik draai nog even op mijn zij, maar er valt niet te ontkomen aan de zon. Blijkbaar ben ik gisteren helemaal vergeten mijn gordijnen dicht te doen. Na een paar minuten vechten met mijn oogleden, krijg ik ze dan toch open. Als ik rechtop ga zitten geniet ik even kort van de heerlijk opgeruimde kamer, maar ik schrik als ik zie dat het al twaalf uur is. Paniekerig zoek ik naar mijn telefoon om te zien of José al gebeld heeft. Maar op het display is niets te zien. Geen gemiste oproep of een berichtje. Dan zal ze vast nog bij Vincent zijn. Ik sta op en wankel naar mijn kledingkast. Een spijkerbroek en een T-shirt zullen voor vandaag wel goed zijn. Ik stap nog even onder de douche, maar ik heb geen zin om lang te blijven staan. Na nog geen 10 minuten ben ik er alweer uit en aangekleed. Nog steeds niets gehoord van José. Dan heb ik ook nog wel even tijd om een boterham te smeren. In de keuken pak ik de pot pindakaas en smeer een broodje, die ik daar ook gelijk op eet. Inmiddels is het net half één en ik twijfel wat ik zal doen. Ik kan José zelf even bellen om te vragen of ik al haar kant op kan komen, of ik ga even naar het centrum. Ik vind dat ik haar niet zou moeten storen, dus ik ga maar naar het centrum. Eenmaal op de scooter bedenk ik me dat het beter is om alvast richting José te rijden en dan bij hun even het centrum in te duiken.

Aan het begin van de winkelstraat zet ik mijn brommer op slot. De eerste paar winkels zijn niet zo leuk, maar niet veel verder zit een leuke winkel die uitverkoop heeft. Altijd even leuk om te snuffelen. Al snel kom ik erachter dat het vast al wat langer uitverkoop is, want er hangen alleen nog hele grote maten, en hele kleine maten aan het rek. Even twijfel ik of ik me gewoon zou omdraaien en naar een volgende winkel te gaan, of dat ik ook nog even kijk bij de nieuwe collectie. Ach, een beetje kijken kan geen kwaad, denk ik dan. Na wat kledingstukken opzij te hebben geschoven valt mijn oog op een hele gave broek. Een donkerblauwe, met een rechte pijp en de achterzakken zijn heel laag geplaatst. Als ik de broek in mijn maat zoek, valt mijn oog op het prijskaartje. Oef… 100 euro. Ik bekijk de broek nog eens goed. ‘Kan ik u helpen?’ hoor ik dan opeens. Ik schrik op uit mijn overpeinzing. ‘Hmm, ik twijfel even of ik deze broek ga passen’ antwoord ik dan. ‘Dat is ook wel een hele leuke broek’ zegt de verkoopster met een knipoog. Oké, nu begin ik me wat ongemakkelijk te voelen. Ik houd niet zo van die verkooppraatjes, maar als ze er tegenwoordig al bij gaan knipogen gaat me dat toch echt wat te ver. ‘Ik denk dat de broek je erg goed zou staan’, dringt de verkoopster nog wat aan. ‘Passen kan geen kwaad’ zeg ik meer tegen mezelf dan tegen haar. ‘Vind ik ook’ zegt de verkoopster, alsof ik het zojuist tegen haar had. Eenmaal in de paskamer wissel ik snel van broek en de nieuwe broek zit heerlijk! Als ik de paskamer uit loop staat de verkoopster meteen weer naast me. Met een goedkeurend knikje zegt ze ‘wat ik al dacht, deze staat je echt fantastisch’. Dit keer ben ik niet geïrriteerd door haar antwoord, want ze heeft gelijk. De broek is niet alleen geweldig, maar hij stáát me ook goed. Nog een keer kijk ik naar het prijskaartje, en trek daarbij blijkbaar een sip gezicht. ‘Is er iets mis?’ vraagt de verkoopster. ‘Nouja, ik denk dat mijn portemonnee deze broek niet zo leuk vind als ik’ zeg ik vertwijfeld.

Nog steeds twijfel ik, deze broek kopen betekent de rest van de maand geen leuke dingen meer. Maar deze broek laten hangen is ook niet echt een optie. Ik zie de verkoopster even om zich heen kijken. Waarschijnlijk weet ze zich geen raad met een puber die haar financiën drie keer over moet lopen voor ze een beslissing kan maken. Ik loop terug de paskamer in, en trek de broek langzaam uit. Op het moment dat ik mijn schoenen weer aantrek besluit ik dat ik hem toch meeneem. Dan maar geen leuke uitstapjes of andere kleding meer deze maand. Bij de kassa, pak ik mijn pinpas, en betaal de broek. ‘Hopelijk heb je er veel plezier van’ zegt de verkoopster. ‘Dat hoop ik ook’ antwoord ik met een klein lachje op mijn gezicht.

Eenmaal buiten adem ik even diep in, en ben blij dat ik de broek toch heb meegenomen. Ik loop weer verder de winkelstraat in. Ik gluur wel even naar de etalages, maar ik weet dat het beter is als ik nergens meer naar binnen loop. Als ik wil kijken hoe laat het is, pak ik mijn mobiele telefoon, en tevens klok, en zie dat ik twee gemiste oproepen heb. De één is van José en de anders is 3 minuten later van Vincent. ‘Ojee’ mompel ik. José is mijn beste vriendin en verkrijgt daarmee voorrang boven Vincent. Ik bel haar op, maar er wordt niet opgenomen. Als ik bij mijn scooter aankom, heb ik haar al drie keer geprobeerd te bellen, maar zonder succes. Dan kan ik het beste maar gewoon langsrijden, denk ik. José woont 5 minuutjes van het centrum af. Als ik aankom staat haar fiets voor de deur, ik neem aan dat ze gewoon thuis is. Ik bel aan en José doet breed lachend open. ‘Wow, moet je jou zien lachen!’ zeg ik, nu zelf ook met een grote glimlach. ‘Haha ja, ik ben net terug van Vincent! En jij bent mooi op tijd hier, ik had je nog gebeld, maar je nam niet op’. ‘Sorry ik was even aan het winkelen, dus ik denk dat ik net in het pashokje stond’ is mijn excuus. ‘Maakt niet uit, kom binnen’ zegt ze. Ik loop het huis binnen en hoor in de woonkamer wat geroezemoes. ‘We gaan naar mijn slaapkamer’ zegt ze, ‘Mijn ouders hebben bezoek’.

Ik loop de trap op die ik al zo vaak omhoog ben gelopen. Op sommige plaatsen komen er al kale plekken op de trap, zo vaak wordt de trap gebruikt. Dat is natuurlijk niet geheel verwonderlijk. José heeft namelijk nog 2 broers en ook haar ouders slapen op de bovenverdieping. Als ik de kamer van José in loopt voelt dat heel vertrouwd. Het is een beetje mijn tweede kamer, zo vaak heb ik deze kamer al gezien. Nog voor ik zit begint José heel enthousiast te praten. ‘Het zit weer helemaal goed tussen Vincent en mij! We hebben zo fijn gepraat vanmorgen. We zitten weer helemaal op één lijn!’. ‘Euhm, ik wil geen spelbreekster zijn, maar zei je gisteren niet zo iets als uitmaken?’ vraag ik voorzichtig. ‘Ja, maar dat is nu helemaal niet nodig, alles is helemaal, uitgepraat!’ zegt José nog steeds enthousiast. Als we zo doorblijven gaan, krijg ik zéker weten hoofdpijn dus ik vraag haar meteen om vanaf het begin af aan te vertellen. José knikt en begint ‘gisterenmiddag, nadat jij wegging, heb ik lang nagedacht. Ik vind Vincent wel echt leuk. Vooral ook omdat hij mij zo leuk vind. Hij zal altijd zijn uiterste best doen om mij gelukkig te maken. Alleen van de week ging het even mis. Ik was er gewoon nog niet klaar voor om al met hem naar bed te gaan. Ik dacht van wel, omdat ik me altijd zo fijn voel bij hem, maar uiteindelijk viel het allemaal toch wat tegen. Toen jij zei dat ik eerlijk moest zijn, besloot ik dat dat inderdaad het beste zou zijn. Dus toen ik hem vanmorgen zag, heb ik het er meteen uit gegooid. Gezegd dat ik hem leuk vind, maar dat we voorlopig echt wat rustiger aan moeten doen. Hij begreep het, natuurlijk, zoals hij altijd alles begrijpt, en hij voelde zich meteen ook naar, dat we het hebben doorgezet. En zo zijn we gaan praten en we hebben besloten dat we gewoon even een stapje terug doen’ eindigt José haar verhaal met een lach. ‘Wow, wat fijn zeg! Ik ben echt blij dat jullie bij elkaar blijven’ zeg ik oprecht. Ik meen het ook, maar voor meer dan dat zij weet.

‘Maar was Vincent hier dan ook gisterenavond, toen ik belde, bedoel ik?’ Ik zie het gezicht van José veranderen. Haar grote lach verdwijnt en maakt plaats voor een kleine glimlach, die te geforceerd lijkt. Ze klemt haar kaken even op elkaar en zegt dan tot mijn verbazing ‘ja’. Erg overtuigend klonk het niet, en blijkbaar ziet ze in mijn ogen dat dit antwoord niet voldoende is. ‘Oké, nee het was niet Vincent’ zucht ze, en ik zie dat ze langzaamaan rood wordt. Er volgt een korte stilte, waarna ze verder gaat ‘het is beter als ik niet vertel wie hier was. Er is niets gebeurd, maar ik denk dat ik Vincent toch zou kwetsen als hij weet dat hier een andere jongen is geweest. En het gaat juist nu weer goed’. Daar denk ik even over na, en ondanks dat ik heel nieuwsgierig ben, en het me enorm frustreert dat ze mij niet wil vertellen wie het is, vind ik ook dat ik haar keuze moet respecteren. ‘Ik begrijp het’ knik ik. ‘Maar je kan mij toch wel vertellen wie het was?’. Ik zie de twijfel in haar ogen. ‘Nee’ zegt ze uiteindelijk. ‘De kans is te groot dat het op welke manier dan ook, tóch bij Vincent terecht komt.

Citaat:

Als ik bij José weg rij, zwaai ik nog even kort. Dan bedenk ik me dat ook Vincent mij had gebeld. Ik pak mijn mobiel en zie dat het 20.00 is. Dan kan ik hem nog wel even bellen. Ik zet mijn scooter aan de kant en zoek snel zijn naam in de contactenlijst. De telefoon gaat over en wordt meteen opgenomen ‘met Vincent’. ‘Hey Vin, met Marieke! Ik zag dat jij had gebeld’. ‘Ja, zeg, ben jij toevallig in de buurt?’ vraagt hij. ‘Ja hoor, ben om de hoek, geef me tien minuutjes’ zeg ik. ‘Tot zo dan’ antwoordt hij voordat hij de verbinding verbreekt. Ik berg mijn telefoon weer op en ik voel een schok van positieve energie door mijn lichaam gaan. Ik vind het leuk dat Vincent mij zo af en toe ook zelf belt en mij uitnodigt. Al is het wel raar dat ik daar nu heen ga zonder José, het voelt zelfs een beetje als verraad. Ik schud die gedachte van mij af en besluit maar af te wachten wat Vincent te zeggen heeft.

Als ik aankom staan er geen andere fietsen voor de deur. Ik voel me een beetje teleurgesteld, want ik had gehoopt dat Martin er zou zijn. Maar ik bedenk me dat ik me juist had voorgenomen een goede vriendin te zijn deze vakantie. Of nouja, in ieder geval een goede vriendin voor José, maar als Vincent ook een luisterend oor kon gebruiken, dan zou ik dat bieden. Ik bel aan en moet even wachten voor ik een silhouet achter de deur zie verschijnen. Vincent doet open en glimlacht. Ik glimlach terug en zwaai wat onhandig. ‘Kom binnen’ zegt Vincent die zich omdraait en naar de woonkamer loopt. Ik stap naar binnen en sluit de deur. Bij de kapstok trek ik snel mijn jas uit en hang hem aan een lege haak. Naast de kapstok staat een grote spiegel, één blik in de spiegel vertelt me dat ik er moe uit zie, maar niet slecht. Mijn haar zit een beetje warrig door de wind op de scooter, dus ik bind er snel een elastiekje omheen. Dan loop ik door naar de inmiddels bekende woonkamer. Vincent staat wat onwennig naast de bank, en kijkt naar mijn gezicht. Het is net alsof hij aan het inschatten is wat, en ook hoe hij me iets gaat vertellen.

‘Wil je wat drinken’ vraagt hij dan. ‘Lekker, heb je cola?’ antwoord ik. Hij knikt even en loopt dan naar de keuken. Ik loop naar de dichtstbijzijnde bank en plof erop neer. Zodra ik zit voel ik me net zo moe als dat ik eruit zag in de spiegel. Ik geeuw even en zie dan dat er een glas cola voor me staat. ‘Ben je moe?’ vraagt Vincent. ‘Nogal, terwijl ik echt laat uit bed was vandaag. Maargoed, je hebt me ernstig nieuwsgierig gemaakt’ zeg ik op serieuze toon. Vincent knikt en begint ‘zoals je denk ik wel van José hebt begrepen hebben wij vanmorgen met elkaar gesproken over, euhm, ja over onze relatie. Maar ik zit ergens mee, en ik hoop dat jij me daarmee kan helpen’. Ik knik kort, en hij vervolgt zijn verhaal. ‘Ik heb het idee dat er iets is gebeurd. Tussen haar en een andere jongen’. Mijn gezicht kleurt, en ik vermijdt zijn blik in de hoop dat het hem niet opvalt. ‘Hoezo denk je dat?’ vraag ik. ‘We hadden gisteren zo’n openhartig gesprek, heel luchtig ook. Ik had echt het gevoel dat ik alles kon zeggen, dus ik neem aan dat zij dat ook voelde. Alleen vroeg ik haar of ze misschien gevoelens had voor een andere jongen, en toen reageerde ze erg overdreven. Ze schoot meteen in de verdediging en maakte beschuldigingen naar mij over hoe ik dat wel niet durfde te denken van haar. Ik heb haar gesust, en daarna heb ik het laten gaan. Nu hoopte ik dat ze jou wel iets verteld heeft. Ik word nog roder, en loop in mijn hoofd alle mogelijkheden door. Ik kan hem vertellen wat ik weet, maar ik heb José beloofd het niet te doen, bovendien was mijn voornemen om deze week echt even om onze vriendschap te laten draaien. Maarja, is dat wel het eerlijkste om te doen? Vincent zit zichzelf te kwellen, terwijl ik weet, in ieder geval als José de waarheid spreekt, dat er niets is gebeurd. Vincent ziet me twijfelen ‘als je haar beloofd hebt om niets te zeggen dan begrijp ik dat wel hoor’ zegt hij dan. Er valt even een stilte, en dan antwoord ik ‘ik weet zéker dat José nooit vreemd zal gaan, dan had ze de relatie wel beëindigd’. En ik knik daarbij om mijn woorden kracht bij te zetten. Het is toch wel waar. Zover ik José ken, en ik ken haar echt al heel wat jaren, zou vreemdgaan niet bij haar passen, en plus dat ze me verteld heeft dat er niets is gebeurd. Toch kijkt Vincent nog bezorgd. Het ziet er zo sneu uit, het is een boom van een kerel om te zien, en hier zit hij dan, hopend dat ik hem meer kan vertellen dan wat hij zelf uit José heeft gekregen. ‘Luister Vin, je bent een leuke jongen, je bent superlief voor haar en ik weet dat ze om je geeft. Wij vrouwen hebben soms gewoon even tijd voor onszelf nodig, dat ligt niet aan jou’. Hoopvol kijk ik naar zijn gezicht, dit moet toch wel een beetje een boost voor zijn ego zijn? Er verschijnt een frons op zijn gezicht, en kort daarna een glimlach. ‘Je zal wel gelijk hebben. Ze is mijn allereerste vriendin, dus ik ben gewoon wat onzeker’. ‘Komt goed, je wordt er met de dag beter in. Dat vrouwengebeuren bedoel ik’. Hij lacht, en ik sta op. ‘Even naar de wc, als je het niet erg vind’. ‘Natuurlijk, ga je gang, wil je nog wat drinken?’ vraagt hij. ‘Ja is goed’.

Als ik de gang in loop gaat de bel van de voordeur en ik hoor Vincent vanuit de keuken ‘wil jij de deur open doen?’ 'Is goed’ roep ik terug. Als ik de deur open doe slaat mijn hart een keer over. Lang bruin haar, wat nog zachtjes beweegt in de wind, de mooiste ogen die ik ooit heb gezien, en perfecte lippen. ‘Hey’ mompel ik zacht, verlegen. ‘Hey’ zegt Martin terug. Hij stapt naar voren, neemt mijn gezicht in zijn handen, en zoent me dan hevig, sterk. Hij weet wat hij wil en gaat er gewoon voor. Toch voelt het niet vervelend, als ik een beetje van de schrik ben bekomen zoen ik hem terug. Ik sla mijn armen om zijn middel en druk mijn hele lichaam tegen hem aan. Ik snap niet dat we niet letterlijk vlam vatten. Martin trekt zijn gezicht langzaam terug, maar ik wil meer. Mijn hand beweegt naar zijn nek, en ik trek me nog een keer naar me toe. Wederom bepaald hij wat er gebeurd. Hij kust me zachtjes, meerdere keren op mijn mond. Daarna stapt hij terug, lacht een fantastische duizelingwekkende lach en zegt dan nog een keer ‘hey’. Ik merk op dat er geen geluid uit mijn keel komt en mijn benen voelen niet geheel betrouwbaar aan. Martin pakt me bij mijn schouders beet, en draait me langzaam om. Hij laat me los en loopt dan langs me heen, nog steeds met die geweldige lach op zijn gezicht. Als ik voel dat het gevoel in mijn benen weer terug komt, werp ik een blik in de spiegel waar ik eerder deze avond ook al voor stond. Ik baal van mijn kleding, en natuurlijk van mijn lijf, maar ik had er wel slechter uit kunnen zien.

In de woonkamer zit Martin al op de bank en zonder na te denken loop ik zijn kant op en ga naast hem zitten. Hij zit in gesprek met Vincent, maar slaat een arm om mij heen. Het hele gesprek gaat langs me heen en ik geniet alleen en puur van zijn arm om me heen en de warmte die van zijn lichaam af komt. Ik ruik nog een lichte rokerslucht, maar dat wordt gedomineerd door een sterkere mannelijke lucht. Een parfum of deodorant. Mijn gedachten worden verstoord als ik zijn warme adem in mijn nek voel, daarna voel ik zijn lippen die zachtjes een kus plaatsen in mijn nek. Geschrokken en verstrooid vliegen mijn ogen de kamer door, maar Vincent is nergens te zien. Martin merkt mijn reactie op en lacht kort. ‘Hij moest wat opzoeken en een verslag afmaken, dus hij zit even op zijn kamer’ zegt hij. Ik voel zijn adem langs mijn wang, weer terug afzakken naar mijn nek. Ik sluit mijn ogen en geniet van zijn aanraking. Een hand glijdt aan de andere kant zachtjes, strelend, langs mijn nek naar mijn sleutelbeen. Mijn adem versneld, en ik merk dat ik zachtjes hijg. Duidelijk aangemoedigd daardoor, voel ik nu dat zijn andere hand langs mijn zij omhoog gaat en daarna weer zachtjes naar beneden. Zijn lippen gaan langs mijn kaak naar mijn mond. Zachtjes pakt hij met zijn tanden mijn onderlip. En dan heb ik het niet meer, wat maakt het ook uit dat Vincent in een andere kamer zit? Ik sta op, en ga bovenop hem zitten, en buig naar hem toe. In plaats van hem te zoenen zoals hij had verwacht, laat ik het puntje van mijn tong langs zijn kaak naar zijn oor glijden, daar bijt ik even zachtjes in zijn oorlelletje. Ik hoor hem zachtjes kreunen van goedkeuring, dan draait hij zijn hoofd zodat onze lippen weer dicht bij elkaar zijn, zijn ogen staan vurig en op dat moment weet ik gewoon dat het goed zit tussen ons. Hij zoent me zo innig, zo heftig dat ik over mijn hele lichaam zachtjes begin te trillen. Dan hoor ik een kuch achter ons ‘Get a room!’ lacht Vincent. In minder dan een seconde ben ik vuurrood en sta ik snel op. Martin lijkt helemaal niet on gemakkelijk, maar ik zie dat hij wel even gaat verzitten en zijn handen in zijn schoot laat vallen. Ik glimlach voldaan, hij windt niet alleen mij op, maar ik hem ook.