Bokt.nl

Citaat:

Kay zat thuis op de bank tv te kijken. ineens ging de bel. Kay deed open en zag de moeder van Shannon staan. Dit wilde ik jou geven, we wilden het zelf niet lezen en houden. Ze overhandigde Kay een goudkleurig boekje en liep weg. Hij keek in het boekje en zag dat het een dagboek was. de laatste drie dagen dat ze erin had geschreven las hij extra goed.

14 oktober.
Lief dagboek. Gelukkig steunen Stefanie, Anissa en Kay mij nog.
Ik zie het echt niet meer zitten. Ik ben gewoon een dik moddervet varken.
Het is een wonder dat Kay me nog wil....
　
15 oktober.
Ik ben eindelijk weer op de 28! Misschien lukt het me toch wel...
Nu wil ik ook de 25 halen...
Ik hoop dat het lukt.....
　
16 oktober.
Ik weeg nu 27.8. dus weer 200 gram afgevallen...
Ik kom steeds dichterbij de 25...

where are you now
when I need you the most
why don't you take my hand
I wanna be close

take my hand and walk with me
yeah,
where are you now
when nothing going right
where are you now
I can't see the light
where are you now
now that I'm half grown
why are we far apart
I feel all alone

where are you now
when nothing's going right
where are you now
I can't see the light

Kay sloeg het boekje dicht. Had hij niks kunnen doen? Hij had eerder moeten ingrijpen. Dan was Shannon nu niet dood geweest. Het is zijn schuld dat ze dood was. Is dat ook vermoorden?
Kay werd boos op zichzelf. Ik had iets moeten doen, denkt hij. Een schuldgevoel bekruipt hem. Nu is Shannon dood door mij…
Stefanie en Anissa liepen naar de stallen. Ze zagen alle paarden staan. Ook Sjors. Er kwamen zo weer veel herinneringen naar boven, de slechte, maar ook de goede. Hoe ze samen altijd paardreden, en alles deden. Tranen stroomden over hun wangen. Geen tranen van verdriet. Tranen van geluk omdat ze al die jaren zo´n lieve vriendin hadden. Helaas slecht afgelopen, maar toch waren die tijden mooi. Daar denk je nooit over na. Je hebt leuke tijden. Dan verwacht je niet zomaar dat je vriendin ineens kan doodgaan. Je weet nooit wat er achter een mens schuilt. Een mens kan zich zo verbergen. Kay, Anissa en Stefanie hebben nooit doorgehad dat Shannon hier mee bezig was.
Stefanie en Anissa pakten hun paarden en zadelden op. Toen ze bijna klaar waren kwam Kay er ook aan. ‘Kay, ga je mee buiten rijden?’ vroeg Stefanie. ‘We wilden extra lang gaan rijden!’ ‘Is goed!’ riep hij. ‘Zal ik Sjors nemen?’ vroeg hij twijfelend. ‘Ja, tuurlijk!’ vonden de meiden. Dat had Shannon het liefst gewild, dat wisten ze alle drie.
Eenmaal op het paard, was het een lange tijd stil. Ze dachten allemaal aan het zelfde. Was Shannon maar mee.

Toen ze een halfuur hadden gereden kwamen ze langs een plek, Kays hart begon te bonken. De plek… De plek waar hij met Shannon verkering kreeg. Zullen we hier even uitrusten? Vroeg Anissa die voorop reed. Ja is goed, antwoordde Stefanie en Kay was stil. Toen ze op de zachte grond zaten stootte Stefanie Anissa iets aan. Ze keek naar Kay en Anissa snapte wat ze bedoelde. De tranen liepen over de wangen van Kay. Stefanie ging naast hem zitten en sloeg een arm om hem heen. Zo zaten ze er een poosje met zijn drieën. Gaat het? Vroeg Anissa zacht. Ja, en hij veegde snel de tranen van zijn wangen met zijn mouw. Ze stegen snel weer op en reden terug naar de manege. Toen ze de paarden goed hadden verzorgt gingen ze nog even naar de kantine. Toen ze even zaten kregen ze wat te drinken, en even later kwam Linda naar ze toe. Hee! Ik had even een vraag aan jullie. Oke, zei Kay. Nou, jullie hebben de laatste tijd zo veel meegemaakt enzo, dus was mijn vraag of jullie misschien mee wilde met de tweeweekse trektocht? Kay, Anissa en Stefanie keken elkaar aan, vet! Ja tuurlijk! Zeiden ze bijna tegelijk. Wie gaan er nog meer mee dan? Niet veel, de meeste vinden het te lang. Dus ik denk dat het ons vieren word. Wanneer is het dan? Dan bellen we gelijk onze ouders. Wat dachten jullie van de eerste twee weken van de zomervakantie? Ja goed! Ze belde allemaal, Stefanie en Anissa mochten, maar Kay zijn ouders deden wat moeilijker. Kay overlegde wat en gaf Linda zijn mobiel. Ze liep even weg en kwam na een tijdje terug. Ik heb het geregeld Kay, jij mag ook mee! Kom maar even kijken naar de route! Wow dat is lang! Riep Anissa verbaasd. Wat wil je dan in 2 weken, Lachte Linda. Elke dag rusten we uit en een manege of een stal, waar goed voor de paarden word gezorgd. We krijgen daar elke dag wat voer mee voor de hele dag voor de paarden en eten voor ons zelf. Ongeveer om de dag is er ook een wasmachine dus je hoeft je niet helemaal vol te pakken. Zadeltassen zijn wel handig, en zorg datje je tuig van te voren goed hebt onderhouden dat het 2 weken mee kan. Wat ook wel handig is, is dat je een extra dekje meeneemt. Dan heeft je paard in ieder geval als die erg heeft gezweet een lekker fris dekje. Extra beugelriemen enzo, dat neem ik mee. In ieder geval 2 rijbroeken meenemen, T-shirts maar ook wat truien voor als het koud is. Dunne en dikke sokken, een kussensloop en een slaapzak! Dat heb je sowieso nodig. Extra dingen mag altijd.
Een paar dagen van te voren gingen ze nog even naar de ruiterwinkel. Ze kochten allemaal een nieuwe rijbroek en zadeltassen.
De dag dat ze vertrokken was het mooi weer. Hun zadeltassen zaten propvol en ze hadden een rugtas bij zich. Linda reed voorop met de kaart, daarachter reed Anissa, Toen Stefanie met ook een kaart en Kay sloot de rij. De eerste avond kwamen ze om 5 uur aan. Toen ze de paarden goed hadden verzorgt, gingen ze eten en ze sliepen al vroeg.
De eerste week ging voorbij. Alles was goed gegaan. Tot onder het rijden de mobiel van Linda af ging. Ze praatte wat, en keek toen geschrokken. Toen ze even later ophing, keek ze treurig naar Stefanie, Anissa en Kay. Jongens, ik heb naar nieuws. Sjors voelde zich niet helemaal lekker, en bleef vannacht op stal, de rest stond nog buiten. De stal is in brand gevlogen en Sjors… Nee, riep Kay. Issie, is hij dood…? Linda keek bedroeft. Nee, maar hij heeft 10% kans om te overleven… Hij heeft teveel rook in zijn longen gekregen… En als het goed komt, zal hij nooit meer intensief kunnen rijden… Ze hadden net zo’n leuke tocht gehad, en dat moest dan zo eindigen… Toen ze ’s avonds bij een manege waren aangekomen had niemand meer zin in de rit, dus belde ze de manege of iemand met een trailer ze op konden halen. Zo reden ze de volgende ochtend na het ontbijt weer naar huis…
Sjors was er echt slecht aan toe, hij ademde zwaar.
Toen ze de volgende dag op de manege kwamen voelde ze al dat iets niet klopte. Toen ze de stal in kwamen zagen ze allemaal… Sjors was weg….

mecc_myrthe schreef:

boh echt mooi moest alles af lezen vondt het zo mooi en spannend het raakte wel echt maar een vraagje :
heb jij contact met geesten of hoe weet je zo iets zo mooi over te brengen en van anorexia dat heb je toch niet zelf of een vriendin en je hebt het toch niet zelf met een vriendin mee gemaakt pb me anders of laat me aub iets weten vindt het echt mooi geschreven heel knap en die fouten komen er nog wel uit

Citaat:

Ze zagen het allemaal even niet meer zitten, Shannon is weg, Sjors is weg. En nu? Kay zijn hart was gebroken. Zo voelde het tenminste. Hij lag in zijn bed, meer deed hij niet. Nouja, huilen en slapen. Zijn ouders waren radeloos. Hij had het wel heel moeilijk. Eerst Shannon kwijt, nu Sjors al…
Na een week kwam Kay toch uit bed. Zijn ouders hadden de avond ervoor vreselijk nieuws gehoord. Kay zijn paard had gisteravond een koliekaanval gehad, en het kon niet goed komen… Hij moest worden ingeslapen… Kay zijn ouders wisten niet hoe ze het hem konden vertellen. Nu hij beneden was, konden ze het misschien beter meteen vertellen. Kay, we snappen dat je je nu echt heel naar voelt… Maar Kevin is gisteravond ingeslapen vanwege een koliekaanval… Kon het allemaal nog erger? Huilde Kay. Hij liep weer naar boven, hij voelde zich nog zieker dan hoe hij zich eerst voelde…
Kay was nu echt niet meer te troosten. Alles waar hij zo van hield is nu weg… Twee weke lag hij in bed, tot Stefanie en Anissa langs kwamen. Kay sliep, en ze gingen zachtjes op zijn bed zitten. Stefanie pakte zijn hand vast. Kay werd wakker, tot hij alles weer herinnerde. Hij begon weer te huilen… Kay, het klinkt hard, maar je moet nu echt ophouden. Begon Anissa. Ja, Shannon had dat zo ook niet gewild… Klopt, zei Kay. Sorry, ik stelde me eigenlijk best aan, zei hij nasnikkend. Hij ging rechtop zitten. Ik zie er vast niet uit, zei hij lachend door zijn tranen heen. Wille jullie beneden wachten? Dan ga ik even snel douchen…
Een kwartiertje later kwam Kay naar beneden in zijn paardrijbroek, net als Stefanie en Anissa. Ze fietste naar de manege. Kay zijn ogen straalde nog verdriet uit, maar dat liet hij niet merken. Eenmaal op de manege kwam Linda naar ze toe. Hee Kay! Wat fijn dat je er weer bent! Ja, knikte Kay. Je hebt ons nieuwe paard Sander nog niet gezien he? Vroeg Linda. Nee! Waar staat hij? Vroeg Kay nieuwsgierig. Hij verwachtte een leuk volbloed vosje, of iets wat er op lijkt, maar toen hij in de stal kwam zag hij Sander gelijk. Een reusachtig groot Belgisch trekpaard… Wow! Zo’n geweldig groot en mooi paard had hij eigenlijk nog nooit gezien… Nou, wil jij daarop Kay? Vroeg Linda. Ja supergraag! Nou, poets hem maar en zadel hem maar op! Kay liep met het reusachtige paard naar de poetsplaats. Uit de stal was hij nog mooier. Sander had lange manen, tot over zijn hals. Kay was bijna een uur bezig met het hele paard poetsen, de manen en staart ontklitten, hoeven uitkrabben enzo. Eenmaal opgezadeld en al, liepen ze naar de bak. Kay verwachtte dat hij sloom zou zijn, maar eenmaal op zijn rug draafde Sander al bijna weg.
Toen ze naar een halfuurtje draven in galop gingen vloog Sander bijna. Hij nam enorme sprongen. Toen Linda een hindernisje opzette mochten eerst Stefanie en Anissa. Toen hun ongeveer over de meter kwamen stopte ze, toen mocht Kay. De eerste keer vloog Sander dwars door de hindernis heen. De keer erna sprong Sander netjes, en zelfs Sander haalde de een meter. Toen ze hadden afgezadeld, en de paarden weer op stal hadden gezet liepen ze naar de kantine. Toen ze wat te drinken hadden, kwam Linda naar ze toe. Hé, Kay. Hoe vind je Sander? Echt superlief en leuk! Linda haalde een klein pakje achter haar rug te voorschijn. Kay pakte het uit, het was een naambordje, met in krulletters Sander er op geschreven. Leuk een naambordje! Bij het naambordje zit ook een paard Sander, zegt Linda. Wow! Krijg ik Sander?! Vet! Kay zijn ogen straalde eindelijk weer geluk uit.
Na 3 weken in de bak te hebben gereden gingen Kay, Anissa en Stefanie weer eens naar buiten. Het was 10 uur, dus ze hadden nog lekker lang tijd. Ze reden een eind, tot ze weer op het brede zandpad kwamen. Daar zette ze een gallopje in, wat eindigde in een rengalop. Wat kan Sander hard zeg! Kay zijn blonde haren waaide onder zijn cap uit. Al snel lagen Kay en Sander 3 paardenlengtes voor. Ze stormde over het zandpad, tot ineens vlak voor hun neus een boomstam opdook. Anissa en Stefanie konden nog remmen, maar Sander was niet te houden. Kay hoopte nog dat hij sprong, maar Sander zag hem te laat, hij struikelde over de boomstam, en Kay vloog met een salto over het hoofd van Sander, en Sander kwam met zijn volle paardenlijf op het been van Kay. Kay lag bewusteloos op de grond, en Sander bleef liggen. Stefanie en Anissa sprongen van hun paard af, en Stefanie drukte haar teugels in de handen van Anissa. Ze probeerde Sander overeind te helpen, maar het lukte hem niet. Stefanie zag in Sanders ogen dat hij pijn had. Hij rolde gelukkig wel iets aan de kant dat hij niet meer op Kay zijn been lag. Anissa was Linda al aan het bellen. Die kwam er zo snel mogelijk met de trailer aan. Toen ze er was zag ze hoe Kay er aan toe was, zijn enkel lag in een vreemde stand. Linda was met iemand van de manege gekomen, dus die reed Sander alvast terug met de trailer. Linda belde 112 voor Kay want hij kwam niet bij, dus zo na 10 minuten stond er een ambulance, die Kay meenamen, Linda zou met de paarden van Stefanie en Anissa teruggaan naar de manege, en Kay zijn ouders bellen. Dan konden Stefanie en Anissa met Kay mee.
Stefanie, Anissa en Kay zijn ouders zaten nu al een half uur buiten te wachten, tot de arts naar buiten kwam. Kay is bijgekomen, hij heeft alleen wat gekneusde ribben, een zware hersenschudding, en van zijn enkel word nu een foto gemaakt.
Zijn enkel was op 2 plaatsen gebroken, en Kay moest sowieso nog een halve week in het ziekenhuis blijven.
Bijna elke dag kwamen Stefanie en Anissa langs, tot de dag dat hij naar huis mocht. Gelukkig had Sander niks… Kay zijn ouders begrepen wel dat Sander er niks aan kon doen, en hij mocht blijven paardrijden, zolang hij maar nooit weer zonder bodyprotector opstapte.
Kay werd gek van om de hele tijd op de bank te hangen, en zijn ouders nog meer, want hij vroeg altijd weer wanneer hij weer naar Sander mocht.
Ga vandaag een berg beklimmen
en de top bereiken
met jou in m'n hart
waar ik jou wil houden
vast wil houden, ik ben bang dat ik straks zonder
veel te klein en veel te kil ben
en me niet kan vinden

Ik zal vandaag de storm bedwingen
en dan laten razen
tot ze stil is met jou bij mij
kan ik alles
wil ik alles en ik weet dat ik straks zonder
veel te klein en niks meer waard ben
en geen dag meer door kan

Shannon is nog steeds weg, Kay weet dat niemand er nu iets meer aan kan doen, al wilde hij heel graag dat Shannon terug kwam….

Verdwaald in een kil verleden
Met de pijn van het heden
Sinds jij bent verdwenen
Is de regen hier verschenen

Waar ben jij, waar ben jij
Deel van mijn leven
Je was zo lief en teder
Als ik de liefde met je deelde
Het is nu stil en eenzaam
Ik denk niet dat ik dit aankan

Waar ben jij, ooh waar ben jij
Ik heb nog zoveel te geven

Onze dromen zijn voorbij, het is over
Slechts een herinnering
Dit komt nooit meer goed
Ik moet jou vergeten
En weer verder leven
Maar leven zonder jou
Dat doet pijn

Al ik de tijd terug kon draaien, dan had ik Shannon gered, ik wilde niet dat ze dood ging, maar dat wilde vast niemand…