Bokt.nl

Yannicke schreef:

Ik snap dat het vervelend is Janine, maar ergens moet je haar ook wel een beetje gelijk geven. Je laatste stuk dateert van juli, dat is bijna een jaar geleden! Tuurlijk is het voor jou vervelend om te horen, maar voor de lezers is het ook niet leuk dat ze blijven wachten voor niets, omdat jij steeds aangeeft dat je er wel nog mee bezig bent of gaat zijn. Ik vind dat jouw reactie wel ietsje minder mag. Ben blij dat er zoveel mensen zijn die je verhaal (willen) lezen en dat ze balen dat er steeds niks nieuws komt. Dat lijkt me niet meer dan logisch als het een goed verhaal is, want dat geven je lezers in feite aan, ze willen meer van je lezen omdat het ze aanspreekt. Voel je niet zo aangevallen, nergens voor nodig.

Ik hoop dat je binnekort de rust en de tijd vind om verder te schrijven in elk geval!

xXLiekeXx schreef:

Ik val je niet aan.
Voordat je in de verdediging schiet.
Enkel een tip.

Ik weet van mijzelf dat ik ook niet goed ben in 't regelmatig posten van nieuwe delen.
Daarom heb ik voor mijn nieuwe verhaal al een heel eind geschreven vooraf. 15.000 woorden > genoeg voor 10 posts. Daarna poste ik elk weekend een nieuw stuk. Hiermee creëerde ik tijd om een nieuw stuk te bedenken en uit te werken.

Citaat:

Hoofdstuk 17

Breathe in, breathe out, it’s a moment in your life
Breathe in, breathe out, it’s a wonderful night
Breathe in, breathe out, hundred million times

Het verloren dagboek lag Roos als een blok beton op de maag. Ze had geen zin om iets te eten, ze wilde alleen de zoete verlossing van ranja of frisdrank. Niemand mocht er achter komen wat ze te verbergen had, of zou dat de oplossing van haar probleem niet zijn?
Ze wilde er niet aan denken wat het allemaal te weeg zou brengen als ze het zou vertellen. Ze dacht ook dat haar klasgenoten nog te jong zouden zijn om het allemaal te begrijpen, niet dat ze zelf zo oud en volwassen was, absoluut niet, maar ze hadden toch niet meegemaakt wat zij zelf mee had gemaakt.

“Waarom ben je zo stil Roos?”
Het blijft stil aan de andere kant van de tafel, Roos staart naar het raam zonder iets te zien.
“Roos?”
“Huh? Wat? Zei je wat?”
“Ja, waarom je zo stil bent?”
“Oh, ja, kweenie, heb vandaag niet zoveel te vertellen.”
“Hoe was het op school?”
“Ja, ging z’n gangetje.”
“Waarom heb je nog niets gegeten?”
“Ik heb geen honger.”
“Dus er is wel iets aan de hand, heb ik het goed?”
“Máám, ik wil er niet over praten!”
“Oké.”
“Mag ik van tafel?”
“Ja toe maar, dit is ook niet echt gezellig.”

Zwijgend loopt Roos naar de koelkast en pakt ze het pak Taksi eruit en schenkt ze haar glas weer vol. Met een zucht start ze de computer op en neemt ze plaats achter het bureau. Uit haar schooltas pakt ze haar agenda en bladert ze er doorheen. Er is nog wat huiswerk wat ze wel op de computer kan doen.
Ze scrollt even kort door haar MSN-lijst, Ruben is online, zal ze het hem vragen? Na een korte overdenking besluit ze het uit te stellen tot na haar huiswerkopdracht.
Door het muziek van de koptelefoon heen wordt ze opgeschrikt door de klanken van haar MSN. Ruben sprak haar al uit zichzelf aan.
“Volgens mij heb ik iets van je gevonden.”
“Wat dan?”
“Een dagboek, donkerblauw.”
“Hmm, dacht al dat jij ‘m had.”
“Hoezo?”
“Ik ben niet doof hoor…”
“Ik snap niet wat je bedoelt.”
“Laat maar zitten.”
“Oké, zal ik ‘m morgen mee nemen?”
“Graag ja, en doe me een lol, ga er niet in lezen.”
“Er zit een slot op, ik kan er niet eens in lezen.”
Roos dacht even over deze woorden na, zou ze nog zeggen dat hij ook de papieren die er los in zaten niet mocht lezen? Maar ze hield zich wijselijk stil, hij was tenslotte niet onnozel.
Zonder verder nog te reageren op wat Ruben zei, ging ze verder met haar Aardrijkskunde opdracht en zette ze haar MSN op bezet, om te voorkomen meer lawaai aan haar hoofd te krijgen tijdens het maken van haar huiswerk. Toen ze haar boeken die avond om half 10 in haar tas stopte, was ze moe en eenmaal in bed vertrok ze meteen naar dromenland.
Toen ze de volgende ochtend op school haar kluisje opende, lag daar haar dagboek al. Roos pakte het meteen en bekeek of het nog compleet was. Er ontbrak niets, geen enkel papiertje, zelfs de foto waarop de tekst stond die Ruben zo lacherig had voorgedragen, zat op exact dezelfde manier in het dagboek, als Roos zich kon herinneren.
Ze begreep er niets van.
Het was maar een korte dag vandaag, en dus was Roos vroeg vrij. Ze vertelde niets aan Iris en Fleur over het gesprek met Ruben en de vondst in haar kluisje die ochtend, maar zei dat haar dagboek gewoon thuis lag.

Onderweg naar huis kreeg Roos bezoek van een bekende.
“Hey Roos, hoe gaat het?” Een fietser kwam naar haar fietsen.
“Hey, ach, het gaat, je hebt wel meegekregen wat is gebeurd de afgelopen dagen.”
“Ja, Ruben weet er nu van.”
Roos werd eventjes stil.
“Onmogelijk, het hele dagboek zat vanochtend perfect in elkaar, precies zoals ik ‘m gisterochtend in m’n tas heb gestopt.”
“Geloof me nu maar Roos, hij weet ervan.”
Roos zweeg en keek voor zich uit.
“Hoe gaat het met Papillon?”
“Ja, wel goed eigenlijk. Hij doet niet zoveel, en het is wel duidelijk dat hij je mist.”
“Ja, ik mis hem ook, ik mis alles, maar ik ben niet ongelukkig daarboven hoor. Je zou wat meer met Papillon moeten doen, het is een goed paard.”
“Zou ik kunnen doen inderdaad.”
“Je hebt zaterdag weer een wedstrijd hè?”
“Klopt, kom je me supporten?”
“Natuurlijk Roos, ik ben altijd bij je, dat weet je toch? Zeg, ik ga er weer vandoor hoor.”
En weg was Shirley, Roos keek eens om zich heen, er was niemand meer te zien.

Thuis gooide ze haar tas in de hoek en rende ze naar boven om zich om te kleden. Ze zou Angelo even keihard aan het werk zetten, ze mocht wel even aan de slag met hem, hij had al een poosje niets gedaan en zaterdag zouden ze voor het eerst na lange tijd weer op wedstrijd gaan. Het was nog steeds erg koud buiten, maar gelukkig was de bak niet echt bevroren. Roos trainde een uur intensief met Angelo en hij dampte toen ze hem ging uitstappen. Het rijden gaf haar een voldaan gevoel en Roos hoopte dan ook dat het zaterdag ook zo goed zou gaan.
Ineens dacht ze weer aan de woorden die Shirley eerder die middag sprak. Ze zou Papillon eens aan het werk zetten, wie weet was dat de remedie tegen een ongelukkig paard. Omdat het nog vroeg was zadelde Roos ook Papillon nog voor een korte training. Shirley was voorheen nog nooit met hem gestart op wedstrijden en Roos zou dus helemaal bij het begin moeten beginnen met de mooie zwarte ruin als het op de wedstrijden aan kwam. Tot nu toe had hij enkel wat plezierritjes gemaakt.
Na een half uurtje gaf Roos ook Papillon de lange teugel, ze was meer dan tevreden, hij pakte alles erg goed op, ze zou het diezelfde avond nog met haar ouders bespreken.

De volgende dag stond ze al op de vereniging om haar startkaart aan te vragen. Haar ouders hadden toegezegd dat het mocht, mits Roos haar prestaties op school er niet onder zouden lijden. Meteen na het eten maakte Roos haar achterstallige huiswerk. Beginnen met een achterstand is niet goed, dat leerde ze altijd al van haar moeder. Dat betekende niet dat huiswerk leuk was, dat was het namelijk nog nooit geweest. Maar het was voor een goed doel deze keer.

De wedstrijd op zaterdag kwam er aan, en Angelo stond keurig gevlochten op de trailer, transportbandages om de benen in blauw geruit, met een bijpassende deken. De afgelopen dagen had Roos nog steeds heerlijk gereden en ze dacht dat het op de wedstrijd ook wel goed zou gaan. De zekerheid die Angelo haar leek te bieden, werkte niet mee aan Roos’ zenuwen, ze leek zenuwachtiger dan ooit en controleerde wel tien keer of ze alles wel mee had. Onderweg had ze het gevoel dat haar hoofd helemaal leeg was, alsof ze niet eens meer wist hoe ze op een paard moet stappen, laat staan hoe haar paard heette.
“Mam, ik voel me echt niet goed hoor, ik weet niets meer.”
Marieke moest lachen om de uitspraak van haar dochter.
“Weet je je eerste wedstrijd nog?”
“Vaag wel, toen gingen Shirley en ik samen.” Roos glimlachte.
“Jullie waren toen ook zo zenuwachtig, weet je nog wat ik toen heb gezegd?”
“Nee, ik weet het niet meer.”
“Als je eenmaal op je paard zit, zijn al je zenuwen weg en weet je weer precies waar je je op moet focussen.”
“Vast wel.” Roos dacht weer aan haar gesprek met Shirley in de afgelopen week en wist dat Shirley bij haar was. Het kon niet anders dan goed gaan.

Helaas dacht Angelo daar heel anders over. Bij het losrijden was hij gespannen en kreeg Roos het niet voor elkaar hem over de spanning heen te helpen. Vlak voordat ze de ring in moest, deed ze nog een schietgebedje.
Zo goed en zo kwaad als mogelijk loodste Roos Angelo over de middellijn, maar nog voordat ze de X gepasseerd was, stond Angelo stokstijf stil en kreeg ze hem met geen mogelijkheid nog aan de praat. Nog voordat de jury het eerste punt had kunnen beoordelen, groette Roos af, ze wist dat als Angelo niet wilde, hij met geen stok nog vooruit te krijgen was.
Roos steeg af en leidde hem aan de teugels naar de trailer, ze zadelde hem af en zette hem weer in de trailer. Haar moeder sloeg een arm om haar heen, maar Roos stond verbaasd en teleurgesteld voor zich uit te kijken.
“Stap maar in, dan gaan we weer naar huis.”

Die avond lag ze uren in bed na te denken over wat er verkeerd ging op de wedstrijd. Ze liep elk kwartier naar de wc en dronk dan een slokje water uit de kraan, maar het kreeg haar niet rustig genoeg om in slaap te vallen. Roos was ontzettend moe, en stopte ten einde raad de dopjes van haar iPod in haar oren om muziek te gaan luisteren. Nog eens twee uur later viel ze uitgeput in slaap.

Bonita_Bon schreef:

Hey Janine,
Ben na ons pb-gesprekken eens hierop terecht gekomen, wat kun je leuk schrijven! Hopelijk vind je snel tijd en vooral inspiratie om verder te gaan want ondanks dat het mijn leeftijdscategorie (het verhaal) niet is vind ik dat je erg pakkend schrijft!
Groetjes barbara