Bokt.nl

Kimberleij schreef:

** tromgeroffel**

Al wat van caja cazamier gehoort?

Citaat:

Het is een onrustige nacht. De regen kletst tegen mijn schuine dakraam, en de wind giert door het dakgoot. Om het uur word ik gebroken wakker, en zie ik mijn wekker even op een andere tijd staan. Vermoeid val ik ieder uur in slaap, tot een uur of zeven. Klaar wakker stap ik uit bed, en loop voorzichtig naar beneden. Ik wil snel ontbijten, voor er iemand anders wakker is. Met veel onrust en geweld prop ik een boterham naar binnen. Ieder geluidje wat ik hoor, maakt me zenuwachtiger, en voel ik me nog minder veilig. Binnen enkele minuten race ik weer naar boven, en sluit ik snel de deur van mijn slaapkamer. M'n hart klopt in m'n keel, en ik plof neer op bed. Even een moment om bij te komen. Even realiseren dat ik Taylor nog niet heb gezien of gehoord. Gelukkig, ben ik nu weer in mijn veilige have.
De regen is nog niet gestopt, en ik vrees dat het een middagje bank-hangen word.

Het is half elf, en ik zie Peters auto naderen. Hij toetert voor het huis, en ik zie hem wachten. Nog even snel een luchtje op spuiten, make up check, en snel naar buiten. Ik doe de buitendeur open, en Taylor komt van uit het niets achter me staan. “Is dat je vriend?” En hij drukt me zachtjes op zij, en geeft me een smerige knipoog. Ik zie hem met snelle passen naar Peters auto lopen, en opent een portier. Hij steekt een hand uit, en ik hoor hem niet lang daarna lachen. “Grapje man!” Peter hoor ik niet lachen. Ze blijven even samen kletsen in de auto, en dan zeggen ze elkaar nog even gedag. Taylor loopt even om de auto heen, en knikt kritisch. “Zo'n bak had ik vroeger ook,” even blijft hij hangen bij de motorkap, en dan loopt ie weer verder. “80 Pk zeker?” En hij steekt een pluim op. Ik ben zo druk met Taylor in de gaten te houden, dat ik Peter niet naar me zie kijken.

Taylor kijkt me ineens direct aan, en komt naar me toe gelopen. “Prima jongen hoor.” En hij wilt me weer even aanraken volgens mij. Ik zie hoe zijn hand naar mijn arm gaat, maar ik ontwijk hem door met een rare move. Taylor begint spontaan te lachen, en ik heb zin om hem te slaan. Om te schreeuwen wat voor vreemde snuiter het wel niet is. Maar ik durf het niet, ik ken hem niet goed genoeg om te weten hoe hij dan zou kunnen reageren. Ik voel even een paar vingertoppen over mijn schouder glijden, maar ik loop zo snel naar Peter, dat ik het eigenlijk meteen weer vergeet.

“Hoi!” Ik open de portier, en plof naast Peter in de auto. Ik voel dat ik buiten adem ben, en ik voel nog steeds niet helemaal lekker. Peter mompelt iets naar me, maar ik hoor hem niet. In gedachten hoor ik Taylor, en voel ik me boos en agressief. Peter probeert liefdevol een hand op mijn schouder te leggen, en dan gebeurd er iets vreemds. Ik sla vol woede in het gezicht van Peter, en word daarna lijkbleek.

Het blijft angstig stil in de auto, en ik blijf maar sorry zeggen. Peter kijkt me vreemd aan, en start de auto plotseling. “Sorry!” stotter ik “Het spijt me zo erg!”. Ik voel me enorm ongemakkelijk, en Peter verbreekt daarna zijn stilte. “Volgens mij, schrok je van me.” Hij rijd het dorp uit, en de radio blijft liedjes spelen. Peters wang begint rood te worden en ik voel me zo schuldig. Als ik nog een keer mijn excuses aanbied, begint hij te lachen. “Ik zie wel hoe je je gedraagt bij je moeders vriend. Ik zie gewoon aan je houding hoe je veranderd. Maar geloof me, volgens mij is het een prima kerel.” Ik voel de woede weer opkomen, gedachten schieten door m'n hoofd. Maar ik wil echt niet dat deze dag nog erger kan verlopen. Met moeite probeer ik Taylor en zijn 'grapjes' aan de kant te schuiven. Deze dag mag niet nog gênanter verlopen. Ik lach gemaakt, en Peter parkeert zijn auto in een garage. “Zin in een hapje?”

We komen in een redelijk normaal uitziend restaurantje aan de rand van de stad. Willekeurig zoekt Peter een plaatsje uit, en ik ga tegen over hem zitten. “Gezellig.” Mompel ik. We zitten in een verre hoek, terwijl we ook bij een raam konden gaan zitten. Peter kijkt me aan, en lacht dan weer lief naar me. “Gezellig dat we hier zitten.” En hij buigt zich over ons tafeltje, en drukt een kus op mijn voorhoofd. Ik voel zijn warme lippen, ruik zijn heerlijke luchtje, en ik voel een zachte kin tegen mijn neus. Ik wrijf zachtjes over zijn rode wang, die warm en dikker aan voelt. “Het spijt me echt, nogmaals.” Peter gaat weer netjes zitten, en mompelt dat het een misverstandje was. “Het is niet erg.” Bevestigd ie me nog een keer. Peter pakt een menu-kaart die op ons tafeltje staat, en leest hard op voor. “Trek in een Tosti? Of pannenkoek? Of toch een dubbele omelet?” Ik bestudeer zijn gezicht, zijn frons als ie naar de kaart kijkt. Naar zijn lippen als ie het opleest. Zijn ogen richten op mij, als ik niet snel op hem reageer. “Uhh.. Wat neem jij?” Vraagt ie nog een keer aan me.
'Wat zei hij nou net allemaal? Tosti, of dubbele omelet?' Mijn gedachten zijn er niet helemaal bij, en ik bestel een tosti bij Peter. Ik kijk afwezig om me heen, en bedenk me hoe de dag zal verlopen als ik weer thuis kom. Ik zie nog steeds in gedachten hoe Taylor me ziet staan in m'n kamer. Hoe hij kijkt en reageert.

Peter zwaait wild met z'n handen voor m'n gezicht. “Joehoe? Contact?” Hij zwaait nog een keer, en dan pas reageer ik. “Waar zit jij met je gedachten?” “Ik uh... Ik moet gewoon wennen aan de nieuwe situatie. Met jou, met mijn moeder en haar vriend, en de drukte om het soliciteren. Ik zal wat aanweziger zijn hoor.” En ik geef hem een speelse knipoog. Peter besteld eten voor ons beide, en hij heeft ook al drinken besteld voor ons. “Wat wil je vandaag allemaal doen?” Vraagt hij me, terwijl ik aan m'n thee nip. Het warme water verbrand bijna mijn tong, en ik schrik op. “Wat we vandaag kunnen gaan doen. Nou verras me!” Ik word weer wat vrolijker, Peter doet zijn best om mijn aandacht te krijgen. “Nou, we kunnen naar de bioscoop, of naar de dierentuin, of naar mijn huis, of naar jou huis, of we rijden een stukje in de auto, om daarna bij het strand uit te komen?” Ik zie hem weer stralen, als hij alles opnoemt. Zijn ogen glinsteren, en ik voel me warm worden van binnen. “Zullen we eerst rustig hier onze lunch afmaken?” De tosti's naderen, en ik heb wel trek. Peter knikt, en we eten samen onze lunch op.

Het is rustig in het restaurantje waar we zitten. Er lopen soms mensen naar binnen, die enkel een frisje bestellen. Maar verder blijft het stil. Op de achtergrond hoor je een zacht muziekje, die iedere keer wegvalt als er iemand binnen komt. De vloer kraakt onder ieder zijn voeten, en de dames achter de balie vervelen zich ook stierlijk. Ze lopen enkel naar voren, als er nieuwe mensen zijn. Verder hoor je ze soms achter giechelen.

Als mijn thee is afgekoeld, en mijn tosti op is, zie ik Peter naar me staren. “Wat kijk je nou?” Hij lacht weer, en blijft me stilletjes aan kijken. “Nou, stop er eens mee. Hier kan ik heel slecht over.” Ik lach naar hem terug, en hij blijft me aan staren. “Jongen, stop er is mee. Hier word ik verlegen van.” Ik kijk snel een andere kant op, en Peter besluit ook om te stoppen met zijn spelletje. “Nou, lief, wat wil je gaan doen hierna?” Ik herinner me zijn vraag nog, en bedenk me wat ik met hem wil gaan doen. “Uh... Het is wel mooi weer voor het strand vind je niet?” Ik kijk naar buiten, en zie de wind hard waaien, maar het is droog. De grijze lucht verbloemd slecht van water komen gaat. “Weet je het zeker?” Vraagt ie me na. Ik knik, en neem een slokje thee. 'Is dit nou wel zo verstandig?' vraag ik mezelf af...

Peter staat op, en rekent bij een van de meisjes af. “Plezierige dag!” Zegt ze vrolijk. Peter draait zich om, en steekt zijn hand naar me uit. “Zullen we dan maar?”