Bokt.nl

Citaat:

De busreis duurt veels te kort, als we uiteindelijk moeten uitstappen. Meteen vraag ik me af of Taylor er nog zal zijn, of dat ie weg is gegaan. Ik hoop op een enorme scene, op een jankende moeder op de bank. En dat ze alles bij elkaar schreeuwt als je vraagt wat er ie gebeurt. Maar niets is minder waar.

Tim en Laura geven elkaar een langdurige kus, en Laura besluit niet mee naar binnen te gaan. “Huiswerk...” Ze zegt me gedag, en loopt naar haar fiets die tegen ons tuinhek staat geparkeerd. Tim komt naar binnen, en ik zie hem ook vreemd kijken. “Ruik jij dat ook?” en hij duwt me aan de kant. Hij opent de deur die de woonkamer en de hal scheidden, en hij staat plots stil. Dan ruik ik het ook, een rook-walm. Een vieze geur, die dit huis nooit heeft gekend. Een geur die altijd verboden was volgens mijn moeder.
Ik ga achter Tim staan, en zie Taylor zitten. “Goeie dag kinderen. Leuke dag in de stad gehad?” en hij haalt zijn voeten van de salontafel. Hij gebaart ons om te gaan zitten, maar we blijven staan waar we staan. Ik zie Tim zijn spieren spannen, ik hoor zijn ademhaling zwaarder worden, maar hij zegt verder niks. “Waar is m'n moeder?” vraag ik, terwijl ik de kamer door zoek, of ik haar zelf niet zie. “Ooh die is even wat boodschapjes aan het halen.” en hij neemt nog een hijs. “Is het jou nog niet verteld, dat we hier in huis niet roken?” vraag ik hem en Taylor begint te lachen. Hij geeft me een knipoog, of was die naar Tim bedoeld? Tim verstrakt zich in ieder geval nog meer, en hij stapt naar voren. “Oh vandaar dat jullie geen asbak hebben. Ik kon hem dus al niet vinden, dus ik heb maar even een beker gepakt.” en hij wijst naar de koffie-mok, waar mijn vader vroeger altijd zijn zwarte koffie uit dronk. “Maar als jullie niet willen dat er niet gerookt word, dan ga ik wel even naar buiten hoor.” En hij drukt zijn sigaret uit. Blijkbaar heeft hij er lol in, want hij lacht nog vriendelijker naar ons. “Zo, die is uit. Hoe was jullie dagje?” Taylor gaat iets rechter zitten, en slaat zijn linker been over zijn andere heen. “Ga maar zitten hoor. Dat praat wat gezelliger.” en hij gebaart naar de bank die vol met folders en kleren ligt. Wat bezielt die man toch? Denkt ie nou werkelijk dat wij naar hem gaan luisteren of wat dan ook? Hij is hier toch de gast? Je hoort dan toch aan bepaalde regels te houden of niet?

Tim loopt naar de keuken, en doet het raam zo ver open als het kan. “Even frisse lucht in deze kamer hoor.” Tim klinkt weer normaal, minder opgefokt, en voldaan. “Taylor, hoe laat was mam weg gegaan?”

Op dat moment horen we de voordeur open gaan. Het lijkt wel slowmotion als ik mijn moeder naar binnen zie lopen. Drie zware boodschappen tassen zeult ze mee naar binnen. Ze let niet op mij of op Tim, of op de rooklucht die al een stuk minder is als een paar minuten geleden. “Dag schat.” Taylor staat op, en duwt mij net niet aan de kant. “Jeetje, wat heb je allemaal gehaald? Moet je voor een weeshuis koken?” Hij neemt een tas aan van m'n moeder, en laat haar met twee tassen zeulen. M'n moeder lacht zachtjes, maar ik hoor haar ook zachtjes mopperen. “Die cassieres ook altijd..” Ze sleept de tassen over de vloer, richting de keuken. “Ze was vergeten om de aanbiedings-prijzen te veranderen. Mocht ik bijna tien euro meer betalen. En nog in de discussie gaan met mij he.” Ze zet de tassen neer, en vraagt aan Tim of hij het wil opruimen. Maar Taylor is hem al voor. “Doe ik wel schatje.” En hij drukt een kus op haar wang.

M'n moeder lijkt wat te ruiken, en kijkt me vreemd aan. “Wat ruik ik hier?” En ze kijkt naar de salontafel waar het kopje met sigarettenpeuken staat. “Wie rookt er hier?” Ze kijkt mij nog vreemder aan, en verwacht antwoord van mij. Ik zie hoe Taylor druk bezig is met de boodschappen, en ik denk dat hij het niet heeft gehoord. “Taylor heeft gerookt.” zeg ik eerlijk. Maar m'n moeder doet verder niks. Ik had durven wedden, dat ze normaal uit de slof zou schieten als er iemand zou roken binnen. Maar ze blijft nu stil, en wacht tot Taylor weer in de woonkamer staat. “Wat heb je veel lekkers gehaald! Zelfs slagroom...” En hij wiebelt met zijn wenkbrauwen. Ze begint te lachen, en ze fluistert iets in zijn oor. “Oooh is dat zo?” En hij drukt nog een kus op haar wang. Hij aait even over haar haar, en geeft haar dan een knuffel. “Ik zal proberen te stoppen met roken...”

Tim komt ook de woonkamer binnen, en kijkt naar het knuffelende stel. Hij gebaart een vinger in zijn keel, en dan begin ik te lachen. En precies dat moet Taylor zien. Zijn ogen bekijken me weer van top tot teen. En blijven op sommige punten hangen.

De avond is saai, en mijn telefoon blijft aarzelig stil. Peter is druk aan het werk, en smst me weinig terug. Logisch, ziekenhuis werk is altijd druk. Er komen altijd mensen, en spoedgevallen. Ik voel me alleen. Tim zit in zijn kamer, en ik in de mijne. Beneden hoor ik mijn moeder met Taylor praten, en verder besluit ik er maar niet naar te luisteren. Ik besluit naar Tim te gaan.
Ik klop drie keer op zijn deur, en hij mompelt iets. “Ooh hoi!” Zegt ie vrolijk. “Ik dacht dat je mam zou zijn.” Ik zie zijn kamer, de legergroene kamer, overal netten en legergadgets. Zijn game-tv staat aan, en ik zie hem druk spelen met een auto-spelletje. “Mag ik mee doen?” Hij knikt, en hij schuift op, zodat ik naast hem op zijn bed kan gaan zitten. “We kunnen wel duel-races doen!” En voor ik het weet, drukt hij zijn spel weg, en geeft hij mij een stuur.

Het is 2 uur S'nachts geweest, en we zitten nog steeds te gamen. Tim word drukker en drukker, als ik hem af en toe een keer versla. Hij kan niet zo goed tegen zijn verlies, maar ieder verlies is er wel weer een voor hem. Als ik hem dit spelletje laat winnen, druk ik het allemaal uit. “Ik wil slapen Tim.” Hij kijkt me aan, en knikt. “Even een vraagje he...” Tim kijkt me serieus aan, met lichtelijke wallen onder zijn ogen. “Mis jij papa nou niet nog meer, nu Taylor hier is?” Ik wacht lang met antwoorden. Het is al laat, en denken gaat niet meer zo makkelijk. Ik wil het zo goed mogelijk verwoorden, maar het valt me niet mee. “Pap kan oprotten, en Taylor mag net zo goed weg. Ik vertrouw hem niet.” En Tim kijkt me raar aan. “Hoezo denk je dat?” We raken in een raar gesprek. Maar mijn gevoel zegt me dat ik het juist heb. Taylor is niet te vertrouwen, en hoe hij iedere keer naar me kijkt, dat hoort ook niet. Tim ziet het alleen heel anders. Hij ziet hoe mijn moeder veranderd. Ze laat dingen nu sneller toe, net als het roken en de rommel. Ze is kort af naar hem toe, en hij voelt zich op een tweede plek gezet. Meer wil hij er niet over zeggen, en hij kruipt onder zijn deken. “Slaap lekker?” En hij sluit zijn ogen.

Met vermoeide benen verlaat ik zachtjes zijn kamer. Als ik over de overloopt schuiffel, hoor ik nog steeds stemmen beneden. M'n moeder hoor ik soms grinniken, en Taylor lacht er harder om. Snel sluip ik mijn kamer in, en zoek mijn bedje op. Nog even een check op mijn mobiel, en dan echt slapen. Ik druk op een toetsje en zie een smsje van Peter. En gemiste oproepen, die kunnen wachten, denk ik bij mezelf.

“Dag meisje, ik heb je geprobeerd te bellen. Ik wou je stem horen, maar ik denk dat je slaapt. Tot morgen, en slaap lekker. Denk aan je, de hele tijd! Kus”