Bokt.nl

Citaat:

De sms is verzonden, en ik voel me alleen. Echt alleen. Mijn moeder hoor ik beneden soms enorm hard lachen, wat mij een akelig gevoel heeft. Die man, bezorgt me kippenvel, een gevoel wat zegt dat dit niet goed zit. Maar het is nog te vroeg om te oordelen. Ik ken hem slechts enkele minuten, ik heb hem misschien verkeerd zien kijken. Misschien valt hij wel mee. De tijd, zal het mij leren.

Sms!

Peter stuurt me het volgende:
“Dag lief meisje, het werk is zo anders, nu jij thuis zit, en ik hier bij mijn bureau. Zal ik je overmorgen ophalen? Miss you a lot. Kus”

Met een verliefd gevoel, plof ik op mijn zachte dekbed. Een geur van wasverzachter verwelkomt mijn neus. Het heerlijkste wat er bestaat. Een schoon gewassen dekbed, na een lange en vreemde dag. Even sluit ik mijn ogen, en denk aan Peter. Zijn woorden, zijn stem, zijn eerlijke gevoelens naar mij.
Met hem in mijn gedachten, val ik langzaam maar zeker in slaap.

Mijn dromen zijn vluchtig, en vreemd. Zo bizar voor woorden, dat ik ze niet eens kan onthouden, zodra ik wakker word.
De gordijnen laten hier en daar een glimp vallen, van de vroege-morgen zon. Het lijkt wel een heerlijke herfstdag te worden. Met tegenzin kom ik uit bed en trek snel een paar sloffen aan. Hoe zachtjes ik ook doe, ik hoor hoe iemand beneden druk bezig is met pannen en deksels. Blijkbaar, hoef ik ook niet veel rekening te houden met de mensen die hier in het huis nog slapen.

Al snel schieten mijn gedachten naar Taylor. Wat gebeurd er allemaal beneden? Ik hoor deksels en pannen, borden die worden neer gezet, bestek wat uit de lade word gehaald. En er staat een radio zachtjes aan. Is het wel Taylor? Want volgens mij, weet hij niet hoe onze radio werkt.
Ik besluit een ochtendjas aan te trekken, en met tegen zin naar beneden te lopen. Zachtjes kom ik van de laatste traptrede af, en luister nog goed wat er allemaal gebeurd. De radio laat vrolijke muziek horen. En zachtjes hoor ik iemand mee zingen. De deur tussen de woonkamer en traphal staat op een kier, en ik duw de deur voorzichtig open. Vrolijk zie ik iemand bij het aanrecht staan. Geen oude, vieze, en muf ruikende man. Tot mijn verbazing zie ik dat het Tim is, terwijl zijn vriendinnetje op het aanrecht zit. Zij ziet me, en begroet me vrolijk. “Zus!” Schreeuwt Tim bijna, hij laat alles los wat hij vast had, en geeft me een knuffel. “Wat fantastisch dat Mam ook verliefd is he? Echt, ik vind het zo'n toffe kerel.” Tim is erg te spreken over Taylor. Hij verteld me over het werk wat Taylor doet, en dat hij er ook zo aan het werk kan. Hij ziet het al helemaal zitten. “En weetje? Hij woont in dat gave huis, tegen over de discotheek PartyHouse.” En ik moet toe geven, dat is echt een enorm mooi huis. Mooie grote ramen, grote en verzorgde tuin. Rode bakstenen, waardoor het huis enorm opvalt in de saai gebouwde straat. En een tuinhuis waar je echt van staat te kijken. Ik heb altijd gedacht, dat er een burgemeester woonde. Geen vieze stoffige oudere man, die nu de vriend van m'n moeder is.

“Hoe gaat het trouwens nu met jou en Dokter Peter?” Laura is erg benieuwd naar hem, omdat zij natuurlijk ook wel ziet wat er tussen ons is of was. Ik besluit kort en krachtig te vertellen dat het goed gaat tussen ons. Ze hoeven niet te weten hoe vaag alles is, en dat het nu weer goed is. Het zal voor vele vraagtekens zorgen, en dat wil ik niet. Het is nu goed, zo als het is.

We kletsen nog wat verder beneden. Over de liefde, Lauras familie, de ergste blunders tijdens hun eerste dates, en over de maanden die ze nu al samen zijn. Tim straalt, en bakt met trots een extra eitje voor me. “Echt waar Inge, ik ben zo blij dat jij Peter hebt. Zo hebben we allemaal een liefde in ons leven, en dat maakt het net wat leuker.” Hij geeft vlug een kus op Laura haar wang, en bloost. “Nou, wij gaan weer verder.”

Ik zie hoe Laura vreemd naar Tim kijkt, en braaf achter hem aan loopt. Ik hoor ze de trap oplopen, en daarna blijft het stil. Ik geniet nog even van het moment dat Tim hier stond, en dat hij zo verliefd en trots keek. Als iemand zou twijfelen aan echte liefde, dan zou ik Tim laten zien.

Snel eet ik mijn eitje op, en besluit weer naar boven te gaan. Door Taylor voel ik me niet meer veilig thuis. Ik kan niet precies verwoorden wat hij met me doet, maar ik word enorm onrustig als hij hier is.
De trap kraakt onder m'n voeten, en ik hoor iemand over de overloop lopen. Of verbeeld ik het me? “Goeie morgen.” Hoor ik iemand fluisteren. Ik schrik en kijk op. En ja hoor, daar staat ie. Hij kijkt me op een vreemde manier aan, wat me kippenvel bezorgt. Hij herhaald nog een keer 'Goeie morgen' en hij loopt weer verder richting de badkamer. Ik voel mezelf wat koud worden, en durf niet zo goed meer door te lopen. Pas als ik zie dat hij de badkamer in gaat, en de deur sluit, durf ik snel naar m'n eigen kamer te lopen. Door de snelle passen die ik neem, sla ik de deur harder achter me dicht, dan mijn bedoeling was.

Als ik net in bed lig, zie ik dat ik een smsje ontvang van Peter. Ik probeer het smsje te lezen, maar ik hou Taylor nog in de gaten, door te blijven luisteren naar de badkamer-geluiden. Ik hoor hoe het water stroomt, hoe de douche-cabine word ingestapt, en hoe de deur word gesloten. Als ik me nog meer concentreer hoor ik hem zelfs lichtjes zingen. 'Dit moet niet gekker worden Inge.' Fluister ik mezelf in. Ik druk nog een keer op het smsje van Peter, en lees zijn lieve woorden, zijn mooie tekens, en het gevoel wat ie me nu geeft.

“Goeie morgen Lief. Lekker geslapen? Heb je zin om morgen te lunchen met me? Ik ben vandaag en morgen ochtend aan het werk, en ik MOET je weer zien. Laat het me maar weten. Kus.”

Ik wil hem meteen terug smsen, hem laten weten hoe erg ik hem mis. Hoe de situatie thuis is, en hoe ik langzaam gek word door de nieuwe vriend van m'n moeder. Maar dat lijkt me niet verstandig. Hij zal de helft niet eens begrijpen van wat ik hem vertel, laat staan dat ie me dan kan steunen of helpen.
Daarom besluit ik hem te smsen met een andere inhoud.

“Goeie morgen vent. Ja ik heb wel prima geslapen. En jij? Ja, lijkt me een goed plan morgen. Waar spreken we af? En alleen lunchen? Of plannen we de middag vol? Miss you. Kusje”

Aan het idee al, voel ik me vrolijker. Dat ik weer bij hem kan zijn, me veilig kan voelen en zo blij als ik hem zie of ruik. Ik stap vrolijk uit bed, kleed me aan, en negeer de stem die uit de badkamer komt. Vandaag word alles anders.
Ik moet dingen voor mezelf doen, in plaats van saai thuis zitten. Ik wil ook werken, werken aan de toekomst tussen mij en Peter. Ik wil zo snel mogelijk weg van hier, zolang die man hier is.

Door mijn drukke gedachten, hoor ik niet dat de douche uit gaat, dat de cabine open gaat, en dat iemand uit de badkamer komt. Ik ben zo druk bezig met de kleding die ik wil dragen vandaag, dat ik niet hoor dat mijn slaapkamerdeur open gaat. Ik pak een mooie bloushe uit de kast, en draai me om, om hem te willen zien in de spiegel. En dan zie ik taylor in mijn kamer staan, hoe hij naar me kijkt. Hoe zijn houding is, en hoe hij gekleed is: enkel een handdoek. Ik zie hoe hij de deur wil sluiten, maar dan gil ik. “Wat doe jij hier? FLIKKER OP!”
Ik zie hoe hij schrikt, en hij vlucht snel mijn kamer uit. Ik gil nog even na, en voel me vies. Hij is nu echt te dicht bij geweest. Dit is toch niet normaal? Ik ken hem pas een dag, en hij gaat nu al zo ver. Hij walst over mijn gevoelens heen, en respecteert geen afstand. Hij is een bekende wildvreemde, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik voel me vies, bekeken en ongemakkelijk. De bloushe laat ik op de grond vallen, en ik zak door m'n benen. Wat gebeurd me hier nou allemaal? Wat is hij van plan? Waarom voel ik me zo ongemakkelijk sinds hij hier is? Wat is hier de bedoeling van? Is hij echt uit op mijn moeder, of is er meer wat hij in gedachten heeft...