Bokt.nl

Citaat:

We lopen hand in hand, richting de bushalte. Het vreemde weer is ingeruild voor een prachtig, zacht zonnetje. Peter streelt enkele vingers van mijn hand. En lacht tevreden, als of hij het meent. En ik loop naast hem, mijn hand in de zijne, zachtjes terug kriebelt zo nu en dan. We besluiten te zitten bij een bankje, die bij de halte staat. We zwijgen, en wachten af op de volgende bus die mij naar huis brengt.
Het duurt enkele minuten, voor de bus arriveert. Voor ik in wil stappen, drukt Peter me een kus op m'n mond, en fluistert: 'Ik zie je snel weer okee?'
Ik voel dat ie me niet los wil laten, en ik zie zijn ogen alweer naar me verlangen. “Ik zie je snel.” Spreek ik hem toe, en ik laat hem los. De chauffeur zit al ongeduldig op me te wachten. “We smsen!” Beloofd hij me. Ik laat mijn OV-chip over de lezer gaan, en de chauffeur sluit direct de deuren. Peter staat nog steeds op zijn plaats, en staart me aan. Terug starend naar hem, besluit ik naast een wild vreemd iemand te gaan zitten. De bus is vol, prop vol. Het zal wel spits uur zijn, scholen zijn natuurlijk uit, en de kantoren sluiten vaak om half vijf hier.

Peter raakt langzaam uit het zicht, en mijn hart maakt een noodsprong. Ik mis hem nu al, volgens mij. Verdoofd zit ik in de stoel, naast me een oudere vrouw. Met kleine rimpels, zit ze de Spits te lezen. Haar grijzige haren, haar lippen met een roze gloed. Ze lijkt tevreden, zo rustig en voldaan. Dat geeft mij een goed gevoel. Zelfs op latere leeftijd kan je echt gelukkig zijn.
Ik zink weg in gedachten, de reis van twintig minuten lijkt veel langer te duren. De bomen verkleuren al naar de herfstkleur, de mensen kleden zich dikker aan, geen zomerse topjes of korte broeken meer. Mijn gedachten gaan natuurlijk naar Peter, de momenten in de steeg, iets langer dan een half uur geleden. Een moment om niet te vergeten. Een moment, waarbij ik hem nu echt kan geloven, dat ie 100% voor mij wilt gaan.

Ik vergeet bijna uit te stappen bij de halte, waar ik moet zijn. De chauffeur kijkt me vriendelijk aan via zijn spiegel, en ik bedank hem. De oude vrouw die naast me zat, is eerder al uit gestapt. Ik loop de straat in, waar de bus is gestopt. Het is stil, enkele kinderen spelen nog op het voetbalveld maar echt veel geluid maken ze niet.
Ik gluur stiekem een huizen binnen, puur om te kijken hoe gezellig het is bij anderen. Na een paar huizen bekeken te hebben, besluit ik eens op mijn mobieltje te kijken. Drie nieuw binnengekomen smsjes. Een van Miranda. Ze schrijft dat ze het ondanks alles, wel een geslaagde dag vond. Ze mist me, en hoopt dat het zeer snel goed met me gaat. Ze moest eens weten, bedenk ik me meteen. En dan heb ik twee smsjes van die lieve Peter. Ik zie enkel zijn naam, en mijn buik voelt weer kriebelig aan, en ik kan niks anders doen dan alleen maar lachen. Wat zou hij me nu weer sturen? Zou hij mij ook missen, net als ik hem nu al mis? Of zou die me laten weten wanneer we elkaar weer zien?

“Dag lieve, lieve, lieve schat! De bus reed zo snel weg, ben je wel veilig thuis gekomen? Ik hoop dat ik je weer heb kunnen laten lachen. Ik mis je, en denk aan je. Dikke kus!”
Het tweede smsje is niet veel anders dan de voorgaande.

“Dag lieve schat. Ik ben nu ook thuis, en zal vanavond weer naar het werk. Ik mis je, en wanneer zie ik je weer? Fijne avond verder alvast. Kus”

Wat is het soms ook een charmeur. Ik wil hem iets terug sturen, maar ik besluit eerst naar huis te lopen. Naar een plek, die echt weer opgeruimd moet worden. In ons huis brand licht, terwijl ik nooit het licht aan heb gehad vandaag. Even kijk ik naar de parkeerplaatsen bij ons in de straat, en ik zie er een nieuwe auto staan. Een simpele volvo, verkleurd naar een vale blauwe kleur. Zal de nieuwe vlam van mijn moeder bij ons thuis zijn?
Het grindpad knispert onder mijn voeten, terwijl de deur dichterbij komt. Ik wil de huissleutel in het slot steken, maar iemand aan de andere kant is me al voor. M'n moeder doet de deur al open, en begroet me enorm liefdevol. Ze geeft me een knuffel, en een kus op beide wangen. “Dag lieverd, ik heb Taylor ook uitgenodigd. Jullie kunnen elkaar vanavond wel leren kennen toch?” Ze legt haar hand op mijn schouder, en ondertussen duwt ze me naar binnen. Onder het mom van: Het tocht.

Taylor zit in de woonkamer, in de stoel waar ik dagenlang heb gehuild om de liefde. Om Peter. Hij komt zelfverzekerd op me over, en heeft een bepaalde ego over zich heen. Zodra hij me ziet, staat ie op. “Hoi, ik ben Taylor. En jij bent zeker Inge?” Hij geeft me een stevige hand, en laat me na een paar seconden knijpen, los. Hij heeft een stevige handdruk. Hij laat zich meteen weer in de stoel ploffen, en ik zie hoe hij me bekijkt. Zijn bruin-grijzige ogen, kijken me indringend aan. Als ik me dat besef, voel ik een rilling over mijn armen lopen. Om van dit gevoel af te komen, loop ik naar de keuken, waar mijn moeder al druk staat te kokkerellen voor ons. Ze is zachtjes aan het zingen, ze voelt zich echt goed. Ze straalt, en er staat continu een glimlach op haar gezicht.
Ik kijk naar hoe ze de rode paprika snijd, vervolgens hoe ze de kip bakt, en als laatste hoe ze de rijst laat koken. Ze ruikt naar vroeger, in de tijd samen met mijn vader. Een heerlijk vrouwelijk luchtje, wat iedereen wel zou hebben als ie zijn moeder weer herkent aan het luchtje. Ze heeft niet door dat ik naast haar sta, en ze stapt op zij. Als reactie stap ik achter uit, om haar niet te storen in haar beweging. “Heej lieverd! Wil jij de tafel afdekken? Dan kunnen we over vijftien minuutjes lekker aan tafel eten.” Haar blik kijkt me even aan, maar net zo snel kijkt ze weer van me af. Ze slooft zich enorm uit, ik zou bijna denken dat ze zich uit haar naad werkt voor die vent.

Ik doe keurig wat ze van me vraagt. En steeds zie ik Taylor in een snelle blik naar me kijken. Hij ziet er oud uit. Een rond brilletje, een dag niet geschoren, vieze gelige tanden. Zijn grijs gestreepte bloes, vertekent zijn kleine ronde buik. Verder wil ik niks van hem onthouden, want ik voel me totaal niet prettig bij hem. De tafel dek ik naar de wensen van mijn moeder, en ik ga alvast zitten aan een kant, waar maar een stoel staat. Zo hoef ik niet naast hem, en zo kan ik hem goed in de gaten blijven houden, met mijn moeder.

Het eten smaakt heerlijk, echt zo als mijn moeder kan koken. Ze zit de hele tijd te giechelen, samen met Taylor. Ze stralen samen, als een klef verliefd puberend stel. Zo ben ik toch niet met Peter? En dan bedenk ik me, dat ik hem nog terug wou smsen. Ik sta op, en ik bedank mijn moeder voor het heerlijke eten. Ik ontwijk Taylors gezicht, om hem niet te hoeven zien.
Snel loop ik naar boven, naar mijn veilige slaapkamer. De deur sluit ik achter me dicht, en ik plof neer op bed. Waar was ik met mijn gedachten? Het smsje!Waar heb ik mijn telefoon nou gelaten? Please, denk nou harder na. Waar kan ie nou liggen? Ik tast mijn broekzakken af, het vestje wat ik aan heb, maar alles is leeg. Ik baal, nu moet ik nog een keer naar beneden lopen, nog een keer mijn moeder storen, en nog een keer Taylor zien. Ik weet niet wat het is, maar dit voelt vreemd. Het is allemaal zo nieuw en heftig tegelijk.
Met snelle passen ren ik de trap af, open de woonkamer deur, en loop door naar de tafel waar mijn telefoon nog ligt. Ik zie mijn moeder geschrokken naar me kijken. “Sorry, telefoon vergeten.” En ik ren weer naar boven. Ik wil ze nu echt niet storen, zo samen, zo intiem op de bank...
Op mijn kamer voelt het allemaal weer veilig aan. Hier zullen ze me niet storen. Ik lees het smsje van Peter opnieuw, en beantwoord hem met alle liefde.

“Dag Peter. Sorry dat ik nu pas weer sms. Maar ik ben al een tijdje thuis, heb net gegeten. Nou verder heb ik niks te zeggen... Ik mis jou ook. Wanneer je me ziet? Wanneer heb jij tijd? Liefs, Inge.”

Het smsje is net verzonden, of ik lees het smsje van Miranda. Zal ik haar ook terug smsen? Ja, waarom ook niet?

“Heej meis. Ja, ik heb ook wel genoten van vanmiddag hoor! Ik stel je voor, m eens jou nieuwe scharrel te ontmoeten. Dan kan ik hem even keuren, you know . Fijne avond! Xxx”

MarJon schreef:

Oeh geweldig dacht eerst met dat stukje van de telefoon dat Taylor hem had gestolen ofzo