Bokt.nl

Citaat:

Hoofdstuk 15

Come little darling
Run through the snow
Lights in your eyes
They keep out the cold
Dreams come and go
So run little darling

Een hoog zoemend geluid maakte Roos wakker, gevolgd door een piep.
“Fasten your seatbelts please.”
Een moment lang vroeg Roos zich af waar ze zich bevond, waar dit vliegtuig heen ging.
Om haar heen zochten verschillende slaperige mensen naar hun veiligheidsgordel zoeken. Het bericht van de stewardess was niet goed aangekomen bij Roos, en ze besloot de handelingen van de overige passagiers te volgen.
Het vliegtuig begon heftig te schudden en er liepen geen stewardessen meer rond. Buiten het vliegtuig waren ontzettend donkere wolken onder hen te zien. De lucht boven hen was licht en de zon weerkaatste op het wolkendek onder hen. Een hard gerommel was duidelijk te horen onder hen. Naast haar zat Iris te huilen, ze vond het doodeng wat er gebeurde. Roos vond het slechts spannend. Ze vloog vaker, en turbulentie was de normaalste zaak van de wereld, voor haar.
Ze pakte de hand van Iris vast om haar gerust te stellen.
“Het is maar turbulentie hoor…”
Maar Iris reageerde niet, ze schokte enkel met haar schouders.
Het gevoel dat Roos kreeg van de turbulentie, was erg prettig. Net of een hoop vlindertjes op en neer fladderden in haar buik. Dit deed haar denken aan het gevoel dat Ruben haar gaf, alleen al door haar aan te kijken. Het was een geweldig gevoel, dat haar de hele dag deed stralen.

Na een lange vlucht, kreeg de familie toch weer vaste grond onder de voeten en wel in Toronto. Het landschap was bedekt met een berg sneeuw. En het was een drukte van belang op het vliegveld. Het wachten op de koffers duurde lang en het was er ontzettend druk. Het duurde wel anderhalf uur voordat de koffers eindelijk op de band lagen. Ondertussen was Maarten naar de aankomst hal vertrokken, om te kijken hoe laat het vliegtuig met de paarden aan zou komen. Marieke zou samen met de meiden kijken waar de vrachtwagen was, waarmee ze de paarden konden vervoeren. Hierna konden ook zij door naar het vliegtuig waarmee de paarden aan zouden komen.

Het vliegtuig met de paarden kwam om half vijf aan, Roos en Iris vonden het fascinerend om te zien. Het grote blauw met witte gevaarte kwam op enkele meters bij hen vandaan tot stilstand. De motoren werden afgezet en er kwam een trap aangereden voor de crew die de vlucht tot een goed einde had gebracht. Er kwam nog een busje aanrijden met personeel van de luchtvaartmaatschappij, één van deze mannen stapte de cockpit in en kort daarop begon er iets luid te zoemen. Een groot luik aan de zijkant van het vliegtuig ging langzaam omhoog.
Ongemerkt was er een groot voertuig aangekomen, de bestuurder van het voertuig reed de aanhanger onder het vliegtuig. Langzaam kwam het plateau omhoog, tot aan de opening in de romp van het vliegtuig. Langzaam werd er een grote wit met blauwe box zichtbaar, het had wat weg van een lichte zeecontainer. Het opschrift was duidelijk, KLM Cargo Horse Transport. De grote box werd op het plateau gereden en het plateau begon te zakken. Achter de box werd een andere box zichtbaar. Maar uit de eerste box klonk al een bekende hinnik, een geluid dat Roos deed stralen en ze zette het op een lopen. Uit de achterste laadruimte kwamen grote kisten met overige spullen. Maarten liep er op af, hij had de passen die bevestigden dat hij de eigenaar was.

Een klein uur later staan de paarden in de vrachtwagen, zijn alle andere spullen ook ingepakt en rijdt het gezin door het besneeuwde en donkere landschap naar het vakantiehuis. Het landschap leek sprookjesachtig, de snelweg was rustig en vlakbij het huis was het wonderbaarlijk mooi. Een hobbelig weggetje leidde hen naar het vakantiehuis. Konijntjes sprintten voor de auto over de weg en in het bos lichtten ogen van verschillende beesten op.
Het leek lichter te worden aan het einde van het bospad waarop ze reden. De sneeuw leek sprookjesachtig blauw te kleuren. Volgens de Tom-Tom moest het daar zijn. Een grote open plek met een gigantische villa. Een vakantiehuisje volgens de Amerikaanse begrippen. Het was een prachtig rood bakstenen huis, met witte kozijnen. Vaag er achter leek een tuinhuisje te staan.
Roos en Iris waren door het dolle heen en gingen op zoek naar de stallen, deze werden links van het huis gevonden. Het was een grote binnenstal, waar alle spullen ook konden worden opgeborgen. De achterdeur van de stal leidde naar de gigantische buitenbak, helemaal bedekt door sneeuw. Verder was het te donker om te kijken naar de uitrij mogelijkheden.
Snel werden de paarden in hun stallen gezet, voorzien van een dikke laag stro en een ruif vol met hooi.
De spullen werden snel in de stal gebracht, want er kwam een auto aan. Dit zou waarschijnlijk de huiseigenaar zijn, met de sleutel.
Het was een grote Range Rover, spierwit. Er kwam een man uit van middelbare leeftijd. Hij droeg een grof leren jack en een cowboyhoed. Het haar dat onder zijn hoed weg kwam, was nog gitzwart. En zijn gebit zag er uit alsof hij regelrecht uit een tandpastareclame was weggelopen, of zij waren natuurlijk in een reclame terecht gekomen.
Hij sprak in het Amerikaans met Maarten, waaruit Roos kon opmaken dat hij een korte rondleiding door het huis gaf en het weer voor de komende dagen besprak. Ondanks zijn cowboy looks kwam de man toch erg zakelijk over. Ze kende de man niet persoonlijk, maar hij scheen een zakenpartner van haar vader te zijn. Mark Scott was zijn naam.

In de villa brandde hout in de open haard. Blijkbaar was de man er die avond al eerder geweest. Het huis was erg modern ingericht. Totaal anders dan Roos had verwacht, geen geschoten herten of geweien aan de muur. Geen berenkleden op de grond. Het was een normaal huis, maar dan wat groter dan ze in Nederland gewend was.
De woonkamer was warm ingericht, een houten vloer en een groot tapijt rond de tafel. De keuken was voorzien van een wooneiland, met een plavuizen vloer. Er kwam veel licht van de grote ramen in de keuken, deze gaf een prachtig zicht op de stallen en de buitenbak.
De bedden van de meiden waren gigantisch, hun kamer was net een sprookje. Twee grote crèmekleurige hemelbedden met bijpassende spreien. Twee wasbakken met spiegels.
Het huis had twee badkamers, elk voorzien van een luxe douche en een bubbelbad. Iets waar de volgende dag gretig gebruik van zou worden gemaakt, want eerst wilden de meiden slapen. Ze waren doodop.

In de verte blafte een hond, een zonnestraal valt onder het gordijn door de kamer van de meiden binnen. Langzaam glijdt Iris van haar bed met een zachte plof op de koude houten vloer. Roos maakt een smakkend geluidje en even staat Iris stokstijf stil, Roos draait zich om, murmelt nog wat en slaat een arm om haar teddybeer heen. Op haar tenen loopt Iris de kamer uit, op onderzoek uit. Ze liep de gigantische marmeren trap af, naar de keuken om een glas jus d’orange uit de koelkast te halen. Boven klinkt gerommel, Iris wist niet uit welke kamer het kwam. Bovenaan de trap verscheen meisje met een wilde, donkere bos haar, Roos. Om haar heen hing een warme ochtendjas en in haar hand hield ze er nog een.
“Je bent je ochtendjas vergeten…” Klonk het langzaam en slaperig.
Het was pas negen uur, maar de meiden konden niet meer slapen. In Nederland was het nu ongeveer drie uur in de middag, de halve dag was al voorbij, zo leek het.
“Zullen we een film kijken?” Vroeg Iris, die de avond ervoor het gigantische LCD scherm in de kamer had ontdekt.
“Welke?”
“Ik heb gezien dat je ouders wat dvd’s bij de tv legden gisteravond.”
Roos zoekt een glas en vult het ook met jus d’orange. Ze neemt een slok terwijl ze nadenkt over Iris’ voorstel en begint dan de lachen.
“Goed plan, cowboy!”
Ze overhandigt Iris de ochtendjas en loopt naar de woonkamer, waar de haard al is opgestookt.
“Hoe kan de haard al aan staan?”
Iris kijkt op van de dvd’s in haar handen.
“Wat?”
“Hoe de haard aan kan staan?”
“Misschien is die de hele nacht blijven branden?”
“Dat kan toch niet! Er zit geen schakelaar aan.”
“Ik heb niets gedaan hoor!”
“Is pap misschien al van bed?”
“Geen idee.” Mompelt Iris, terwijl ze de tv aan zet en de dvd-speler aanzet.
Roos loopt naar de keuken en vindt daar een briefje van haar ouders, die melden dat ze de omgeving zijn gaan verkennen.
“Ze zijn een eindje gaan wandelen, geloof ik. Zoiets staat hier.”
“Oké.”

Na de kerstfilm besloten de meiden zich op te frissen en hun rijkleding aan te trekken. De hoogste tijd om eens kijken wat de paarden van de sneeuw vinden.
Snowboots waren niet misbaar op dit moment. Het had die nacht weer flink gesneeuwd, en er lag nu toch wel dertig tot veertig centimeter.
De paarden mochten eerst in de sneeuw spelen, en van die gelegenheid maakten ze flink gebruik. Ze genoten zichtbaar van de sneeuw en het zonnetje, terwijl de meiden alle spullen verder uitpakten. Ze besloten daarna even te gaan rijden. In de bak, om maar even te wennen aan het weer en de manier waarop de paarden er op zouden reageren.
De dag verliep geweldig, de paarden reageerden goed op het weer en Iris werd een goede ruiter. ’s Avonds ging het hele gezin dineren in een luxe restaurant in het nabijgelegen stadje.

Al met al was het een prachtig begin van de vakantie geweest. Er stond nog heel wat op de agenda voordat ze weer terug zouden gaan naar Nederland. Er moest nog geskied worden, ze zouden nog op een buitenrit, vroeg in de ochtend. Er was nog een dag shoppen in Toronto gepland en ga zo maar door. Het beloofde een tijd zonder zorgen te worden.