Bokt.nl

esmespitfire schreef:

Ik vond dit stuk echt niet verkeerd. mijn collega's zijn erg blij dat je een nieuw stuk heb geschreven nu kunnen ze heerlijk weer meelezen achter mijn pc
Ik vind het niet kunnen hoor dat iedereen mee zit te lezen het moet niet gekker worden bij ons op het werk

Citaat:

Er heerst een vervelende stilte tussen ons. Miranda kijkt af en toe op haar telefoon, en stuurt zo nu en dan een smsje naar iemand. Ik sluit me langzaam af van de wereld, en zink weer in de gedachten waar in Peter de hoofdrol speelt. Telkens voel ik hem, of ruik ik zijn luchtje. Zou hij nu ook aan mij denken? Zou hij spijt hebben, of zou hij bij zijn ex zitten? Waarom stel ik mezelf zo veel vragen? Waarom weet ik zo weinig van hem? Waarom raken mijn gevoelens zo in de war als ik enkel aan hem denk?
Miranda praat tegen me, maar ik hoor haar half. Ik ben in gedachten gezonken, en zie alleen mensen voor me lopen, en ik zie Miranda haar lippen wel bewegen, en haar wangen zie ik blozen. Maar ik versta geen woord van wat ze zegt. Ze lijkt niks door te hebben, en praat gewoon verder. Ze lacht, bloost en pakt weer haar telefoon er bij. Ze zwaait even naar me, vlak voor m'n gezicht. “Luister je wel?” Ik knipper even met mijn ogen. “Oh sorry ik lette even niet op. Wat zei je als laatste?” Miranda zie ik vreemd naar me kijken. Ze lijkt wel beledigd. Logisch, dat zou ik ook zijn, als iemand zo bij mij deed. Ze toetst iets in op haar telefoon, en laat me dan een foto zien. “Dit is mijn nieuwe scharrel, het is namelijk nog niet officieel aan.” Ik bekijk de foto, en herken de jongen ergens van. Maar het kwartje wil niet meteen vallen. Miranda stopt snel haar telefoon weer in haar jaszak, en kijkt me aan. “Waar zit jij met je gedachten?”
Ik zucht. Moet ik nu weer het verhaal op nieuw vertellen? Ik kijk van haar weg, om mijn tranen niet te laten zien aan haar. “Ik snap dat je verdrietig bent meid, maar kom op. De wereld vergaat niet hoor.” Miranda legt een hand op m'n schouder. “Chill... Neem de tijd, maar blijf niet hangen.”

We eten zwijgend onze afgekoelde tosti's op. Het smaakt bij mij naar niks. Ik proef geen kaas, geen brood, ik ben er gewoon niet bij met mijn hoofd. Maar Miranda eet als of ze echt honger heeft. Het duurt geen minuut of ze heeft haar bord al leeg, en mijne is nog half gevuld. “Zullen we hierna schoenen shoppen?” Ik hoor een teleurstelling in haar stem. Ze voelt me goed aan. Ik ben kapot, moe, verslagen door het verdriet. Ik geef stilzwijgend mijn andere helft van de tosti aan haar, en laat mijn korsten liggen. Na enkele minuten, nemen we afscheid van elkaar. Miranda wil shoppen, ik wil naar huis. Miranda biedt nog aan om me thuis te brengen, maar ik wil alleen zijn. Dit heeft zo geen zin.
Miranda geeft me nog een knuffel, en laat me dan los. “Bel me he, als er iets is!” Ze kijkt me aan, en loopt dan weg. Daar sta ik dan, in een rustige stad, verlaten door iedereen. Tenminste, dat zegt mijn gevoel.
Met langzame stappen, en een hangend hoofd, loop ik naar het busstation. Mensen lopen me voorbij, of toeteren als ik over een zebra-pad strompel. Iedereen heeft haast, is druk of chaotisch. Niemand neemt de tijd om stil te staan, bij het feit dat het vandaag eigenlijk een best mooie dag is. Nog een paar meter te gaan, en dan nader ik het busstation. De zon schijnt, maar deze steeg is donker, en geeft me een vreemd gevoel. Er lopen wel een paar mensen ook in, dus het is niet zo dat ik er alleen loop. Maar ik voel me niet prettig. De een na de ander lijkt me voorbij te lopen, en iedereen kijkt me vreemd aan. Ook de volgende. Een jonge man met een pet op, en een enorm fout trainingjas om zijn middel. Hij kijkt me recht in de ogen aan, en dan sta ik stil. Wat er gebeurd, lijkt zo onwerkelijk. De jongen gaat voor me staan, en blijft me aan kijken. “Inge?” En dan barst ik los. Waarom moet ik hem hier tegen komen? Wat doet hij hier? Peter laat mijn emoties weer los gaan, weer komen de tranen, en dan pakt hij me vast. “Sorry meisje... Laat maar gaan. Let it go.” Zijn stevige armen, houden me goed vast. Hij aait me over m'n haar, en wiegt me zachtjes heen en weer. “Het spijt me...” Ik kan het niet geloven. Hoor ik hem nu niet van me af te duwen? Hoor ik hem niet verrot te schelden, voor alles wat lelijk en kansloos is? Maar ik laat me gaan. Zijn uitstraling maakt me rustig. Hij blijft me heen en weer wiegen, tot ik gekalmeerd ben, en gestopt ben met huilen. Even ruik ik hem weer, maar hij ruikt ook naar de sportschool, zo'n typische lucht. Maar dat maakt hem niet minder hatelijk naar mijn gevoel toe. Ik accepteer hem.

We staan lang zo, in de steeg. Peter is stil, en ik zie dat hij het ook moeilijk heeft. Maar we durven beide niks te zeggen. Hij blijft me vast houden, en uit eindelijk sla ik mijn armen om hem heen. “Ik hoor nu te zeggen, hoe grote eikel je bent. Maar dat kan ik niet... Ik mis je alleen maar meer...” zeg ik zachtjes in zijn oor. Mijn ademhaling stopt even, en dan voel ik zijn houding wat veranderen. Hij laat me wat losser, en draait zijn hoofd tegen over de mijne. Even kijkt hij diep in mijn ogen aan, en voel ik weer de vlinders, die nog niet zijn gestorven. Zijn lippen belanden op mijn voorhoofd, en dan fluistert hij iets. “Ik mis jou ook... Het spijt me zo enorm erg. Mijn wereld staat op zijn kop, niks kan ik meer doen, zonder aan jou te denken.” En dan kijkt ie me weer aan, ik zie hem ieder detail van mijn gezicht bekijken. Zijn handen laten me langzaam meer los, en komen uit eindelijk bij mijn wangen terecht. “Het was nooit mijn bedoeling, jou zoveel pijn te doen.”
Ik sluit even mijn ogen, om zo zijn woorden beter te kunnen verstaan. Zijn stem klinkt rustig, een tikkeltje verdrietig, maar vooral heel betrouwbaar. Voor ik mijn ogen weer wil openen, voel ik zijn lippen, op de mijne. Het duurt maar twee of drie seconden, maar het voelt goed. Het voelt vertrouwd, en we voelen allebei vlinders. Dat weet ik zeker. Peter laat me niet meer los, en ik hoor hem zuchten. “Ik heb me als een eikel gedragen, en ik snap het als je kwaad op me bent. Maar ik ben nog nooit, werkelijk, nog nooit zo verliefd op iemand geweest. Ik weet niet zo goed hoe ik mijn excusses moet aanbieden, want ik zie je tranen. Ik heb je geraakt met mijn stomme acties. Het spijt me, maar ik ben bang dat dat niet genoeg is.”, en ik leg een vinger op zijn lippen. “De tijd zal het leren denk ik?” Hij knikt, en geeft me nogmaals een knuffel. “Ik wil je echt niet kwijt, want wat ik voel bij jou, is het beste gevoel wat ik ooit heb gehad bij iemand. Je bent bijzonder, lief, mooi, en je hebt mijn hart veroverd.” Een zonnestraal valt op Peters gezicht, en onthuld een traan die over zijn wang rolt. En ik vind er nog een. Zijn ogen zien weer wazig, maar ergens zie ik een glinstering, als ie weer in de mijne kijkt. Ik kan wel springen van geluk, zodra hij er ook nog even bij lacht. Mijn hart staat weer in vuur en vlam, het rot gevoel wordt overmeesterd door het gevoel van verliefdheid, en ik lach zachtjes naar hem terug. “Wat voel jij nu?”, vraag ik hem. Zijn voorhoofd fronst even, en zijn ogen kijken even naar de muur waar ik tegen geleund sta. “Wat ik nu voel?”, en hij zucht. “Een gevoel, wat me blij maakt. Maar ik ben een enorme eikel geweest, ik heb je zo laten zitten. En ik voel me enorm schuldig er door. Maar als ik jou ogen zie, dan maakt mijn hart een sprongetje, dan voel ik een vreemd gevoel in mijn onderbuik, dan zijn mijn gedachten weer vrolijk. En dan... Dan besef ik me, hoe gek ik op je ben.” En weer zie ik hem lachen. Zijn frons trekt weg, en de wazigheid in zijn ogen wordt ook minder. “Nogmaals... Ik wil het goed maken. En ik wil bij je blijven. Want zonder jou, wordt ik echt niet gelukkig.”

Enkele mensen passeren ons, en reageren anders. De een loopt ons straal voorbij, terwijl twee puber jongens gaan fluiten, en een derde schreeuwt: “Kerel, zoen haar dan!” Er loopt vanaf de andere kant een jonge vrouw, die even naar Peter kijkt, dan naar mij, en ook lacht. Ze klikt, en loopt weer verder. Ik zie Peter nog meer lachen. “Dat was Wendy.” Zodra hij haar naam heeft genoemd, steekt ze een hand omhoog. “Jep, dat is haar echt.” En dan, kust ie mij liefdevol en teder, terwijl zijn handen door mijn haar glijden.