Bokt.nl

Citaat:

Alrún kijkt recht in de helderblauwe ogen van de man. Hij heeft een opvallend knap gezicht, met hoge jukbeenderen en een rechte neus. Ze bijt haar tanden stevig op elkaar en zwijgt. “Zo, hebben we onze tong verloren?” de man kijkt haar schattend aan. Ze klemt haar kaken nog vaster opeen en blijft nors voor zich uit kijken.
Haar adem stokt als ze voelt hoe de man zich dichter naar haar toebuigt en haar helemaal opneemt. Dan draait hij zich plots om en ze slaakt een zucht van verlichting. Ze sluit haar ogen even en de beelden flitsen door haar hoofd; Óvinur krioelen als mieren op een hoop waarin paniek is uitgebroken; ze ziet schimmen heen en weer flitsen in het donker, de smaak van bloed in haar mond; zwarte veren die langs haar gezicht strijken; ze hoort de vage hoefslag van rennende paarden achter haar. Een scherpe elleboog prikt in haar rug en ze spert van schrik haar ogen weer open. De twee mannen die Erlendur in bedwang hielden binden zijn polsen nu met een stevig touw. Daarna komen ze naar haar toegelopen, maar vlak voor haar blijven ze weifelend staan. Een van hen kijkt achterom naar de man met de blauwe ogen, die knikt. De mannen binden ook haar polsen stevig vast. Even vertrekt ze haar gezicht als ze het ruwe touw langs haar polsen voelt schuren, maar ze vermant zich en geeft geen kik.
De man met de blauwe ogen kijkt toe en als iedereen gereed is knikt hij en begint te lopen. Een van de mannen duwt haar zachtjes voor zich uit en ze staart naar de grond, bijtend op haar lip. Wie zijn deze mannen? Óvinur? Ze schudt haar hoofd. De Óvinur zagen er, ook vanuit de lucht, heel anders uit. Haast niet…menselijk. En dat zijn deze mensen wel degelijk. Ze probeert onopvallend om zich heen te kijken, en ze ziet heel gewone mannen, die zo in haar dorp hadden kunnen wonen. Wie zijn ze dan? De man met de blauwe ogen had Erlendur een oude bekende genoemd – hij kent hem dus. Plots komt het verhaal van Erlendur’s jeugd in haar op; zouden dit mannen uit zijn dorp zijn? En hoe wisten ze dat hij hier langs zou komen met haar, en hoe wisten ze dat ze een Draumann is?
Het pad mag haast geen naam dragen, want overal liggen grote stenen en afgebroken takken en wortels. Nu ze de weg verlaten hebben ziet ze pas echt hoe anders de omgeving hier is. Er zijn hier meer bergen en rotsformaties, en de bomen zijn veelal naaldbomen. Er zijn zelfs andere dieren; af en toe ziet ze vreemde kleine wezentjes wegschieten. Waarschijnlijk zijn ze niet gewend aan mensen op deze route, want ze blijven vanuit de bosjes nieuwsgierig en angstig tegelijk staan kijken. Ze gluurt nieuwsgierig terug naar een vreemd uitziend diertje – een soort zwart eekhorentje met kleine hoorntjes op zijn hoofd – als ze struikelt over een boomwortel en hard op de grond valt. Haar gebonden handen konden de val niet breken en ze kreunt zachtjes met een van pijn vertrokken gezicht als twee paar handen haar weer overeind helpen. De man met de blauwe ogen werpt een blik naar achter als hij het rumoer hoort en even kruist zijn blik de hare – in die dreigende blik ziet ze nu ook iets zachters doorschemeren. Dan draait hij zich weer om en vervolgt zijn weg.
De minuten tikken voorbij, worden uren. Ze heeft geen idee hoe lang ze al onderweg zijn. Aan de stand van de zon te zien is het al over het middaguur en ze begint moe te worden. Haar mond is droog en ze heeft honger. De mannen naast haar lopen echter onverstoorbaar door. Af en toe vangt ze een glimp op van Erlendur, die ergens vooraan loopt. Ze probeert het aantal mannen te tellen en komt uit op een aantal van twaalf. De vreemdste ontsnappingsscenario’s zijn in haar gedachten al gepasseerd maar ze weet dat ze geen kans maakt.
Wat willen ze van haar? Of misschien gaat het ze om Erlendur? Hoe vaak deze vragen al in haar zijn opgekomen weet ze allang niet meer, maar de antwoorden heeft ze niet.
Ze probeert haar hoofd af te sluiten voor alle gedachtes, voor alle vragen waar ze geen antwoord op weet, voor alle vermoedens die ze heeft. Plots stopt de man voor haar en ze botst tegen hem op – hij kijkt even snel achterom maar richt zijn aandacht dan weer op de man met de blauwe ogen, die de mannen aanspreekt. Hij spreekt zacht tegen hen, en nu hoort ze op de achtergrond ook het zachte ruisen van water – de Fljót? Schiet het door haar hoofd. Of misschien is het gewoon een kleine beek hier in de buurt. Haar benen voelen slap en trillerig aan en op haar netvlies krioelen kleine zwartgrijze vlekjes als vliegen op een dood lichaam.
“Sorry, dit is even nodig. Niet schrikken, we zullen goed opletten waar je loopt.” Een van de mannen naast haar heeft een doek in zijn handen. Ze kijkt hem verbaasd aan voordat ze doorheeft wat hij bedoelt; hij bindt de doek voor haar ogen. Hij pakt haar bovenarmen vast en duwt haar voorzichtig, stapje voor stapje, voor zich uit. Ze loopt langzaam en tilt bij elke stap haar voeten hoog op in de angst om te struikelen, maar de man had gelijk; hij voert haar rustig mee en ze valt nergens over. Af en toe waarschuwt hij als er iets op het pad ligt.
Wie zijn deze mensen? Ze betrapt zichzelf dat ze zich haast veilig voelt, zo tussen dit vreemde escorte. Wat hebben ze haar nu echt misdaan? Nog niks, en bovendien gaan ze voorzichtig met haar om. Maar schijn kan bedriegen… ze huivert. Waar gaan ze heen, dat het zo lang duurt, zo ver van de weg? De grond stijgt hier en wordt onregelmatiger. Haar begeleider heeft er nu grote moeite mee om haar de beste weg te wijzen en af en toe stoot ze haar tenen hard tegen de stenen.
De weg slingert en ze raakt alle gevoel voor richting en hoogte kwijt. Haar blinddoek laat niks door, zelfs geen licht. Ze hoort stemmen en andere geluiden om haar heen, soms botst er iemand tegen haar aan. Een trekpop aan een touwtje, een marionet zonder eigen wil, dat is wat ze is. Ze denkt aan de houten diertjes waar ze vroeger mee speelde, die ze na afloop genadeloos liet liggen in een hoek. Ze wankelt en ademt diep in, hoe ver ze haar ogen ook openspert, ze is blind.
Zo lopen ze nog een tijd door, tot dat haar begeleider plots zegt: “We zijn er. Hier kan je blinddoek wel af.” Hij knoopt de doek los. Knipperend met haar ogen tegen het felle licht ziet ze dat ze in een soort grote kloof staan. Haar mond valt bijna open; naast haar rijzen twee immense rotswanden stijl omhoog. Hier en daar groeit een pionier tussen de rotsen, en ze ziet grotten en rotsen in de vreemdste kleuren. Om haar heen ziet ze mensen bezig met hun dagelijkse bezigheden; iemand hangt de was op, een smid beslaat een paard, ze ruikt de geur van versgebakken brood.
De man met de blauwe ogen komt naar haar toegelopen, en zijn grimmige blik maakt plaats voor iets wat op een glimlach lijkt. “Welkom in óns Eftir.”
Het duizelt haar. De grote kloof maakt plaats voor de groene bossen van Eftir, brandende huizen, Erlendur zijn vreemde geitenogen die veranderen in twee volle manen. Het huilen van een roedel wolven, hoefafdrukken in de grond. Ze voelt tanden in haar nek, ze hinnikt hoog en slaat met haar achterbenen. Lucht onder haar vleugels, als ze neerkomt buigt de tak wat door onder haar gewicht. Haar krassende stem draagt ver en kaatst terug tegen de bergen. Dan wordt het zwart voor haar ogen en ze voelt hoe ze wegzakt.