Bokt.nl

**Geplaatst**: 22-08-08 20:45

Re: [VER] My Dutch Lady, over geesten en blowen in Wales

Geplaatst: 22-08-08 20:45

Leuk verhaal.
Het wordt naar het einde toe steeds beter, ben benieuwd naar een volgend deel!

Ik vind het ook prettiger lezen als je de stukjes uit het dagboek in het Nederlands typt.
Anders moet je elke keer zo omschakelen en je maakt veel spelfouten in het Engels.
Als het verhaal af is, zou ik nog even naar het begin kijken.
Daar is de stijl van schrijven iets anders dan de rest van het verhaal.

**Geplaatst**: 17-09-08 22:08

Re: [VER] My Dutch Lady, over geesten en blowen in Wales

Geplaatst: 17-09-08 22:08

Ik heb het net ook doorgelezen, leuk verhaal. Lachen

Maar die verbeteringen van het engels zijn ook niet correct

Het moet zijn : And he seems to be sad & Beautifull.

Verder weet ik zo niet Knipoog

**Geplaatst**: 17-09-08 22:17

Re: [VER] My Dutch Lady, over geesten en blowen in Wales

Geplaatst: 17-09-08 22:17

kiwi1990 schreef:
mooi verhaal, wel vele spelfouten en vooral in het engels.

When I visited dad today, he was even in a more worse shape than yesterday. He's getting sicker and sicker. Nothing what^ I do hellps*, I talk to him, but I think he doesn't even heares my*. I just don't get it. And he seems to be so said*, if I would just *know about what! My brothers also don't help, they visit him sometimes, but everery thime they leave he seems to be even more sick, and tired, than before they came. In the efternoon* I went for a ride at Moonlight, and I spotted some deers with their jongs. I'ts so beautifle here, I wish I could stay here forrever, and then I would make sure nobody will ever destroy this house, or hurt the animals who live here. But I got to go now, my brother, Gerard, is calling me. It's theatime.

*helps
*hears me
*Ans he seems to bee sad
*If i just knew what
*afternoon
*beautyfull

verder heb ik niks kunnen vinden.
goed verhaal vooral doorschrijven

Ik bedoelde dit stukje:

*beautyfull beautifull
^What kun je weglaten
*hears me listen to me
*If i just knew what If i just knew what makes him so sad
^But each
^At Moonlight With Moonlight
^Some deers with their

Als je engels wil verbeteren moet je het ook goed doen, sorry maar daar kan ik me echt aan ergeren Vork

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-03-09 14:43

Geplaatst door de TopicStarter : 23-03-09 14:43

Zo het heeft even geduurd, maar ik heb weer wat.
Het verhaal past al niet meer in mijn profiel, dus voortaan zet ik enkel het laatste stukje daar.
Als ik dan 1500 woorden heb zet ik het wel weer neer.

Veel plezier!

Tom opent de picknick mand. Een geur van warme croissantjes, met daarop gesmolten boter drijft me tegemoet. Wanneer we er allebei een pakken, raken onze handen elkaar even. Ik glimlach, het voelt zo veilig, zelfs vertrouwd. Mijn gedachten zijn dan ook niet bij de jam die ik op mijn broodje smeer, maar bij Tom. Zijn blonde, halflange haar, die paar lichte sproetjes op zijn neus. Zijn dromerige bruine ogen, zijn verlegen lach, zijn sterke lange armen waarin ik helemaal wegkruip als hij me knuffelt. Tom kijkt me verbaast glimlachend aan, 'Wat?' vraagt hij, maar met een ondeugende ondertoon in zijn stem, hij weet wel waarom ik zo gelukkig ben.
Met twinkelende ogen kijkt Tom me aan, als ik mijn croissantje opeet.
Mijn eigen ogen glijden langs zijn lichaam, als hij zijn tanden in een pasteitje zet.
Wanneer ik dan een slokje versgeperst sinaasappel sap neem, staart hij alleen maar.
En als hij dan nog een eitje wil gaan eten, houd ik het niet meer.
Ik sta op, en spring over het kleed, in zijn armen. Samen rollen we over het gras, en onder het lachen, gil ik het uit van plezier. Ik kijk recht in zijn ogen, onze lippen raken elkaar, we zoenen.
En net als bij die eerste kus, wil ik alleen maar meer. Na nog een laatste keer omrollen, liggen we naast elkaar. Ik streel zijn neus, haal mijn hand door zijn haar, verdrink in zijn ogen. Heel teder, lief, en voorzichtig, gaat Tom met zijn hand langs mijn wang. Ik kus zijn wang, hij gaat met zijn hand langs mijn nek, ik streel zijn schouder, hij de mijne. Langzaam gaat hij omlaag, langst mijn borsten, ik vind het niet erg, en ga met mijn wijsvinger langs zijn hals. Als hij bij mijn heup komt aarzel ik even, een vlaag van twijfel. Rustig legt Tom zijn hand neer, en geeft me een kus in mijn nek. In zijn haar, dat langs mijn gezicht strijkt, kan ik de bossen en de velden ruiken. Een geur die ik nooit meer wil vergeten, voor altijd bij me wil hebben. Stil liggen we naast elkaar, zomaar liggen, in het zonnetje. Ik kan het geluk gewoon door mijn lichaam voelen stromen, zo blij ben ik. Nee, wacht, blij? Ik ben niet zomaar blij, ik ben verliefd, zo verliefd als je maar zijn kan.
Uiteindelijk staat Tom op, en tilt mij met één arm overeind.
'Zullen we nog een ritje gaan maken prinses?'

Op de scooter rijden we naar zijn huis, om de paarden te gaan halen. Ik zit achter Tom, met mijn armen om zijn middel. Er wappert alleen geen wind door onze haren, want ook op plekken die zo uit een sprookje lijken te komen, moet je tegenwoordig een helm op.
Toch geef ik er niks om, want ik verheug me op het rijden.
Als we bij Tom's huis komen, staat zijn vader, Mikey, het erf te vegen.
Als we van de scooter af stappen, strijkt mijn schouder perongeluk langs Tom's arm.
Mikey's ogen glijden van mij, naar zijn zoon, en weer terug.
'Aha...'
Ik weet niet hoe hij het ziet, zou Tom vaker meisjes meebrengen?
Een vage angst borrelt op in mijn hart, ik lijk er in te stikken...
Zou die picknick gewoon een van zijn versiertrucs zijn, ben ik gewoon een van de vele meisjes die als een blok voor zijn uiterlijk en zijn charmes vielen?
Terwijl ik voor me uit staar, en mijn hart als een bezettene klopt, voel ik opeens een hand op mijn schouder, die me met zachte dwang in beweging zet.
'Kom je mee, liefje?'
We gaan naar de stallen, en zadelen de paarden op. Tien minuten later vertrekken we, de velden op. Hand in hand stappen we door de natuur, en als we bij een lang zandpad komen, sporen we de paarden aan tot galop. Een vlinder vliegt naast me, alsof hij een race wil doen. Ik ga sneller en sneller, tot we bij een splitsing aan komen. Daar gaan we weer in stap, en ik ga weer naast Tom rijden. Hij pakt mijn hand, en geeft een kus op mijn wang. Een brede lach verschijnt op mijn gezicht, je kunt zo merken dat ik speciaal ben voor hem, zijn vader heeft gewoon veel mensenkennis. Op weg naar huis vraag ik Tom wat hij nu eigenlijk doet, dat weet ik niet eens, raar hé?
'Ik heb net examen gedaan, dus op het moment doe ik even niets. Mischien wil ik gaan studeren.M'n pa wil dat ik het bedrijf overneem, maar dat zie ik eigenlijk helemaal niet zo zitten. Ik ben niet zo'n boer weet je...'
Dan vertel ik Tom dat ik nu in de 4e klas zit. Ik weet nog niet wat ik wil, als het lukt, het bedrijf van mijn ouders overnemen, mischien.
'Maar eigenlijk, wil ik iets met kinderen doen. Ik weet niet waarom, maar ik wil gewoon iets goeds voor ze doen.'
'Hé, dat lijkt me wel wat voor jou eigenlijk, Helena. Ik ken je mischien nog niet heel goed, maar ik weet al wel dat zo veel liefde te geven hebt, je zou echt iets met kinderen moeten gaan doen.'
Als het mogelijk is, word de lach op mijn gezicht nog breder, en dolgelukkig staar ik Tom aan. In Nederland had ik nooit echt vriendjes, en nu, rijd ik hier met een jongen die zo uit een film zou kunnen komen. Een sprookjesfilm, wel te verstaan.
We kletsen nog over wat we morgen zullen gaan doen, dit weekend, de week daarop...

Als we thuiskomen, begint het al donker te worden.
Snel zadel ik Cody af, hij is niet bezweet, dus hij kan zo naar de wei.
Hand in hand lopen Tom en ik terug naar het erf. We stappen op de scooter, en rijden weer naar mijn huis. Als we er zijn zie ik mijn vader voor de deur staan. Hij is druk een gesprek met een man in een beige broek, met een grijzige colltrui. Ietwat ongemakkelijk nemen Tom en ik afscheid, helaas, geen lange zoen.
Als ik naar binnen loop vang wat flarden van het gesprek op.
'Buxus zou mooi staan...'
'Ja maar het moet niet te standaard.'
'Buxus is wel de nieuwste trend.'
Hhhm, dat klinkt alsof pa een tuinarchitect heeft gevonden.
Als ik naar de eetkamer loop zie ik dat er nog niet gedekt is, dus loop ik door naar de keuken. Ook daar is niemand. Dan hoor ik een geluid. Geschrokken draai ik me om naar waar ik het hoorde. Maar er staat alleen een kast. Het zullen wel muizen zijn geweest, daar heb je er vast honderden van hier. Ik loop weer terug naar de eetkamer, en ik besluit om naar mijn eigen kamer te gaan. Daar pak ik het dagboek weer uit de la, en ik begin te lezen.

Lief dagboek,
Morgen wordt er alweer een jacht georganiseerd. En mijn vader doet mee! Ik mag uiteraard weer theedrinken met de andere dames, hoe saai. Ik wou dat iemand iets deed, die jacht is barbaars! Mijn broer Gerard plaagt me er uiteraard weer mee. Aan hem heb ik ook niets. Maar hij doet in elk geval niet mee, hij beweert liever te schaken. Dat is in elk geval beter als mijn andere broers, die wel meedoen en nu al opscheppen over hoe goed ze wel niet zijn. Ze zijn ook al de hele week aan het oefenen, en met hun valken aan het trainen. Gelukkig had ik wel een beetje afleiding, er kwam een vriendin langs. We hebben theegedronken, en wat gekletst. Dat was het eigenlijk wel.

Liefs, Elly

Ik blader door naar de volgende pagina, en lees weer.

Lief dagboek,

Vandaag is er een wonder gebeurt! Vlak na de start van de jacht dook een mysterieuze ruiter op, die de jacht verhindert heeft. Ik ben zo blij, nu is er geen onschuldige vos gestorven. Maar ik zal even bij het begin beginnen, want dit is wel erg warrig. Ik was samen met mijn moeder naar de start gaan kijken, ik wou niet, maar ik moest. Het was redelijk druk, en de paarden waren onrustig. Toen werd er op de hoorn geblazen, en de jacht zou beginnen. Maar vanuit het niets dook er op de heuvel een ruiter op. Een gemaskerde vrouw, in zwarte kleren, met cape, op een zwart paard. Een zeer vurig paard, het steigerde. Ze riep de ruiters tot een halt, en eerst leek het erop dat ze ook gingen luisteren. Maar toen reed een van de brutalere jongemannen op haar af, alsof hij haar wou rammen!
Mijn hart bonkte van angst, ik wou dat ze de jacht zou stoppen. Maar in plaats van terug te deinzen, reed de gemaskerde ruiter op hem af. Net toen het leek alsof de twee zouden botsen, stopte de jongeman. Maar zij reed om zijn paard heen, en maakte van haar snelheid gebruik om hem half uit het zadel te duwen. Dit veraste hem, en terwijl hij weer rechtop wou gaan zitten, sprong de zwarte ruiter bij hem achterop en gaf het paard de sporen. Haar eigen paard rende mee, en vliegensvlug verdwenen ze in het bos. Pogingen van de jagers om hen te volgen, mislukten. De hele middag hebben ze het bos afgespeurd, maar ze zijn spoorloos.
Ik weet niet wat deze gemaskerde vrouw van plan is, maar ik weet wel dat ik het eens ben met wat ze probeerd te doen!

Liefs, Elly

Ik wil naar de volgende pagina gaan, maar dan komt mijn moeder binnen. Snel leg ik het dagboek achter me, op de een of andere manier voel ik me betrapt. "Hey lieverd, ik heb Chinees gehaald vandaag, want ik had geen zin om te koken, kom je naar beneden?" Direct spring ik op, dat eten we anders nooit! Als er iemand fel tegen afhaal eten is, dan is het mijn moeder wel. Want er zitten geen vitaminen in, het is onhygiënisch bereid, te vet, ga zo maar door. Als ik beneden kom, zit iedereen al klaar, dus ik schuif snel aan. Ze hebben allemaal gewacht, wat gezellig! We eten erg uitgebreid, en er word honderduit gekletst. Mijn vader heeft uiteindelijk toch nog een architect gevonden waar hij het wel mee eens is, over 2 weken is er een ontwerp voor de tuin. Het plan is om de tuin zo oorspronkelijk mogelijk te houden, maar er moet wel een hoop opgeknapt worden.
Mijn moeder is bezig met het inrichten van een aantal kamers, die voor de gasten moeten worden. Eer we aan het toetje toe zijn, is het al een paar uur later.
We kletsen nog even wat na, mijn zusje verteld dat ze al scholen gezocht heeft, en ik voel me loom. Dan besluit ik om terug naar boven te gaan. Ik wil graag nog wat in het dagboek lezen. Ik loop de trap op, naar mijn kamer. We hebben laat en lang gegeten, de schemering is al ingevallen. Ik open de deur, en wil naar mijn bed lopen om het dagboek te pakken. Maar het ligt er niet. Ik besef dat er iets mis is, een naar voorgevoel bekruipt me. Mijn blik glijd van het bed, naar de andere hoek van mijn kamer. En daar staat hij.
Allereerst, ik weet niet wie hij is. Ik weet alleen dat hij daar staat. Roerloos. Ik kijk recht in zijn emotieloze ogen. Als hij al geschrokken is, valt dat niet van zijn lijkbleke gezicht af te lezen. Maar wel van het mijne. Doodstil staar ik hem aan. Ik ben te geschrokken om weg te rennen, te bang om te gillen, en te verbaasd om iets te zeggen. Dat moment lijkt een eeuwigheid te duren. Ik staar hem aan, hij ziet er vrij ongezond uit. Door zijn zwarte haar lijkt zijn gezicht nog bleker, zijn wangen zijn ingevallen, hij is mager.
Dit is niet goed, besef ik. Maar voor ik kan besluiten wat te doen, begint hij te praten.
Tenminste, dat leid ik af van het feit dat ik zijn mond zie bewegen. Zijn mond. Daar klopt iets niet mee. Als hij zijn mond opent, zie ik alleen iets wat mijn angst bevestigd. Tanden. Lange, scherpe hoektanden. Vaag flitst het door mijn hoofd wat dat betekend. Te laat. Juist op dat moment begeven mijn knieën het, en wordt alles zwart.

H.4 Over vampiers en ongeloof.

Zweef ik? Alles is zwart. Er was iets, maar wat? Ik lig, lekker, ontspannen. Iemand heeft me op mijn bed gelegd.
Ik begon wat wakkerder te worden. Ik was flauwgevallen.
Iemand heeft me op mijn bed gelegd. Een vampier.
Ik schrik van mijn eigen gedachte, en spring op. Paniekerig kijk ik rond me heen, waar is hij? Maar ik ben alleen. Een tochtvlaag strijkt langs mijn wang, en ik zie dat mijn balkondeuren openstaan. Ik loop er naar toe, en wil ze sluiten. Vanuit mijn ogen zie ik iets bewegen. Een vage flits, een vleermuis? Ik schrik, hij aarzelt, maar te laat. In een reflex heb ik de deuren dichtgegooid. Hij knalt er met een doffe klap tegenaan. Vol afgrijzen staar ik naar het verfrommelde hoopje op de grond. Heb ik het arme dier vermoord? Ik open de deur weer, en voorzichtig loop ik op het hoopje af. Het is inderdaad een vleermuis. Ik kniel, en wil het dier oppakken. Maar als hem aanraak, beweegt hij plotseling. Ik schrik, en val achterover. Mijn afschuw groeit, als voor mijn ogen de vleermuis opeens heftiger beweegt, en groter word. Hij verandert in… De vampier.
Ik wil bijna weer gaan gillen, als ik zie dat hij bewusteloos is. Voorzichtig kruip ik dichterbij, mischien moet ik zijn pols voelen. Alleen, heeft een vampier eigenlijk wel een hartslag? Of een ademhaling? Verder als Buffy ben ik nooit gekomen, dus ik zou het niet weten. Wat kan ik nou voor hem doen? Ik zucht, en bekijk zijn gezicht, in de hoop een teken van leven, of op zijn minst ondoodheid, te vinden. Ik strijk zijn haar van voor zijn ogen. Zo is hij eigenlijk niet zo heel erg eng, eerder nog kwetsbaar. Hij ziet er eigenlijk helemaal niet zo oud uit. Zijn gezicht is dat van een jongen, en zijn lichaam is maar tenger. Ik streel zijn wang, hij voelt koud aan. Hoe lang zou hij hier al zo leven? De kamer op zolder, met de doodskist, is kennelijk van hem. Leeft hij hier alleen? Ik hoop het wel, als hij soortgenoten blijkt te hebben, dan vertrek ik morgen nog naar Nederland.
Ondertussen blijf ik naar zijn gezicht kijken. De vampier lijkt langzaam wakker te worden. Hij draait zijn hoofd, en kreunt. Nu pas zie ik dat hij een fiks gat in zijn hoofd heeft, waar bloed uit stroomt.
Ik leg mijn hand op zijn schouder, voorzichtig, om hem niet te laten schrikken. Maar blijkbaar niet voorzichtig genoeg. Bij mijn aanraking schokt zijn lichaam, hij schrikt. Ik wil opstaan en achteruit stappen, maar ik ben niet snel genoeg. Voor ik iets kan doen opent hij zijn ogen, en grijpt mijn pols vast. Zijn bruine ogen staren me woedend aan, en hij sist naar me. Als een slang in het nauw.
En ik, ik probeer me los te rukken, mijn pols word bijna fijngeknepen. Maar ik kan niets doen. Het enige wat ik nu kan, eindelijk, is gillen. En dat doe ik, zo hard mogelijk.
De vampier schrikt, de woede in zijn ogen maakt plaats voor angst, en zijn grip op mijn pols verslapt. Ik spring achteruit, hij krabbelt op en doet het zelfde. Zwaar ademend staart hij me aan, maar verder doet hij niets. Dat geeft mij voldoende moed om eindelijk iets te zeggen.
"Sorry..." stamel ik, en ik probeer uit te leggen dat ik die deur niet expres dicht sloeg. Twijfelend kijkt hij me aan, en even lijkt het alsof hij het liefst wil vluchten. Maar dan spreekt hij. Ditmaal weet ik staande te blijven, maar alsnog kan ik mijn ogen niet van die tanden afhouden.

En?

Edit, voor wie meer van mij wil lezen:
[UK] [VER] Amsterdam

**Geplaatst**: 23-03-09 16:14

Re: [VER] My Dutch Lady, over geesten en blowen in Wales

Geplaatst: 23-03-09 16:14

[FK] -> [UK]

**Geplaatst**: 23-03-09 19:31

Geplaatst: 23-03-09 19:31

leuk stuk weer

ik vind alleen die vampier een beetje ongeloofwaardig over komen.. ik weet niet precies waarom.. Maar er zijn gewoon te veel dingen over die vampier zoals die doodskist wat zo 'commercieel' (ik weet niet hoe ik het anders moet zeggen )

overkomt. Dan had ik liever gehad dat je er een beetje een 'eigen' draai aan de vampier gaf of juist naar de 'verhalen'' kijkt waar een vampier anders is... maar dat verschilt per mening denk ik

voor de rest leest het lekker weg en ben benieuwd naar het vervolg

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-03-09 21:44

Re: [VER] My Dutch Lady, over geesten en blowen in Wales

Geplaatst door de TopicStarter : 23-03-09 21:44

Oké, thx!
Pfff, ik vind het ook erg moeilijk. Heb lang uitgekeken naar het moment waarop ik hem mocht introduceren, maar het blijkt dus lastiger als gedacht.
Voorlopig laat ik het maar zo, word lastig als ik het nu verander.
Als het ooit nog eens helemaal af is, dan zal ik het wel eens veranderen.

**Geplaatst**: 24-03-09 17:20

Geplaatst: 24-03-09 17:20

Miss_Malfoy schreef:
Oké, thx!
Pfff, ik vind het ook erg moeilijk. Heb lang uitgekeken naar het moment waarop ik hem mocht introduceren, maar het blijkt dus lastiger als gedacht.
Voorlopig laat ik het maar zo, word lastig als ik het nu verander.
Als het ooit nog eens helemaal af is, dan zal ik het wel eens veranderen.

ja dat lijkt mij idd. ook lastig

Ik ben wel benieuwd, naar het vervolg

maar als je dan wat zou veranderen (wat je dus misschien aan het eind doet) zal ik dat doen.
eem vampier is iemand waarvan je niets van kunt weer staan, dat is iets waar je aan moet denken

maar ik ben benieuwd hoe 'jou'' vampier zich verder 'ontwikkeld'

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-03-09 18:07

Re: [VER] My Dutch Lady, over geesten en blowen in Wales

Geplaatst door de TopicStarter : 24-03-09 18:07

Ik heb vandaag op school zijn karakter nog een keer uitgewerkt, en ik heb besloten voor de arrogante versie te gaan. Dus ik zal een stukje van het verhaal opnieuw moeten schrijven, helaas.
Maar deze versie kan wat meer sturing aan het verhaal geven, en is iets actiever. De huidige vamp is erg leuk, maar te passief.

**Geplaatst**: 24-03-09 18:53

Re: [VER] My Dutch Lady, over geesten en blowen in Wales

Geplaatst: 24-03-09 18:53

fijn dat je nog een keer over hem na hebt gedacht

Arrogant ? Ben benieuwd

Een stukje overnieuw schrijven is niet erg, zolang er maar verbetering is voor je zelf toch ?

Succes

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-03-09 19:43

Re: [VER] My Dutch Lady, over geesten en blowen in Wales

Geplaatst door de TopicStarter : 24-03-09 19:43

Inderdaad, nu kan het nog makkelijk immers.

Ja arrogant... Dat was mijn eerste idee bij hem, heel raar, maar het blijkt nog het best te werken ook.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-04-09 21:10

Geplaatst door de TopicStarter : 21-04-09 21:10

Oké, het nieuwe gedeelte is er. Omdat ik wat aan mijn vampier gesleuteld heb, ben ik H.4 opnieuw begonnen. Hier is het dan:

H.4 Over lichtgeraakte vampiers.

Zweef ik? Alles is zwart. Er was iets, maar wat? Ik lig, lekker, ontspannen. Iemand heeft me op mijn bed gelegd.
Ik begon wat wakkerder te worden. Ik was flauwgevallen.
Iemand heeft me op mijn bed gelegd. Een vampier.
Ik schrik van mijn eigen gedachte, en spring op. Paniekerig kijk ik rond me heen, waar is hij?
Jachtig kijk ik om me heen. Het is donker en ik kan amper iets zien. Toch blijft mijn blik op een donkere hoek van mijn kamer rusten. Er is daar iets. Langzaam wennen mijn ogen aan het donker, en een silhouet doemt op uit het duister. Het is hem. Ik probeer adem te blijven halen. Hij heeft me nog niet vermoord, dus zo erg kan die vampier niet zijn. Vampier, of wat het dan ook is. Ik schraap al mijn moed bijeen, wie weet is het wel een flauw grap. Ik moet iets zeggen, laat alsjeblieft mijn stem niet weigeren nu. “Wie ben je? Wat doe je hier?” Trillend blijf ik staan, en ik wacht af. Dan stapt de onbekende man uit de schaduw. Een klein streepje maanlicht valt op zijn gezicht. Zijn kille ogen staren me indringend aan. “Ik woon hier…” Zijn stem klinkt koeltjes en afstandelijk, maar vooral arrogant. “Dat beantwoord mijn eerste vraag, maar ik weet nog altijd niet wie je bent.” Ik klink angstig en trillerig, maar vooral kwetsbaar. “Mijn naam is Gerard Jones, en met wie heb ik de eer?” Met uitgestoken hand loopt hij op me af. Ik snap de bedoeling maar toch kan ik het niet helpen. Huiverend deins ik terug, uit afkeer. Afkeer van zijn grauwe huid, zijn versleten kleren, de muffe lucht die rond hem hangt, zijn gezicht dat vertrekt. “Ja, ik ben een vampier, nou en?”
“Sorry ik…”
Ik, ik kan gewoon geen zinnig excuus verzinnen. Het is menselijk, wat moet ik dan zeggen?
“Luister, ik bedoelde het niet zo. Mijn naam is Helena.”
Gerard Jones lijkt nog steeds beledigt te zijn. Toch zegt hij iets terug.
“Hoe lang blijven jullie hier? Denk namelijk maar niet dat ik wegga. Dit is mijn huis.”
Terwijl hij dat zegt, denk ik weer aan het verhaal dat Tom vertelde, aan de beker. Zou dit de wettige erfgenaam zijn? Maar dat zou betekenen dat wij hier wegmoeten, en dat wil ik absoluut niet!
“Wij wonen er nu. We hebben het huis geërfd. En we blijven hier.” Ik probeer het op een niet al te betweterige toon te zeggen. Dat lijkt alleen niet al te best te lukken. Kwaad draait de vampier zich om, en loopt de trap naar de zolder op. Ik blijf achter, beduusd en verward. Ik staar wat voor me uit, de wekker op mijn nachtkastje geeft aan dat het een uur of een in de nacht is. Ik probeer om te gaan slapen, maar het duurt nog lang voordat dat me lukt.
Ik word pas laat weer wakker, ergens om 10 uur ‘s morgens. Deze keer laat Elvira me gelukkig met rust, en kan ik langzaam wakker worden. Ik trek snel mijn badjas aan, en loop naar beneden om te ontbijten. Wat heb ik een honger. Snel smeer ik een paar beschuitje, en gris een mok thee mee. Op het bankje voor de keuken geniet ik van het zonnetje. Het verwarmt me, terwijl ik loom uitkijk over de wildgroei aan planten die ooit een tuin voor moest stellen. Onkruid omringt een rozenstruik, en gras groeit zo hoog dat een kleine appelboom nog maar net zichtbaar is. Er moet echt wat gedaan worden aan deze tuin. Ik drink mijn laatste slokken thee op, en loop terug naar binnen. De beker en het bord zet ik in de gootsteen, aangezien we nog geen afwasmachine hebben. Hoe heeft dat oude mensje dat hier voor ons woonde het hier ooit uitgehouden? En heeft die Gerard haar niet vermoord dan? Bah, aan dat laatste wil ik echt niet denken. Vanavond toch maar even de deur blokkeren. Alleen nu wil ik eerst naar Tom, het is prachtig weer, en ik wil ook wel eens bruin worden. En dat doe ik het liefst gezellig met iemand anders. Boven doe ik snel mijn haar in een nonchalante hoge knot, trek een bikini met zwembroek aan, en vis nog snel even een hemdje uit de kast. Zonnebril op mijn hoofd, en ik ben er klaar voor. Nu moet ik nog uitzoeken waar mijn moeder uithangt. Waarschijnlijk bij de kamers die voor de gasten worden. Kan ik direct even kijken of het mooi wordt. In de gang hoor ik een radio. Boven de radio uit klinkt gezang, wat mijn vermoeden bevestigt. Als ik naar het geluid toe loop, zie ik haar in een van de kamers staan. Ze is met meubels aan het schuiven, en heeft in eerste instantie niet eens door dat ik er sta. Als ze gewon doorzingt geef ik een brul. “Mam!” Verbaast kijkt ze om. “Oh, liefje, ik zag je helemaal niet. Nou, vind je het mooi worden?” Ik vertel haar dat de kamer er leuk uit ziet, en vraag dan of ik naar Tom mag. “Natuurlijk”, zegt ze, “Ik breng je wel even.” Dat is nog eens een meevaller! Ik sms Tom dat ik eraan kom, en loop dan met mijn moeder mee naar beneden. Als we in de auto zitten zet ik de radio lekker hard, en lach om mijn moeder die het maar niets vind om aan de "verkeerde" kant van de weg te rijden. Ik vind het juist geweldig, lekker anders! Bovendien is pa helemaal gelukkig met deze nieuwe auto, hij heeft altijd al zo'n mooie willen hebben. Ik kan me al helemaal voorstellen hoe hij mij en Elvira afzet op onze nieuwe school, wat zullen we er stoer en rijk uitzien! Alleen ik vrees dat als we schooluniformen aan moeten, we er eerder als een stel verwende kakkers uit zullen zien. Met de auto is het niet lang rijden naar Tom, al snel parkeert mijn moeder de auto op het erf. Tom's moeder, Elisebeth, staat op het erf de was op te hangen. Ze groet me vriendelijk, en ik doe hetzelfde. Mijn moeder toetert even als ik haar uitzwaai. Waarschijnlijk hoorde Tom dit, want enkele ogenblikken later komt hij naar buiten gelopen. Ik krijg een knuffel, en een vlugge kus op mijn mond. Zijn moeder heeft het opeens heel druk met de was, wanneer we weer we loslaten, en ik Tom vraag hoe het gaat. Niet gewoon, niet omdat ik niets beters weet, of omdat het zo hoort. Nee, ik wil het echt weten. Tom antwoord dat hij me gemist heeft. "En jij Heleen?" Ontzettend cliché, maar waarheidsgetrouw, zeg ik dat ik hem ook gemist heb, en ook nu meen ik het. We gaan naar binnen, en Tom loopt voor me uit de trap op. "O Heleen, m'n vrienden zijn er ook, dat vind je toch wel oké?" Ik vertel dat ik het wel goed vind, hoewel ik stiekem ook best even alleen had willen zijn met Tom. Vanachter een van de deuren in het halletje aan het eind van de trap, klinkt muziek. Rockmuziek, dus het zal wel uit Tom's kamer komen. Tom opende de deur, en ik zie de rest van de jongens al zitten. De kamer is ruim, hoewel je dat door alle rondslingerende troep in eerste instantie even onggaat. Een typische jongskamer dus, maar ach, als dat nu het enige is wat niet perfect is aan Tom... "Hey Helena," klinkt het uit verschillende richtingen. De jongens hebben zich van alles bediend, playstation, muziek, eten. Borrelnootjes en zakken chips liggen op de grond. Twijfelend kijk ik om me heen. Waar zal ik gaan zitten? Mike, die op de bank zit, schuift alvast een plek op en kijkt me verwachtingsvol aan. Hij kan het niet laten om nog even met een hand door zijn haar te gaan, om het zo, naar zijn mening, te fatsoeneren. Petey zit tegen de muur aan, zijn benen half opgetrokken, zijn armen rustend op zijn knieën. Hij heeft een shirt met korte mouwen aan, waardoor verschillende tattoos op zijn armen zichtbaar zijn. Danny zit op de bureaustoel, en heeft het kennelijk erg druk met het afkloppen van zijn witte broek. Maar gelukkig pakt Tom dan mijn hand, trekt me mee, en we ploffen naast elkaar neer in een zitzak. "Mike, gedraag je," zegt Tom. Ik, Petey en Danny moeten lachen, hoezo beschermend. "Pffff sorry hoor," zegt Mike. "Ik wou haar alleen maar vragen of ze vanavond mee gaat me ons, naar die film."
"Ja natuurlijk Mike, praat je er maar weer uit, maar als ze met iemand meegaat, dan is het met mij!" Om dit te bekrachtigen slaat Tom een arm om me heen, en geruststellend geef ik hem een kleine kus op zijn mond. De jongens joelen, en ik moet toch wel een beetje blozen.
"Maar..." zegt Petey, "zullen we wat gaan doen?"
"Is goed" zegt Danny, "maar wat dan?"
Tom oppert om met de quads naar het veldje te rijden. Ik kan mijn oren niet geloven, wat klinkt dat gaaf zeg! "Meen je dat nou Tom?" Petey antwoord vast voor Tom, en knikt bevestigend. Danny zegt ondertussen dat hij het niet zo'n best idee vind, om in zijn witte kleren in de modder te gaan crossen. Maar omdat de rest wel graag wil, en ik vooral, belooft hij dat hij wel meekomt in een overal, en dan foto's maakt. Dus gaan we naar de schuur, tijd om vies te worden!
We stommelen de trap af, Tom voorop en ik achter hem. In een schuur achter het huis staan enn paar quads. Tenminste, vijf modderige dingen in die vorm. Danny pakt een overal van een haak, en ik begrijp nu helemaal waarom. Gelukkig maar dat ik geen nieuwe kleren aan heb! Mike en Petey nemen plaats, en ik ga tussen ze in zitten. "Oké jongens, ik weet hoe een scooter werkt, dus dit moet me ook lukken." Ik draai de sleutel in het contact om, en ja, de motor komt tot leven! De jongens doen hetzelfde. Danny geeft als eerste gas en rijd naar buiten. Ik, Tom, Mike en Petey volgens zijn voorbeeld, hoewel ik wat voorzichtiger dan de rest. We rijden via het erf naar een veld waar ik nog niet eerder was geweest. Zo te zien hebben de jongens het vaker voor dit doeleinde benut. Het veld, of wat er van over is, is een gigantische modderpoel, vol met bandensporen. Er zijn wat kuilen en heuvels, er liggen een paar boomstammen, er staat een schans, en een kleine vijver aan de rand siert het geheel tenminste nog een klein beetje.
Danny pakt de camera erbij, de anderen zetten hun quad naast me.
"Oké jongens, even lachen," zegt Danny. Dat doen we, vooral op het moment dat Danny voor de 2e keer wil afdrukken, en Tom opeens vol gas geeft. De modderkluiten vliegen ons om de oren! Maar we laten ons niet kennen, en zetten zo snel mogelijk de achtervolging in. De jongens doen dit duidelijk vaker, ik moet verschrikkelijk mijn best doen om ze bij te houden. Ze vliegen gewoon over alle heuvels en obstakels. Mike rijd op volle snelheid de schans op, en terwijl hij door de lucht vliegt maakt Danny de ene foto na de andere. Tom en Petey proberen ondertussen op allerlei manieren elkaar omver te rijden. Tom lijkt aan de winnende hand, Petey slingert gevaarlijk heen en weer. Ik rijd op ze af, maar die twee hebben het zo druk met elkaar dat ze mij niet eens opmerken! Ik benut deze kans, en rijd zo snel als ik kan op Tom af. En voor hij het weet, trek ik hem van zijn quad, en liggen we samen in de modder te spartelen."En de dame wint," roept Petey vanaf een afstandje. Ik moet zo hard lachen dat ik bijna geen adem meer krijg, ik geloof niet dat ik ooit zo vies ben geweest sinds ik drie jaar oud was. Maar ik stop onmiddelijk met lachen, als Toms ogen me opeens recht aankijken. Werkelijk alles vervaagt opeens, behalve hij. De wereld beweegt in slow-motion, Danny die als een gek foto's maakt word een vaag achtergrond geluid. Alsof ik er door een magische kracht naar toe getrokken word, druk ik mijn lippen op die van Tom. Naast modder proef ik ook liefde, de velden, de bomen, de bloemen en de 's zomerse lucht. Ik geloof niet dat dit moment ooit op zal houden.

En nu is mijn schrift overigens bijna vol, zal een nieuwtje moeten gaan zoeken. En die leraren maar denken dat ik zo ijverig aantekeningen maak. :Y)

**Geplaatst**: 23-04-09 15:21

Re: [VER] My Dutch Lady, over geesten en blowen in Wales

Geplaatst: 23-04-09 15:21

mooi stukje:D ben benieuwd hoe het verder gaat en of die vampier hun nog gaat pesten omdat ze in zijn huis zitten

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-04-09 20:20

Geplaatst door de TopicStarter : 23-04-09 20:20

Dankjulliewel, tja dit is zo'n lang verhaal dat ik echt een verhaallijn moet hebben, dat vind ik onwijs lastig.

Van de vampier gaan jullie zeker nog een hoop zien.

**Geplaatst**: 25-04-09 09:21

Geplaatst: 25-04-09 09:21

Prachtig stuk

De kamer is ruim, hoewel je dat door alle rondslingerende troep in eerste instantie even onggaat
klopt geloof ik niet helemaal

**Geplaatst**: 26-04-09 09:40

Re: [VER] My Dutch Lady, over geesten en blowen in Wales

Geplaatst: 26-04-09 09:40

Goed verhaal ik vind je verhaal steeds beter worden. Jammer dat er nog niet een volgend stuk zit. want ben erg benieuwd..

Toch heb ik stiekem het gevoel tom? die vampier is O:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-04-09 13:47

Geplaatst door de TopicStarter : 26-04-09 13:47

O nee, weer betrapt op spelvauten....

Ik zeg lekker niks B_rOwny.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-04-09 15:34

Geplaatst door de TopicStarter : 27-04-09 15:34

B_rOwny schreef:
Ben erg benieuwd, al bezig met nieuw stuk of nog geen verdere inspiratie gehad?

Al wel begonnen, maar ik heb vakantie, dus niet zo veel tijd. Klinkt raar maar ik schrijf altijd tijdens de lessen, dusja... :Y)

Veel plezier hopelijk miek140!

**Geplaatst**: 27-04-09 20:21

Geplaatst: 27-04-09 20:21

Gelezen

Wat een gaaf verhaal zeg! +:)+

Ik vind wel dat je het allemaal vrij 'snel' schrijft. Je verklapt alles in een paar regels. Ik zou best iets meer willen lezen. Van de omgeving, maar vooral van dat spannende, griezelige huis. En de tuin! De tuin boeit me echt ongelovelijk!

Ik vind dat je het al een stuk beter aanpakt met de introductie van Gerald. Daar laat je nog heel veel legen plekken, en maak je het net wat spannender.

Laat je Helena nog een keer door die geheime gangen lopen alsjeblieft? O:)

En wil je dan ook alsjeblieft net iets meer beschrijven van de achtergrond? O:)

Please?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-07-09 17:42

Geplaatst door de TopicStarter : 13-07-09 17:42

*Negeert de grote rode letters.*

Even een gigaschop hier. Doordat ik bijna bleef zitten was ik even gedwongen om mijn verhaal te laten voor wat het was, maar hier zijn we weer.....
En jullie zullen nog even in spanning moeten blijven wat de vamp betreft, Helena mag van mij eerst eens goed verliefd worden en van de omgeving genieten.

Tadaaa:

Een soort roes maakt zich langzaam meester van mij. Nooit gedacht dat ik ooit zo verliefd zou kunnen zijn. Zelfs met mijn ogen dicht lijkt de wereld opeens een stuk mooier. Geuren worden intenser, en in plaats van het zwart dat ik normaal zie met mijn ogen dicht, komen nu de mooiste kleuren voorbij. Ik voel me helemaal rustig worden. En ik hoor, dat het stiller word. Het achtergrondgeluid sterft langzaam helemaal weg, ik hoor alleen nog wat vogels. Ik kom weer bij mijn positieven, en laat Tom langzaam los. Wanneer ik mijn ogen open zie ik Tom naast me liggen, van top tot teen bedekt met modder .Als ik om me heen kijk, zie ik de andere jongens hoofdschuddend teruglopen naar hun quads, en Danny ruimt zijn camera op. “Hehe, zijn jullie nou eindelijk klaar met elkaar? “ Tom pakt een hand modder en smijt die richting Danny’s hoofd. Die kan nog maar net bukken, om zo een vies shirt te vermijden. Snel maakt Danny zich uit de voeten, zodat ik de gelegenheid krijg om Tom nog een laatste keer aan te kijken, en dan op te staan. “Hé” roept Mike, “komen jullie nog? We gaan naar het meertje.” Met een klein beetje tegenzin stap ik op mijn quad. Ik wil liever hier blijven, bij Tom, maar mijn gevoel van nieuwsgierigheid wint het. Want waar is dat meertje dan? En zou je er ook kunnen zwemmen? Want terwijl ik gas geef bedenk ik dat ik daar best wel zin in heb. Bovendien, wie weet word ik dan weer schoon! Ik volg de jongens, het bos in. We rijden, over zandpaden, ruiterpaden, wandelpaden en fietspaden. Als ik zie hoe Tom, Petey, Mike en Danny als gekken door het bos scheuren, groeit mijn vermoeden dat je hier niet veel boswachters hebt, of tegen zult komen. Ik vraag me al een tijdje af wanneer we er nou zijn, als we plotseling bij een meertje komen, wat beschut tussen de bomen ligt. Wanneer iedereen zijn motor afzet, hoor ik de wind door de bladeren ruisen. Enkelen laten los, en zweven op de wind mee, door het zonlicht. Datzelfde zonlicht laat het water sprankelen, en de bloemen bloeien. Vogels verstoppen zich tussen de struiken, en zingen mooier dan ik het ooit hoorde. Een oude wilg, op de oever, buigt ver over het water. Aan een van zijn takken hangt een touw. En nog voor ik afgestapt ben, trekt Mike zijn schoenen en shirt uit, gooit wat troep uit zijn zakken, en slingert het water in. Luid schreeuwend volgen Petey en Tom zijn voorbeeld. Ikzelf schop mijn slippers uit, en gooi ze samen met mijn mobiel op de stapel kleren. Het water zal wel fris zijn, maar dat lijkt me juist zo heerlijk. Ik ren naar de oever, en waad door het water tot het tot mijn middel komt. Dan neem ik een duik, en ik voel de modder van mijn lichaam gespoeld worden. Als ik bovenkom, sla ik mijn haar achterover, en zwem naar Tom toe. In deze omgeving lijkt hij zeker een sprookjesprins. Vissen schieten weg als ik langs ze zwem, vogels vliegen laag over. De zon laat het water schitteren, net als onze ogen. Ik pak Tom’s hand, en zwijgend kijken we hoe Mike en Petey een wedstrijdje houden. Hun tatoeages glanzen zwart van het water en de zon. “Heb jij eigenlijk geen tattoo’s, Tom?” Hij schud van niet, en verteld me dat hij niet zou weten waarvan of waarom. Als hij vraagt hoe het dan met mij zit, til ik met wat moeite mijn been op. Rond mijn enkel zit een getatoeëerd kettinkje met een kruisje eraan. “Voor mijn oma. Een jaar terug overleed ze.” Tom lijkt niet zo goed te weten wat hij zeggen moet. Ik glimlach, in de hoop hem op zijn gemak te stellen. “Sorry” zegt hij dan, en ik zeg “het is goed.” Tom lijkt er nog even over na te denken, maar dan zegt hij dat het het wel mooi vind. Ik voel me opgelucht. Het is niet mijn bedoeling om mensen met deze tatoeage te shockeren. Het is iets voor mezelf, zo draag ik haar altijd bij me, en kan ik haar nooit vergeten. Er valt een stilte, die slechts onderbroken word door het kwetteren van vogels, en het ruisen van de wind. Danny, Petey en Mike lijken niks door te hebben. Waar zijn ze eigenlijk? Ik hoor geen gespetter meer. Danny zit op zijn camera foto’s te kijken, en let niet op ons. Ik laat Tom’s hand los, en draai een rondje, maar zie nog steeds niemand. “Wat is er?” vraagt Tom. Ik wil antwoord geven, maar voor ik dat kan doen, grijpt iets mijn enkels vast. Ik verstijf avn angst. Zie je wel, flitst het door mijn hoofd. Nooit in natuurwater zwemmen. Ik zie angst en onrustig in Tom’s ogen, maar voor ik iets kan doen, word ik als in een horror film onder water gesleurd. Alles word donker. Als een gek trap en sla ik, maar het haalt niets uit. Wat me ook te pakken heeft, zijn greep verstevigd slechts. Wanhoop en paniek maakt zich meester van me. Net als ik denk dat ik ga verdrinken, laat wat me ook te pakken heeft, opeens los, en grijpt mijn polsen. Plotseling kijk ik in Petey’s grijnzende gezicht. In een vlaag van begrip, verbazing en kwaadheid open ik mijn mond, en het laatste restje lucht schiet in kleine belletjes naar boven. Een sterk iemand grijpt mijn pols en trekt me naar de oppervlakte. De eerste adem die ik krijg gebruik ik om Mike in zowel Nederlands als Engels uit te schelden, en Petey een mep te verkopen. Wat een stel etters zeg! Helaas maak ik niet veel indruk, Danny heeft alles vanaf de oever kunnen volgen en lacht zich een breuk, net als Mike, die niks van mijn gescheld begrijpt. Petey lacht zo hard dat hij nog maar net boven water kan blijven, Tom doet nog een beetje moeite om niet te lachen, en ik? Beteuterd blijf ik watertrappelen, terwijl ik nog wat Engelse scheldwoordjes mompel, en probeer te doen alsof ik er zelf de lol niet van inzie. Natuurlijk is dat wel zo. Stiekem… Een beetje, een klein beetje. Als ik van de schrik bekomen ben kan ik er wel om lachen. Zeker als Mike een paar gigantische krassen op zijn arm toont, duidelijk afkomstig van mijn nagels.
“Nou ja!” Zegt hij, en ik maak van de gelegenheid gebruik om een plens water in zjin gezicht te spatten. Een watergevecht ontstaat, en de pret is compleet wanneer Tom zich opnieuw het water in slingert, en een bommetje maakt. Het is niet duidelijk aan wiens kant iedereen staat. Het is ieder voor zich, en het water vliegt in het rond. We gaan net zo lang door tot dat we van het lachen en de vermoeidheid niet meer kunnen. Doodvermoeid kruipen we op de kant, en ploffen we neer op een zonnig plekje. Stof plakt aan onze net schone kleren, maar we zijn al minder vies dan daarnet. Tussen de bladeren door zijn enkele stukken strakblauwe lucht te zien. Terwijl we opdrogen, kijken we naar enkele wolkenflarden die voorbij komen zweven. Wat een rust. En wat een prachtig land. Het lijkt alsof het enkel maar uit uitgestrekte hei, velden en bossen bestaat.
Na ongeveer een half uurtje raakt onze gesprekstof op, en is onze kleding droog, dus we besluiten om terug naar de boerderij te gaan. Dat we weer zo snel gaan dat de wind mijn haren doet wapperen is leuk, alleen vraag ik me of hoe ik ooit alle klitten eruit moet krijgen. Er aan ontkomen zal ik in elk geval niet, van rustig rijden heeft hier geloof ik nog nooit een mens wat gehoord. Dit maakt dat we binnen de kortste keren weer over het veldje rijden. Daar besluit ik, na door de achterwielen van Mike’s quad met modder besprenkeld, of eerder bedekt, te zijn, om in het vervolg wat meer afstand te houden. Bah zeg, ben ik net schoon, wordt ik weer vies! We rijden het erf op, met achterlating van wat moddersporen. De quads worden weer in de schuur gezet, zo mogelijk nog viezer als ze eerst waren. Wanneer we het erf weer oplopen, komt net Mikey, Tom's vader, er aan. "Ik dacht al, aan het lawaai te horen, is mijn zoon weer thuis, en heeft hij gezelschap mee. Hhhm, en jullie hebben zeker ook nog allemaal honger?" Honger? Nou, nu hij het zo zegt, dat klopt eigenlijk wel! Mikey wenkt ons dat we hem moeten volgen, en als we de tuin achter het huis inlopen, zien we waarom. Een barbeque! We ploffen met zijn allen in een comfortabele zitkuil neer. Elizebeth brengt een kom bowl en een bak sla, Mikey vraagt wat voor vlees we willen. Ik bel ondertussen snel even mijn moeder, zodat ze niet op mij hoeft te rekenen met het eten. Gelukkig vind ze het niet erg. Zodra ze opgegehangen heeft, schep ik alvast wat sla op tegen de ergste honger. Terwijl ik eet, kijk ik eens rond in de tuin. Het is niet bijzonder groot, zoals bij ons, maar wel veel ruimer als de tuin achter het rijtjeshuis waar ik ben opgegroeid. We zitten vlak achter het huis, naast het terras. Het is zo ingericht dat je s'middags en s'avonds lekker in de zon zit. Dan is er een grasveldje, met ergenst in het midden een verdwaalde voetbal. Verder naar achter een klein zwembad. Zo'n ronde, gewoon van plastig. Maar zeker goed genoeg als je verkoeling zoekt! Een paar struiken achter zwembad schermen de tuin af, zodat je toch beschut zit. Langzaam, maar zeker zak ik verder onderuit in de zitkuil. Ik ben echt lui, en moe van vanmiddag. Bij de geur van vlees op de barbeque begint mijn maag spontaan te rammelen. Mike verteld ondertusssen een verhaal, wat blijkbaar erg grappig is. Jammer genoeg praat hij nu zo snel dat ik er weinig van kan maken. Ik dacht dat mijn Engels bestgoed was, maar kennelijk zal ik toch nog heel wat moeten leren. Ik droom een beetje weg, en geniet van het zonnetje, dat mijn huid verwarmt. Ik voel mezelf helemaal loom worden, heerlijk. Maar als Mikey aan komt lopen met een schaal vol heerlijk eten, ben ik snel weer wakker. De sla was lekker, maar dit vult toch wat meer! Ook de jongens vallen snel aan. Met hun mond vol et en kan ik ze al helemaal niet verstaan, tot Elizebeht ze even aan hun manieren herrinert. Het gesprek gaat al snel over wat ze dit weekend willlen gaan doen. Stappen natuurlijk, maar waar? Ik luister vooral, slechts af en toe zeg ik iets. Het is wel duidelijk dat ze alle clubs en kroegen hier in de omgeving regelmatig bezoeken.

Mijn Jaws maar niet heus stukje is echt slecht hé? :')

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-07-09 18:05

Geplaatst door de TopicStarter : 13-07-09 18:05

gerlienke schreef:
goed stukje wel gaaf dat ze allemaal met hun eigen quad kunnen racen

Wow heb jij al die tijd in de startblokken gezeten? :Y)

Thx voor je reactie, ja alles wat in me opkomt schrijf ik nu lekker op, hehe.
Is toch wel leuk om er lekker lang over te doen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-09-09 10:52

Geplaatst door de TopicStarter : 18-09-09 10:52

*Negeert alweer de grote rode letters.*

Nou, het nieuwe schooljaar is begonnen, dus weer voldoende tijd om lekker te schrijven. En raad eens, vampie is back!

Heb een extra spannend stuk geschreven, als troost voor het lange wachten. :(:)

Mikey en Elizebeth zitten ondertussen lekker op het terras, en trekken zich niets aan van al die pubers in hun tuin. Alsof ze elke dag zoveel mensen in hun huis hebben. En dat zou, als ik er beter over nadenk, best wel eens zo kunnen zijn. Je gaat hier op het platteland immers niet zo snel naar de stad, dus dan zit je al snel bij elkaar thuis. Ik vind het niet zo erg, zolang ik maar af en toe met mijn moeder mag gaan shoppen. Want dat kan ik ook weer niet te lang missen, en zeg nou eerlijk, wie wel? Ik in elk geval niet. De jongens zullen me waarschijnlijk niet kunnen helpen, maar dat is niet erg, ik vind zelf wel wat leuke winkels. Ondertussen dwalen mijn gedachten af, en het gesprek van de jongens ook. Terwijl we onze borden achter brengen, en Elizebeth ieder van ons een ijsje aan reikt, word er heftig over muziek gediscusierd. De meningen zijn duidelijk verdeeld. Ze kunnen het er maar niet over eens worden, Petey zweert bij punkrock, en Mike blijft maar doorgaan over hiphop. Ze gaan het duidelijk nooit eens worden, dus zodra ik de kans krijg, onderbreek ik ze.
"Wat zullen we nu gaan doen?" Gelukkig zijn ze direct afgeleid, mede dankzij Tom, die op het idee om de vuurkorf erbij te pakken komt. Jongens blijven nu eenmaal jongens, dus door het idee om een vuurtje te stoken zijn ze direct afgeleid. Terwijl zij hout gaan halen, loop ik naar Elizebeth, want ik wil er wel graag lekkere marsmellows bij!
Ik heb geluk, als ze terugkomt verteld Elizebeth dat er nog precies één zak in de kast lag. En als ik terugloop naar de jongens, zijn die al druk bezig om een vuurtje te maken, en Danny heeft precies genoeg stokken gevonden om de marshmellows aan te prikken. Ik plof neer, en wacht af, tot het vuurtje lekker gaat branden. Als Tom naast me komt zitten, kruip ik snel tegen hem aan. Lekker warm zo. Tom slaat zijn arm om me heen, en ik zwijmel weg. Ik volg het gesprekt, maar merk dat ik soezerig wordt van de warmte en de marshmellows. En natuurlijk, zoals altijd wanneer je het gezellig hebt, vliegen de uren voorbij. Voor we het weten is het alweer 12 uur. Met lichte tegenzin staan we op, en nemen afscheid van elkaar. We spreken af om morgenavond naar de bioscoop te gaan. Dat komt mij wel goed uit, dan kan ik eerst lekker uitslapen, en dan nog wat andere klusjes doen. Als ik even rondvraag blijkt dat Petey op de terugweg langs mijn huis komt. Ik leen een helm van Tom, geef hem nog een laatste zoen, zet mijn helm op en kruip achterop de scooter. Nog een keer zwaai ik, en dan geeft Petey gas. Gelukkig rijd hij niet zo wild als Mike, die eerst Danny en dan ons op de oprit al inhaalt. Vol gas slaat hij rechtsaf, om met een hoop kabaal in de verte te verdwijnen. Wij gaan linksaf, en met een normale snelheid, zonder ongelukken, brengt Petey me thuis. Bij de voordeur bedank ik voor de lift. Ik ben amper uitgesproken, of plotseling buigt Petey voorover, en ik krijg een knuffel. Stomverbaast blijf ik staan, terwijl hij knipoogt, zijn helm op zet, en de oprijlaan weer af rijd. Er schuilt kennelijk meer achter deze jongen dan je zou denken. Pas als hij in de verte verdwijnt, kom ik weer bij mijn positieven. Na wat gerotzooi met sleutels stap ik naar binnen. Plotseling moet ik weer denken aan de laatste keer dat ik hier zo laat binnen stapte. Ik huiver, ondanks dat er nu nog niets aan de hand lijkt te zijn. Geen vreemde tocht, een witte gestaltes. Voorzichtig loop ik de hal door, maar er gebeurt niets. Zou ik me alles verbeeld hebben? Het leek zo echt. Maar als ik door de gangen loop, ben ik direct weeer overtuigd. Het hele huis kreunt en zucht. Vaag gejammer klinkt ergenst een verdieping onder me. Terwijl ik aandachtig luister, besef ik opeens dat de plek waar ik loop me niet bekend voorkomt. Ondanks dat ik overdag alles al aardig herken, lijkt dat me nu niet te lukken. De donkere nacht maakt alle gangen onherkenbaar. Een gevoel van onveiligheid bekruipt me. En, iets volgt me. Terwijl rechtsaf een gang in loop, voel ik twee ogen in mijn rug priemen. Ik ga sneller lopen, tot ik besef dat het geen zin heeft. Bij een raam aan het einde van de gang sta ik stil. Ik wil me omdraaien, in de hoop op een andere mogelijkheid om te vluchten. Tot ik door het raam kijk, en zie wat zich buiten afspeelt. Twee zilveren schimmen, glanzend in het maanlicht. Ze vechten, zilvere vloeistof spat in het rond. Ze vechten op leven en dood. Ik voel hoe ik misselijk wordt, maar dat niet alleen. Ik voel een hand op mijn schouder. Paniek borrelt op, en grijpt om zich heen, terwijl de kleur uit mijn gezicht verdwijnt. Automatisch draai ik me om, maar het lijkt wel een eeuwigheid te duren, alsof mijn voeten me niet willen gehoorzamen. Allerlei gedachten flitsen door mijn hoofd. Ga ik sterven? Is dit een grap? Word ik zo wakker? Maar de werkelijkheid is, een gezicht nog bleker dan het mijne. Met een spottend lachje kijkt hij me aan. Gerard Jones.
“Jij!” Sis ik. Wijzend uit het raam vraag ik hem; “Wat is dit?” Mijn angst maakt plaats voor woede. “Wat is er mis met deze zieke plek?” Maar de vampier zegt niks. Langzaam loopt hij naar het raam. Nog net op tijd om beide schimmen te zien sterven. Dan pas spreekt hij. “Wen er maar aan. Het enige dat ooit veranderd op deze plek, is dat er meer dolende zielen bij komen.” Een vlaag van verbittering trekt over zijn gezicht. Afgewisseld door nieuwsgierigheid, wanneer hij zijn blik over mijn gezicht laat glijden. “Je doet me denken aan iemand, Helena.” Ondanks dat ik weet dat deze hele situatie absurd is, en niet waar kan zijn, moet ik het vragen. “Aan wie?”
Gerard staart afwezig naar de grond, alsof hij eigenlijk niet van plan is om antwoord te geven. Kennelijk ligt dit gevoelig. Ik twijfel, het liefst wil ik weg. En toch doe ik dat niet. Alsof ik een marionet van mijn nieuwsgierigheid ben, loop ik op hem af. “Vertel het me, alsjeblieft?” Langzaam kijkt hij op. Pas als onze blikken elkaar kruisen, geeft hij antwoord. “Je herinnert me, aan mijn vrouw.” Alle vragen die ik net nog had, zijn plots verdwenen. Ik kan me niet voorstellen, dat hij ooit getrouwd is geweest. Maar, dan blijft er nog maar één vraag over. “Wat is er met haar gebeurt.?” Verkeerde vraag. Alles in Gerard’s houding verstrakt. Ieder spoor van openheid is verdwenen. Het is alsof ik tegen een stalen gordijn aankijk. Een gordijn, dat bestaat uit een en al ijzige arrogantie. “Daar heb jij niks mee te maken!” Zijn stem trilt van woede. Geschrokken deins ik achteruit. Als ik ooit meer te weten zal willen komen, moet ik echt voorzichtiger worden. Want de definitie van licht ontvlambaar staat tegenover me, en ik kan duidelijk niets goed doen. Bovendien vraag ik me nog steeds af wat ik hier doe. Ik moet ook wel gek zijn, bij ieder woord dat hij zegt, staar ik weer recht in die blinkende tanden. Kennelijk valt mijn tweestrijd tussen meer kennis, en veiligheid op, want daar is weer dat spottende lachje. “Ik zal je heus niet opvreten hoor. Nee, ik moet toegeven dat je amusant gezelschap bent.” O, wat een ironie!” Snauw ik terug. “Ik woon hier verdomme, maar ik ben slechts goed genoeg om als gezelschap te dienen? Heb je soms geen vrienden?” Natuurlijk heb ik meteen spijt van mijn uitval. Vooral van die laatste zin. Ik hoef echt niet te weten of er meerdere van zijn. Hoe moet ik dan ooit nog slapen? Een griezel die in het holst van de nacht rondsluipt, is meer dan genoeg. Mijn paniek is uiteraard tot vermaak van Gerard. “Mijn vrienden zijn wat ingedut. Niet zo vreemd, als je duizenden jaren oud bent.” Ik wil opgelucht ademhalen, maar ik krijg de kans niet eens. “Ik blijf echter liever jong, en aangezien dit kasteel de afgelopen jaren voldoende slachtoffers bood…” Mijn adem stokt, en de gedachte aan dit alles alleen al, maakt me misselijk. “Waag het niet om aan mijn familie te komen!” Hij lacht, een weerzinwekkend, hol geluid. “Geen zorgen, jullie tuinman was vanavond tot laat bezig. Ik heb voorlopig genoeg.” Geschokt staar ik hem aan. Zonder dat ik echt begrijp waar ik mee bezig ben, vlieg ik op hem af, en geef hem een duw. “Dat kun je niet maken!” Gerard doet niks. Ja hij lacht me uit. Net als ik mijn vuisten bal, klaar om te slaan, streelt hij me plotseling over mijn wang. Ik verstijf, en huiver. Niet van de langzame aanraking van zijn koude hand, met mijn huid, maar van zijn woorden. “Je bent knap, als je kwaad bent.” Verward doe ik een stap achteruit. Dit is een gevaarlijk spel, en hoewel ik het niet leuk vind, ben ik duidelijk gedwongen om mee te doen. “Trouwens, die tuinman van jullie was bijzonder slecht. Als je morgenavond even hebt, kan ik je een document met de originele inrichting geven.” Hij verandert van onderwerp, gelukkig. Ikzelf kan even niks uitbrengen, dus ik knik alleen maar. Nog een laatste keer kijkt hij me aan. Dan draait Gerard Jones zich om, en verdwijnt weer in het duister. Net zo plotseling als hij verscheen, is hij ook weer weg.

En?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-09-09 18:50

Re: [VER] My Dutch Lady, over geesten en blowen in Wales

Geplaatst door de TopicStarter : 18-09-09 18:50

Oh wat erg, en ik was lekker iedere dag op stal. :oo

(Kennelijk doe ik wel iets goed als jullie zo nieuwsgierig zijn haha.)

Mijn lerares nederlands is het ook aan het lezen nu. Ze zal wel diep droevig worden van alles zpelvauten, maar ik hoop dat ze me ook een beetje kan helpen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-09-09 18:56

Geplaatst door de TopicStarter : 18-09-09 18:56

Ik zal weer eens gaan typen, oké?
Weet niet of ik al 1500 woorden heb.
(En ja da's veel hoor, ik doe er echt minimaal 2 dagen over. En dan moet ik ook nog alles bedenken. Met de hand opschrijven en dan weer overtypen.)

Edit: Ik heb nog even een klein stukje uitgetypt, ze is veilig de nacht doorgekomen.
Nu wou ik graag even theedrinken en popstars gaan kijken zo, als dat mag van jullie. :Y)

**Geplaatst**: 18-09-09 19:29

Geplaatst: 18-09-09 19:29

Wat een leuk verhaal

Alleen:
voor en hoeft geen komma. dus: , en toen.. hoeft niet.

dat viel mij erg op!

Nomineer dit bericht ×