Bokt.nl

**Geplaatst**: 20-07-08 09:39

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst: 20-07-08 09:39

Komt er nog een nieuw stuk binnenkort Schijnheilig

?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-07-08 09:46

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst door de TopicStarter : 20-07-08 09:46

Ja, ik ben inmiddels weer terug van vakantie, zal denk ik vanmiddag weer beginnen met schrijven Lachen

**Geplaatst**: 21-07-08 20:15

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst: 21-07-08 20:15

En en en?? Tong uitsteken

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-07-08 21:20

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst door de TopicStarter : 21-07-08 21:20

Ben druk bezig maar heb 't ook knap druk met andere dingen het zal waarschijnlijk morgen avond worden Lachen

.

**Geplaatst**: 21-07-08 21:20

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst: 21-07-08 21:20

doe maar lekker rustig hoor Haha!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-07-08 15:32

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst door de TopicStarter : 23-07-08 15:32

6

Als ik klaar ben kan ik Wietse nergens vinden. Ik besluit nog even de stal aan te vegen, misschien dat hij in de tussentijd nog ergens opduikt. Maar nee, na twintig minuten is hij nog niet terug.
Ik loop naar buiten en zie hem staan, hij staat te bellen. Hij gebaart dat hij zowat klaar is dus loop ik snel naar Sjaak zijn stal geef hem wat muesli. Als ik klaar ben staat Wietse achter me en hij kijkt wat bedrukt. Ik vraag hem wat er is en hij zegt; “Lot, we moeten praten.” Ik schrik er van en weet niet wat ik ervan moet denken.

We rijden naar het strand, in de auto zeggen we geen woord tegen elkaar. Ik ben bang voor wat er gaat komen en ik merk dat Wietse zich ongemakkelijk voelt. Eenmaal aangekomen lopen we richting zee en ik vraag wat er aan de hand is. Hij zegt; “Ik weet het allemaal niet meer. Toen je op vakantie was heb ik een meisje leren kennen en.” Ik laat hem niet uitpraten en vraag direct of hij verliefd op haar is.
Ik wend mijn hoofd af, bang om het antwoord te horen of hem te zien knikken. Maar eigenlijk weet ik het antwoord. Hij zegt niks, ik zie hem vanuit mijn ooghoek zachtjes knikken.
Mijn hoofd loopt over van de vragen, is zij ook verliefd op jou, hebben jullie gezoend en natuurlijk wat wil je nu? Ik stel de eerste twee vragen, en ik krijg het antwoord wat ik liever niet wilde horen. Ja, ze is ook verliefd en ja ze hebben gezoend.
De derde vraag wil ik niet meer stellen en ik maak rechtsomkeert. Het enige wat ik nu nog wil is terug naar mijn familie. Ik merk dat Wietse me niet achtervolgd ik kijk om en zie hem staan. Hij staat me na te kijken ik draai mijn hoofd weer om en loop de duinen in. Daar ga ik zitten.
Vlakbij de plek waar ik mijn eerst zoen van hem kreeg. Ik begin te huilen, steeds harder te huilen. Het lijkt of mijn tranen niet meer op kunnen houden. Na een tijdje merk ik dat er iemand naast me komt zitten, ik kijk voorzichtig op en zie dat het Wietse is. Hij huilt ook, even wil ik weglopen hem zeggen dat ik hem nooit meer wil zien. Ik wil hem haten zo erg haten dat hij het voelt. Maar ik kan het niet.
Hij zegt dat het hem spijt en dat hij nog steeds van mij houd. Ik zeg dat hij zijn mond moet houden en dat ik dit niet wil. Dat begrijpt hij volkomen. Maar ik snap niet waarom hij zo lief voor me was toen hij me van het vliegveld haalde. Ik vraag het hem maar ik krijg geen antwoord.
We zitten een tijdje zwijgend naast elkaar als ik zeg dat ik naar huis wil. In de auto zeg ik dat ik hem voorlopig niet wil zien. Ik denk niet dat ik het aankan en ik ben er ook nog steeds helemaal ondersteboven van.

Thuis ga ik op mijn kamer zitten met mijn Ipod aan. Ik luister al mn liedjes van Acda en de Munnik. Daarna start ik mijn laptop op, op msn blokkeer ik Wietse. Mijn persoonlijk bericht veranderd in; “Ik ga lopen tot de zon komt, tot de zon me achterhaald”. En ik ga verder met huilen. Heel hard huilen.

Inmiddels is het drie weken later en ben ik er aardig overheen. Ik ben van het feit dat onze verkering uit is letterlijk en figuurlijk ziek geweest. Een week lang heb ik de griep gehad ik kon niet eten en had zelfs geen zin om naar Sjaak te gaan. Toch heeft mijn beste vriendin me zover gekregen dat ik lekker naar mijn paardje ging.
Op stal aangekomen kwam gelijk één van mijn stalgenootjes naar me toe. Ze had in de wandelgangen gehoord dat Wietse en ik geen verkering meer hadden. Ik barstte in huilen uit en ze verontschuldigde zich. Ik zei dat zij er ook niets aan kon doen, ik vertel haar het hele verhaal en dat lucht op.
Na een half uur heb ik eindelijk de tijd om Sjaak plat te knuffelen. Op dat moment had ik het gevoel dat ik alleen nog maar voor hem leefde. Verder was er toch niemand die om me gaf, m’n verkering was uit en m’n ouders en ik lagen zoals altijd weer overhoop met elkaar.
Een uur later zit ik in het zadel richting het bos. Ik laat Sjaak lopen maar ben er met mijn gedachten totaal niet bij. Als ik een stelletje zie lopen met een hond begin ik te huilen, zo liepen wij er ook 2 weken geleden nog bij.
Alles werd even teveel, daarom besloot ik om even lekker afstand te nemen van mijn laptop en me keihard op school en mijn paard te storten. En met succes.

Nadat ik me een week zielig heb gevoelt heb ik mezelf een pak op mijn donder gegeven en ben ik weer gaan leven. Ik werk harder dan ooit tevoren aan school, ik rij Sjaak bijna elke dag en ook dat werpt zijn vruchten af. Het enige waar ik drie keer per week tegenop zie is de korfbal. Korfbal betekent Wietse zien en Wietse zien betekent een rotgevoel.
Het is donderdag avond, trainingsavond, ik ben net klaar met trainen en zit nog even in de kleedkamer met een vriendin te praten als ik mijn naam hoor. Het is Wietse, hij wil met me praten. M’n vriendin zegt; “Lot ga nou, je moet toch een keer met hem gaan praten.” Dus stem ik in en loop met hem mee.
Hij vertelt me dat hij me mist en dat hij nagedacht heeft. Ook vertelt hij me dat hij inmiddels verkering heeft met het meisje waar hij mee gezoend had. Vreemd genoeg ga ik niet huilen, ik voel me sterker dan ooit te voren. Hij vind dat het zo niet verder kan en vraagt of ik vrienden wil blijven. Ik zeg; “Misschien kan dat wel, maar nu nog niet. Je kan het voorlopig nog even bekijken.”. Ik loop terug naar de kleedkamer en schiet daar snel in m’n paardrijbroek mijn kleine vriendje staat namelijk nog op me te wachten.
Als ik op stal aankom heb ik geen zin om te gaan dressuren dus besluit ik om met Sjaak even langs huis te rijden. Als ik thuiskom zijn mijn ouders net koffie aan het drinken, Sjaak krijgt een appel en ik wat te drinken, het gaat beter tussen ons sinds ik geen verkering meer heb en ze zijn blij dat ik meer thuis ben.
Ik besluit op een andere manier terug te rijden. Pas als ik het korfbalveld dichterbij zie komen bedenk ik me dat ik daar langs kom. Nou wat maakt het ook uit, dan kom ik toch lekker langs. Op dat moment gaat de knop om, ik besluit even naar het hek te rijden, Wietse is nog steeds aan het trainen. Ik roep hem en vraag of hij even kan komen. Hij komt en ik besluit even af te stijgen.
Ik vertel hem dat ik voor altijd vrienden met hem wil blijven. Dat ik hem net zo goed gemist heb en dat ik hoop dat hij gelukkig word. Hij vliegt me om mijn nek en ik voel me opgelucht. Wat ben ik blij dat dit de wereld uit is. Pas als hij me loslaat zie ik dat hij tranen in zijn ogen heeft, hij besluit te zeggen dat hij stopt met de training en schiet in zijn trainingsbroek hij wil met mij en Sjaak mee.
Snel zet ik mijn cap af en maak de stijfbeugels een paar gaten langer. Als hij zijn fiets wil pakken zeg ik; “Ja Wiets nu moet je wel op Sjaak terug hoor.” even is hij stil maar dan zegt hij ; “Echt? Meen je dat?” Nuchter als ik ben zeg ik; “Nee daarom zeg ik het ook hè!”. Even later zit hij in het zadel en spring ik op z’n fiets.
Het is gezellig, we hebben lol en we hebben het vooral naar onze zin. Als we op stal aankomen staan m’n stalgenoten me een beetje schaapachtig aan te kijken. Als ik uitleg wat er allemaal gebeurd is snappen ze het. En ze zijn blij, voor mij en voor Wietse.

Om half 11 zijn we eindelijk helemaal klaar met Sjaak naverzorgen. Wietse nodigt me uit bij hem thuis om nog even te vieren dat we weer vriendjes zijn. Nou dat sla ik niet af, morgen ben ik toch vrij.
Als we bij hem thuis aankomen staat er nog een fiets voor het huis, ik denk nog ik ken die fiets ergens van. Nou het zal wel. We komen binnen en zijn helemaal in feeststemming, Wietse zijn moeder kijkt even vreemd op als we samen binnenlopen maar al snel begrijpt ze het. Pas als ze zegt dat er nog iemand voor Wietse is, valt het kwartje. Zijn vriendin is er en hij wist dat ze er zou zijn. Ik kan wel door de grond zakken, gelukkig is het een aardige en gezellige meid.
Ze was lichtelijk geïrriteerd omdat Wietse pas zo laat thuis was en ze vroeg zich af waar hij gezeten had. Dus Wietse begint te vertellen over Sjaak en vergeet erbij te zeggen dat Sjaak mijn paard is. Daardoor snapt ze het niet. Als Wietse uitvertelt is vraagt ze of Sjaak mijn vriend is. Ik schiet in de lach en zeg; “Min of meer, Sjaak is mijn paard.” Pas dan begrijpt ze het en schiet ook in de lach.

Om half één zeg ik dat ik maar eens naar huis ga. M’n ouders weten waar ik ben dus dat maakt niet zoveel uit. Dan zegt Wietse dat ik best kan blijven slapen op de logeerkamer, hij is morgen ook vrij en alleen thuis dus dat zou hij wel gezellig vinden. Ik stem toe, om 1 uur gaat zijn vriendin naar huis. Die moet de volgende dag wel gewoon naar school.
Nadat we nog ongeveer een uur stomme grappen hebben zitten maken en zo’n dertig keer van onze stoel gevallen zijn van het lachen besluiten we maar eens te gaan slapen.
Als ik in bed lig denk ik nog eens na over deze dag, en het voelt goed. Ik ben blij, snel sms ik mijn vriendin even dat het allemaal goed is gekomen en dat ik haar dankbaar ben dat ze me toch met Wietse heeft laten praten. Daarna val ik in slaap.