Maar in dit laatste deel krijg je weer helemaal een spontane schrijfstijl.
[VER] Troostboek voor brugklassers
Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
- Zqw39
- Berichten: 1444
- Geregistreerd: 08-01-07
Re: [VER] Troostboek voor brugklassers
Geplaatst: 21-06-08 21:18
Maar in dit laatste deel krijg je weer helemaal een spontane schrijfstijl.
- Sheran
-
- Berichten: 17863
- Geregistreerd: 20-10-07
Re: [VER] Troostboek voor brugklassers
Geplaatst door de TopicStarter : 21-06-08 21:36
. - Zqw39
- Berichten: 1444
- Geregistreerd: 08-01-07
Re: [VER] Troostboek voor brugklassers
Geplaatst: 21-06-08 21:40
Sheran schreef:Omdat ik het net even in elkaar geflanst heb
Dat is wel knap, het verhaal loopt gewoon weer lekker
- Anoniem
Re: [VER] Troostboek voor brugklassers
Geplaatst: 26-06-08 15:14
Maar hóe herkenbaar..
Naja, dan wel in mindere vormen (Kaftpapier hoefde van mij niet netjes, had ook geen grote tas e.d. voelde me ook niet echt zenuwachtig enzo xD)Maargoed, èrrug leuk geschreven zeg
. - Sheran
-
- Berichten: 17863
- Geregistreerd: 20-10-07
Re: [VER] Troostboek voor brugklassers
Geplaatst door de TopicStarter : 26-06-08 15:24
Mijn vriend doet nu de lerarenopleiding, die is het even gaan lezen ter voorbereiding
- Anoniem
Re: [VER] Troostboek voor brugklassers
Geplaatst: 26-06-08 15:54
Heb nu stiekem toch maar de rest ook al gelezen
*Leren is té saai Maar bij dat stukje over die aantekeningen moest ik wel lachen
Mijn aantekeningen bestaan vaker uit tekeningetjes, wat woordjes en een keer een pijltje, en dan mogen andere hem gaan ontcijferen voor me 
.Vind trouwens dat 'spiek' en die van de bruggers en 2e klassers het leukste
. - Anoniem
Re: [VER] Troostboek voor brugklassers
Geplaatst: 27-06-08 20:52
- S_zanne
-
- Berichten: 3220
- Geregistreerd: 20-05-05
- Woonplaats: Kampen
Re: [VER] Troostboek voor brugklassers
Geplaatst: 04-07-08 19:25
Het leest heel makkelijk.
Komen er nog meer stukken?
- Maartje1990
-
- Berichten: 22439
- Geregistreerd: 05-06-06
- Woonplaats: Kessel (Limburg)
Re: [VER] Troostboek voor brugklassers
Geplaatst: 04-07-08 20:25
ik ga nu eens aan de rest beginnen 
- MariekeVol
-
- Berichten: 1649
- Geregistreerd: 08-09-06
- Woonplaats: Veluwe
Re: [VER] Troostboek voor brugklassers
Geplaatst: 04-07-08 21:40
Vooral de eerste verhaaltjes.
Maar vwo is inderdaad atheneum èn gymnasium...
- Sheran
-
- Berichten: 17863
- Geregistreerd: 20-10-07
Re: [VER] Troostboek voor brugklassers
Geplaatst door de TopicStarter : 15-07-08 15:57
. We noemden het altijd gym en vwo. KCV is Klassieke Culturele Vorming en dat is wel een vak op het gym . - Maartje1990
-
- Berichten: 22439
- Geregistreerd: 05-06-06
- Woonplaats: Kessel (Limburg)
Re: [VER] Troostboek voor brugklassers
Geplaatst: 15-07-08 16:10
- Sheran
-
- Berichten: 17863
- Geregistreerd: 20-10-07
Re: [VER] Troostboek voor brugklassers
Geplaatst door de TopicStarter : 15-07-08 20:45
.Er komt inderdaad nog een laatste deel (bijna af), en nog een paar 'bijstukjes'
- Sheran
-
- Berichten: 17863
- Geregistreerd: 20-10-07
Re: [VER] Troostboek voor brugklassers
Geplaatst door de TopicStarter : 13-08-08 22:43
- Sheran
-
- Berichten: 17863
- Geregistreerd: 20-10-07
Re: [VER] Troostboek voor brugklassers
Geplaatst door de TopicStarter : 12-09-08 09:03
. Wat vinden jullie ervan?=================
VI
Voor je gevoel ben je de oudste nog niet. Het besef dringt echter langzaam maar zeker tot je door: dit is het ultieme moment om iedereen op school te gaan treiteren die je nog niet kent. Dit is het moment om brugklassers ruw aan de kant te duwen (wat dat betreft heeft de school ons van wraak beroofd door ons naar een bovenbouwschool te sturen. Nu hebben we nooit terug kunnen doen wat ons destijds is aangedaan), vierdeklassers opzij te stoten, familiair om te gaan met leraren, te spijbelen, uit de hoogte te praten en iedereen te laten merken dat we de oudste waren. Maar op de een of andere manier wilden we dat niet. Daar voelden we ons te oud, te volwassen voor. Al die kleine dingetjes zouden voor ons meer een bewijs zijn dat we nog lang niet volwassen waren. Iedereen wist al wel dat we zesdeklassers waren. We zouden aan het eind van het jaar bijvoorbeeld gewoon door mogen lopen bij de borden 'stilte, examen'. Op dat moment had ik zo lang gewacht.
Misschien wilde ik het rechtzetten. Misschien wilde ik aan mezelf bewijzen dat ik beter was dan vroeger. Ik wilde bewijzen dat ik wel in het schoolorkest kon. Het leek me geweldig. De pianist was net van school gegaan (hij was een zesdeklasser) en dus zou er een plaats vrij komen voor de piano. De oude pianist was erg goed (hij was diegene die de musical had geschreven), maar ik was ook enorm vooruit gegaan. Ik besloot een stuk van Chopin te spelen.
Dat ik beter was klopte inderdaad. 'Waarschijnlijk kun je beter solo,' zei de muziekleraar. 'Wil je op de muziekavond spelen? Het klinkt prachtig.'
Natuurlijk kwam er een 'maar'. 'Maar ik ben eigenlijk op zoek naar mensen die nog jarenlang in het orkest kunnen blijven...'
Dat was ik niet, inderdaad. Aan de kant gezet omdat ik te oud was. Toen al.
Het zesde jaar wordt redelijk beheerst door het profielwerkstuk. Althans, dat was bij ons zo. De lerares Grieks en Latijn was onze hoofdbegeleidster, en onze lerares Nederlands de nevenbegeleidster. Niet dat onze lerares Nederlands enig idee had waar we mee bezig waren, hoor. Zelfs het onderdeel 'Nederlands' dat in ons profielwerkstuk zat was niet echt haar terrein. Het was 17e-eeuws Nederlands, om iets preciezer te zijn het Nederlands van Hooft, en daar wist ze bijna niets over. Niet meer dan wij in ieder geval. Wij hebben haar nog zelf op een aantal boeken moeten wijzen.
Onze lerares Grieks en Latijn was er meer bij betrokken: zij leverde boeken aan en gaf advies over de opzet van ons werkstuk. Ze had een heel plan voor ogen; een professioneel werkstuk dat een universiteit waardig zou zijn. Al helemaal in het begin kregen we de aanwijzing dat we vooral veel voetnoten moesten gebruiken, zodat de tekst overzichtelijk bleef. Wij wisten niet zeker of aldoor terugzoeken in voetnoten wel zo handig was, maar naarmate de tijd vorderde bleken die voetnoten toch wel een erg handige aanvulling te zijn. Zo werd de tekst zelf inderdaad geen rommeltje.
Als jij de enige bent (voor je gevoel) met een profielwerkstuk dat de universiteit waardig moet zijn, heb je al snel het idee dat de anderen niets uitvoeren. In ieder geval voeren ze een heel ander soort dingen uit dan jij. Er waren groepjes die lekker op reis naar Berlijn gingen, groepjes die een mooi tijdschrift gingen maken... om nog maar te zwijgen van de musicals en modeshows, waar ik het eerder over had gehad. Wij zaten maar met voetnoten te stoeien en de opzet werd uiteindelijk zo anders dan we hadden gepland, dat we ons af en toe afvroegen of het ons werkstuk nog wel was.
Ons oorspronkelijke idee was om de Nederlandse taal te gaan herschrijven volgens de Latijnse grammatica en zinsbouw. Dat leek ons een zeer creatieve en leuke klus en hoewel het tijdrovend was, vonden we het geen enkel probleem om daar onze energie in te steken. Onze lerares keek daar echter anders tegenaan: zij vond het veel te tijdrovend en ook ons tegenvoorstel 'dan doen we alleen de werkwoorden' wees ze van de hand. Kostte te veel tijd, was te moeilijk etc. Misschien had ze er wel gelijk in, maar persoonlijk besteed ik liever tijd aan iets wat ik echt leuk vind.
Niet dat ik het profielwerkstuk heel erg vond, hoor. Omdat ik maar 3 jaar Latijn had gehad nam ik het 17e-eeuws Nederlands voor mijn rekening, en ik vond het best wel interessant me daarin te verdiepen. het duurde alleen lang om zinnen over te typen, omdat de spelling zo totaal anders was.
Als boek bij ons profielwerkstuk had ik onder andere de 'Historien' van Hooft. Hooft had zowel de Historien van Tacitus vertaald als zelf Historien geschreven. We probeerden eerst de originele Tacitus met de originele Hooft te vergelijken (omdat we hadden gehoord dat Hooft Tacitus had gevolgd) maar slechts de eerste drie zinnen kwamen redelijk overeen. Wat uiteraard wel heel wat is, maar niet genoeg. We besloten daarom de vertaling maar te vergelijken. Te kijken in hoeverre Hooft de Latijnse zinsconstructies in ere had gehouden. Enfin, daar zal ik je niet mee lastigvallen.
Terwijl andere groepjes altijd opgejut moesten worden door hun begeleider, moesten wij soms de onze opjutten. Niet omdat zij langzaam was, maar omdat wij snel waren. Volgens mij hadden wij altijd wat te zeuren, want het moest perfect worden. We zijn zelfs een keer in een pauze naar een andere locatie van de school gefietst om haar te spreken. Het was een onderbouwlocatie, dus wij voelden ons toen behoorlijk oud. We stonden voor de deur van de docentenkamer, net als we vroeger hadden gedaan, voor de grote verhuizing. Er kwam een docent naar buiten.
'Wij willen graag mw. W... spreken.'
'Dat is niet de regel, hoor, in de pauzes.' En de docent verdween naar binnen. We gluurden door het raampje en zagen dat de docent wel naar onze begeleidster ging. daarna keerde hij terug.
'Ze heeft geen tijd voor jullie,' zei de docent kortaf. Wij waren stomverbaasd.
'Ons wil ze heus wel zien, hoor!' Maar de docent was al weg.
We vroegen ons af of ze wel wist dat wij het waren. We keken nog eenmaal door het raampje en maakten stomtoevallig oogcontact met onze begeleidster, die meteen opsprong en naar ons toe kwam.
'Sorry jongens, sorry... Ik wist niet dat jullie het waren! Natuurlijk heb ik tijd voor jullie.'
Bij deze was maar weer eens bewezen dat we nu echt in de zesde klas zaten: we gingen familiair om met leraren.
Bij CKV kregen we een project. Een project dat aanvankelijk erg leuk leek. Men vond de grijze muren van onze jaren '70-goedkope-rommelbouw te saai, en daarom mochten wij ze gaan opleuken met een mozaiek. We werkten in groepjes, die half naar wens waren en half gedwongen. Een groepje moest 1 ontwerp maken. Van tevoren hadden we ons ingelezen in mozaieken en hadden we dingen bedacht die we wilden gaan maken. Voor onszelf: pas daarna waren ze met het idee van de groepjes begonnen. 'Pas het maar in elkaar', was het antwoord.
Ik wilde graag een VOC-schip maken. Het meisje met wie ik oorspronkelijk een groepje had gevormd wilde graag een stad. Nou, prima, gaat goed samen. Daarna kwam er iemand bij die een vrouw wilde maken. Het was natuurlijk niet genoeg dat de vrouw op het schip stond - ze moest wel groot zijn. Prima, dat kan ook nog wel. Maar daarna kwam er nog iemand bij die de hel wilde maken. Kijk, en dat paste dan weer niet in het ontwerp.
De hel is het ook uiteindelijk niet geworden. Het werd Dante. Ook wat lastig inpasbaar. Enfin, uiteindelijk is het door tijdgebrek en koppigheid een ontwerp geworden waarin alle onderdelen volledig afzonderlijk en ongerelateerd rondhangen in een surrealistische woestijn. Wat op zich best leuk kan zijn. We hadden er desondanks zin in, omdat wij nog de illusie hadden dat het niet zoveel tijd zou kosten en dat het niet al te moeilijk zou zijn.
Zo ook ik. Ik had me voorgenomen om heel precies te gaan werken, en net zo lang op tegeltjes in te gaan hakken totdat ik een stukje had dat precies de goede vorm had voor het op de vullen plekje. Toen dacht ik dus nog dat het mogelijk was dat tegeltjes precies tegen elkaar passen. Of eigenlijk niet helemaal precies, maar met zo'n leuk stukje ruimte ertussen, dat je later dan kan gaan voegen. Al snel merkten we echter dat we de lijm ongeveer als voegsel gingen gebruiken. En dat moest niet.
Dat wisten we, want we kregen een zogenaamde 'lijmexpert' op bezoek. Zo werd hij althans aangekondigd, op een toon van: 'dit kan jullie ook overkomen als jullie je school niet afmaken'. De lijmexpert hield een verhaaltje waar ik me nu eigenlijk niets meer van kan herinneren. Het ging geloof ik over voegen. Ik weet nog wel dat hij een paar tegeltjes op de muur plakte ter illustratie, en dat hij uitlegde hoe we lijm moesten aanmaken. Onze leraar deed dat echter liever zelf, omdat het er nogal wild aan toe ging met de machine en hij niet wilde dat er teveel lijm werd aangemaakt.
Zo begonnen we dus met scheikundebrilletjes en oude kleding de lijm op de muur te smeren. Kleine stukjes tegelijk, want anders werd de lijm droog voor er iets op zat. We werden gesponsord door een tegelfabrikant die net de foute kleurtjes leverde. We moesten een zalmroze woestijn maken en een poepbruine boot. Maar gelukkig was het allemaal pastel, dus het paste nog wel redelijk goed bij elkaar.
Het idee was ten eerste dat we alles eerst op de levensgrote tekening op de grond zouden klaarleggen, en ten tweede dat we gezamenlijk zouden beginnen op een punt. Punt 1 liep mis door tijdgebrek en punt 2 eigenlijk ook, omdat we ons eigen deel eerst af wilden hebben. We zouden namelijk 'misschien' afzonderlijke cijfers krijgen. Dat ene woordje 'misschien' was voor de meeste groepjes genoeg om van het hele idee van groepswerk af te zien. Zo ook voor ons. Leraren, geef bij dat soort dingen in principe altijd groepscijfers. natuurlijk mag daar enorm van worden afgeweken als iemand zijn best niet doet en de rest het vuile werk voor hem moet opknappen. Maar doe dat vooral achteraf. En wees niet bang dat hij boos wordt, want dat wordt hij toch wel. Moet je maar geen leraar worden.
Maar ik wil niet te lang over dit onderwerp uitweiden. Ik zal nu even voorbijgaan aan het feit dat we vakanties hebben moeten opofferen, dat we bijna dagelijks langer op school zaten, dat we onze handen hebben opengehaald aan tegeltjes en dat we kleren hebben verpest. Overigens zitten in de vorige zin een paralellie en een praeteritio. Bij KCV geleerd. Laat ik dam meteen ook nog maar even voorbijgaan aan het feit dat het werk van 1 groepsgenoot niet op tijd af was voor de officiele opening en hij er aanzienlijk minder tijd in had gestoken, maar dat hij toch nog een goed cijfer heeft gekregen. Leraren, zo iemand moet je heel hard aanpakken. Hij verpest het voor iedereen. Ik weet zeker dat dat trauma vlak voor de examens bij mij blijvend is.
Leraren, geef in een examenjaar alstublieft niet meer van zulke grote opdrachten. Hoewel het wel erg leuk is om later door de school te lopen om je eigen mozaiek te kunnen zien. Het was alleen leuk geweest als we daar nog de gelegenheid toe hadden gehad toen we nog op school zaten.
Want daarna begint het eindexamen alweer. Alweer, inderdaad, want het zesde jaar duurt veel korter dan de andere jaren. De laatste periode heb je bijna alleen nog maar kwt-uren en kan het voorkomen dat je zomaar een hele dag vrij bent omdat een vriendelijk schoolhoofd je toestemming geeft om thuis te blijven. Hier nog maar weer eens een bewijs dat we bijna van school af waren: we gingen familiair om met het schoolhoofd.
Tijdens de voorgaan de jaren had ik altijd met enig ontzag en jaloezie gekeken naar de paar mensen die voorbij de witte borden mochten met 'stilte, examen.' Het leek alsof zich daarachter een hele andere wereld afspeelde, een wereld van familiair omgaan met leraren, diploma's, gezwoeg, geleer en privileges. Ik zag zelf helemaal niet tegen de examens op. Het leek me heerlijk om dingen voor de allerlaatste keer te leren, en daarna een goed examen te maken. De beste afsluiting van je schoolperiode. En omdat we zoveel vakken hadden, was er altijd wel eentje bij die niet zo heel erg was om te leren. En tijdens tentamens is het altijd zo lekker stil. En je mag weg wanneer je klaar bent. En het gevoel dat je hebt als je de zaal uit bent gelopen is zoveel fijner dan het gevoel waarmee je de zaal inloopt. Een gevoel van: 'Nouja, nu kan ik er toch niets meer aan doen.' De zon lijkt altijd helderder te schijnen na een tentamen. Of misschien schijnt de zon wel het helderst tijdens een tentamen. Tijdens een tentamen is de temperatuur in de klas in ieder geval nooit in orde, en zit degene die altijd zo irritant aan het knisperen, ademen of hoesten is vlak achter je.
Ik had beloofd jullie niet lastig te vallen met details over het profielwerkstuk. Laat ik dan alleen nog maar even vermelden dat hij is afgekomen en dat het een prachtig ingebonden boekje is geworden. Ik had heel veel werk aan de uiteindelijke opmaak (voetnoten e.d. die aldoor ergens heen sprongen waar ik ze niet wilde hebben). Het resultaat was dat we een 'goed' kregen, net als heel veel andere groepjes. Ergens is dat onbevredigend, omdat de 'goed' van de lerares Grieks beter was dan de 'goed' van andere leraren (behalve misschien die van Latijn). Sed: non scolae, sed vitae discimus. Et profielwerkstukken makemus: dus uiteindelijk hebben we het toch niet voor school gedaan maar voor onszelf. En achteraf vind ik het een prachtig werkstuk. Niet goed genoeg om mee te gaan promoveren, maar wel eentje om trots op te zijn.
Restte alleen nog het examen. De laatste lessen waren voorbij. Het is heel onwerkelijk om in een allerlaatste les te zitten. Je hebt toch jarenlang op zo'n school rondgelopen, met een soort idee in je hoofd dat het nooit op zal houden. En nu was het einde dan toch in zicht. Er was nog maar een drempel te nemen. Een drempel die sommigen erg gevaarlijk vonden - ze konden erover struikelen, of er helemaal niet overheen komen. Voor mij leek hij niet zo hoog of eng. Maar toch... er kon nog van alles mis gaan. Zelfs als je er goed voor staat kun je het nog verpesten. Op zo'n moment denk je zelfs dat je overal een 1 voor gaat halen.
De klas werd ook hechter tijdens het examen. Wetende dat dit de laatste momenten als klas waren, de laatste momenten samen, klitten we samen en praatten we honderduit over de examens en wat we daarna allemaal wilden gaan doen. De meest vreemde studies kwamen voorbij, maar eigenlijk wilde nog bijna niemand studeren. Maar ja, de stap tot het maken van een wereldreis is erg groot, en de portemonnee van de gemiddelde scholier is vrij klein. De meesten overwogen daarom toch maar om zich zuchtend in de boeken te gaan werpen volgend jaar. Maar toch zou het anders zijn dan nu: je zou namelijk iets doen wat je leuk vond. Alleen maar dingen die je leuk vond. Dachten we.
De week voor het eindexamen regende het telefoontjes.
'Aaaah, weet jij waar je op moet drukken om 'iets boven iets' te krijgen?'
'Help me! Moeten we hoofdstuk 6 ook doen?'
'Snap jij wat bedoeld wordt met deze vraag?'
'Heb jij de antwoordvellen van paragraaf 3.1?'
'Zou hij hiernaar vragen?'
Braaf beantwoordde ik alle telefoontjes, waar ik ook een beetje zenuwachtig van werd. Veel vragen die ze stelden had ik me nooit afgevraagd. Zoals een gesprek dat ongeveer als volgt ging:
'Machteld! Waarom is het maneschijn en geen manenschijn?'
'Omdat er maar 1 maan is hier.'
'En koninginnesoep?'
'Zelfde.'
'Maar waarom is het dan geen koninginnessoep? Kan dat ook?'
'Nee.'
'Maar ik snap echt niet waarom niet!'
Ik wist niet wat daar nu nog aan uit te leggen was. Overigens is dit de spelling die gold in 2005. Het is tegen de tijd dat je dit leest vast weer tienduizend keer veranderd. Misschien schrijf je vakantie wel weer als vacantie, of misschien wel als fakkansie. Alles is mogelijk. Als ze nou eens ophouden met het wijzigen van dat rare groene boekje, dan leerde de 'jeugd van tegenwoordig' vast ook wat beter spellen. Overigens schreef mijn leraar KCV nog steevast 'vacantie'. Hij was ervan overtuigd dat er een tijd kwam waarop hij het weer goed zou schrijven.
Maar goed, geen uitwijdingen meer over mijzelf. Een uitwijding over het examen is handiger, aangezien dat het laatste onderdeel van school is. Het laatste, maar ook niet echt de moeite waard om over uit te wijden. Voor iedereen is het examen anders. Voor iemand die er niet goed voor staat kan het volgens mij echt vreselijk zijn, omdat alles neerkomt op dat ene moment, dat moment waarop je je zowel goed als slecht kan voelen, wat je prestaties beinvloedt. Voor andere mensen, die er wel goed voor staan, is het een relaxte week, omdat ze weten dat ze voor (bijna) alle vakken een onvoldoende mogen halen. Dus dit vertel ik de brugklassers, en dan vooral de derdeklassers alvast: werken loont bij je examen. Waarschijnlijk schuif je het advies aan de kant (deed ik ook) maar ik heb het tenminste gezegd.
En wat er allemaal mis kan gaan bij een examen? Van alles. Een jongen uit de klas was de dag voor het examen bijvoorbeeld zo dronken dat hij naar het ziekenhuis moest. Niet doen, mensen! En bij Engels ging ineens het brandalarm af. Wij zaten in een gymzaal op de vierde verdieping en keken nogal raar op. Een brandalarm? Tijdens een examen? Onze eerste reactie was rustig: het zou wel weer een oefening zijn. Maar langzaam begon het tot ons door te dringen dat dat wel heel vreemd zou zijn. Welke halve gare doet er nou een brandoefening tijdens een examen? Als je wegloopt mag je je examen niet afmaken. Als je blijft zitten heb je misschien een nog groter probleem. Het brandalarm bleef maar joelen en een paar leraren gingen poolshoogte nemen. Wij bleven intussen ongemakkelijk bij Engels zitten en hadden een paar fantasieen over hoe hard de klap zou zijn als je uit het raam zou springen.
Het bleek inderdaad vals alarm: twee brugklassers dachten lollig te zijn door een sigaret onder de brandmelder te houden. Maar volgens onze rector zouden ze over een week het woord 'brandalarm' niet meer kunnen horen.
Wat er allemaal goed kan gaan bij een examen? Van alles. Ik had bijvoorbeeld ineens een wiskundeklik. De dag voor het examen snapte ik ineens alles erg goed, wat resulteerde in een volledig onverwachte 9,2. De docente uit de eerste klas spookte nog door mijn hoofd toen: 'jij kan niet rekenen.' Ik had de neiging om heel hard met mijn cijfer naar haar toe te rennen. Je ziet het... alles is mogelijk.
Waarna ik aan het eind ben gekomen van mijn middelbare schoolcarriere. Je ziet het: bij mij kwam er in elk geval een eind aan. Bij jou vast ook wel. Roosjesdag, de dag waarop je je cijferlijst krijgt, en de diplomauitreiking zijn wel leuk, en het gevoel dat je totaal niets te doen hebt raakt je elke dag van de vakantie, die heerlijke maar drukke en vreemde vakantie die daarna komt weer.
- Sheran
-
- Berichten: 17863
- Geregistreerd: 20-10-07
Re: [VER] Troostboek voor brugklassers
Geplaatst door de TopicStarter : 19-09-08 21:19
- Surion
-
- Berichten: 3067
- Geregistreerd: 13-07-04
- Woonplaats: La douce Belgique!
Re: [VER] Troostboek voor brugklassers
Geplaatst: 30-09-08 18:11
Je hebt alles weer net zo beschreven als ik het ook voel. (zit net in m'n zesde jaar nu ) - Maysie
-
- Berichten: 5705
- Geregistreerd: 19-04-06
- Woonplaats: Leeuwarden
Re: [VER] Troostboek voor brugklassers
Geplaatst: 02-10-08 15:54
- sethlover
- Berichten: 1359
- Geregistreerd: 19-08-08
Re: [VER] Troostboek voor brugklassers
Geplaatst: 02-10-08 16:01
leuk verhaal Ik herken mijzelf er ook wel een beetje in van 3 jaar geleden 
- Abracadabra9
-
- Berichten: 5017
- Geregistreerd: 23-03-07
Re: [VER] Troostboek voor brugklassers
Geplaatst: 02-10-08 16:18
).Geweldig
- moeshie
-
- Berichten: 1155
- Geregistreerd: 17-06-04
Re: [VER] Troostboek voor brugklassers
Geplaatst: 05-10-08 14:32
Bij mij lag de nadruk op school toch vooral op het sociale en niet op het 'schoolse'. Die toetsen en examens waren er wel, maar niet echt 'The major thing', zeg maar.
Tja, perceptie hé
- Sheran
-
- Berichten: 17863
- Geregistreerd: 20-10-07
Re: [VER] Troostboek voor brugklassers
Geplaatst door de TopicStarter : 05-10-08 14:36
- Sheran
-
- Berichten: 17863
- Geregistreerd: 20-10-07
Re: [VER] Troostboek voor brugklassers
Geplaatst door de TopicStarter : 22-12-08 01:12
UREN WAARIN JE BIJ EEN DOCENT MOET ZITTEN EN EIGENLIJK MOET WERKEN
Als docent kun je in zulke uren 3 soorten leerlingen verwachten.
1. Leerlingen die je een watje vinden
2. Leerlingen die verliefd op je zijn
3. Leerlingen die het gevoel willen hebben wat aan je vak te hebben gedaan.
In zo'n uur word je als docent dus uitgelachen, aangegaapt of lichtelijk genegeerd en soms even aangesproken. Vaak gaat het aanspreken dan ook niet over het vak, maar over wat je in het weekend hebt gedaan, of of je al getrouwd bent, en zo ja, met wie dan, en wanneer de trouwdag was en hoe de huwelijksreis was en of jullie al kinderen hebben en hoeveel en waarom niet... Accepteer dit.
Maar natuurlijk zijn er niet alleen docenten in zo'n uur, nee, de leerlingen zijn ook erg belangrijk. Zonder leerlingen geen docenten. Als leerling kun je ook verschillende soorten docenten verwachten:
1. De docent die graag orde wil houden
2. De docent die ook daadwerkelijk orde houdt
3. De docent die graag op de hoogte is van wat er gebeurt
4. De docent die populair wil worden
5. De docent die sociaal wil doen
6. De docent die niet gestoord wil worden
7. De docent die er eigenlijk niet had willen zitten
De docenten van type 2 zijn prettig als je rustig wilt werken, maar minder prettig als je eigenlijk had gepland om in dat uurtje te gaan bijkletsen met je vriendinnen. Dat kan wel, ook met zo'n docent, maar doe het heel zachtjes en gooi er af en toe een iets harder uitgesproken woord doorheen dat iets te maken heeft met school. 'Heb je gistermiddag WISKUNDESOM die leuke jongen in de TENTAMEN stad gezien?'
De docenten van type 1 daarentegen, die zijn meestal best erg. Dan ben je lekker aan het kletsen en dan hoor je ineens zo'n schreeuw er doorheen, van een wanhopige docent die een vergeefse poging doet om je tot stilte te manen. Meestal zijn zulke docenten wel erg aardig. Soms staan ze er zo ongelukkig bij dat je maar even naar ze moet luisteren. Anders geven ze het misschien op, en dat is jammer, want ze zijn soms zo gezellig. Beetje rustig aan doen met ze, dus. Tenminste, als ze respect tonen bij het orde houden. Als ze door de klas gaan brullen (subtype 1) dan nodigt dat natuurlijk niet echt uit tot stilte. Docenten moeten immers het goede voorbeeld geven. Als ze gaan fluisteren (subtype 2) is dat vervelend, omdat je je gesprekken even moet afbreken (stel je voor dat hij wat over het proefwerk zegt) maar wel effectief. En veel beter dan de brulmethode, ook al werkt soms wel, zeker als de docent normaal gesproken de fluistermethode toepast.
De docenten van type 3 zijn het vervelendst, ze zien namelijk alles. Je kent het vast wel; ze lopen rond door de klas en hijgen hun slechte adem in je nek, terwijl je toevallig net bezig was met het maken van een mooie tekening in je maatschappijleerschrift. Terwijl je de rest van het uur natuurlijk braaf je huiswerk aan het maken was.
De docenten van type 4 zijn niet echt prettig als je graag wil leren, want die hopen hun imago op te krikken door lekker mee te gaan kletsen en stoer te gaan doen. Of hele verhalen op te houden over hun wilde skiavonturen in Oostenrijk. Als je wil werken, mijd ze dan.
Type 5 is wel gezellig als je toch niets beters te doen hebt. Mijn filosofieleraar kon een aardig type 5 zijn, maar wel een goede, hij praatte namelijk wel vakinhoudelijk. Nu is dat bij filosofie ook niet zo erg moeilijk (het zijn vaak leuke onderwerpen), maar hij maakte wel dat wij ons actief bezig gingen houden met filosofie. Dus als je graag wilt kletsen en toch nog iets wil leren, ga dan bij mijn filosofieleraar zitten.
Van de docent die niet gestoord wil worden heb je weinig last. Hij zit meestal overdreven in zijn boeken te kijken en is overduidelijk ergens mee bezig, vooral als hij vermoedt dat je een vraag hebt. Niet handig om bij te gaan zitten als je echt iets moet weten.
Type 7 omvat vele types: types die geen orde kunnen houden en ongelukkigerwijs in het onderwijs zijn terechtgekomen, maar ook geweldige vertellers die balen van de manier waarop tegenwoordig onderwijs gegeven wordt. Docenten die zich beperkt voelen in hun mogelijkheden van goed lesgeven, en die liever dit uur anders besteed zouden zien.
Zo'n uurtje is in ieder geval nooit hetzelfde, en dat geeft het wel wat charme. Als je verstandig bent doe je wat nuttigs en zorg je tegelijkertijd voor de nodige ontspanning, zonder daarbij irritant te worden voor de docenten. Want die hebben ook recht op hun uurtje ontspanning, toch?
- Sheran
-
- Berichten: 17863
- Geregistreerd: 20-10-07
Re: [VER] Troostboek voor brugklassers
Geplaatst door de TopicStarter : 22-12-08 19:24
'Jullie lezen het verhaal dus een beetje 'door elkaar'
Wat vinden jullie van dit stukje?
- Abracadabra9
-
- Berichten: 5017
- Geregistreerd: 23-03-07
Re: [VER] Troostboek voor brugklassers
Geplaatst: 22-12-08 19:35
Kortom; weer goed geschreven