In het dagelijkse leven studeer ik. Of nou ja, nu niet natuurlijk, want het is vakantie. Maar na de vakantie begin ik aan mijn 3e jaar fysiotherapeut, sport richting natuurlijk.
Nu het vakantie is werk ik gewoon fulltime, bij een kledingwinkel in de stad. In de pauze kan je me vinden op het strand, vaak met een van de meiden. Sanne en Ilse werken ook in de stad, dat is een voordeel.
Marije en Kim werken in Rotterdam en zien we overdag dus minder. Felicia, Madeline en Natasha werken maar 2 dagen in de week. Als ze tijd hebben, en dat komt regelmatig voor, zijn zij ook op het strand te vinden.
Als ik om 8 uur mijn wekkertje hoor gaan kreun ik een keer van tegenzin. Ik ga rechtop zitten en kijk naar de lichtstraal die door mijn gordijnen over mijn been heen valt. Zon, dat is een goed begin van de dag. Ik sla de dekens van me af, spring uit mijn bed en loop naar mijn bureau, waar mijn laptop op staat. Ik start ‘m op en loop naar de andere kant van de kamer. Waar mijn bank tegen de muur aan staat. Boven de bank hangen de twee hoofdboxen, en de aan – knop. Ik zet de boxjes aan en loop terug naar mijn laptop. Ik open iTunes en zoek een playlist uit. Een Kanye West ochtend? Basement Jaxx? Of toch Amy Winehouse? Ik wip twijfelend van het ene been op het andere en kies uiteindelijk toch voor Kanye West. Als de muziek begint draai ik het volume wat verder open, pak ik een handdoek en loop ik al dansend naar de douche.
Om 10 uur kom ik aan op het strand. Ik heb een wit rokje aan met daarop een wit met zilveren halter top. Het is nog lekker rustig, gelukkig. Al snel zie ik Felicia en Madeline, die al begonnen zijn met voetballen. Ik hoor mijn naam en als ik achterom kijk zie ik ook Natasha aan komen. We hebben allemaal een hekel aan de maandagochtend, wie niet? Om deze zo leuk mogelijk te maken en de week goed te beginnen proberen we zo vaak mogelijk gebruik te maken van de gelegenheid en gaan we voetballen. Ik hoef pas om 1 uur op mijn werk te zijn,Felicia en Madeline zijn vrij en Natasha moet vanavond werken. We spelen wat, praten nog na over afgelopen weekend met de jongens en ploffen na een tijdje neer in het zand. Als ik nog eens om me heen kijk is het duidelijk drukker geworden, er zijn redelijk wat studenten en schoolkinderen. Opeens zie ik Tom en Lex zitten. Ik sta op, roep hun namen en zwaai. Ze zien me en komen onze richting in lopen.
Ze komen er even bij zitten en we praten over van alles en nog wat. Als ik aan geef dat ik eigenlijk moet gaan omdat ik anders te laat op mijn werk kom staat de rest ook op. Felicia, Tom en Madeline beamen dat het tijd is om iets te gaan doen. Lex kijkt vragend naar Natasha en die geeft aan geen plannen te hebben. Vol zelfvertrouwen vraagt hij haar of ze mee gaat lunchen. Ze ontwijkt onze blikken en geeft meteen een duidelijke ja als antwoord. Als Lex en Tom naar hun plek lopen om hun spullen te pakken kijk ik Natasha vragend aan.
‘Wij hebben het zondagavond ook nog gezellig gehad, dus waarom ook niet’ zegt ze terwijl ze naar de grond kijkt. Als ze me eindelijk aan durft te kijken zie ik dat ze rood is geworden en lichtjes beschaamd is. Ik begin te lachen, wens haar veel plezier en vertrek richting mijn werk.
Natasha is een hartstikke leuke meid. Ze is spontaan, gek en je kunt altijd bij haar terecht. Ze is heel zuinig met zichzelf, is duidelijk naar mensen toe wat ze wel en niet wil en heeft hele duidelijke grenzen. Die grenzen liggen redelijk ver, maar er overheen gaan is echt nót done.
Natasha en jongens is een apart verhaal. Ze is kieskeurig, heeft niet bepaalde eisen maar keurt wel snel af. Zaterdagavond was het gezellig, we hebben het allemaal naar onze zin gehad. Maar dat Lex en Natasha elkaar zondagavond nog gezien hebben was voor mij nog onbekend en verrassend! Ik heb Lex nu natuurlijk pas twee keer gezien, dus zoveel weet ik nog niet van hem. Hij vertelde dat hij een management diploma op zak had en nu bezig was met een economie diploma. Slimme jongen met ambities dus. Hij hield zich een beetje op de achtergrond, niet op de vervelende manier, hij liet gewoon niet zoveel van zich horen. Daarom was ik ook verbaasd toen hij Natasha meevroeg voor een lunch. Ik ben benieuwd!
Mijn werkdag is snel voorbij en om half 7 sta ik bij mijn auto. Ik kom uit goed gezin, ben nooit iets tekort gekomen. Mijn ouders reizen veel, ik zie ze dan ook erg weinig. Om dat te compenseren ondersteunen zij me financieel goed, te goed waarschijnlijk. Dat is ook de reden dat ik nu in mijn cabrio weg kan rijden, in plaats van in een opel corsa, zoals meer studenten dat doen.
Ik stap in, gooi er een andere cd in en rijd naar mijn appartement. Ik heb mazzel, er is een parkeerplek recht voor mijn gebouw. Ik doe het dak op de auto, pak mijn spullen eruit en loop richting mijn appartement.
Als ik bij mijn voordeur sta hoor ik de telefoon over gaan. Snel doe ik de deur open, gooi ik mijn spullen in een hoek en pak ik de telefoon. Het is Sanne, hoe voorspelbaar.
“Sacha! Ik heb Taco’s gemaakt, kom je eten?’ Ik hoor het het engelenstemmetje bijna smekend zeggen. Lachend stem ik toe en gooi ik de hoorn er weer op. Sanne heeft 2 jaar samen gewoond in het appartement waar ze nu woont, dat trouwens in hetzelfde gebouw ligt als het mijne. Sinds een half jaar is haar relatie verbroken en woont ze er alleen.
In het begin had ze hier heel veel moeite mee, maar inmiddels gaat het al stukken beter. Alleen in d’r eentje eten vindt ze nog vreselijk. Het komt dan ook heel regelmatig voor dat ik rond 7 uur gebeld word of ik honger heb. Ik heb er geen problemen mee! Sanne kookt erg goed en ik doe het het liefst zo min mogelijk, dus dat werkt prima.
Samen eten we de taco’s op, kijken we naar Deal or no Deal en drinken we nog een wijntje.
Om 9 uur ben ik terug bij mijn appartement en als ik op het balkon sta voel ik de warme wind langs mijn wangen strijken. Het is nog heerlijk warm, dat betekend dat wat wind geen kwaad kan. Ik pak mijn tas, sluit af en loop weer terug naar Sanne. Als ze me ziet staan na dat ze de deur heeft geopend weet ze al wat ik wil vragen. ‘Ja, even wachten, even mijn tas pakken!’
We rijden zo’n beetje overal en nergens. We touren wat zonder bestemming. Om half 11 kijk ik tegen een sip gezichtje aan. Ik schiet in de lach en vraag Sanne wat er aan de hand is.
Met een pruillipje en puppy ogen zegt ze; ‘Ik heb zin in een terrasje. Een glaasje wijn en een ijsje bijvoorbeeld?’
Lachend stem ik toe en rijd ik naar Scheveningen. Daar pakken we een terrasje en bestellen we twee ijsjes en wat te drinken.
We praten over Tom en Peter. Sanne is duidelijk onder de indruk van Tom, maar probeert nog steeds vol te houden dat ze niet toe is aan een nieuwe relatie of iets dat erbij in de buurt komt. Ik probeer haar ervan te verzekeren dat het inmiddels misschien wel tijd is om nieuwe mensen te leren kennen en weer om haar heen te gaan kijken. Giebelend kijkt ze me aan.
‘Dus ik hoef me niet schuldig te voelen als ik zeg dat ik met hem gezoend heb?’
met grote ogen kijk ik haar aan en begin ik te lachen.
Ze verteld over hem, hun contact van zaterdag en alles wat ik hoor is positief en omlijst met roze wolkjes. Sanne en een nieuwe jongen, Natasha en een nieuwe jongen. Meteen daar achteraan flitst er ‘Sacha en Peter’ door mijn hoofd, maar dat schud ik van me af. Voor hen kan ik direct blij zijn en net zo enthousiast worden, voor mezelf ligt dit anders.
Ik ben niet iemand die zich meteen in het diepe gooit en er voor 100% voor gaat. Terughoudend en rustig aan is meer mijn ding.
Op het moment dat Sanne over Peter begint gaat mijn telefoon af. Ze staakt haar verhaal en kijkt me vragend aan als ik op mijn telefoon kijk wie de beller is. Ik zie het meteen, het is Peter.
‘Wie is het?’ Als ik opkijk van mijn telefoon kijk ik in twee glinsterende ogen die me vol verwachting aankijken. Ik moet lachen en zeg haar dan dat het Peter is.