Bokt.nl

**Geplaatst**: 18-05-08 17:52

Re: [VER] Het gevecht

Geplaatst: 18-05-08 17:52

Ik vind de laatste stukken ook wat minder, vind ze niet zo spannend. En erger me ook aan de spelfouten. Knipoog

**Geplaatst**: 20-05-08 15:09

Re: [VER] Het gevecht

Geplaatst: 20-05-08 15:09

Je eerste 2 stukken waren beter.. denk vooral er om dat je niet elke keer een ander onderwerp aangaat. ze had toch eerst een eetstoornis? daar hoor je nu bijv. weinig meer van terug..

**Geplaatst**: 20-05-08 15:32

Re: [VER] Het gevecht

Geplaatst: 20-05-08 15:32

Ze had toch juist geen eetstoornis? Of doe ik nu blonT?

**Geplaatst**: 22-05-08 12:48

Re: [VER] Het gevecht

Geplaatst: 22-05-08 12:48

Ik vind het al heel knap wat ze al voor elkaar heeft als je dit voor het eerst doet.. Dus Deef ga lekker door met je verhalen!. Enne over die spellings fouten, ik denk dat je dat niet eens door hebt als je druk bezig bent in je verhaal!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-05-08 16:01

Re: [VER] Het gevecht

Geplaatst door de TopicStarter : 30-05-08 16:01

ff een berichtje :

het eetprobleem komt ook terug hoor Knipoog

maar omdat ik het zo druk heb, is het onmogelijk om even veder te schrijven.

mijn excusses hiervoor!

**Geplaatst**: 11-06-08 19:59

Re: [VER] Het gevecht

Geplaatst: 11-06-08 19:59

Een ontzettend goed verhaal. Leest ook lekker weg. Mijn complimenten daarvoor! Ik kijk uit naar het volgende stuk.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-06-08 19:39

Re: [VER] Het gevecht

Geplaatst door de TopicStarter : 12-06-08 19:39

wegens omstandigheden nog geen vervolg...

28 juni garandeer ik het!

**Geplaatst**: 14-06-08 08:29

Re: [VER] Het gevecht

Geplaatst: 14-06-08 08:29

Aahhh.. dan ben ik op vakantie Boos!

**Geplaatst**: 28-06-08 16:09

Re: [VER] Het gevecht

Geplaatst: 28-06-08 16:09

Weet dat het een tijdje geleden is. Maar heb je nog het vervolg??
Heb je verhaal aan 1 stuk door gelezen, en vind het een goed verhaal...
En het is vandaag de 28ste.. Tong uitsteken

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-06-08 17:34

Re: [VER] Het gevecht

Geplaatst door de TopicStarter : 28-06-08 17:34

jaaaa ik ga het verder schrijven Haha!

ben al bezig Knipoog

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-06-08 20:37

Re: [VER] Het gevecht

Geplaatst door de TopicStarter : 28-06-08 20:37

ik herschrijf het vorige stuk.

ben er niet tevreden over...
nieuwe komt er aan dus Knipoog

**Geplaatst**: 29-06-08 08:22

Re: [VER] Het gevecht

Geplaatst: 29-06-08 08:22

Ohhh, jammer dat het niet gelukt is eerste keer.
Succes! En wel opschieten he Knipoog

**Geplaatst**: 29-06-08 10:49

Re: [VER] Het gevecht

Geplaatst: 29-06-08 10:49

Jeeej! Er komt een nieuwe aan!

Finally! Kan niet wachten! Lachen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-06-08 15:33

Re: [VER] Het gevecht

Geplaatst door de TopicStarter : 29-06-08 15:33

heh, ik kan er niet meer inkomen hoor, net 200 woorden geschreven, maar echt een verhaal wil er niet meer uit komen...

iemand tips? Nagelbijten / Gniffelen

k wil jullie graag verder laten lezen, maar dit is te erg...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-06-08 21:40

Re: [VER] Het gevecht

Geplaatst door de TopicStarter : 30-06-08 21:40

WAARSCHUWING! dit stuk kan heftig worden ervaren!
'

Wendy kwam de kamer weer ingelopen. “Ik heb maar een lekker koekje er bij gepakt hoor, dat kan je wel hebben toch?” Wendy wees naar een vrijstaande stoel aan de tafel, waar Inge op mocht zitten. Ze liep naar de stoel en ging zitten. “Leuk huis.” Zei Inge. Maar diep in haar gedachten was ze nog steeds bij die foto. Waarom was haar moeder weg geknipt?
Wendy zette het glas fris voor Inge neer. “Dank je wel! Je vader komt pas om vijf uur, hij moest nog even wat werk afmaken. Maar hij vind het vast heel leuk als je blijft eten.”
Twijfelend stemde Inge er mee in. Ze wou toch even haar vader zien? Of tenminste even haar hart bij hem luchten? Inge werd rustiger, haar vader had ze al zo lang niet meer gezien of gesproken. Hij had het telkens te druk, of ze voelde zich zelf ongemakkelijk aan de telefoon. De twijfels zakten rustig weg.

Ander half uur later…
“Neem nog maar een koekje hoor. Ze mogen op, we hebben nog meer namelijk.” Wendy drong Inge aan om nog een koekje te nemen. Maar Inge had helemaal geen trek meer in een koekje. Ze had al twee mergpijpen gehad, en drie biscuits. Dat was bij haar thuis normaal voor drie dagen geweest.
Inge pakte het biscuittje aan, maar beloofde zich zelf dat dit de laatste was.
Maar na dit biscuittje kwam er nog een. Inge pakte dit koekje niet aan, ze zat prop vol. “Uhm… Sorry maar ik ga weer naar huis.” Zei ze snel. In de hoop dat Wendy niet tegen haar in zou gaan. “Oh maar je vader komt zo hoor.” Inge bedankte Wendy, keek nog even naar de foto die op de piano stond. “Hoe komt u aan deze foto?” Vroeg Inge nog even snel. Wendy keek naar de foto. “Van je zus volgens mij. Leuk he? Daarom herkende ik je!” Inge bedankte Wendy nogmaals. “Wanneer kom je weer?” Hoorde Inge toen ze de tuin uit liep. “Ik vond het in ieder geval gezellig hoor!”
-----------------------
Na drie kwartier had te hebben door gelopen, galmde Wendy’s stem nog steeds door haar hoofd. “Neem er nog maar een hoor!” Langzamerhand werd Inge misselijk. Het had lang geduurd om de straat uit te komen, Wendy bleef maar proberen om haar nog in het huis te houden. Maar Inge wist beter. Hier was ze nog niet aan toe, nog lang niet.
Ze liep een aantal straten in, straten uit. De misselijkheid zakte, maar een schuld gevoel kwam van uit het niets. Hoe had ze dit kunnen doen? Hoe had ze het in haar hoofd gehaald om naar haar vader toe te gaan? Wat was ze stom geweest, besefte ze ineens. Ze pakte haar telefoon, opende een leeg smsje.
“Hej mama, ik kom nu naar huis. Papa is er niet. Kus Inge”

De volgende dag, met een schuldgevoel dat gezakt was, werd Inge wakker. Toch zat het haar niet lekker. Haar vader was gister niet thuis, ze zat bij een wild vreemde daardoor in een vreemd huis. Waarom was haar vader daar niet? Waarom was ze zo lang gebleven? Allemaal vragen spookten door haar hoofd.
Haar moeder liet haar de afgelopen avond alleen. Misschien zag ze het wel, dat Inge zo kapot was van binnen. Of ze zag helemaal niks, omdat ze zelf zo in de knoop zat op het moment. Waar Inge niks van wist…

“Liefje?” Riep haar moeder aan de andere kant van haar slaapkamerdeur. Inge reageerde nauwelijks. Ze had geen tijd om weer in de realiteit te komen. Al die vragen, ze maakten haar stapel gek. Het leek met de minuut erger te worden.
“Liefje?” Vroeg haar moeder nogmaals, maar dit keer iets harder. Ze klopte op de deur, die niet veel later open ging. “Ik heb ontbijt gemaakt voor je. Kijk, een lekker gekookt eitje, en een croissantje.”
Inge duwde zichzelf omhoog, onder de dikke dekens vandaan.Zuchtend keek ze haar moeder aan, die verbaast naar haar stond te kijken. “Heb je gehuild?” Vroeg ze. Ze liep naar Inge haar bed toe, en ging zitten aan het voeteneind. Inge schudde haar hoofd. “Nee hoor, hoezo?” Ze keek haar moeder aan, in de hoop dat ze er niet op door ging vragen. “Oh nee niks, dat dacht ik. Je bent dan vast gewoon erg moe.” Maar ze bleef haar dochter aan kijken. Ze dacht echt dat Inge dikke ogen had, iets wat ze altijd kreeg nadat ze eens flink had gehuild. “Euhm…” Ging ze verder. “Ik ga weer naar beneden, kom je ook als je klaar bent?” Inge kreeg een knuffel van haar moeder voor dat ze opstond om weg te gaan. “Ik hou van je, weet je dat?” En ze verliet de kamer. De deur werd zachtjes dicht getrokken, terwijl Inge naar het dienblad keek naar haar ontbijtje. Het zag er goed uit, zoals haar moeder altijd deed, als ze zondag s’morgens vroeg wakker was.
Inge zette het dienblad weg, stapte uit bed. Haar pyjama stonk naar zweet. Zo warm had ze het toch niet in bed? Ze liep naar de kast toe, pakte een andere pyjama, terwijl er een stapel met foto’s uit de kast viel. ‘Nee hè?’ Dacht Inge. Ze kleedde zich snel om, en raapte de foto’s bij een.
Snel bekeek ze enkele foto’s, die door haar vingers glipten. Een foto van haar zelf als baby, of een foto van haar ouders samen. Het deed haar wel wat, want de tranen gleden van uit het niets over haar koude wangen. Toen leek alles nog zo goed. Als of ze een gelukkig gezin waren. Maar wat zijn ze nu? Niks meer dan een man en een vrouw en twee dochters. Ze pakte een andere foto op, uit de tijd dat ze net naar de eerste klas ging. Ze zag een mooi meisje op de foto, maar van binnen wist ze hoe ellendig ze zich toen nog voelde, moddervet. Ze keek naar het meisje op de foto. Waarom voelde zij zich toen zo ongelukkig? Ze zag er toch prima uit? Dat buikje viel helemaal niet op. Waarom zag ze dat toen toch anders?
Inge stond op, en ging voor de spiegel staan. Met de foto’s in haar linker hand, ging ze met haar rechterhand over haar buik. ‘In de afgelopen jaren, is ie toch best wel gegroeid…’ Zei ze tegen zich zelf. Haar ogen gericht op haar buik, twijfelend over zichzelf. Hoe had dit kunnen gebeuren? Zo’n mooi meisje op die foto, zo ongelukkig. En het meisje in de spiegel, is dikker, en net zo ongelukkig. Wat is er gebeurd?
De tranen liepen plotseling weer harder over haar wangen.
“Hoe kan dit nou?” Zei ze zachtjes. Ze legde de foto’s terug in de kast, en ging zich zelf verder eens bekijken. Haar hoofd, was niks om over te klagen, haar nek, evenmin. Haar borsten, daar was ze best trots op. Geen kleine meisjes in ieder geval. Ze vielen tot nu toe altijd mooi op. Ze keek verder naar beneden, haar buik. Met twee handen pakte ze het vel vast. Binnen in zich zelf, begon ze te walgen. Ze keek weg, ze kon het niet aan zien. Maar met haar handen hield ze zich zelf vast. “Dik, vet… Ranzig…” Zei ze harder.
“Inge? Ik ga even naar de winkels, ik ben met drie uur wel terug!” Riep haar moeder plotseling vanaf de beneden verdieping. “Inge?” Hoorde ze niet lang daarna. Ze liep naar haar deur, opende die. “Is goed! Tot straks!”
Niet veel langer daarna, hoorde ze een deur dichtslaan en een auto starten.

Op dit moment, knapte Inge. Ze kon het niet meer aan. Al die emoties, al het verdriet van de afgelopen tijden, ze kon het niet meer aan. Inge rende naar de douche, en sloot zich zelf op. De twijfels kwamen, maar leken meteen te worden genegeerd. Inge leek zo zelf verzekerd, toen ze voor de toiletpot hurkte. In haar hoofd bleven verschillende woorden spoken. “Dik, eigen schuld, lelijk, koekjes, vreetzak” Haar twijfels werden kapot geslagen, door het verdriet dat los kwam. Ze hield het niet meer, al het verdriet. Ze keek naar haar handen, en sloot daarna snel haar ogen. Wat ze nu ging doen, had ze nog nooit gedacht, laat staan gedaan! Ze koos een willekeurige vinger, die ze in haar mond stak. Haar gedachten sloegen op hol. ‘Hoe moest dit nou? Hoe doen die andere meiden dat?’ Het leek als of ze werd gestuurd door iemand.

Vier uur later, en een heel groot groeiend schuld gevoel. Inge haar moeder was nog niet thuis, gelukkig maar. Inge voelde zich zo vies, zo schuldig, maar ook zo opgelucht. Het voelde ergens ook wel goed. Hoeveel kilo zou ze nou zijn afgevallen? Ze besloot nog even onder de douche te duiken, en daarna keek ze wel verder. Maar onder de douche bleef het schuld gevoel knagen. Ze kon het maar niet weg drukken, zoals haar andere gevoelens. Ze spoelde haar mond onder de warme kraan, keer op keer.

**Geplaatst**: 01-07-08 20:09

Re: [VER] Het gevecht

Geplaatst: 01-07-08 20:09

spannend verhaal zeg! Ik vind dat je de spanning goed opbouwt

**Geplaatst**: 01-07-08 20:33

Re: [VER] Het gevecht

Geplaatst: 01-07-08 20:33

Een keer heb ik een spellingsfoutje gezien, maar da's ook zo banketstaaf om neer te zetten.
Leuk stuk. Haha!

**Geplaatst**: 03-07-08 19:31

Re: [VER] Het gevecht

Geplaatst: 03-07-08 19:31

Ik heb net je verhaal helemaal gelezen. Lekker spannend geschreven! Ook leest het makkelijk door. Je beschrijft goed, zonder dat het gaat vervelen.

Laatst bijgewerkt door Red_Savage op 03-07-08 20:08, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-07-08 19:56

Re: [VER] Het gevecht

Geplaatst door de TopicStarter : 03-07-08 19:56

Red_Savage schreef:
Ik he net je verhaal helemaal gelezen. Lekker spannend geschreven! Ook leest het makkelijk door. Je beschrijft goed, zonder dat het gaat vervelen.

*valt bijna stil*

bedankt voor dit mooie compliment!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-07-08 20:30

Re: [VER] Het gevecht

Geplaatst door de TopicStarter : 10-07-08 20:30

Het water liep haar mond voor de laatste keer uit. Nu moest het toch wel genoeg wezen? Inge zette de kraan uit. De laatste druppels vielen uit de douchekop, terwijl ze zich zelf in een handdoek wikkelde. Net op tijd blijkbaar, want beneden hoorde Inge een deur dichtgeslagen worden.
Nog een laatste blik op/in de spiegel, gaf een verkeerd maar voldaan gevoel. Ze had iets waar ze de touwtjes in eigen handen had.

“Goh…” Zei haar moeder, toen ze naar beneden kwam.” De buren van de buren gaan ook uit elkaar.” Inge keek haar moeder aan. De grote rode kringen om haar ogen, verraden dat ze niet zomaar naar de winkels was geweest.Haar stem klonk erg verdrietig. Inge trok haar schouders op. “Nou en?” Antwoordde ze. Haar moeder keek haar niet aan. “Lekker humeurtje dame’tje zo te horen?” Plotseling had haar moeder een heel kort lontje.
“Hoe gaat het met je vader? Al wat van hem gehoord verder?”
“Nee, helaas nog niks van hem gehoord.” Inge vroeg zich af, waarom haar moeder hier nou weer over begon.
“Hoezo?” Vroeg ze daarom.
“Nee zo maar, ik was benieuwd of er in vredesnaam minstens een man op de wereld bestaat, is die interesse in zijn eigen kinderen heeft. Blijkbaar niet…” Haar moeder mompelde nog iets er achter aan. Inge bleef stil. Ze wist niet of het goed was om hier op in te gaan. Het leek wel of haar moeder een aanleiding zocht om nu ruzie te gaan maken. Iets waar Inge nu echt geen zin in had. Ze had genoeg problemen aan haar hoofd. Eerst maar eens haar eigen dingentjes oplossen. Maar het leek of haar moeder haar gedachten kon lezen.
“Zeg, hoe vind jij die vrouw?” Vroeg ze.
“Welke vrouw, mam?”
“Die knappe, slanke, blonde dame, waar je vader zo gek van is. Heeft ze een plat buikje? Of flinke borsten? Daar houdt hij zo van!” De stem van haar moeder, werd langzaam aan harder, en ze begon sneller te praten.
“Ik wil alles weten, hoe ziet ze er uit?” Commandeerde ze bijna.
Inge stond verbaasd haar moeder aan te kijken. Meende ze dit nou echt?
“Waarom wil je dat weten mama? Het is toch over tussen jullie?”
“Ik wil graag weten waarvoor ik ben ingeruild. Hij kreeg alles….”
Inge onderbrak haar moeder op een groffe manier. “Hou je mond!” Zei ze hard. “Hier heb ik geen trek in. Ik ben geen postduif!”
Maar haar moeder bleef door praten. “Nou alleen vertellen hoe gelukkig ze samen zijn kan toch geen kwaad? Inge kom op! Niet zo banketstaaf doen nu.”
Inge draaide zich om, maar haar moeder hield haar tegen. “Droeg ze make up?”
Inge rukte zich zelf los. “Hou op!” Schreeuwde ze. “Doe normaal!” Ze nam een sprint, richting de achter deur. “Inge!” Hoorde ze achter zich. Ze deed met een knal de deur dicht. Weg uit dat huis! Haar moeder was gewoon aan het flippen. Wat was er met haar? Waarom deed ze zo raar?

Drie dagen later, drie slechte nachten achter elkaar.
Inge liep het klaslokaal in. Op naar de volgende les, dacht ze. School leek zelfs leuk te worden. Thuis had ze nog steeds ruzie met haar moeder, waar ze niks van begreep. Alleen als haar moeder thuis was, was er ruzie. Maar het grootste deel van de dag, was haar moeder weg. Ergens, maar waar wist Inge niet.
De les begon iets later dan normaal. Twintig minuten later zelfs. De klas was rumoerig, enkele leerlingen zaten op tafels, terwijl anderen op het schoolbord aan het kliederen waren. Van uit het niets leek er een leraar in het lokaal te staan, bij de deur. “Goeie morgen!” Schreeuwde hij door het lokaal. Er viel niet meteen een stilte in de klas. “Iedereen op zijn plaats asjeblieft.”
De leerlingen zochten snel hun plek, maar het rumoer bleef lang in het lokaal hangen. De leraar keek de klas in, het leek als of hij aan het tellen was. Niet lang daarna, zette hij zijn tas op het bureau dat voor hem was bedoeld. Nogmaals keek hij de klas rond. Hij opende daarna zijn tas, en pakte er een stapel papiertjes uit. Maar het bleef er niet bij. De stapel bleef groeien. En langzamerhand werd het steeds stiller in de klas.
Net zo lang tot het helemaal stil was, bleef hij papiertjes pakken.
“Heerlijk, rust.” Zei de man op een rustige toon, hij stopte met de papieren. Hij pakte zijn tas op, en zette deze op de grond. “Goeie morgen, klas uh…” Snel pakte hij er een blaadje bij. “Klas 2b.” Enkele leerlingen begonnen te zuchten. Maar niemand wist nog wat er gebeuren ging. “Jullie zullen je vast wel afvragen wie ik ben. Ik ben Dirk Strijder, geen leraar van deze school. Ik ben examinator van verschillende vakken. Vandaag gaan jullie een examen maken.” Voor de man uitgesproken was, hoorde hij al meerdere mensen zuchten. “Niet nu! We hebben niet kunnen leren!” Zei iemand, achterin de klas. Dirk wees naar de leerling, en gebaarde hem naar voren. “Kom jij maar hier zitten.” Zei hij, wijzend naar een tafeltje voor in de klas.
“Les 1, geen commentaar geven, voor het duidelijk is gemaakt wat de bedoeling is.” Dirk kuchte even. “Sorry, kriebel. Ik zal even uitleggen wat de bedoeling van vandaag is. Vandaag krijgen jullie een examen. Waarvoor niemand kan zakken. Het examen is namelijk erg persoonlijk. De vragen gaan over jezelf, je familie, vrienden en leef omgeving. Maar voornamelijk over jezelf.” De klas gaf een opluchtig geluid te horen. “Les twee, we maken het examen ieder voor zich. De tafeltjes mogen dus uit elkaar worden gezet.” In het lokaal kwam een doodse stilte. “Toe maar!” Moedigde Dirk aan. De klas verschoof snel de tafels en stoelen, waarna er weer een doodse stilte ontstond. “Goed…”
Dirk keek Inge aan, heel lang, recht in haar ogen. Inge voelde zich onzeker, overrompeld. Waarom deed ie dat nou? Maar hij bleef haar aan kijken. “Dat meisje, ja jij ja. Jij mag zo de blaadjes uitdelen, en ondertussen wijs ik iemand aan, die een compliment over haar geeft.” Inge stribbelde tegen. “Nee dat doe ik niet meneer.” Zei ze. Maar Dirk deed als of hij niks had gehoord. “Die jongen, in de bruine shirt. Vertel eens een compliment over dit meisje.” De jongen keek naar Inge. Ze kon wel door de grond zakken. Alle ogen op haar gericht ineens. “Ze is heel aardig.” Zei hij snel. Inge kon het niet geloven, leugenaar. Hij kende haar niet eens, nog nooit gesproken met elkaar. Dirk was er ook niet tevreden over. “Hmm… Nee, ik wil iets anders over haar horen. Weet jij misschien iets?” En hij wees naar Merel. “Ik zag jou lachen, misschien weet jij iets beters?” Merel kreeg een rood hoofd. “Ja ik zag dat je iets beters wist, vertel het maar.” Dirk hield hierna wijs zijn mond. Merel twijfelde. “Ze is slim. Heel slim.” De leraar leek verrast. “Mooi! Zijn de blaadjes al uitgedeeld?” Hij keek Inge weer aan. Ze pakte snel de blaadjes, en deelde deze uit. “Mooi, dat gaat al rap.”
Hierna werden er nog een aantal leerlingen uitgekozen, waarvoor anderen een compliment over moesten maken. “Nou dit is heel makkelijk he, want we weten de algemene complimenten al goed. Jullie huiswerk voor de volgende keer… Schrijf drie minpunten van jezelf op, tik ze uit op de computer, print ze uit. Zonder namen. En lever ze morgen bij mij in, voor de bel van negen uur.” De man keek de klas nog voor de laatste keer aan. Iedereen zat geboeid naar hem te luisteren. “Mooi, jullie kunnen gaan, lekker eerder pauze. Geniet van de extra twintig minuten he!” Dirk pakte zijn tas van de grond, en liep het lokaal uit. De leerlingen wisten niet hoe snel ze hun spullen moesten pakken, en het lokaal konden verlaten. Binnen no time, was iedereen uit het lokaal. Inge liep over de gang, op weg naar de toiletten. Snel glipte ze de dames toilet in, en keek in de spiegel. Ze voelde zich weer zo beroerd… Het zat haar nog steeds niet lekker van haar moeder, haar vader. En dan nog zo’n rare les ook! Ze trok het even niet meer. Haar maag begon al te knorren, de lunchpauze begon over enkele minuten. Inge opende haar tas, pakte haar brood. Ze twijfelde. Het was natuurlijk beter als ze niet ging eten. Ze had gister ook al zo veel gehad. Vandaag was dan de balansdag van gister. De broodjes belanden al snel in de afvalbak. Nog een snelle blik op de spiegel. Haar wallen waren duidelijk te zien. Maar Inge had op internet gelezen, dat veel water hielp met afvallen, vullen van de maag, en tegen de wallen. Wat een wondermiddel eigenlijk.
Ze liep de toiletten uit, en botste tegen iemand op. Ze zag niet wie het was. “Sorry” Zei ze geschrokken. Ze nam de persoon op, en zag dat het Thijs. Gelukkig leek hij het niet erg te vinden. Hij lachte zelf naar haar. “Hej Inge!” Zei hij spontaan. Inge voelde zich zelf blozen. “Hoi.” Kwam er zachtjes uit. “Alles goed? Beetje bijgekomen van alles? Ik hoorde dat je het had uitgemaakt met….”

**Geplaatst**: 10-07-08 20:38

Re: [VER] Het gevecht

Geplaatst: 10-07-08 20:38

weer een mooi stukje tekst devica Knipoog

**Geplaatst**: 16-07-08 14:52

Re: [VER] Het gevecht

Geplaatst: 16-07-08 14:52

Even een stipje, ik heb de eerste drie delen gelezen en vind het een erg interessant verhaal!

**Geplaatst**: 16-07-08 22:01

Re: [VER] Het gevecht

Geplaatst: 16-07-08 22:01

ooeh wat een leuk verhaal zeg Haha!

zet ook even een stipje Knipoog

verhaal leest goed weg, compliment daarvoor Knipoog

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-07-08 13:27

Re: [VER] Het gevecht

Geplaatst door de TopicStarter : 17-07-08 13:27

Er komt een nieuw stuk, die nog geplaatst word. Misschien is het de laatste tot een bepaalde tijd.

na veel nadenken, ga ik het toch proberen. Ik ga het versturen naar verschillende uitgevers.
Lachen

alvast bedankt Knipoog

**Geplaatst**: 17-07-08 13:39

Re: [VER] Het gevecht

Geplaatst: 17-07-08 13:39

Jeej goed zo meis!

Ben benieuwd naar het volgende deel!

Nomineer dit bericht ×