Deel 5
''Schatje, ik kan het uitleggen.'' Dylan stond op en liep naar Sana toe. Ze zag in haar ooghoek hoe Karlijn zich aankleede. Vluchtig en overspoeld door schaamte. Van alles ging er door haar hoofd. ''Wat wil je zeggen? Dat het allemaal wel goed komt?'' Schreeuwde ze woedend. ''Het is niet wat het lijkt liefie.'' Hij deed nog een stap dichter naar haar toe en reikte zijn hand naar haar uit. ''Blijf van me af!'' Schreeuwde ze en ze stapte achteruit. Ze keek hem dreigend aan. ''Niet wat het lijkt?! Wat zou jij denken als je mij met een andere jongen half naakt ziet liggen? Nou? Is het dan zo raar dat ik iets vermoed?! Ik ben niet dom, dat weet je!'' Schreeuwde ze.
Haar woede maakt plaats voor ongeloof en verdriet. Ze huilde en schreeuwde om haar woorden kracht bij te brengen. ''Ik dacht dat je van me hield! Dat je voor altijd bij me zou blijven. Mensen hadden gelijk. Maar ik wilde niet luisteren.'' Ze hief haar hand en stapte dreigend in zijn richting. Ze was nu tot alles in staat. ''Weet je, je bent het niet eens waard om mijn handen aan vuil te maken.'' Ze snoof en keek hem verontwaardigd aan. Hij was niet meer de lieve en perfecte jongen van eerst. De jongen waar ze van hield deed dit niet. Nu zag ze hem als een vies mannetje die haar alleen maar in de weg stond.
Ze keek opzij naar Karlijn die met haar hoofd in haar handen zat. ''Ik dacht dat je mijn beste vriendin was.'' Snauwde ze richting Karlijn. Toen het bij Karlijn doordrong dat zij nu de volle laag zou krijgen, keek ze op. Ze zei niets. Keek haar enkel aan. Spijt, ze had spijt! Echte spijt. Ze heeft een ongeschreven regel verbroken. Ze had een jongen tussen hun in laten komen. Ook nog eens de vriend van haar beste vriendin.
''Waarom Karlijn? Waarom?''Huilde Sana weer. Karlijn zei nog steeds niets. Ze kon het niet goedmaken met woorden. Ze had de grootste fout in haar leven gemaakt. Maar de drang die ze zojuist had gevoelt bij Dylan had ze nooit eerder gevoelt. Hij was machtig. Ze kon geen nee zeggen. Ze verlangde naar zijn aanrakingen. Ze sidderde bij deze gedachten. Ze zou zich moeten schamen voor hetgeen wat zij nu dacht.
Sana ontweek de blik van Dylan. Ze had een zwak voor hem. Nog steeds... ''Lieverd, probeer het te begrijpen. Het is een fout geweest. Kijk naar haar Sana.'' Hij knikte in Karlijns richting. Sana volgde zijn blik en staarde naar Karlijn die als een angstige puppy in het nauw gedreven hen aankeek.
''Ze is niet mijn type, dat weet je. Ze is te dik en kijk al die make-up.'' Karlijn was gekwestst. Dat kon Sana zien. Ze stond op pakte haar tasje en liep weg, de tuin uit. Sana liet haar gaan. Er was niets wat ze nu nog tegen haar wilde zeggen. Tenminste niet op dit moment. Ze richtte zich weer op Dylan. Zijn blik stond onschuldig en spijtig. ''Hoe kon je?'' fluisterde ze teleurgesteld. Het bleef een tijdje stil tot ze haar beslissing uitsprak. ''Het is over Dylan.'' Ze keek hem aan met tranen in haar ogen. Wat kon ze anders doen. Hem vergeven. Hij die ze zou moeten vertrouwen en die van haar zou moeten houden? Ze draaide zich om en liep naar binnen. De muziek dreunde in haar hoofd. Ze voelde zich licht in haar hoofd, ookal was ze nu weer nuchter. ''Het feest is over!'' Schreeuwde ze toen ze de muziek uit zette. Ze zouden de voordeur zelf wel vinden.
Ze zat nu al minstens een uur op haar kamer. Langzaam maar zeker waren de feestgangers vertrokken. Het was allemaal zo oneerlijk. Ze zocht in haar kastjes en vond uiteindelijk waar ze naar had zocht. Een klein boekje met een fluwelen kaft, gesloten met een slotje. Het was zo'n slotje waar iedere dagboeksleutel inpaste. Eigelijk had je niet eens een slotje nodig. Je trok een keer aan het ding en jouw leven op papier zou zich openen.
Sana wreef over het fluweel en opende het dagboek. Ze klemde de roze pen tussen haar vingers en begon te schrijven.
Lief dagboek,
Het is al maanden geleden dat ik jou mijn leven heb toevertrouwd. Er kan misbruik gemaakt worden van geschreven woorden. Maar soms zijn mensen net zo ontrouw als het slotje van dit dagboek. Het slotje dat mijn geheimen hierin zou moeten houden kan met een lichte kracht gebroken worden. Net als mijn hart.
Soms kon ze onduidelijk zijn over wat ze nou wilde. Toch had het iets, dat wir war van woorden. Ze zuchtte en hield de vrolijk gekleurde pen ietsjes losser vast.
Hoe beschrijf je een gevoel, als je niet eens weet wát je voelt? Sommige worden zijn zo duidelijk, zoals: 'Het is over Dylan.' . Duidelijk genoeg om te begrijpen dat hij op moet rotten en dat hij me gekwetst heeft. Tenminste voor iedereen met een normaal IQ dan. Sommige woorden kunnen meerdere betekennissen hebben zoals: 'Ze is niet mijn type.' Was het gewoon een pleziertje en had hij het met iedere snol gedaan die langs kwam. Of was het expres mijn 'beste' vriendin. Hij wist dat hij mij zou kwetsen, maar ook haar. Ze had altijd al een zwak voor hem.
Nu ze het opschreef drong het pas tot haar door. ''Ze had altijd al een zwak voor hem.'' Fluisterde ze zachtjes. Ze had het moeten zien aankomen. Alle syptonen waren aanwezig! Alles! ''Ik ben zó stom geweest.'' Mompelde ze nijdig en schopte tegen de kast aan. Tegen de kast aanleunend schreef ze verder.
Wat als ik al die symptonen heb genegeerd. Misschien voor mijn eigen belang? Zou de fout dan bij mij liggen? Als ik eerder had gereageerd was dit dan allemaal niet gebeurt? En waarom is er niemand op deze wereld die een antwoord kan geven op ál mijn vragen?! Waarom is het leven zo oneerlijk? Of beter gezegt waarom zijn vrienden, je eigen vriend en je beste vriendin zo onbetrouwbaar? Ik deed niets verkeerds, toch? Moet ik met Karlijn gaan praten? Zou ze gedwongen zijn? Of zou zíj Dylan om hebben gepraat? Of was er al die tijd al iets tussen hen?
Mensen veranderen niet, je leert ze enkel beter kennen.
Ze sloot haar dagboek zorgvuldig en borg het op onder haar kussen. Daar lag ook een foto van Dylan. Tranen sprongen in haar ogen en lieten zich daarna los. Ze plofte neer op de foto van haar een Dylan. Ze scheurde hem. Langzaam alsof het pijn deed. De prullenbak was te ver weg dus wierp ze 2 delen onder haar bed.
De komende dagen zou ze opgesloten doorbrengen in haar kamer. Eenzaam en alleen, als een gekwelde geest. Vol zelfmedelijde lag ze de hele dag in bed met een doos bonbons (Chocolade is het enige wat helpt tegen liefdesverdriet.) terwijl ze keek naar de meest romantische films die er waren. Zo zou ze worden herinnerd aan haar relatie die kapot was gegaan. Ze dacht na en zo hielp ze zichzelf alleen nog maar meer in de put. Ze had een moment voor zichzelf nodig. Ze spookte door huis, onopgemaakt en ongestyled. Ze huilde uren bij elkaar waardoor er dikke paarse kringen onder haar ogen waren onstaan.
''Karlijn!! Voor jou!'' Schreeuwde de versleten stem van Karlijns moeder. ''Wie is het?!'' Schreeuwde Karlijn terug. ''Ik ben je dienstmeid niet! Wees blij dat ik open doe!'' Geirriteerd hoorde ze de kantoordeur van haar moeder met een klap dicht gaan. Mokkend liet ze haar ontbijt achter op de tafel en liep naar de deur. Haar vrolijke glimlach verdween als sneeuw voor de zon toen Dylan in de deuropening stond. ''Wat doe je hier?''Ze klonk verbaasd met een zuchtje van wantrouw. Hij stapte naar binnen alsof hij hier woonde. Karlijn hield hem tegen. ''Wat denk je? Ik wip even langs?'' Ze duwde hem terug de deuropening in. ''Niet alles gaat zoals jij wilt. Je hebt gedaan wat je moest doen. Ik heb Sana niet meer gesproken sinds die avond. Je missie is gelukt hoor.'' Grijnsde ze. Dylan grijnsde terug en stapte weer naar binnen. ''Nog een stap in mijn huis en je vliegt eruit, mannetje!'' Dreigde ze. ''Ik hou van dames met pit.'' Kaatste hij dreigend terug.
Hij haalde werkelijk het bloed onder haar perfect gemanicuurde nagels vandaan. Hij liep op haar af. ''Mijn huis uit Dylan!'' Schreeuwde ze en liep op hem af en gaf hem een fikse klap recht in zijn gezicht. Een klap die alle woede en frustratie van de afgelopen dagen bezat. Even keek hij haar verbaasd aan, maar toen begonnen zijn ogen te vlammen. Hij beende op haar af en pakte haar keel vast. Ze stond klem tussen hem en de muur en voelde hoe hij druk zette op haar keel. ''Heb je niet in de gaten dat ik álles met je kan doen wat ik wil? Je bent nu mijn bezit. De enige vriendin die je nog had ben je nu ook verloren. Wat sneu he?'' Terwijl hij tegen haar praatte keek zij hem angstig aan. Ze beefde, ze was voor het eerst in haar leven bang voor en jongen. ''Als ik zou willen zou ik het zo nog eens met je doen. Als het nodig was voor je moeder gezicht in haar kantoor. Ze schrok en keek hem aan. ''Als je het eens waagd.'' Piepte ze terwijl ze hapte naar adem. Hij kneep haar keel nog ietsjes dichter en liet zijn hand over haar borst glijden. Haar lichaam trilde, ze wilde gillen maar ze kon niet. ''Blijf van me af, alsjeblieft.'' smeekte ze terwijl er tranen over wangen gleden. ''Waarom zou ik?'' Zijn hand kneep in haar borst. Zo hardhandig dat het pijn deed. Ze sloot haar ogen en smeekte weer. ''Alsjeblieft! Stop!'' Hij keek haar grijnzend aan. Ze besefde dat ze niets kon doen, ze was weerloos tegenover hem. Hij drukte een kus op haar lippen en liet haar keel los. Ze greep naar haar keel en zakte op de grond. Haar ademhaling piepte terwijl ze hoestte. ''Tot snel liefje.'' Grijnsde hij waarna hij weg liep en de voordeur achter zich sloot.
''Nu de volgende.'' lachte hij waarna hij in zijn auto stapte en naar het huis van Sana reed.