Bokt.nl

**Geplaatst**: 14-10-07 12:39

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 14-10-07 12:39

Ik ben zelf wel te spreken over dit verhaal... vind het een heel origineel idee, en al goed uitgewerkt.
Het is jammer van de foutjes, maar die kun je er altijd nog uithalen.
De verhouding tussen beschrijvende stukken en dialogen vind ik erg goed, vooral in de dialogen zelf. Daar heb je tussendoor weer mooi beschrijving, en niet alleen maar dialoog. Iets wat ik zelf nog wel moeilijk vind, maar wat me direct opviel bij jou.

Ga zo door, dan blijf ik het zeker volgen. Lachen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-10-07 14:19

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 15-10-07 14:19

Bedankt Shanna, daar kan ik zeker wat mee. Ik heb Het OrlandoFanfic meerdere keren proberen te volgen, maar had te weinig tijd. Vind wel dat jij meestal heel aanstekelijk schrijft. Bij jou zijn de gebeurtenissen meestal beter opvolgend, beter uigedacht, dat is wat ik ontzettend moeilijk vind Knipoog

(oké, die persoon, die moet terug. Hoe, wat waar?)

En de dialogen, ik herschrijf meestal een stukje meerdere keren. Ik schrijf het eerst gewoon. Dan scan ik het op foutjes (die er zeker inblijven) en dan gewoon af en toe lees ik terug en pas ik hier en daar wat weer aan. Bij de nieuwe stukjes is dat veel minder gebeurd, die zijn naar mijn idee ook minder Nagelbijten / Gniffelen

(in mijn worddocument zijn ze dan wel weer aangepast)

maar zeker bedankt voor de complimentjes Lachen

**Geplaatst**: 15-10-07 18:16

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 15-10-07 18:16

Ik denk mijn gebeurtenissen eigenlijk helemaal niet uit, vind ik ook een slecht punt van me. Bloos

Ik had juist het idee dat jij dat wel goed had gedaan, haha. Ik mik personen er ook altijd gewoon in. Het voordeel van een fanfic is dat het allemaal wat losser is. Er kan wat meer.

Nogmaals; ik vind jouw dialogen mooi opgevuld met details. Even een voorbeeldje zoeken.

Citaat:
Uiteindelijk kwam ik tot stilstand door een botsing: ‘Sorry,’ stamelde ik. Toen keek ik omhoog, recht in het gezicht van Jezus. Hij zei niets, maar sloeg zijn armen om me heen. Ik voelde me veiliger en door de plotselinge rust om mij heen begon ik te huilen. Alweer te huilen, alweer in zijn armen.
Tegen de tijd dat ik klaar was met huilen en ik mijn hoofd van zijn schouder tilde was ik rustig geworden. ‘Het paradijs wordt het niet.’ Was het eerste wat in me opkwam. Op Jezus’ gezicht verscheen een waterig lachje. Hij had ook tranen in zijn ogen gehad, viel me op.
Alles in de hemel lijkt relatief langer te duren, hoewel momenten ook in een hartklopping voorbij kunnen gaan. Het moment dat zijn mond krulde tot een glimlach en mijn ogen ophielden met tranen duurde zo’n eeuwigheid. Toen die eeuwigheid afgelopen was wist ik opeens wat ik moest doen. Het voelde niet eens onwerkelijk.
‘Toen ik hier net kwam heb ik de aarde gezien, vanuit een kamer. De gordijnen konden daar zeg maar open. Misschien is het een idee om de aarde echt te gaan bekijken? Weet jij waar die kamer is?’
In Jezus zijn ogen waren halverwege de derde zin al lichtjes opgegaan. ‘Ik weet wel zeker waar dat is. Het is de wereldkamer. Ik vraag me af waarom jij daar was met Maria. Normaal mogen gewone klan … , ik bedoel bewoners, daar niet komen. In elk geval is het een goed idee en als jij mij toch gaat helpen.’

Zie je hoeveel detail hierin zit? Na een gesproken zin, heb je weer veel detail, op een beschrijvende manier. Dat vind ik erg goed. Ik had zelf waarschijnlijk lang niet zoveel beschrijving erin kunnen gooien, tussendoor.
Imo ben je met deze stijl echt op de goede weg

Daarnaast vind ik het een heel interessant. Je roept wel heel hard: 'uitgeven, echt niet!' maar als je het af hebt en het is aardig wat, is het misschien geen gek idee om het op te sturen. Ik ben op mijn eigen verhalen ook altijd enorm kritisch en zou die niet eens opsturen (fanfic heeft sowieso geen kans, daarbij is het niet goed genoeg), maar dit is best een verhaal dat ik als jeugdboek zou zien. Met opsturen naar een uitgever bedoel ik niet dat je er ook vanuit moet gaan dat het uitgegeven wordt, maar dan weet je wel waar je staat. Als ze het niet willen hebben, hebben ze wellicht wel hele handige tips voor je. En alleen daarom zou ik het denk ik al doen. Als je alles af hebt wil ik het best nog eens voor je bekijken. En als je nog iets wilt weten oid, pb gerust. Lachen

**Geplaatst**: 16-10-07 15:08

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 16-10-07 15:08

Zo, heb het allemaal in 1 ruk uitgelezen, ben zelf absoluut geen schrijver maar wel een boekenverslinder eerste klas en dit leest zeer prettig, met je manier van schrijven gaat de lezer zijn fantasie werken, ik ben bij het lezen een beeldvormer en dat gaat prima bij dit stuk!

Mijn complimenten hoor, wanneer is het volgende stuk??!!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-10-07 16:00

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 16-10-07 16:00

Natuurlijk waren de problemen er nog wel. We, zo fijn Jezus en ik werden gewoon We, of Wij, of Ons, in elk geval: We zaten in Jezus kantoortje te staren naar de twee computers.
‘Kunnen we niet gewoon mensen droppen en dan kijken wat er gebeurd?’ suggereerde ik voor de zoveelste keer. Terwijl ik ondertussen probeerde zijn profiel in mijn hoofd te prenten.
Jezus schudde alleen zijn hoofd. ‘Zomaar, zonder plan? Er is niets voor ze.’ Hij staarde naar zijn beeldscherm, dat op zwart stond.
‘Dat was er ooit toch ook niet? Er zijn mensen die een ijstijd overleefd hebben. Wat wil je anders? En Trouwens zo is God toch ook ooit begonnen?’
Jezus Snoof. ‘Ja, mijn vader heeft het allemaal geweldig gedaan. Weet je wat ie nu doet met Mars?’ Nieuwsgierig schudde ik mijn hoofd. Er verscheen een glimlachje op Jezus’ zijn gezicht. ‘Jij bent toch nog wel van de generatie die gehoord heeft van de Marsmannetjes?’
Ik knikte en voelde een bepaalde achterdocht opkomen. ‘Uhuh, maar je bedoelt dat…’
‘Ja!’ zei Jezus stoïcijns voor zich uitkijkend. Ik schoot prompt in de lach van het beeld dat groene bolle mannetjes met Shrekoortjes op een rode planeet leefde. ‘Met groene oren?’
Vroeg ik. Nu kon Jezus zijn gezicht niet meer in de plooi houden en hij begon ook te lachen.
‘Echt?’ kon ik net tussen het lachen door uitbrengen, waarna ik weer gierend adem moest halen. Jezus was nog niet uitgelachen, maar bracht zijn hoofd, zijn knalrode hoofd constateerde ik tevreden, omhoog en knikte. Een tijd later bracht hij zijn hoofd hijgend weer omhoog. ‘Hoe hij erop komt!’ Hij veegde sniffend wat tranen uit zijn ogen. ‘Maar goed, wat ik eigenlijk wilde gaan zeggen. Zoiets kan ook gewoon. Marsmannetjes, computergestuurde machientjes. Centaurs, elven, draken. Alles wat we kunnen verzinnen.’
Het beeld van Mars verdween als sneeuw voor de zon en daar voor in de plaats verscheen in mijn hoofd de groene aarde die ik uit het raam had gezien bevolkt door sprookjes wezens. ‘Leuk idee.’ Zei ik zachtjes genietend. De film in mijn hoofd liet een steigerende eenhoorn zien met een knappe prins op zijn rug. De knappe prins leek opvallend veel op Jezus, bedacht ik me toen ik nog eens een blik wierp op het knappe hoofd. Hij was knap. Opeens spatte het beeld in elkaar. ‘Drieëndertig.’ Wist ik weer. Zolang.
‘Huh?’ Hij keek me verdwaasd aan. ‘Drieëndertig wat?’
‘Jij was toch drieëndertig toen je, uhm…’ O, Fack. Toen hij aan het kruis ging en doodgemarteld werd. Ik had de bijbel nooit echt uitgeplozen, maar net als bijna iedereen had ik die film gezien en hoewel ik me afvroeg of het echt zo was gegaan, twijfelde ik er niet over dat het geen pretje geweest kon zijn.
‘Toen ik stierf ja.’ Maakte Jezus mijn zin af. Hij keek even de andere kant op en opeens besefte ik dat Jezus, hoewel speciaal, ook iets menselijks was. Of in elk geval geweest moest zijn.
‘Jouw leven op aarde, was die. Hoe? Ik bedoel, ik heb de bijbel nooit echt uit mijn hoofd geleerd, maar uhm. Verlang je daar nog wel eens naar terug? Ben jij hier eigenlijk gelukkig?’
‘Tot een paar momenten terug… Niet echt. Nu?’ Hij keek weg van de muur en wierp een blik op mij. ‘Ik geloof dat het allemaal een stuk beter wordt. Het werd eens tijd.’ Over zijn leven op aarde hield hij zijn mond. Toch knaagde er iets van nieuwsgierigheid aan me.
‘Was het zoals in de bijbel?’ floepte eruit mijn mond. Ik beet op mijn lip en wenste dat ik het niet had gevraagd. Hoe gênant kon het? Zoiets als aan een beroemde filmster vragen of hij in het echt ook altijd zulke laarzen draagt als in de film. Of nog stommer eigenlijk.
Maar Jezus leek het normaal te vinden, haalde zijn schouders op en zei: ‘Weet ik eigenlijk niet, hoe was het volgens de bijbel? Ik heb wel wat verhalen gehoord hier, natuurlijk. Water veranderen in wijn, in een stal geboren, doden weer laten leven, lammen weer laten wandelen.’
‘Maar is dat waar?’ Mijn nieuwsgierigheid was aangewakkerd. Hij vertelde zo open en ik wist zo weinig.
‘Een gedeelte, geloof ik. Martje, ik weet het niet meer zeker. Het is zo vaag. Er is veel wel waar, maar veel ook niet. Ik wist wie ik was, denk ik. Op aarde bedoel ik, dat ik al wist wat ik moest doen. Echt zelf verzonnen heb ik het geloof ik niet, als ik het nu, vanaf hier terug kijk. Was ik gewoon één van de vele probeersels van God om zijn mensen te verbeteren. Dan vraag ik me toch af of het gelukt is door mij aan een kruis te laten nagelen zodat de zonden van mensen allemaal vergeven zijn.’ Mopperde hij. ‘En wat ze daarna allemaal in mijn naam gedaan hebben ben ik ook niet even blij mee. Dat ik hier nu zit met een enorm plichtsbesef en schuldgevoel omdat het daar,’ een knikje naar zijn monitor, ‘allemaal een zooitje is. Ik kan niet zeggen dat ik er erg gelukkig mee ben geweest. Normaal zijn lijkt me ook wel tof, maar dat zit er denk ik niet meer in.’
Jezus normaal? ‘Dat zou inderdaad een probleempje worden ja.’
‘Daarvoor ben ik gewoon te laat, en ik ben er niet voor geboren. Dus er zit niets anders op dan de aarde alweer te redden en mijn ding te doen. Ik heb geen keus.’
Onze blikken kruisten elkaar en aan zijn ogen zag ik dat hij het zelfde moest denken als ik. ‘Jij hebt een keus.’ Zijn stem klink zacht. Met een vraagtekentje erachter.
Ja die heb ik. Had ik. Er is altijd een keuze. Gaan liggen en slapen, nooit meer wakker worden. Alleen rondlopen en verder niets meer doen. Houden van iemand en een wanna be gezin stichten. De laatste gedachte laat me ineenkrimpen en vervolgens opkijken naar Jezus zijn gezicht. Houd ik van hem? We hebben gezoend, daar in de wereldkamer. Niet meer dan slechts wat zoenen. We hebben een project samen en ik voel me o zo veilig. Alleen is het echt? Liefde? Op de aarde had ik nooit een vriendje gehad. In heel mijn zeventienjarige leven niet, ik was als maagd gestorven. Nu zat ik tegenover een man van drieëndertig jaar, die ook nog eens de voorsprong van een tijd in de hemel leven had en ik dacht voor het eerst echt verliefd te zijn. Ik schaamde me nauwelijks bij Jezus, maar dat gedeelte lag wel best gevoelig. Toch dacht ik dat mijn keuze moment al geweest was. ‘Ik denk dat ik mijn keus al gemaakt heb.’ Zei ik zacht
‘Ben je er zeker van?’ Jezus kijkt me warm aan, met tranen in zijn ogen waarvan ik me afvraag of ze nog van het lachen zijn.
‘Nee, niet echt. Misschien kan…’ kan jij me overtuigen. Had ik willen zeggen, maar ik eindig abrupt als ik bedenk wat ik dan vraag. En hoe het zou klinken.
‘Kan?’ Jezus kijkt me verwonderd aan. ‘Ik kan heel veel.’ Hij stond op, liep naar me toe en keek me met een scheef hoofd verliefd aan. Een film, het werd nu echt net een film. En Jezus was de directeur en ik de veel jongere secretaresse. Een rol waar ik heel erg niet om gevraagd had. Toen Jezus zich voorover boog deinsde ik naar achter. Hij was leuk, hij was, knap, ik voelde me verliefd. Alleen ik was als de dood voor alles. Omdat Jezus op mijn stoel leunde rolde de stoel naar achter. Jezus gleed opeens weg en toen lag hij in mijn armen. Die scène hadden we nog niet gehad, bedacht ik me. ‘Sorry.’ Stamelde ik.
‘Het geeft niet. Ik dacht alleen dat.’
‘Ja, ik dacht ook.’
‘Meende je het?’
‘Wat?’
Jezus nog steeds op zijn knieën voor me zag eruit alsof hij een huwelijksaanzoek zou gaan doen. Het leek erop: ‘Dat je blij met mij bent. Echt blij, dat je me leuk vind en o, ik lijk wel een verliefde tiener die het allemaal niet meer weet. Die kus, meende je het?’ Hij klonk zo wanhopig en hij was zo lief. Ik voelde me zo schuldig.
‘Ik geloof van wel.’
‘Je geloofd van wel?’ Jezus keek me aan alsof hij het niet meer wist.
‘Ik weet alleen niet helemaal wat ik ermee moet.’ Probeerde ik voorzichtig uit te leggen. Ik legde mijn handen op de zijne en had toch nog steeds een soort neiging om terug te deinzen. Het was dubbel, ik wilde hem zoenen, heel dicht bij hem zijn en ik wilde terug deinzen en alleen maar naar hem kijken. Opeens ging er een klein lichtje op bij Jezus.
‘Heb jij op de aarde wel eens een man gehad? Een vriend?’
Verlegen schudde ik mijn hoofd en klemde mijn lippen op elkaar. Het voelde niet echt fijn om dit met Jezus te bespreken. ‘Dus ik ben de eerste man die je, misschien, echt leuk vind?’
Ik knikte voorzichtig. ‘Maar ik heb heus wel eens met jongens gezoend hoor.’ Bracht ik ter verdediging van mezelf aan. Het was dat ik Jezus’ zijn handen vast had anders had ik mezelf voor mijn kop geslagen. O, stomme, stomme opmerking. Kwam er dan niets nuttigs meer uit?
Maar Jezus was lief voor me. ‘Ik verwachte van zo’n mooie meid niets anders.’ Zei hij rustig. ‘Maar verder heb je dus weinig ervaring. Ik snap het al.’ Hij maakte zijn handen los van mij en ging weer zitten op zijn stoel. Toen keken we even alleen maar.
‘En jij dan?’ Vroeg ik voorzichtig.
Hij begreep me in een keer. ‘Ik heb op de aarde wel eens met een vrouw geslapen. Alleen voor mij was het misschien anders? Ik hield van iedereen leek voor iedereen hetzelfde te voelen. Tot ik hier kwam, toen voelde ik vrij weinig. Ja, nu. Nu weet ik het allemaal niet meer.’
Verbluft door zoveel eerlijkheid keek ik op. ‘Spreek jij dan altijd de waarheid?’ Vroeg ik verbaasd.
Even leek Jezus bezwaard door de vraag, maar toen verscheen er een lach op zijn gezicht. ‘Ik ben eerlijk, Martje. Jij hebt zoveel aan mij verteld en zo eerlijk. Daarbij zou ik tegen jou nooit kunnen liegen.’
Met deze wetenschap stelde ik de vraag die me al een tijdje dwars zat: ‘En het leeftijdsverschil? Maakt dat voor jou niet uit?’
Hij hield zijn hoofd schuin en keek me aan. ‘Nee.’ Zei hij toen eenvoudig.
‘Mij ook niet, geloof ik’ Antwoordde ik hierop.
We stonden volgens mij allebei tegelijkertijd op. Hij liep op mij af, ik op hem. Filmscène zoveel in het Hemelhuis. Dit keer was ik wel blij met mijn rol. De zoen was heel echt en ik was heel blij, door hem.

Nu dus, zoetsappiger dan ik het eigenlijk wilde. Nagelbijten / Gniffelen

Maar goed.

Bedankt voor alle complimentjes Bloos

eigenlijk niet goed voor me, zorgt dat ik meer schrijf en minder huiswerk maak Nagelbijten / Gniffelen

**Geplaatst**: 16-10-07 17:50

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 16-10-07 17:50

Oh ik zit nu weer vol smart te wachten op het volgende stukje.
Had al gehoopt dat er een romance zou ontstaan uit die twee.

**Geplaatst**: 16-10-07 19:03

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 16-10-07 19:03

Ziet er wederom goed uit. Zoetsappig vind ik het niet hoor. Stukje romantiek past er best bij en zoetsappig is iets heel anders.

Let wel op je interpunctie en hoofdletters.
Een zin als:

Citaat:
‘En jij dan?’ Vroeg ik voorzichtig.

-> vroeg. Als je iemand iets laat zeggen, moet het woord na de aanhalingstekens gewoon met kleine letters. Lachen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-10-07 21:08

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 16-10-07 21:08

Dankje Shanna, ik zal ook eens een hartig woordje met mijn spanningscontroller gaan spreken, want die zet daar tegenwoordig automatisch hoofdletters neer. Niet dat ik er zelf zo zeker van was of die daar nu wel of niet hoorde hoor Knipoog

**Geplaatst**: 17-10-07 10:53

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 17-10-07 10:53

Heel tof stukje weer, Ik vindt het ook wel meevallen met zoetsappig, aleen tja anders voor mij gevoel had het nog een tijdje moeten duren Nagelbijten / Gniffelen

Maar ben erg benieuwt naar het vervolg Knipoog

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-10-07 08:36

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 26-10-07 08:36

Het duurt steeds langer voor er een nieuw stukje komt Clown

We besloten een groep mensen te plaatsen op de aarde. Echte levende mensen. ‘Of we ze stiekem wat magie geven dat zien we dan nog wel.’ Mompelde ik terwijl we een groep aan het samenstellen die de aarde op mocht. Er moest een hoop worden voorbereid en ik vond het stiekem eng, maar vooral heel erg leuk. Mede omdat ik in de buurt van Jezus was. We raakte elkaar even aan, hij glimlachte naar me, we zoenden even snel of even heel lang en tegelijkertijd praatten we, de hele tijd. ‘Wat vind jij, vooral jongeren? Ouderen, hoe doen we dat met kinderen die gekregen moeten worden. Waar dumpen we ze eigenlijk?’ vroeg Jezus mij terwijl we de computers opstartten.
‘Moeten we geen plekje voor ze maken, ik bedoel wat beter klimaat inruimen en kijken of we goede bouwstoffen kunnen planten ofzo?’ Wat Jezus zei klonk me niet echt menselijk in de oren.
‘Mmm…’ hij pakte mijn elleboog. ‘Je bent te lief voor ze en trouwens; hoe wil je dat doen?’
‘Weet ik veel, jij bent de meester.’ Mompelde ik plagerig. Hij trok me als reactie zachtjes aan mijn haar, ik giechelde. Hij glimlachte. Toen trok hij me weer naar hem toe en zoende me.
‘Mmmm… Zo komen we nooit toe aan dat groepje mensen.’ klonk Jezus’ stem spijtig na een tijd. Ik wierp, over de schouder van Jezus, een blik naar de computer die nu aan stond. ‘Kunnen die niet nog even wachten?’ vroeg ik lievig.
Maar Jezus schudde resoluut zijn hoofd. Hij kuste me toch nog heel even en toen liepen we elk weer naar de computers.
Ik staarde naar het scherm met alle icoontjes. Hoe moest ik dat aanpakken? Vroeg ik mezelf af. Gelukkig wist Jezus wel waar hij mee bezig was. ‘We kunnen de wereld wel in kaart vragen om zo een geschikt plekje uit te zoeken.’ Mompelde Jezus, die als volleerd onderzoeker achter de computer zat. Hij zei wat tegen zijn computer en ik keek hem wezenloos aan. Terwijl Jezus fanatiek zat te scrollen en te zoeken had ik geen flauw idee wat ik moest doen.
Ik bekeek hem een tijdje, ‘Zoek het oude Scandinavië eens op.’ zei Jezus me toen te doen.
Wanhopig bewoog ik mijn muis over de pictogrammen, maar ik had geen idee waar ik heen moet. ‘Bij wereldbeeld’ gaf Jezus toen vriendelijk aan vanuit zijn stoel. Blij keek ik hem aan, ik werd warm van binnen toen hij zei: ‘Sorry, ik had het je eerder moeten uitleggen.’ Het klonk lief en verontschuldigend.
‘Geeft niet, dank je.’ Ik probeerde minstens zo lief terug te glimlachen en begon met het opzoeken van het gewenste pictogram.
‘Links van het midden.’
‘Ja en dan hoe verder?’ Ik zag de wereld opeens op het scherm voor me. De wereld zoals je dat van de maan zou zien. Het draaide als ik de muis aan de zijkant hield.
‘Heb je de topografie nog een beetje in je hoofd zitten?’ informeerde Jezus. Ik knikte. ‘Fijn, zoek het oude Scandinavië dan maar op en scroll erop in. Het kan wel moeilijk zijn, want uhm… De aarde zal best wat veranderd zijn denk ik zo.
De aarde was veranderd. Dat merkte ik toen we Scandinavië uiteindelijk afgewezen hadden als plek, er waren genoeg bomen, maar misschien te weinig andere grondstoffen, besloten we. De Oceanen leken verplaatst. Nederland lag niet meer aan de zee, Engeland was geen eens meer een eiland. De hele Atlantische oceaan was, zo leek het een stuk verschoven.
Toen ik Jezus vroeg hoe dat kon haalde hij zijn schouders op. Dat gebeurde gewoon zo, gaf hij aan. En verder niets.
We zochten verder, ik vond Azië een goede plek. Het had daar ongeveer het zelfde klimaat gekregen als er eerst in West-Europa was. Dat kon ik opzoeken, na een paar aanwijzingen van Jezus. Japan was weggespoeld en de kustlijn was ook een stuk anders. Jezus vond het geen goed idee. Vanaf de plek die ik aanwees was het, volgens hem, onmogelijk snel de hele wereld te bevolken. ‘Van daaruit kunnen we de mensen zo moeilijk goede expedities doen. Het land daar is enorm, zonder goede zee ertussen, dus alles zou over land moeten naar de kant waar normaal West-Europa lag. En het zijn veel bergen die daartussen liggen.’
Uiteindelijk waren we het erover uit dat het wel ergens aan de kust moest zijn. Veel plekjes spraken ons niet echt aan, maar uiteindelijk hadden we de perfecte plek: Het zou eigenlijk in de Atlantische oceaan hebben gelegen. Iets noordelijker gelegen dan de Zuidpool. Er was een heel constante temperatuur en een fijn klimaat om eventueel elk gewas te verbouwen. We waren er achter gekomen dat de Evenaar een stuk zuidelijker verplaatst was en dat daardoor de temperaturen veranderd waren. Gekomen door de enorme hoeveelheid energie die opeens was vrijgekomen, zo beweerde Jezus. Dat was niet het enige voordeel, want volgens Jezus’ kennersblik lag het op een prima plek voor verkenningsmogelijkheden. In de buurt waren ook veel mooie en geschikte plekjes om te ontdekken voor ons groepje mensen. Kortom het was: ‘perfect.’ zuchtte Jezus. ‘De ideale plek om te beginnen, eventueel kunnen we op jouw favoriet, daar in Azië een tweede groepje zetten als het hier goed gaat. Oh, maar het gaat goed komen hoor. Dat moet wel op zo’n perfecte plek.’
Tevreden keek haar naar de computer. ‘En dan het groepje mensen. Jong of oud?’ stelde hij aan mij.
‘Jong.’ Koos ik.
‘Mee eens.’ Jezus klikte wat heen en weer op zijn computer. ‘het aantal mannen en vrouwen gelijk?’ hij keek even op van zijn beeldscherm om mij aan te kijken. Ik knikte. ‘Oké, dan voeren we het zo in.’ Wat gerammel op zijn toetsenbord. ‘Hoe laten we ze eruit zien?’
Op deze vraag fronste ik mijn wenkbrauwen. ‘wat bedoel je?’
‘Je ziet er schattig uit als je fronst.’ zei Jezus alleen maar. Ik stak mijn tong uit. Hij zuchtte even gemaakt geïrriteerd. ‘Ik bedoel: hoe zien ze eruit. Blank, bruin, dik of dun. Allemaal mini Jezusjes en Martjes? Paars, geel? Het kan allemaal. Wat wil je? ‘
‘mini Jezusjes en Martjes.’ Antwoordde ik heel sirieus.
Jezus begon met intikken. ‘Nee, ik meen het niet gek!’
Hij lachte hardop en ik stond op om op zijn beeldscherm te kunnen kijken. Daarop zag ik de gegevens ingevoerd staan en ik zag een paar voorbeeldplaatjes van minimartjes en een paar die ouder moesten zijn dan ik. ‘Prachtig.’ Zei ik afkeurend.
‘Ik vind van wel.’ Mompelde Jezus terwijl hij zijn hoofd tegen mij aanlegde.
‘Laat de mini-jezus eens zien?’ vroeg ik nieuwsgierig. De echte Jezus klikte wat aan en opeens keek een Jezus van mijn leeftijd me aan. ‘Wauw.’
‘Lekker ding, niet?’ vroeg Jezus me.
‘uhuh.’ Knikte ik, ‘Maar de echte is toch beter.’
De Jezus in real live moest lachen. ‘Deze is ook hip vind je niet?’ Op het beeld verscheen een oude man, met Jezus’ zijn pretoogjes en een prachtige lange witte baard. ‘Wees maar blij dat ik nooit meer zo wordt.’
Ik keek even naar de Jezus voor me en voelde me weer emotioneel worden. Samen oud worden zou er niet in zitten. Er kwam een brok in mijn keel. Vlug stopte ik het gevoel weg en vroeg ik: ‘Mag ik oma Martje zien?’
We vermaakten ons uitstekend terwijl we onszelf zo gek mogelijk uitdosten en maakten als het kon. Het gevoel dat ik even had zat er wel en hoewel ik keihard moest lachen om een vampierachtige Jezus, zag ik elke keer in mijn hoofd het lieve oude mannetje, die met de pretoogjes en een witte baard.
Net terwijl wij bijna ondertafel lagen vanwege mijn laatste creatie, ik had een paar lessen gehad en kon nu prachtige mensen maken, in dit geval een heks, kwam Maria opeens binnen lopen.
Ze wierp een blik op de computer, mompelde vaagjes dat ze die in elk geval de hemel niet in wilde en legde vervolgens een enorme stapel papierwerk op Jezus’ bureau neer. ‘De laatst aangekomen mensen. Als er nog zijn die jij apart wil spreken regel ik dat wel.’
‘Prima Maria, ik laat het je weten.’ Jezus veegde een traan uit zijn ooghoek weg. ‘Dankje.’
Toen ze de deur weer achter zich dicht deed: ‘Die wil ik in elk geval niet in de hemel hebben.’ Jezus schudde even zijn hoofd. ‘Ach ze doet ontzettend veel voor me, maar humor heeft ze niet.’
Ik was ook gestopt met lachen bij haar binnenkomst en bekeek nu nieuwsgierig naar de enorme stapel papieren. ‘Kijk ze maar in hoor.’ zei Jezus die mij blijkbaar zag kijken.
Op de papieren stonden de gegevens en een fotootje van mensen die blijkbaar pas doodwaren gegaan en de hemel inkwamen. Het waren er niet veel. Ze waren niet oud en terwijl ik de blaadjes door mijn handen liet gaan besefte ik dat dit de laatste waren die op de aarde geleefd hadden. Ik hield mijn adem in toen ik de jongen herkende die was gaan zingen. In zijn gegevens zag ik dat hij pas vijftien was, ik kreeg het koud. Een paar druppels tranen vielen op het papier. Toen ik de gegevens onder Jezus zijn neus duwde kreeg ik nog net uit mijn keel dat ik hem graag wilde spreken. Jezus knikte en stond toen op van zijn stoel. Hij omhelsde me en kuste heel romantisch mijn tranen weg. En hoewel het eigenlijk heel nep voelde drukte ik me tegen hem aan. ‘Kan er iemand binnen komen?’
Jezus schudde zijn hoofd, ‘Niet als ik dat niet wil.’
Ontmaagding deed geen pijn, niet in de hemel. Het was alleen fijn, vergat even alles en toen ik uiteindelijk weer wist waar ik mee bezig was lag ik heel dicht tegen Jezus aan. Op de grond, tussen onze bureaus. In mijn hoofd moest ik lachen, werd het toch nog een secretaresse affaire.

Ik trok mijn jurkje weer netjes aan, Jezus zorgde dat zijn shirt weer in zijn spijkerbroek zat en pakte toen de hoorn van de telefoon. ‘Hoi Maria, kan je uhm… Dorus McDonald naar ons, mijn kantoor, toesturen.’ Ik hoorde niet wat er aan de andere kant gezegd werd, maar hij hing al snel weer op. ‘Hij komt er zo aan.’
Voorzichtig streek hij een haar uit mijn gezicht. ‘Je bent mooi.’ Zei hij tevreden. Het begon me een beetje op te vallen dat hij dit wel erg vaak zei.
‘En als ik nou heel lelijk was?’
‘huh?’
‘Had je me dan ook nog leuk gevonden? Van me…’ ik aarzelde of ik het zo moest noemen en besloot het te laten zitten.
‘Martje, ik vond je ontzettend knap op de allereerste foto die ik van je zag, maar ik heb echt meer knappe vrouwen gezien hier. Je stal pas echt mijn hart toen jij je door mij liet troosten. We kunnen samen lachen en huilen en daarom weet ik dat het goed zit. Echt waar.’
Het klonk heel overtuigend, maar ik wist zeker dat hij het ook gewoon zo kon acteren. Zeker! Dus twijfelde ik nog steeds? ‘Echt?’ vroeg ik alleen maar. Hij knikte en door de blik in zijn ogen smolt ik even. ‘Je houd me toch niet voor iemand die alleen maar zielige meisjes verkracht toch?’
Ik schudde verlegen mijn hoofd, ‘verkrachten wil ik het inderdaad niet noemen.’
We schoten samen in de lach. Ik voelde me dwaas, maar het bleef wel een beetje knagen. In mijn hoofd gaf ik mezelf een uitbrander. Hij vond me leuk, lief om wie ik was en dat moest ik telkens maar horen. Hij vroeg toch ook niet continu of ik echt wel verliefd was?
‘Sorry.’ Zei ik dus toen we uitgelachen waren.
‘Geen sorry,’ zei Jezus en hij boog zich naar me toe voor een kus.
Natuurlijk, precies op het moment, werd er geklopt. We stopten abrupt in onze beweging en Jezus antwoordde op het klopje: ‘ja?’ Zangerig en mooi zoals het hoorde. Ik slaakte een zucht, maar ging braaf een eindje van Jezus af zitten op mijn eigen bureaustoel. Ik zat net toen de deur open ging en de jongen van de foto naar binnen werd geschoven door Petrus. Typisch, dacht ik over deze behandeling.

maar ze komen er wel hoor Pling

**Geplaatst**: 02-11-07 16:49

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 02-11-07 16:49

Denk laat ook nog even weten dat ik ook nog meelees Knipoog

erg leuke stukjes weer Lachen

**Geplaatst**: 03-11-07 23:30

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 03-11-07 23:30

Wat een geweldig verhaal! Echt! Haha!

Was het vanochtend aan het lezen en toen Bokt eruit lag vanaf half 12 ging ik het steeds meer missen omdat ik het nog niet helemaal bij had kunnen lezen *LOL*

. Origineel onderwerp, ben ik nog niet verder tegengekomen!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-11-07 15:46

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 05-11-07 15:46

‘Hallo, jij moet Dorus zijn?’ vroeg Jezus ondertussen aan de jongen. De jongen knikte verlegen.
Jezus stond op en gaf hem een hand, ‘Ik ben Jezus en ik weet niet wie of wat je hier verwacht had, maar mijn vader heeft het op het moment zo druk, dat ik de aarde regel.’
Hij weerde Jezus’ zijn hand af. ‘Nou, dat doe je dan ook niet echt goed.’ Viel Dorus uit.
Die was goed raak en Jezus kromp even ineen. ‘Ik doe mijn best, maar voordat ik er zat ging het al ernstig achteruit. We wilden eigenlijk een tweede zondvloed, maar pappa had wat beters te doen. Toen ging er wat mis, kern oorlogen werden heel normaal en tja. Het einde heb jij zelf meegemaakt. Ik ben nu bezig met de aarde opnieuw te bevolken samen met Martje. Hij wees opzij, dit is Martje.’ Ik zwaaide vriendelijk naar hem vanuit mijn stoel. Al was ik wel eens onder betere omstandigheden geïntroduceerd.
‘En dus? Moet ik je bedanken voor het verkloten van mijn leven tot nu? Waarom ben ik trouwens hier en niet waar ik hoor. Niet dat ik veel had hoor, ouders waren al de pijp uit, maar er was een meisje… Lucie, is zij hier ook? In dit . . . Huis?’ Denken aan het meisje verzachtte iets in Dorus en opeens zag je de normale jongen die het was. De jongen die ik had zien zingen bij het vuur.
‘We kunnen haar voor je opzoeken als je wilt.’ zei Jezus heel vriendelijk. Ondertussen wees hij en stoel aan waar de jongen op kon zitten. De jongen nam de stoel aan en ging zitten met een diepe zucht die zelfbeheersing leek te betekenen.
‘Ik zal straks kijken naar het meisje, Lucie toch?’ Dorus gaf aan dat dit klopte, ik zag tranen in zijn ogen, die hij heftig probeerde weg te knipperen. ‘Weet je waar je bent Dorus?’ vroeg Jezus.
‘Ze beweren dat dit de hemel is.’ Zei hij star, ‘Nu is het dat in vergelijking met waar ik laatst ben geweest ook wel zo, maar toch. Stelletje sadisten. Als jullie de wereldleiders zijn en jullie jezelf God en Jezus noemen vind ik het asociaal dat dit zo’n enorm huis is en wij alleen maar stukjes puin hebben!’ Hij spuugde de woorden ongeveer uit.
‘Dit is inderdaad de hemel en ik heb enorm mijn best gedaan wat goeds met de aarde te doen, maar het lukte gewoon even niet. We startten opnieuw en alles wordt beter.’ Probeerde Jezus aardig te doen?
Dorus trapte er in elk geval niet in. ‘De Hemel, laat me niet lachen man. Ik ben nog lang niet dood, maar ik moet zeggen. Mooi optrekje. Mag ik nu weer terug naar waar ik vandaan kwam?’
‘Voorlopig niet.’ Zei Jezus. ‘Ooit kunnen we nog wat regelen, misschien.’ Dit verbaasde me, want hier wist ik niets van.
‘En waarom niet nu?’ Dorus zoog zijn wangen in elkaar en keek Jezus met zijn hoofd schuin aan. Hij keek kwaad en het zag er naar uit dat hij zichzelf ontzettend aan het beheersen was. Ik kon me nog herinneren hoe ik daar, voor mijn gevoel lang geleden, zat. Zou hij van mij denken dat ik een acteur was?
‘Iedereen op de aarde is dood Dorus, net als jij. We zijn opnieuw een groep aan het maken voor de aarde. Of jij terug kan, daar moet ik het eerst met Martje over hebben.’
‘Kan dat dan?’ mengde ik me er nu toch maar in. Geheel gepasseerd door Jezus, want die had mij hier nooit iets over verteld! Kon ik terug?
Jezus leek mij te negeren. ‘Maar nu de officiële dingetjes. Je krijgt je plattegrond van de hemel, die komt Maria brengen, en een sleutel om je kamer op slot te doen. Mag dat nodig zijn kan je Maria, Petrus of mij om hulp vragen over iets. Verder zal ik nu even Lucie opzoeken.’
Hij boog zich naar zijn computer. Ik wilde eigenlijk meekijken, maar besloot om niet op te staan. In plaats daarvan bekeek ik Dorus dus maar. Hij keek ongegeneerd terug. ‘Wie ben jij? Zijn’ knikje naar Jezus, ‘kantoorsletje?’
Ik schoot bijna in de lach. Wat hij dacht lag ergens natuurlijk wel bij de waarheid. Ik voelde me net zo’n msn-emoticon. Het engeltje.
‘Ik ben zijn vriendin, hulp en inspirator.’ Zo daar kon die het mee doen. Ik zag Jezus even glimlachen om de titels die ik mezelf toeeigende, maar hij zei er niets van.
‘Zijn vriendin? Wat is Jezus eigenlijk. Nooit van gehoord.’
Dit verbaasde me zo erg dat ik even met mijn mond vol tanden zat, maar toen bedacht ik me dat die bijbel toch een keer zijn kracht moest verliezen. Blijkbaar was dit gebeurd. Ach ja. ‘Jezus is de zoon van God. Hij leefde heel lang voor jou op de aarde.’ Legde ik hem de versimpelde verzie uit.
Dorus knikte. Je zag hem haast denken: onzin, onzin, onzin. Hoe kom ik hier weg? Hij had groot gelijk, want dat was ook het enige waar ik aan kon denken toen ik hier zat. Ik wist nog precies hoe ik van mijn wolkje afwas gevallen. Het niet hoeven eten, het niet kloppen van mijn hart. Kon ik hem zomaar van zijn wolkje afduwen? Moest ik dat door Jezus laten doen. Trouwens, wilde ik me wel met hem bemoeien? De jongen had me geïntrigeerd toen hij nog op de aarde liep, vooral door het zingen. Zoals hij hier zat was Dorus haast verwend.
‘Ik heb haar gevonden.’ klonk Jezus opeens enthousiast. Dorus sprong op. ‘Echt? Kan ik haar weer zien?’ Hij keek zo vrolijk, met een glanzende hoop in zijn ogen dat ik direct spijt kreeg van de gedachte dat hij verwend was. Verwend? Hij was een van de laatste overlevende van de aarde, hij moest een rottijd hebben gehad.
Ik bekeek Dorus en Jezus terwijl Jezus op de computer verdere gegevens van Lucie opzocht. Opeens verscheen er een pijnlijke blik in Jezus’ ogen. Ik vroeg me af wat er was. ‘Wat?’ vroeg Dorus die het blijkbaar ook zag.
‘Ze is. Nou. Ze heeft ruim twaalf jaar langer door kunnen leven dan jij.’ Ik begreep de consequenties meteen. Dorus niet.
‘Ja tuurlijk, ze is er dus niet?’ Hij was weer agressief.
‘ja, ja, dat wel. Alleen een stuk ouder.’ Legde Jezus hem uit terwijl hij nog steeds fanatiek zat te scrollen en te klikken. ‘Wil je dat ik haar hierheen laat komen?’
Dorus knikte vertwijfeld.
Jezus stond op en liep naar de telefoon. Hij draaide vlot het nummer: ‘Maria? Met Jezus aan deze kant. -…- Ja hij is hier. Hij wil graag iemand zien. Lucie. -…- Nee, alleen Lucie in die tijd kregen ze niet meer namen dan dat. -…- Prima. Dag Maria.’ Hij hing op. ‘Ze komt als het goed is zo.’
Dorus knikte en keek weg. Ik zag dat hij het er nu toch wel moeilijk mee begon te krijgen, maar wist ook niets te zeggen.
‘zijn er nog dingen die je wilt weten, Dorus?’ Vroeg Jezus aan hem. Hij had zich ondertussen van zijn bureau afgedraaid en we zaten in een kringetje.
‘Waarom ben ik hier? Wat willen jullie bereiken?’
‘Je bent dood. Dit is de hemel. Het enige wat we willen is het jou hier zo prettig mogelijk maken. Je kunt niet meer dood, voelt geen pijn.’
‘Ik vind er hier anders geen zak aan. Als Lucie er is, mag ik dan weg?’
Jezus haalde zijn schouders op. Het gesprek liep dood en we zaten alle drie te staren. Ik voelde een mengeling van medelijden en nieuwsgierigheid. Het was nooit bij me opgekomen dat wanneer je partnert, vriend of vriendin veel eerder of later dood was gegaan dan jij er een soort gat kwam. Een leeftijds- , maar voor al ervaringsverschil. Hoe zou het verschil tussen Lucie en Dorus zijn?
Daar kwam ik achter toen er op de deur geklopt werd. Dat ging snel! Bedacht ik me. ‘binnen?’ riep Jezus. De deur ging open en Maria bracht Lucie naar binnen. Ze deed dit heel vriendelijk, of in elk geval vriendelijker dan Petrus, en zei zowel Jezus als mij gedag. Ik groette heel vriendelijk terug, maar vroeg me ook af of dit was doordat ik nu iets met Jezus had. En of zij dat überhaupt wist. Lucie werd ondertussen aan Dorus voor gesteld en vooral Dorus keek heel raar op toen hij Lucie zag. Lucie echter gaf een gil en omhelsde hem. Dorus probeerde het af te weren, maar toen hield Lucie hem alweer op armafstand, om hem goed te bekijken. Dorus bekeek haar ook goed en hield zijn adem in. Hij schudde zijn hoofd, knipperde met zijn ogen en ik zag hem heel even in haar arm knijpen. Zij merkte dat niet.
‘Dorus?’ vroeg zei, terwijl hij tegelijkertijd: ‘Lucie, hoe kan dit?’ vroeg.
‘Je was toch dood?’ vroeg Lucie.
Hij schudde zijn hoofd, ‘Ik heb geen flauw idee meer.’ Dorus klonk hees en ik zag tranen blinken. ‘Hoe oud ben je?’
‘Dertig, ik ben 28. Maar jij? Hoe wat?’
‘Lucie, maakt dit uit?’
‘We zijn dood Dorus.’
‘Lucie?’ Hij vroeg het met zo’n benepen stemmetje dat ik er een brok in mijn keel van kreeg.
‘Het komt wel goed Dorus.’ Ze knuffelde hem opnieuw.
Komt het goed? Vroeg ik me af.
Jezus hield zich afzijdig van dit tafereel, maar ik zag dat het hem aangreep. Hoe vaak kwam dit wel niet voor in de hemel? Deden ze er wat aan? Wat konden we eraan doen?
Lucie en Dorus hadden voor even genoeg aan elkaar. En ik pakte Jezus zijn hand. Ik hoopte voor ze dat het goed kwam, tussen Jezus en mij zat ongeveer evenveel leeftijdsverschil en wij konden het ook prima met elkaar vinden. Meer dan prima zelfs. Dertien jaar leek wel heel veel. Dertien jaar zonder elkaar?
‘Je bent veranderd Lucie.’ Ging Dorus verder, ‘Maar ik niet? Lucie. Zijn we dood?’

Ik doe mijn best door te schrijven, maar het is lastig Knipoog

bedankt voor het commentaar Lachen

**Geplaatst**: 05-11-07 15:49

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 05-11-07 15:49

Ik kom toch nogmaals een kanttekening maken over je interpunctie en je hoofdletters na een gezegde. Schijnheilig

Verder vind ik het weer een erg leuk stuk om te lezen. (Om het niet negatief te houden. Haha!

)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-11-07 15:51

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 05-11-07 15:51

mmm... Shanna, ik zal het niet helemaal op m'n wordspellingschekker afschuiven, want ik ben dolblij met dat ding. Alleen veranderd die de letters na een punt standaard in een hoofdletter. Als ik weer eens tijd heb zal ik het hele verhaal aanpassen. Misschien leert dat wordding dan ook nog wat Clown

**Geplaatst**: 05-11-07 15:52

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 05-11-07 15:52

Ik denk dat je dat wel moet kunnen instellen hoor, mijne doet het nl. niet automatisch. Maar let wel op dat je vaak ook een punt gebruikt als er een komma moet staan.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-11-07 15:55

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 05-11-07 15:55

Heb je een voorbeeld? Ik zal eens in mijn instellingen gaan snuffelen voor die hoofdletter na een punt. Al ben ik daar niet zo snel mee Knipoog

(net zoiets als dat ik een keer een - heb gedaan en dan een enter doe hij het automatisch als een opsomming ziet en dus een tab - doet.)

**Geplaatst**: 05-11-07 15:57

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 05-11-07 15:57

Ik zal even een voorbeeld erbij zoeken. Lachen

Idd wel handig om te weten wat je nu precies fout doet.

Citaat:
Jezus stond op en gaf hem een hand, ‘Ik ben Jezus en ik weet niet wie of wat je hier verwacht had, maar mijn vader heeft het op het moment zo druk, dat ik de aarde regel.’

Hier zou ik juist een punt neerzetten ipv een komma.

Citaat:
Ze beweren dat dit de hemel is.’ Zei hij star, ‘Nu is het dat in vergelijking met waar ik laatst ben geweest ook wel zo, maar toch. Stelletje sadisten. Als jullie de wereldleiders zijn en jullie jezelf God en Jezus noemen vind ik het asociaal dat dit zo’n enorm huis is en wij alleen maar stukjes puin hebben!’ Hij spuugde de woorden ongeveer uit.

Dit is wat ik bedoel.

Het zou moeten zijn:

Ze beweren dat dit de hemel is,' zei hij star, ‘Nu is het dat in vergelijking met waar ik laatst ben geweest ook wel zo, maar toch. Stelletje sadisten. Als jullie de wereldleiders zijn en jullie jezelf God en Jezus noemen vind ik het asociaal dat dit zo’n enorm huis is en wij alleen maar stukjes puin hebben!’ Hij spuugde de woorden ongeveer uit.

En zo behoort het eerste stukje te zijn. Lachen