Bokt.nl

Citaat:

Waarom kijk ik ook nooit voor ik antwoord! Het blijft door mijn gedachten spoken. De stem kwam bekent voor maar ik heb hem niet recent gehoord. Het is van iemand die ik al een tijd niet gezien heb. Plots krijg ik het heel erg warm. Die stem was helemaal niet van Ray! Ik voel hoe mijn ademhaling versnelt en ik dwing mijn lichaam om weer normaal te doen. Ik probeer mijn hartslag weer normaal te krijgen voor ik eindelijk een blik richting de poort durf te werpen.

Citaat:

De lange magere gestalte herken ik van af het eerste moment. Zijn bruine ogen zitten verscholen achter een bril en zijn korte donkerblonde haar staat in piekjes omhoog. Ik besluit hem te negeren en als Pretty gekalmeerd is zet ik haar rustig in draf. Ik kan het niet helpen dat ik af en toe toch een blik op de jongen aan de poort werp maar ik blijf koppig losrijden. Mijn moeder komt me halen voor mijn eerste proef. Aan haar reactie te zien is de jongen haar niet opgevallen. Ik stap rustig naar de ring en zeg mijn naam tegen de jury. Ik laat Pretty even naar de parasol kijken die zo vaak staat op buiten wedstrijden en maak een rondje. Ze reageert fijn op mijn hulpen. Als ik binnenkom om te groeten geeft ze zich volledig over en laat ze haar bit helemaal los. Ze loopt ontspannen en licht haar proefje in een rustig tempo. Ik voel dat haar bochtenwerk nog niet helemaal afgewerkt is maar ik weet dat ze haar uiterste best doet. Die bochten werken we volgende week beslist aan! Ik kom kaarsrecht weer over de middellijn binnen en groet af. Daarna val ik om haar hals. Mijn meisje, mijn kleine meisje. Ze liep een superproef! Wanneer ik de ring uit kom valt mijn blik weer op de donkerblonde jongen. Mijn humeur daalt meteen.
‘Nee Kath, je paard heeft heel hard haar best gedaan! Ze mag nu niet denken dat je niet blij bent!’ corrigeer ik mezelf en ik fluister haar in hoe trots ik wel op haar ben. Rustig wandelen we naar de trailer waar ik haar op het gemak afzadel. Ik weet dat hij zich niet aan de trailer zal vertonen dus hier ben ik op het moment het veiligste. Ik wissel haar hoofdstel voor een touwhalster en geef haar een beetje kruidenmuesli zodat ze een opkikkertje heeft voor de volgende proef. Ik moet pas over anderhalf uur beginnen met losrijden dus ze heeft genoeg tijd om het te verteren. Als ze ook een beetje gedronken heeft zet ik haar weer op de trailer en wandel ik rustig met mijn ouders naar de kantine om zelf wat te drinken.

‘Goedemorgen!’ Lynne huppelt vrolijk naar me toe.
‘Morgen? Lui ding! Ik heb al een proef in de benen’ grijns ik.
‘Pechzak’ ze probeert te doen alsof ze medelijden heeft.
‘Je bent doorzichtig’
‘Help me even uit mijn droom, ik probeer tenminste!’ ze kijkt even rond. ‘Kom je mee even wandelen? Bij de paarden kijken? Moet pas samen met jou opzadelen dus ik ben veel te vroeg! Maar ik kon je zo lang niet missen.’ Ze kijkt me schattend aan.
‘Al goed, al goed! Ik vergeef je!’ ik gooi mijn handen dramatisch in de lucht.
Ze vliegt me overdreven vrolijk om mijn hals en we maken al dansend een rondje door de kantine. Tenslotte kunnen we het niet meer uithouden en barsten we in het lachen uit. Het is maar goed dat er nog niet zo veel mensen aanwezig zijn op dit vroege uur! Ze zouden ons beslist voor gek verklaart hebben!

We wandelen rustig langs de grote weide waarin 2 ringen liggen. Er is nog genoeg plaats over om nog een losrij-piste te maken ook maar die plaats hebben ze niet benut.
‘Kathleen?’ hoor ik een bekende stem mijn naam roepen.
Ik krimp even in elkaar. Lynne stopt uit gewoonte. Normaal houd je ook even halt als iemand je naam noemt. Maar nu niet! Even vervloek ik Lynne maar dan dringt het tot me door dat ze het helemaal niet weet. Ik recht mijn schouders en draai me naar de richting vanwaar de stem kwam.
‘Dat ben ik’ antwoord ik koeltjes.
‘Ik wil met je spreken…Alleen’ hij spreekt het laatste woord nadrukkelijk uit. Lynne die niet goed weet wat ze er van moet denken maakt aanstalten om door te wandelen. Maar ik doe teken dat ze mag blijven.
‘In tegenstelling tot sommige heb ik niets te verbergen.’ Ik schud mijn hoofd om mijn woorden kracht bij te zetten. ‘Lynne mag blijven’ laat ik er beslist op volgen.
‘Kath…’
‘Kath is voor vrienden’ ik hoor hoe scherp mijn woorden klinken. Tot mijn voldoening scherp genoeg om dwars door zijn ziel te snijden.
Hij kijkt me wanhopig aan. ‘We moeten praten!’
‘Ik moet niets. En van we is al lang geen sprake meer’ Ik wil me alweer omdraaien maar hij grijpt bruut naar mijn schouder en duwt me ruw weer op mijn plek.
‘Als je me nog met een hand aan raakt zorg ik dat je dat.’ Met ogen die kogels zouden kunnen schieten wijs ik naar zijn kruis. ‘Onbruikbaar word voor de rest van je verdomde leventje.’
Ik kijk hem nog steeds woest aan en ik voel hoe hij verstijfd onder mijn blik. Hij trekt zijn uitgestoken arm weer terug en neemt een onderdanige houding aan.
‘Sorry’ brengt hij stamelend uit.
‘Dat is je geraden ook. Zeg nu maar wat je te zeggen had en rot dan op. Ik had gezegd dat ik je nooit meer wilde zien. Wat verstond je niet aan ‘nooit’?’ vraag ik vinnig.
Lynne komt langs me staan met haar schouder tegen die van mij. In gedachte bedank ik haar maar ik weiger mijn blik van hem af te wenden.
‘Ik wilde een misverstand uitpraten’ brengt hij met een trillende stem uit. Hij haalt zijn schouders op en even ben ik verward. Hij is zo anders dan toen. Ik zou haast denken dat hij veranderd is. Dat hij er echt spijt van heeft. Neen! Niet denken! Wat hij gedaan heeft is onvergeeflijk.
‘Een misverstand noem je dat?’ mijn stem klinkt gemaakt lief.
‘Kath…’
‘Bewaar dat stemmetje voor je volgende slachtoffer. Ik heb er geen idee van wat je hier komt doen. Nog minder van wat je denkt te bereiken. Maar wat ik wel weet is dat je uit mijn buurt moet blijven. Wedstrijden zijn openbaar maar ik zweer je dat je er spijt van gaat krijgen als je te dicht komt naar mijn zin! Onthoud dat jij hier de vreemde eend in de bijt bent! Niet ik!’
‘Kath alles in orde?’ de zware mannenstem van Wouter dringt tot me door. Ik voel een zucht aan me ontsnappen. De breed geschouderde grote man kijkt me vragend aan.
‘Tim besloot net dat hij voor zijn eigen bestwil zou vertrekken.’ Antwoord ik kort maar met een duidelijk dwingende ondertoon in mijn stem.
‘Ik denk inderdaad dat dat het beste is.’ Knikt Wouter terwijl hij enigszins dreigend voor hem gaat staan. Zuchtend en duidelijk beledigt draait Tim zich om en wandelt hij richting de parking. Ik kijk hem na om mezelf er van te overtuigen dat hij echt weg rijd. Dan pas draai ik me naar Wouter.
‘Dankje…’
‘Gaat het?’ vraagt hij bezorgt.
‘Komt goed’ antwoord ik nuchter. Ik weet dat hij in mijn ogen leest dat ik me vanbinnen verscheurd voel. En dat ik doodsbang ben. Maar daar wil ik nu niet over praten. Niet met Lynne erbij. Ohja…Lynne! Ik kijk haar rustig aan.
‘Een ex’ verklaar ik terwijl ik een glimlachje forceer.
‘Ik vermoedde al zo iets ja, slechte herinneringen?’ vraagt ze rustig
‘Nogal’ knik ik.
We wandelen rustig naar de trailers. Wouter besluit even bij ons te blijven.
‘Wat kwam hij doen?’ vraagt hij zacht.
Ik weet dat hij bezorgt is. Hij weet immers het hele verhaal. Alles van zijn agressieve karakter heb ik tot in de puntjes beschreven.
‘Geen idee. Werkelijk niet. Ik wil het ook niet weten. Was blij dat je net aan kwam.’
‘Ik zag hem bij je staan, heb de tijd niet genomen om naar Lettie te kijken. Ben meteen gekomen, dacht wel dat je een beetje hulp kon gebruiken’ grijnst hij terwijl hij zachtjes in mijn schouder knijpt. We gaan even langs zijn paard en vervolgens kijk ik even bij Pretty. Tenslotte gaan Lynne en ik alleen door naar haar zwarte parel. Wouter moet afladen en alvast losrijden.
Ongeveer een uurtje later zijn Lynne en ik de enige in de binnenpiste aan het losrijden. De andere combinaties hebben het gras veld naast de parking ontdekt en laten hun paarden alvast wennen aan de vreemde ondergrond. Ik zelf zoek liever de rust een beetje op. Pret is het gras toch gewoon. Ook Lynne verkiest de rust boven het wennen aan het gras. We praten en lachen een beetje bij het losstappen maar na een tiental minuten gaan we allebei aan het werk. Na een half uurtje word ik geroepen. Ik wens Lynne succes en maak mijn rondje rond de ring. Pretty legt haar tempo iets hoger en loopt een actiever proefje. Ik groet nog vrolijker af als bij mijn eerste proef.
‘Super meiske!’ grijns ik. Terwijl ik haar enthousiast over haar zachte vacht aai.
‘Goede proef!’ complimenteert mijn moeder me.
Ik knik. Ik weet dat het een goede proef was! Een hele goede! Ik wens Lynne nog een keer succes. Daarna wandel ik naar het witte hek. Van op een afstandje bekijk ik het proefje dat ze aan het afleggen is. Het ziet er bijzonder goed uit! Lynne komt eveneens met een grijns uit de ring.

Citaat:

‘Kath gaan we wandelen?’ vraagt ze terwijl ze richting het aangrenzende bos knikt. ‘Prijsuitreiking is pas over 2 uur dus we kunnen wel even uitstappen. Gewoon rondje doen.’
‘Pret is nog nooit buiten geweest…’ twijfel ik.
‘Q.T. wel! Perfect om het te testen. Met een tweede betrouwbaar paard.’
‘Goed!’ Ik kijk nog even vragend naar mijn moeder maar die maakt er geen probleem van. We stappen rustig over de harde zandweg die naar het bos toe leid. De paarden lopen met hun hoofden lag en hun halzen lang.
‘Niets boven even het bos in’
‘Lekker ontspannen, zal voor hen ook wel goed zijn’ glimlach ik terwijl ik Pret over haar hals streel.
‘Klopt. Je zou niet zeggen dat het de eerste keer is dat ze buiten komt’ glimlacht Lynne.
‘Nee he? Ach ik weet ook weinig over haar verleden…Misschien ging ze heel vroeger, bij haar eerste eigenaar wel wekelijks buiten.’
‘Wie weet…’
Zonder het te zeggen weten we dat dit een perfect moment is voor allebei om even te denken. De stilte in het bos is niet drukkend. Het ontspant en is zacht. Het verdrijft pijnlijke gedachten en geeft je ruimte om na te denken. Mijn gedachten dwalen af naar Tim. Wat kwam hij zoeken? Ik besef dat ik me dat niet mag afvragen. Dat ik het allemaal moet vergeten en gewoon verder moet. Er is immers een hele mooie jongen die wel interesse zou kunnen krijgen.
‘Hier moeten we links’ zegt Lynne zachtjes. We stappen zwijgend verder en bewonderen de natuur. Fijn dat in Limburg nog zoveel bossen zijn. Zulke fijne smalle paadjes die dwars door dicht beboste delen gaan. Waardoor het lijkt alsof je helemaal niet op een ruiterpad zit. Veel te snel komt er een einde aan het bosritje. We hebben ook maar een klein rondje gedaan. Enkel om uit te stappen. Ik vertel enthousiast dat Pretty braaf was en zadel rustig af. Daarna kijk ik nog even naar Wouter zijn tweede proef.
‘Kath kom je mee kijken naar de punten?’ vraagt Lynne naast me.
‘Graag!’ grijns ik als ik besef dat ik die inderdaad nog niet gezien heb.

We wandelen rustig naar de computer. Ik trek mijn wenkbrauw op als ik de lage punten zie.
‘Hm, dat had meer gemogen’ reageert Lynne verbaast.
‘Is nu toch zo. Proficiat meiske! Als ik jou was zou ik die zwarte duivel van je maar gaan opzadelen.’ Ik wijs rustig naar haar tweede plek.
‘Yess!!’ we vliegen elkaar vrolijk in de armen. Ondanks alles was dit een heel geslaagde dag!

Een vermoeid gevoel hangt in mijn lichaam. Mijn spieren voelen stram en een zeurende pijn teistert mijn hoofd. Met een zucht druk ik de wekker uit.
‘Heb ik weer’ zucht ik terwijl ik me weer in mijn kussen laat vallen. Ik hoor een geluid dat me verteld dat ik een sms’je ontvangen heb. Ik zoek op de tast naar mijn mobiel en lees rustig het sms’je.
‘goedemorgen, goed geslapen?’ ik staar verbaast naar het sms’je…Ik kijk naar de naam en dan daagt het me wie het is. Mijn gezicht klaart op en ik typ vlot een sms’je terug.
‘Jazeker, jij ook?’
Ik gooi mijn benen over de rand van het bed en kleed me om. Ik laat mijn mobiel in mijn zak glijden en begin ik alvast mijn bikini en de nodige handdoeken bij elkaar te rapen. Ze hebben me vorige week gevraagd of ik vandaag mee wilde gaan zwemmen als begeleider. De club waar ik rijd heeft een ponykamp georganiseerd maar had eigenlijk een begeleider te kort voor het zwemmen. 49 van die kleine dreumesen. Een zucht ontsnapt me. Waarom heb ik ook alweer toegezegd? Ohja, omdat het met de bende van onze club is. Ik grijns even bij de gedachte. Ik herinner me nog de keren dat we nationaal gingen met hetzelfde groepje als dat waar ik nu mee ga zwemmen. Iedereen wist dat we aanwezig waren. Mijn glimlach verbreed. Misschien word het vandaag toch nog niet zo erg!

Een half uurtje later sta ik te wachten tot we ingedeeld worden in auto’s. De twee zusjes die bij de manege horen komen bij mijn moeder in de auto. Het moment om informatie in te winnen! Ik vraag tussen de onderwerpen door hoe oud Steve is.
’21, je weet toch dat hij een vriendin heeft he?’ antwoord de oudste van de twee met een grijns.
‘Weet ik. Maar ik doe niets zolang hij een vriendin heeft, dat weet je.’
Ze kijkt me schattend aan.
‘Waarom wil je dan zijn leeftijd weten?’
‘Omdat hij wel mag weten dat ik interesse heb. Als ik voor de rest niets doe en hij gaat dan op me in, is het een teken dat hij in ieder geval al twijfelde over zijn relatie’ verklaar ik.
Ze knikt bevestigend. ‘Dat is waar.’
We vervolgen rustig onze weg. We praten over de komende wedstrijden en voor we het weten zijn we alweer bij het zwembad. Samen wandelen we richting de deur waar Mimi ons telt.
‘Begeleiding!’ zegt ze terwijl ze ons door laat.
Eigenlijk klinkt dat wel leuk…Begeleiding. Ja, daar kan ik beslist mee leven! Ik wandel rustig met een vriendin achter aan de groep om te zorgen dat er geen achterblijvers zijn. Het hele grut wordt in 2 kleedkamers ingedeeld en de begeleiders verdelen zich eronder. Het valt me mee dat ze allemaal oud genoeg zijn om zichzelf om te kleden. Misschien dat ze dadelijk wel wat hulp gaan nodig hebben met haren kammen en die soort dingen. Maar voor nu heb ik het rustig. We wandelen richting zwembad en zorgen dat alle kinderen in het zwembad raken. Daarna zoeken we ons een rustig plekje uit waar we even praten.

Voor we het weten vliegt er een slanke jongen naar Julie, de oudste dochter van Mimi, haar schouders en duwt hij haar onder. Als ze weer naar boven komt hapt ze vlug naar adem.
‘Ik krijg je nog wel!’ roept ze al lachend terwijl ze alvast in zijn richting zwemt. Mieke, Lynne en ik maken ons uit de voeten en kijken het schouwspel van op een afstandje aan. Als Julie en de jongens die in een hevige strijd verwikkelt zijn door krijgen wat onze bedoeling is. Vliegen ze met zijn allen op ons af.
‘Oh juij, de vijand van mijn vijand is mijn vriend’ zucht ik sarcastisch terwijl we proberen buiten bereik te blijven. Na een paar gelukte ontsnappingspogingen kiest het geluk de kant van de vijand. Voordat ik het weet voel ik twee sterke jongenshanden mijn schouders grijpen. Ik kijk nog heel even in twee donkerbruine, onbekende ogen voordat hij me onder duwt. Proestend kom ik weer boven. Nog voor hij zich heeft kunnen wegmaken vlieg ik om zijn nek Lynne, die kennelijk door dezelfde persoon onder geduwd werd als ik net. Schiet me te hulp en samen lukt het ons om de jongen onderuit te halen.
‘Dat is niet eerlijk!’ grijnst hij als hij weer boven komt.
‘Maar het werkt wel!’ reageert Lynne nog voor ik mijn mond heb kunnen openen.
Hij schiet in de lach en wijst richting het blonde spektakel van onze groep.
‘Hij is tot nu toe buiten schot gebleven’
‘Hoogtijd om daar verandering in te brengen.’ Zeg ik rustig.
We zwemmen samen richting de brede Logan. Julie die ons plannetje al snel door heeft gaat ook richting hem en kijkt hem liefjes aan. Ik zie dat ze wat zegt maar kan niet horen wat. Voor hij het door heeft springen we met vier boven op hem en met vereende krachten krijgen we hem onder water.
‘Jullie zijn gemeen!’ gilt hij als hij weer boven komt. We kijken hem lachend aan.
‘Kunnen jullie wat rustiger doen?’ roept een donkerharige badmeester met een pracht van een wasbordje. Zonder het te beseffen staan we met zijn vieren naar de jongen te staren. Hij heeft donkere haren die in piekjes omhoog staan. Twee felblauwe kijkers en smalle lippen. Zijn gezicht is mooi gevormd en hij heeft een egale gebruinde huid. Zijn breedgeschouderde lichaam is duidelijk afgetraind. Onze ogen glijden tegelijkertijd over zijn lichaam. Langs ons rolt Logan met zijn ogen.
‘Doen we!’ antwoord deze.
De redder beseft dat we naar hem aan het staren zijn en schenkt ons een pracht van een glimlach.
‘Wil iemand me dan nu verzuipen?’ vraag ik zonder mijn blik af te wenden.
‘Komt in orde’ antwoord Logan rustig terwijl hij me met een hand onder duwt.
‘He!’ ik wrijf het water uit mijn ogen. ‘Niet zo!’ ik kijk hem verongelijkt aan. De andere schateren het uit. Ik kijk ze quasi boos aan.
‘Ik was niet de enige die een kwijlbakje nodig had dus ik zou maar niet te hard lachen als ik jullie was!’
‘Oké, oké. Hij was inderdaad wel knap! Maar je zou maar verzuipen en door die vent’ ze stopt even in haar zin en wijst voor ze verder gaat op de oudere al kalende man die langs de jonge gast zit die we net zagen. ‘beademd worden in de plaats van door het afgetrainde jochie’
‘Goed goed heb je een punt.’ Knik ik
‘Maar halleluja mag ik mijn vriend niet eens bij hem in de leer sturen?’ vraagt Lynne met pretlichtjes in haar ogen.
‘Zal die graag horen!’ Mieke geeft Lynne een vriendschappelijke por. ‘daarbij ziet jouw vriendje er ook helemaal niet zo slecht uit! Je doet het beter als ons vrijgezellen’ laat ze er grijzend op volgen.

Citaat:

We tellen rustig of we iedereen hebben. Net als we klaar zijn met tellen. Komt Mimi aan.
‘We hebben een auto minder dus we zullen een beetje moeten duwen’ grijnst ze.
Mieke en ik kijken elkaar al enigszins wanhopig aan. Als Mimi zo iets zegt is het hoogtijd om je zorgen te maken! We verdelen de kinderen onder de auto’s. Doordat er een ouder niet is komen opdagen hebben we 14 kinderen op overschot.
‘Allemaal in de jeep’ besluit Mimi.
‘In de jeep?’ echoot Mieke verbaast terwijl ze geschrokken naar mij kijkt.
‘jep, in de jeep!’
Ze doet rustig haar koffer open en laat daar 6 kinderen in. Vervolgens wandelt ze richting de achterdeur en zet nog eens 6 kinderen op de achterbank. Mieke en ik kijken met groeiende verbazing naar de situatie voor ons.
‘En nu, jullie twee van voor’ knikt ze.
Enigszins verbaast kruipen Mieke en ik samen op de voorste zetel. Ik ga op Mieke haar schoot zitten en probeer te zorgen dat ze nog voor zich uit kan kijken.
‘Daarvoor moet je Mimi noemen’ grijns ik.
‘Ja inderdaad, maar echt makkelijk zit het niet’ mompelt Mieke terug.
Bijzonder gemakkelijk zit het inderdaad niet. Ik denk dat ik nog nooit zo hard naar de manege verlangt heb als in deze autorit.

Eindelijk komen we aan in de manege. Ik spring vlot uit de jeep en strek mijn benen. Mieke komt minstens zo stijf achter me aan.
‘Eerst je knappert begroeten meiske!’ zeg ik terwijl ik naar Mieke’s hengst toe loop. Het is het type paard waar elk klein meisje van droomt. Een Pikzwarte hengst met een fantastisch mooi hoofdje en een Hartvormig kolletje. Hij probeert te happen. Ik geef hem een tik op zijn neus en aai hem nog even over zijn brede hals.
‘Goed, ik ben klaar’ grijns ik als ik weer naar Mieke wandel.
‘En hoe was het onderonsje?’ vraagt ze nieuwsgierig.
‘Oh Benji moest even zijn hart uit storten over dat verschrikkelijke baasje van hem.’ Reageer ik zo serieus mogelijk.
Mieke schiet in de lach en geeft me een speelse tik.
‘Je bent een verschrikking!’
‘En bedankt!’ Ik kijk haar onschuldig aan.
Lachend en spelend gaan we dan eindelijk de kantine binnen waar we een paar verbaasde blikken ontvangen van haar oudere zus en de andere leiding. We kijken elkaar aan en schieten prompt weer in de lach. We voegen ons bij de rest van de groep en proberen wanhopig om ons gelach onder controle te krijgen. Logan schuift ons allebei een Leo onder onze neus.
‘Eten en zwijgen’ knipoogt hij.
We nemen gespeeld beteuterd de Leo aan en beginnen in stilte te eten.
‘Heerlijk die stilte’ hij zucht overdreven. Mieke zend hem een ‘bied-maar-snel-je-excuses-aan’ blik.
‘Sorry Mieke’ reageert hij vrijwel meteen. Ik kijk verbaast op.
‘Goed getraind precies?’ vraag ik rustig.
‘De hondenschool is er niets tegen’
Ik geef hem een ‘ik-voel-met-je-mee’ kneepje in zijn hand en ga vervolgens mee met Lynne om haar te helpen met de paarden die ze moet rijden…Een paar donkere wolken schuiven voor de zon.

Ik laat me vermoeit op mijn bed vallen. Regendruppels tikken zachtjes tegen het raam. De koele wind blaast door de kleine opening. De nacht sluipt rustig binnen en hult de kamer in duisternis. Ik zoek op de tast naar de teddy die ik al van mijn geboorte bij me heb. Ik adem een paar keer diep in en uit terwijl ik dromerig voor me uit staar. Ik sluit mijn ogen en probeer mijn hoofd leeg te maken. Ik tel geduldig mijn ademhaling. De stilte drukt langs alle kanten. Het is niet langer de vredige stilte die ik hier gewoon ben. Of misschien is de stilte niet veranderd maar ben ik veranderd…Ik snuif de wierook geur op die in de kamer hangt. De laatste witte damp draait in een kringetje boven mijn bed. Het stokje dat net nog een gloeiend puntje had dooft uit. Was dat maar het enige dat uit dooft. Ik draai me zuchtend op mijn zij en werp een blik op mijn nachtkastje. In het zwakke maanlicht dat een kier in mijn gordijnen gevonden heeft. Zie ik iets glanzen. Op de tast zoek ik naar het lichtknopje dat helaas in een donker deel hangt. Ik vloek even als ik een juwelendoosje van het geïmproviseerde tafeltje af stoot.
‘Rotding staat ook veel te vol’ brom ik met een gedempte stem.
Eindelijk heb ik het lichtknopje te pakken. Het kleine lampje werpt een zwak licht de kamer in. Ik steek mijn hand uit naar de drakenhanger die naast mijn wekkerradio ligt. Ik laat hem op mijn hand rusten en kijk er enigszins verdwaasd naar. Het zwarte kunststof koortje met een metalen sluiting bungelt naast mijn hand. De hanger zelf bestaat uit een draak met opgekrulde staart. Zijn vleugels gespreid en zijn mond wijd open gesperd. Woede of pijn? Waanzin of angst? Ik zucht even. Ik weet eigenlijk helemaal niet wat de hanger moet uitbeelden, wat de houding van de draak zegt. Ik weet echter wel van wie hij komt. Ik laat hem omrollen door mijn hand een beetje schuin te houden. In de achterkant staat er een merk gegraveerd.
‘Alsof iemand ooit een hanger om draait om te kijken of er toevallig lettertjes in staan’ zucht ik. Steekt de wereld zo onlogisch in elkaar. Of bekijk ik de dingen gewoon onlogisch? Ik rol even met mijn ogen. Elke vraag blijft onbeantwoord. Er blijft slechts een mist van twijfel achter die mijn zelfzekerheid omringt en aan het zicht onttrekt. Meer niet.
Ik sluit even mijn ogen en laat alle gevoelens door mijn lichaam stromen. Ik schud moedeloos mijn hoofd en laat de hanger boven mijn vuilbakje bungelen.
‘Sorry draakje, jij kan er ook niet aan doen.’ Mompel ik terwijl ik het koortje loslaat en de ketting met een doffe klap op de bodem van het vuilbakje terecht komt.
Ik werp een blik op het kaartje dat tegen mijn muur hangt. Ik sla de deken van me af. Wandel richting het kaartje en maak er een propje van. Dat gooi ik boven op het hangertje. Mijn zicht vertroebelt. Ik slik de tranen eigenzinnig weg.
‘Big girls don’t cry’ zing ik zachtjes het gelijknamige liedje van Fergie. Ik zet mijn radio zachtjes aan om de stilte uit mijn kamer te bannen. Ik kruip met enige moeite weer in mijn bed. Op een of andere manier voel ik me zwak. Ik trek de deken over mijn schouder in de hoop dat het me een beetje bescherming zal bieden. Een eenzame sluipt langs mijn wang omlaag en sterft op mijn kussen, met een driftig gebaar wrijf ik alle tranen uit mijn ogen nog voor ze enigszins zichtbaar zijn. Het is voorbij nu. Met die laatste gedachte val ik in een onrustige slaap.

Ik wandel rustig door de stad. Shanna loopt langs me. We zijn druk in gesprek als we over het plein met de talrijke terrasjes wandelen.
‘Kijk, dat is een jury van me’ grijns ik terwijl ik richting een donkerharige jongeman knik.
Shanna kijkt enigszins verbaast. ‘Zulke leuke jury’s hebben we hier niet hoor. Enkel oude zakken’ Ik schiet in de lach, typisch Shanna!
We wandelen naar het achterste deel van de stad waar een klein winkeltje is met allerlei kleurrijke en aparte kleding. We wandelen rustig door het winkeltje en kijken naar wat kleding, passen lachend een paar stukken maar we besluiten toch maar niets te kopen. We slenteren weer door de straat naar het plein. Steken het over en slaan een verlaten straatje in. Een angstig gevoel maakt zich meester over me. Ik kijk wild in het rond en plots is het niet meer Shanna, maar schoolvriendin Mieke die langs me staat. Ik hap naar adem en trek Mieke aan haar pols mee naar een verlaten gebouw. Het heeft heel veel weg van een grote loods. Het is pikdonker binnen in.
‘Mieke, pak jij even over?’ vraag ik met trillende stem.
‘Waarom?’ vraagt ze met dezelfde angst in haar stem als ik voel.
‘Omdat ik niet zie in het donker!’ ik probeer mijn stem zo laag mogelijk te houden.
‘Juist! Vergeten!’ Ze neemt me bij mijn pols en we wandelen zo rustig mogelijk door de gangen. Twijfelend of we hier wel mogen zijn. Ze gaat een tweede kamer binnen die minstens zo donker is als de grotere ruimte waarin we net waren. Midden in liggen paletten met allerlei pakken met witte plastic er rond. Er is een baan om de paletten heen gemaakt. We wandelen door naar de hoek die het verst van de deur verwijderd is. Daar knielen we neer en proberen ons zo stil mogelijk te houden.
De deur gaat open en om een of andere reden valt er nu wel een straaltje licht binnen. In de kier verschijnt een donker hoofd. Niet zwart maar wel donkerder gekleurd. De man heeft iets jamaicaans door zijn tint. Pluizende dreadlocks hangen langs zijn gezicht en in zijn blik staat iets wazigs. Iets wat ik niet kan thuis brengen.
‘We zijn maar meisjes’ breng ik angstig uit. Niet wetende wat ik anders moet doen. Zijn ogen worden even groot. Vervolgens komt hij binnen. Plots weet ik dat ik een hele grote fout gemaakt heb met te zeggen dat we meisjes zijn.
‘Splitsen!’ sist Mieke
‘Maar dan heeft hij sowieso een van ons twee!’ antwoord ik angstig.
‘Beter eentje dan allebei! Degene die weg raakt haalt hulp!’
Ik schiet naar rechts en Mieke rent naar voren. Hij besluit richting Mieke te gaan. Door zijn snelle reactie heeft hij haar binnen de seconde vast.
‘Mieke!’ gil ik ongerust.
‘Ren! Haal hulp!’ roept ze terug terwijl ze zich hevig verzet tegen de sterke armen. Ik zie nu dat hij, ondanks zijn magere gestalte, bijzonder gespierd is. Nog een seconde lang twijfel ik, daarna ren ik door de loods. Ik kijk wild zoekend om me heen. Ik vraag me angstig af wie ik nog kan vertrouwen, misschien zijn het wel allemaal handlangers, misschien werken ze wel allemaal samen…