Bokt.nl

Citaat:

FLASHBACK
De pijnscheuten die elke keer door mijn hoofd gaan zijn al minder krachtig. Er is iets koels op mijn hoofd, voorzichtig probeer ik mijn ogen open te doen. Eerst lukt het niet, dus wacht ik weer. Afdwingen werkte de vorige keer niet, dus zal het deze keer ook wel niet werken. Langzaam lukt het toch wel, het is nacht en ik lig inderdaad in een grot. Voorzichtig voel ik aan mijn voorhoofd, er ligt nat doekje op. Duidelijk nog pas ververst, direct slaat de angst toe. Anderen hebben aan mij gezeten! De adrenaline verdoofd de pijn gedeeltelijk en ik ga rechtop zitten. Even duizel ik maar het lukt. Ik zie een schaduw en dwing mijzelf op de benen, tegen de wand aan. De schaduw loopt door, zonder mijn richting op te gaan. Nu pas voel ik de dorst weer. De pijn blijf ik wegdrukken en voorzichtig schuifel ik naar de uitgang van de grot, leunend tegen rotswand aan. Als ik uiteindelijk er ben zie ik dat de grot ligt aan het meer. Voorzichtig doe ik een stap zonder wand en bijna val ik om, dan zak ik door mijn knieën en drink rustig. Het water is niet helemaal schoon aan de rand maar ik durf er niet verder in te gaan, aangezien het hier nog ondiep is. Dan voel ik plots de pijn in alle hevigheid terugkomen, nog net kan ik mijzelf op mijn rug draaien voordat mijn gezichtsveld verdwijnt.

REALITEIT
De wagen is gestopt, een vreselijk geluid is dichtbij, wat is dat? Mijn hele lichaam verstard en het lukt niet om het geluid te plaatsen. Het voelt als een vreselijk iets en er is maar één ding zo vreselijk, gevaar! “Het is goed, niks aan de hand.” De stem van Gabirov is rustig, geen vleugje angst in te bekennen en dat werkt geruststellend. “Wat is het?” vraag ik, nog steeds strak van de spanning en er gaat een schok door mij heen als Gabirov zijn hand op mijn schouder legt. “Rustig maar, het is een sirene.” Dan herinner ik het me weer, van vroeger. Hoe kan alles zo weggezakt zijn? Maar dat doet er niet toe, eerst even kijken waar we zijn. Door het raam is te zien dat we op een parkeerplaats stilstaan, vlakbij een ziekenhuis. Er rijden ambulances af en aan met veel lawaai. De stress is zelfs bij de ingang te zien. Iemand komt op de wagen aflopen.

Als de persoon flink dichtbij is herken ik haar, het is Korporaal Bakker. Als ze weer in de wagen is gaan zitten legt ze de situatie uit. “Er is een ernstig ongeluk gebeurd, een kettingbotsing waarbij vrachtwagens zijn gekanteld en veel gewonden zijn gevallen. Aangezien wij geen spoedgeval betreffen moeten wij wachten totdat de rust is teruggekeerd.” Ik knik, ik heb alle woorden gehoord maar ze dringen niet goed tot mij door. Dit duurt nog wel een tijd, door de drukte kan ik mij niet ontspannen en daardoor werken mijn hersenen anders. Zolang het gevaar op de loer ligt krijg ik mijn hersenen niet aan dit soort denkwerk. Ik zie alles heen en weer gaan, als een waas aan het eind. Het geluid lijkt te vervagen, het wordt uitzonderlijk stil en de woorden dringen tot mij door. De ontspanning, dit heerlijke gevoel, kreeg ik dit maar altijd voor elkaar. Dan verdwijnt het, een hand op mijn schouder brengt me terug naar aarde.

De tijd is flink opgeschoten, na bijna een uur wachten zijn wij eindelijk aan de beurt. Korporaal Bakker is vooruit gegaan om de situatie over mij nog eens uit te leggen. Ze blijft vrij lang weg maar uiteindelijk zegt Gabirov dat ze staat te seinen en dat er nog iemand naast haar staat. Als we er naartoe lopen zie ik dit ook, het is een man naast haar. Een wat vreemde man, zijn uiterlijk is anders, niet te plaatsen. Zo iemand had ik nog nooit echt zien. Ik ga steeds langzamer lopen als we dichterbij komen. Lopend beweegt alles te veel om echt scherp te zien namelijk. Dan sta ik stil, op een meter of drie. Het gevoel is mij zo onbekend. Zijn ogen zijn niet te zien achter de zonnebril die hij draagt, maar zijn hele houding is vriendelijk doch afstandelijk. Vriendelijk knikt hij met zijn hoofd. Even twijfel ik, maar dan knik ik terug. “Hallo, ik ben dokter Ritus, mag ik jouw naam weten?” zijn stem klinkt geïnteresseerd en al is hij wat vreemd, hij is duidelijk niet harteloos. “Dat mag, mijn naam is Lia.” Mijn stem is verlegen, ik weet niet waar ik mijn ogen moet plaatsen. “Welkom in het Sophia kinderziekenhuis. Zal ik je naar je kamer brengen?” mijn gezicht verstard, angstig kijk ik naar Gabirov. “Iedereen hier mag uiteraard mee, maar wees maar niet bang. Ik zal je niks doen.” Door mijn lijf gaat nog een rilling, maar dan knik ik langzaam. “Kom maar mee.”

Ritus leidt ons door het gebouw heen alsof het niets is. Voor mij is het echter overweldigend, zoveel gangen, zoveel mensen. Af en toe haper ik even als de drukte te groot is, hij wacht elke keer op mij. Alles is wit en op de gangen zijn geluiden van blijdschap en verdriet te horen. Mensen die werken en mensen die wachten. Bleek in het gezicht, hopend op goed nieuws. Er worden bedden verplaatst en mensen lopen heen en weer. Na voor mijn gevoel vele gangen en trappen is het dan zo ver, we zijn aangekomen. Bij mijn kamer. Als hij de deur open doet doe ik een pas achteruit. Het is zo anders, zo vreemd. Gabirov seint met zijn hoofd. “Kom, het is niet gevaarlijk.” Langzaam schuifel ik naar binnen. In de kamer is geen raam maar het licht staat aan, enkel een bed en een kastje is er, voor de rest is het leeg. Ritus zegt dat hij weer aan de slag moet, als er iets is moet ik het maar aan één van de broeders of zusters vragen. Zijn stem zei dat zo makkelijk maar ik wist dat ik dat toch niet zou kunnen. “Lia, ga maar liggen probeer nog maar wat te slapen, ondanks dat het eng is. Moet ik bij je blijven?” ik knik, mijn hart bonkt en bonst. De muren komen op mij af en de spanning is hoog opgelopen, de stress is niet kwijt te raken. Waar is dat heerlijke gevoel nou, waar niks nog wat uitmaakte? Hoe kan ik het terugvinden? Ik weet het niet. Besluitloos blijf ik staan. Gabirov loopt even weg, maar komt al snel terug met een klapstoel.

“Zal ik je wat vertellen over wat vroeger mij werd geleerd om te ontspannen? Misschien helpt dat je wat.” Zijn stem klinkt bezorgt, alsof hij niet kan voelen wat ik voel maar weet dat het goed voelt. Alsof hij weet wat voor spanningen ik heb, wat voor gevoel ik heb maar toch weer niet. Uiteindelijk ga ik op het bed zitten en knik ik naar hem.
“Sluit je ogen, en open je oren. Luister naar mijn stem, enkel naar stem. De rest van de wereld is verdwenen en de fantasie die is verschenen. Luister naar mijn stem, het gevaar is geweken. Loop in gedachten naar het strand, voel het zand tussen je tenen kriebelen terwijl je het veilige, stille strand op loopt. Niemand anders is er, want het schemert al. Maar het is zomer dus het zand is nog warm en soepel als je er doorheen loopt. Loop langzaam naar de zee, maar voel ondertussen hoe je lichaam opwarmt van de resterende zon, terwijl het zeebriesje zorgt dat je het niet te warm krijgt. Zachtjes ruist de zee, de wind is namelijk rustig. Alle spanning laat je met het zand tussen je tenen wegglijden. Met iedere stap die je zet verdwijnt er een beetje spanning en als je bij de zee ben aangekomen is alle spanning uit je lijf verdwenen.

De zee komt steeds dichterbij, nog enkele passen en dan sta je op de vloedlijn en zelfs als je hier blijft staan, geen zin in nattigheid zie je de zee steeds dichterbij komen. Het ruisen van de zee wordt steeds sterker en alle bijgeluiden die je tot nu toe nog hoorde verdwijnen. Zodra de zee je voeten raakt voel je jezelf licht worden. De zee koelt je af en maakt je rustig. Met iedere golf die tegen je benen aanspoelt, spoelt er op de terugweg weer een beetje angst weg. Je begint weer te lopen, het water verder in. Het water is fris, maar niet koud. Het is aangenaam. Als je gaat liggen merk je dat je blijft drijven. Alle lichamelijke en geestelijke ongemakken verdwijnen. Je lichaam brengt zichzelf helemaal in rust.”

Gabirov blijft een even stil.

“Als dit gebeurd is draai je jezelf op de buik als je dat nog niet gedaan had en staat op. De rust blijft in je lichaam en je ziet dat je langs de kant van het strand heb gedobberd. Je kleren drogen snel en binnen enkele seconden heb je geen nattigheid meer op je lijf. Rustig loop je langs het strand en als je denkt dat het tijd is loop je rustig de duin op. Open langzaam je ogen en breng jezelf terug in deze ruimte. Hou de rust in je lichaam en bedenk dat niemand je hier kwaad wil doen. Dan komt ook hier alles goed, net als op het strand.”

Langzaam open ik mijn ogen. Mijn geest is rustig, kalm zoals het lang niet geweest is. Anders dan bij de sirenes, maar dit blijft ook nu ik terug in de werkelijkheid ben. Ik knik rustig naar Gabirov, met een ontspannen glimlach op mijn gezicht. “Ga nog maar wat slapen, het wordt een lange dag.” Ik ga liggen en sluit mijn ogen. Mijn lichaam is zo ontspannen dat ik direct weg zak, dobberend op het water, met in de buurt het strand.

Citaat:

DROOM
Het water is overal om mij heen. Het ruisen van de golven en het suizen van de zeewind maakt mijn hoofd leeg. De stilte is zo groot dat mijn lichaam er één mee wordt. Het gevoelt dat daarbij hoort is nauwelijks in woorden te bevatten. Al mijn spieren zijn ontspannen, mijn tenen dobberen rustig gestrekt op het water. Wat is het lang geleden dat deze niet meer opgekruld van spanning waren. Mijn handen zijn rustig aan het tikken op het water, geen spanning, geen pijn in de pezen. Mijn hoofd is leeg. Geen sluipende gedachtes meer aan mijn vader, alleen de fijne gedachtes van de rust, de stilte en de kalmte. In de wolken boven mij worden figuren gevormd. De ring van voorspoed en de vleugels van een engel van geluk. Een roos die net open is gegaan en een paard vrij om te gaan. Een gezicht met geen enkel teken van pijn en verdriet. Maar wat ik als laatste ziet, kan haast niet. Gabirov in de wolken, zijn hand open in de lucht. Hij is toch altijd voor mij, de rust keert terug met een diepe zucht.

De wolken zijn weer verdwenen, de zon is weg, de maan is terug. De sterren schijnen door de hele lucht, warmen mij op, totdat hun tijd op is en de zon langzaam weer aan de hemel komt. Mijn gevoel zegt me dat het tijd is om op te staan. Het strand op te lopen en het duin op te gaan. Op het duin sluit ik mijn ogen. De stem van Gabirov begint tot mij door te dringen, hij vraagt mij wakker te worden. Slaap ik dan? Ik zie de maan in mijn dichte ogen verschijnen en langzaam ruik ik de waarheid weer.

REALITEIT
Mijn ogen open ik en het licht is feller dan verwacht. Even knipper ik, door de diepe slaap weet ik niet direct waar ik ben maar er is geen angst in mij. Na enkele keer diep ademhalen, is het duidelijk dat het een kamer in een ziekenhuis was. “Goede middag, schone slaapster,” Het is Gabirov, hij klinkt opgewekt maar wel enigszins zenuwachtig. “volgens mij heb je heerlijk geslapen, de roosters waren wat uitgelopen maar over een kwartiertje ben je aan de beurt voor je scan,” Mijn hersenen worden gepijnigd bij het denken wat hij bedoeld. Maar dan wordt het duidelijk. “Ik heb je diskman meegenomen, volledig opgeladen. Wil je nog wat drinken?” Als ik voel hoe droog mijn keel is knik ik. “Graag, hoe laat is het?” ik hoor wat geaarzel, de vraag was duidelijk uit de lucht komen vallen, maar nadat hij op zijn horloge heeft gekeken zegt Gabirov dat het bijna één uur is. “Hier is je drinken, aardbeienlimonade,” Ik glimlach, hij weet dat dit mijn favoriete smaak is.

Er wordt op de deur geklopt. “Kom binnen!” zeg ik en als de deur opengaat zie ik dat het dokter Ritus is. “Hallo Lia, weer wakker?” even kijk ik verdwaasd, hoe weet hij dat het weer is? Dan bedenk ik dat hij waarschijnlijk even langs is gekomen om te kijken. “Het is tijd, kom je mee?” zijn stem klinkt zo rustig en vriendelijk dat het geen angst oproept, of is dat toch nog die ontspanning die ik erin gedroomd heb? Ik weet het niet, maar het maakt me ook niet uit. Het is heerlijk dat de angst even op de achtergrond ligt. Rustig sta ik op, wat voelen mijn benen week. Het is een vreemd gevoel en even wiebel ik op mijn benen voordat ik er fatsoenlijk op kan staan. Gabirov kijkt bezorgt, maar erop antwoorden kan ik niet. Dan gaan we lopen, weer door die vele witte kale gangen. Mensen huilen en mensen lachen, een man krijgt net te horen dat hij een zoon heeft gekregen. De geur is vreemd, maar de sfeer is al minder hectisch dan vanmorgen. Toch drukt de witheid op mij, het geeft mij een bedompt gevoel. Het trekt langzaam het gevoel van angst terug en de weekheid is helemaal vertrokken, de adrenaline spant mijn spieren aan. Wanneer we eenmaal bij de juiste kamer aangekomen ben, ben ik niet meer vrolijk maar heel in mijzelf gekeerd. Gabirov ziet het aan mij en geeft mij alvast mijn diskman, zwijgend pak ik deze aan en Ritus legt uit hoe ik moet liggen, dat ik mijn ogen moet sluiten en voornamelijk naar de diskman moet luisteren, de klikken zijn foto’s en daar hoef ik dus niet bang voor te zijn. Ik knik en hij zegt dat ik mijn koptelefoon op moet zetten en het volume goed moet zetten. De scan duurt zo’n anderhalf uur en de hele tijd moet ik stil liggen. Ik ga liggen en ze leggen mij op bepaalde plekken vast en daarna schuif ik langzaam het apparaat in. Als ik niet meer word bewogen dan begint het te klikken en wordt mijn diskman aangezet.

Ik luister naar het verhaal terwijl de angst in mij steeds groter wordt. De angst wordt bijna ondragelijk, de klikken, het ontnemen van mijn zicht, het ontnemen van mijn bewegingsvrijheid. “Rustig Lia, alles is goed,” Gabirov begint tegen mij te praten, hij zet de diskman uit. “Denk aan wat ik je vanmorgen heb verteld. Voel het zand tussen je tenen, loopt het duin af en het strand op. Je kunt het,” De angst, waarom nou weer de angst! Ik begin bijna te hyperventileren. “Lia, luister naar mij, concentreer je op mijn stem, dan zal ik je een verhaal vertellen. Een ander verhaal deze keer,” De angst, ik moet me op zijn stem concentreren. Hij moet door blijven praten, anders is de angst te groot. De angst neemt heel mijn lichaam over. Ik begin te trillen en plots zet ik het op het gillen. Het is dat ik vast lig maar anders had ik waarschijnlijk de machine vernield. Ik word helemaal gek, mijn zicht verdwijnt, ik zie helemaal niks meer. De angst, de angst is te groot! In de verte hoor ik Gabirov, manhaftig probeer ik me aan zijn stem vast te klampen. Mijn arm lag ongeveer vast, maar nu kan ik hem helemaal niet meer bewegen. De stress giert door mijn lijf, dan voel ik iets in mijn arm schuiven en de wereld begint te draaien. Met alle kracht die ik nog over heb probeer ik me te verzetten, maar het lukt niet. Langzaam ebt de angst weg. “Het is goed Lia, het is goed. Er is niks aan de hand, ik ben bij je, het is goed,” Gabirov is op me in aan het praten, langzaam lijkt hij iets dichterbij te komen. Daarna is hij weg, is alles weg…

FLASHBACK
Alles is nat, hoe kan dat? Ik ben zo doorweekt en als ik om mij heen kijk zie ik dat ik aan de rand van het meer lig. Hoe ben ik daar gekomen? Hoe kan het trouwens dat ik weer kan kijken, dat lukte eerst toch niet? De stress schiet door mijn lijf en direct voel ik de hoofdpijn een stukje terugkomen, maar het is niet te erg. Er schieten gedachten door mijn hoofd en het lijkt net één grote puzzel, waarbij met iedere gedachten een nieuw stukje tevoorschijn komt en daarmee ook een stukje angst. Na enige minuten zijn alle gedachten weer op de plaats en daarmee is ook de angst volledig terug. Waar is het gevaar? Ik moet weten waar het geval is! Ik probeer op te springen maar zak weer door mijn benen, ze zijn nog te zwak voor zo’n intense directe inspanning. Ik denk na en dwing mijzelf tot kalmte. Als mijn gedachten weer iets tot rust gekomen zijn ga ik rustig rechtop zitten en, zodra ik dit gedaan heb, langzaam te gaan staan. Deze keer blijf ik wel op mijn benen staan. Ik loop voorzichtig naar het droge, de kou is door mijn hele lijf verspreid.

Ik besluit het dal uit te klimmen, om te zien of het vliegtuig er nog staat en of er nog anderen zijn. Er springt een hert weg zodra ik rechtop aan de rand sta. Het vliegtuig staat er nog, volledig dicht en de andere manschappen zijn ook niet in het zicht. Ik weet dat ik de andere kant op moet en loop dus voorzichtig om het dal heen, mijn lichaam is nog niet klaar om te rennen. Alles duurt daardoor zoveel langer dat het meer toch groter blijkt dan ik had verwacht, pas na anderhalf uur ben ik aan de andere zijde. Hier moet ik een nieuwe schuilplaats zoeken, want mijn lichaam is uitgeput. Ik drink nog wat aan het meer en daarna ga ik in de grotwand een veilige grot zoeken. Na een korte tijd is deze gevonden en zak ik uitgeput tegen de wand in slaap.

REALITEIT
Het is schemerig waar ik ben en doodstil. Mijn lichaam is verzuurt van de stress die ik heb gehad. Al mijn spieren zijn gevoelig, doordat het schemerig is zie ik weinig. “Gabirov?” geen antwoord. Direct ben ik alert, waar is hij? Angstig probeer ik wat te zien maar het lukt niet, ik zie niet genoeg. Voorzichtig ga ik aan de rand van mijn bed zitten, op de gang hoor ik wat gerommel. Wanneer het weer stil is, sta ik rustig op en loop ik naar de deur. Ik leg mijn hand op de grendel en twijfel, zal ik? Ik besluit de deur open te doen en te kijken of er iemand is en hoe mijn kamer erbij staat. Resoluut druk ik de hendel naar beneden en doe de deur langzaam open. Op de stoeltjes naast de deur ligt iemand, het is Gabirov, diep in slaap. Hoe laat is het dan? Ik durf niet in mijn eentje door het gebouw te lopen, dus ga ik maar weer terug naar mijn kamer.

Ondanks dat de kamer schemerig is en ik dus niet veel kan zien val ik niet in slaap. Naast mijn bed ligt mijn diskman, hoofdstukken lang luister ik naar het verhaal, maar niemand komt. De angst verdwijnt maar de slaap keert niet terug. Ik heb honger en dorst maar er is hier niets, zou ik het durven te vragen? Dan druk ik het onaangename gevoel dat bij daaraan denken komt weg. Nee, laat ik dat maar niet doen, straks kom ik nog iemand tegen. Laat ik maar gewoon op Gabirov wachten, dat is veiliger. Wat zou er uit de scan gekomen zijn? Waarschijnlijk is Merchy nu de resultaten aan het bestuderen, alles is zo vaag. Ik zou zo graag wat meer willen weten, wat meer willen durven, maar het lukt niet. Ik krijg gewoon niet genoeg lef bij elkaar om het te regelen. Ik denk aan vroeger, aan de pijn die ik geleden heb, aan de mishandelingen die ik ondergaan heb, en weet direct weer waarom ik het niet durf. De angst van het verleden is gewoon te groot.

Na enkele uren hoor ik gerommel op de gang, dan wordt er op mijn deur geklopt. “Wie is daar?” vraag ik, met een beknepen gevoel in mijn keel. “Ik ben het, Gabirov,” Direct verdwijnt het rottige gevoel en maakt het plaats van vrolijkheid. “Kom binnen,” Het licht is fel vanaf de gang. “Zal ik het licht hier aanzetten?” vraagt hij en ik knik. Even knipper ik tegen het plots felle licht, maar als mijn ogen bijgetrokken zijn is het prettiger. Gabirov vraagt of ik honger heb en ik knik. Even loopt hij weg, hij doet de deur achter zich dicht. Als de deur weer opengaat is het niet Gabirov, daardoor schrik ik flink, het is een broeder. “Ik kreeg te horen dat je honger had. Je vader zei dat hij het zelf wel zou brengen. Maar het was niet druk, dus ik heb het maar alvast gebracht. Hij moest nog even naar het toilet,” Mijn hart pompt als een gek en ik kijk hem met bange ogen aan. Hij zet zijn dienblad neer. “Gaat het wel?” Ik druk me tegen de muur aan als hij dichterbij loopt, hij lijkt op mijn gymleraar alleen dan wat jonger. “Het is goed, je hoeft niet bang te zijn. Ik zal je geen kwaad doen,” Zijn stem is kalm, hij weet hoe hij normaal iemand moet kalmeren, maar het werkt niet voldoende. De angst blijft. “Heus, ik ben hier om mensen beter te maken, daar leef ik voor,” Ik weet dat hij de waarheid spreekt, ik hoor het in zijn stem en zie het in zijn ogen, voorzichtig ontspan ik ietsjes. Hij knikt als teken dat hij het gezien heeft. “Vind je het goed als ik je eten aangeef, of zal ik het hier neerzetten en weggaan?” Ik weet dat hij me niks kan doen, maar mijn stem stottert als ik zeg dat ik het goed vind als hij het breng. Rustig loopt hij op mij af, oplettend dat hij geen onverwachte bewegingen maakt. “Niet iedereen die je niet kent is gevaarlijk, maakt niet uit wat je in je verleden heb meegemaakt,” Weer verteld hij de waarheid, maar ik kan er niet op reageren. “Ik zal je met rust laten,” Rustig loopt hij naar de deur, “Bedankt,” Fluister ik naar hem, als hij halverwege de kamer is. “Geen dank, daar ben ik voor,” Zachtjes sluit hij de deur.

Het eten ziet er heerlijk uit en het ruikt net zo lekker. Ik begin direct met eten en ben blij dat het net zo smaakt als dat het ruikt. Wanneer ik halverwege ben met eten komt Gabirov binnen. “Je hebt het al gekregen hoorde ik,” Hij klonk er duidelijk geïrriteerd over. Ik kijk vervreemd, zijn stem is dreigend. Het lijkt hem op te vallen en hij ontspant iets. “Niks tegen jou hoor, maar wel tegen de broeder die het gebracht heeft,” Ik knik, ik snap hem helemaal. “Het is goed, ik moet het leren,” ook hij knikt nu, hij ontspant nu echt. “Heb je al iets gehoord van de resultaten?” hoopvol kijk ik hem aan, “Nee joh, het is pas vier uurtjes terug dat je uit de scan bent gekomen. Het verbaasde me al dat je wakker was. De dokter zei dat je waarschijnlijk wel een uur of zes zou slapen, maar de stress kon het wel iets verminderen,” even zwijgt Gabirov, “Merchy is er nog hard aan bezig, hij zegt dat het waarschijnlijk nachtwerk wordt. En aangezien het nu pas vier uur is, duurt het nog wel even,” er verschijnt een glimlach op zijn gezicht. “Is het lekker?” ik knik naar waarheid.

Na het eten zitten Gabirov en ik recht tegenover elkaar, zwijgend, zoekend. Het gevoel is vreemd, blijft vreemd, ondanks dat ik het al zo lang heb, de veiligheid die hij mij bied. “Gabirov, waarom zorg je zo goed voor mij?” het was eruit, het was zo vreemd. Hij leek gehecht aan mij, zo vriendelijk gedraagt hij zich altijd. Gabirov antwoordt niet, alsof hij het lastig vindt om te zeggen. Hij draait zijn ogen naar de grond, sluit ze, zucht een keer diep en kijkt me dan aan. “Het is een lang verhaal, een pijnlijk verhaal voor mij, het is nu niet de juiste tijd om het te vertellen, daar hebben zowel jij als ik nu niks aan. Wanneer de tijd daar is, zal het verhaal daar ook zijn.” Hij kijkt weer naar de grond, maar houdt mij ook in de gaten, dat voel ik. Dus knik ik rustig, maar met een brok in mijn keel dat ik hem zo’n pijn gedaan heb.

“Ik ga nog even om de hoek zitten, probeer maar wat te slapen als je klaar bent met eten.” Rustig knik ik naar hem, Zijn gezicht staat nog steeds strak van het verdriet. Dan loopt hij weg en zachtjes doet hij de deur dicht. Al snel heb ik genoeg gegeten en leg ik het blad op het nachtkastje naast mij. Vanaf het bed is het licht uit te doen met een koortje en als dat gedaan is omringt de duisternis het bed. Rustig laat ik mijzelf onderuit glijden en al snel komt de diepe slaap mij halen.

Citaat:

FLASHBACK
De hoofdpijn is weer een beetje terug maar niet ernstig. Rustig open ik mijn ogen en probeer ik een beetje rechtop te gaan zitten. Na even rondkijken weet ik dat ik deze keer niet verplaatst ben. Gelukkig maar. Voorzichtig kom ik in de benen. Eerst even wat drinken aan het meer en daarna weer terug de rand op. Het zit me toch niet goed, er zijn ogen op mij gericht, ik voel het. Het jaagt me op, want ik kan ze niet vinden. Nergens is iemand te zien en toch zijn die ogen er, in mijn rug brandend. Steeds sneller ga ik de rand op, sneller en sneller. Maar dat was een vergissing. Van de druk komt mijn hoofdpijn weer zwaar opzetten, mijn lichaam begint te vechten om niet langer door te hoeven. Ik maan mezelf tot kalmte maar het is te laat. Ik moet rusten, maar rusten kan niet met die ogen in mijn rug. Ik moet weg!
Uiteindelijk bereik ik de rand van het dal. Helemaal kapot en helemaal gestresst. Wat moet ik doen? Rusten en de persoon een kans geven om bij me te komen? Of doorgaan, mijn lichaam over de rand duwen totdat ik vanzelf neerga. De ogen zijn minder gaan branden maar nu ik hier sta voel ik ze sterker en sterker worden. Weg, weg moet ik!

Ik ren weg, maar ga al snel over in een sukkeldrafje. Harder dan lopen gaat het niet, maar voor lopen zijn mijn benen te moe. Zo'n sukkeldrafje hou ik dan nog het langste vol, totdat ik val. Struikelend over mijn eigen ongecontroleerde en oververmoeide benen. Ik lig op de grond, even protesteer ik nog en probeer rechtop te komen. Maar de uitputting is te groot, de slaap trekt te sterk, en de ogen vallen onvermijdelijk dicht. Daar is niets tegen te doen.

REALITEIT
Het is licht in mijn kamer, en zelfs zonder mijn ogen op te doen voel ik de aanwezigheid van veel mensen. Direct verkramp ik. “Je bent wakker Lia,” het is de stem van Gabirov. Langzaam doe ik mijn ogen open, nog steeds bang. Maar minder omdat ik weet dat hij bij me is. “Ik ben wakker ja, wat is er hier?” mijn stem trilt, onzeker en fluisterend. Gabirov staat naast mijn bed. Voor de rest is Merchy er, en Ritus, maar ook nog anderen. Gabirov zorgt dat ze niet onnodig dichtbij komen. Maar blijkbaar is het belangrijk dat ze het hier doen.
Dan merk ik dat er een draad aan mijn arm zit. Geen infuus maar een scanner ofzo. Een kastje naast me geeft allerlei cijfers aan en een lijn. Iedere punt zit weer op een andere plek. Vragend kijk ik naar Gabirov, die duidelijk aan het kijken is hoe hij de situatie het meest tactisch kan uitleggen.
“De uitslag is binnen en er blijken wel meer dingen aan de hand te zijn dan alleen je ogen. Er zit in ieder geval ook het resultaat van een lichte oude hersenbloeding, daardoor ben je veel gevoeliger voor hevige emoties. Ook is toen al je zicht voor een deel aangetast waarschijnlijk, of in ieder geval kwetsbaarder gemaakt. Maar naar wat Merchy zich nog herinnert van de vorige scan ben je wel ontzettend vooruit gegaan en is je prognose goed. Wel wordt je nu meer gemonitord, daarom zit dat draadje ook aan je arm. Om te controleren of het niet uit de hand loopt.”
“Was dat ook de reden waarom het eerst misging?”
“Bij de vorige opname?”
Ik knik beheerst. Mijn hoofd zit vol met de informatie die hij me geeft en ik ben bang dat ik het er allemaal uitschut als ik te hard schut. Ook weet ik niet wie hier allemaal zijn er vertrouw ik de situatie niet. Het voelt gewoon niet goed en het is te druk om me heen.
“Waarschijnlijk is het daardoor wel verder uit de hand gelopen dan normaal. Maar de eigenlijke situatie kwam toch omdat je het zelf aan het opgeven was. Gelukkig ben je daarmee gestopt.”
Een glimlach verschijnt op zijn gezicht. Hij ontspant nu het moeilijke moment voorbij is. Merchy loopt naar me toe en vraagt of hij nog even een oogtestje mag doen samen met Eliza, de zuster die bij hem staat. Ik vind het spannend doordat het zo druk is maar sta het toe. Wat kan ik anders doen? Ik knik voorzichtig en iets in Eliza's ogen verschijnt wat het beste met medelijden beschreven kan worden. Ze leest me als het ware, veel soepeler dan de meeste mensen tot nu toe hebben gedaan en dat vind ik prettig en eng tegelijkertijd. Ze gaan allebei aan een kant van het bed staan en ik moet gaan zitten. Dan schijnen ze een aantal keer met een lampje in mijn ogen, op verschillende manieren. Eliza vraagt aan Merchy of de reflextest ook gedaan kan worden, maar Merchy schut zijn hoofd.
“We zijn weer klaar.”
“Blijven jullie nog lang hier allemaal staan?” de smekende blik was in mijn ogen te lezen.
“Niet als je dat niet wil.”
“Liever niet nee, als jullie dat niet erg vinden.”
“We zijn zo weg. Wil je trouwens nog wat eten?”
Ik schud mijn hoofd. De spanning veroorzaakt een blok in mijn maag en honger heb ik dus niet. Ze blijven nog heel even en dan loopt iedereen weg. Alleen Gabirov blijft nog even, hij vraagt of ik wil dat hij blijft en ik twijfel. “Kan je denk je nog wat slapen? Rustig knik ik, dan hoor ik iets op de gangen verstijf ik van schrik. Een schorre stem, vals en streng. Een stem die ik hoopte nooit meer te hoeven horen. Ik kruip helemaal in elkaar onder mijn deken. “Lia, wat is er?” ik ben geheel aan het trillen en opeens begint de monitor te piepen. Gabirov loopt weg, geluidloos begin te huilen terwijl ik mijn lichaam niet onder controle krijg. Mijn hoofd, zo vol angst. De stem, de dwang, de zweep, de pijn, de striemende pijn, het misbruik, het geweld, de angst, de overnemende angstaanjagende angst!
De deur gaat open, nog dieper kruip ik weg. Ik hoor iets van een stem maar herkennen doe ik het niet meer, alles is eng, gevaarlijk. Mensen zijn gevaarlijk, ze doen alleen maar pijn. Ik weet niets meer, enkel de angst. De angst voor pijn, mishandelling. Laat het stoppen, laat het stoppen!
Het dekbed wordt weggetrokken, mijn zicht is weg. Dan voel ik een naald, “NEE!” schreeuw ik uit, doodsbang voor de pijn die gaat komen door het vergif. Maar de pijn komt niet. Langzaam vult een kalme waas mijn hoofd. Alles wordt wazig, ik ben weg.

FLASHBACK
“Mormel dat je bent! Zomaar weglopen he, wat denk je wel!” de eerste klap met de zweep komt al op mij neer. Ik krimp in maar geef geen kik, dat zou zijn woede alleen maar verder kunnen aanwakkeren. Ik was fout, ik wist het. Ik had het niet moeten doen, maar ik kon niet meer. “Nou wat denk je wel? Antwoord!” Deze keer een schop. Snakkend naar adem probeer ik woorden te vormen om te antwoorden. Maar mijn vader vindt het allemaal te lang duren en ik krijg nog een klap met de zweep. Geen geluid komt meer uit mijn lijf, alleen de tranen over mijn wangen verraden de pijn. “Ik zal je eens wat laten voelen, waarvoor je bang zou moeten zijn. En je nooit meer ook maar over weglopen nadenkt!” doodsbang blijf ik liggen, wetend dat iedere verandering van houding ook weer gestraft zal worden. Ik blijf liggen, met mijn ogen dicht. Hopend op dat het allemaal weer snel voorbij is, wetend dat het nog lang zal duren. Straks mag mijn moeder immers ook nog, mij straffen lijkt het leukste van het leukste te zijn. Maar waarom? Waarom willen ze me zo'n pijn doen? Ik snap het niet.
“Dus nu kan je het wel, gewoon blijven? Denk je dat je onder je straf uitkomt, door als een dooie pier te blijven liggen, vergeet het maar!” Ik voel een naald in mijn arm en word blauw van angst. Dit kan nooit goed zijn, gaat hij mij vermoorden? De naald wordt uit mijn arm getrokken en al snel voel ik wat hij bedoelde. Dat ik niet onder de straf uitkomt, mijn bloed lijkt te branden. Voor het eerst in maanden hou ik mijn stem niet meer in bedwang, ik schreeuw het uit. Direct slaat hij en schopt hij maar ik voel niet eens. De vreselijke brandende pijn. Het brand, overal! Gillend lig ik schokkend op de vloer. Niks meer ziend, niks meer horend, niks meer van buitenaf voelend of ruikend. Alleen de pijn, de gruwelijke bijtende en brandende pijn. Alsof er een chemisch vuur door mijn aderen gaat, dat geen zuurstof of voedingstof nodig heeft. Laat het stoppen, laat het stoppen! Dan stopt het, het stopt mijn lichaam.

Citaat:

REALITEIT
In mijn hoofd hangt een dikke mistlaag, mijn gedachten verdringend. De pijn, nakomend van mijn droom, trekt langzaam in de mist, de droom zelf is er al een lange tijd in verdwenen. Enkel nog een licht angstgevoel is blijven hangen en nog licht de kramp in mijn spieren van de stress, angst en pijn. Maar waarvan die komen weet ik niet meer en als ze niet meer aanwezig zijn, zijn ook zij vergeten. Mijn hoofd zit zo vol mist, alsof niets er meer toe doet. Terwijl een deur opengaat, laat de mist me niet langer interesseren wie of wat er binnenkomt. De mist doet alles stoppen, niks doet er meer toe. Angst, blijdschap, pijn, vrolijkheid, verdriet, alles. De stilte in mijn hoofd is oorverdovend, de rust in mijn hoofd is gelukzalig. Mist maar kalmte in hoofd.
“Lia, ben je wakker?” een zachte stem. Bekend, vriendelijk, mannelijk, mannelijk en vriendelijk? Ergens in mijn hersenen wil die link niet, maar objectief gezien is het toch zo en de mist voorkomt emoties dus ik fluister zacht “Ja, ik ben wakker.” om de stilte niet te verstoren en hij loopt naar me toe, de manier van lopen is herkenbaar. “Gabirov?” ik hoor een lichte grinnik, het klopt dus.
“Hoe voel je je?” vraagt de stem.
“Duf, heel duf.”
“Nog ergens last van?”
“Niks ergs.”
“Waarvan dan wel?”
Mijn geest zucht, al ben ik al weer op het moment van zuchten vergeten waar de lichte irritatie vandaan kwam. Alleen de vraag blijft nog over.
“Spierpijn. Maar waarvan weet ik niet. Mijn herinnering is een vage vlek.”
“Je had stress, maar het is weer goed.”
“Waarvan had ik stress?”
“Dat weten we niet, je had het plotseling.”
Dat maakt dat ik de mist weg wil krijgen, wat is er gebeurt dat ik stress had? Maar zodra hij ook maar een beetje dunner wordt, valt de angst aan en direct hou ik op met zoeken, met blazen. Om de mist weg te krijgen.
“Het is mij ook onbekend. Maar zodra ik ook maar iets zoek, komt er maar één ding naar boven, maar één ding is dan te vinden, en dat is angst en dat wil ik niet, dus stop ik met zoeken.”
“Je hoeft ook niet te zoeken. Het is goed nu, zoals het is.”
“Zal het nog een keer gebeuren?” de mist kwam niet meer volledig terug en de angst is dus weer een beetje aanwezig.
“Dat weet ik niet, maar we zullen altijd naast je staan, achter je of voor je, om je te steunen, op te vangen en te beschermen.”
Ik knik, de kalmte en de vriendelijkheid in zijn stem was goed en echt, hij meent het. Rustig open ik mijn ogen om de niet te ontkennen werkelijkheid te aanschouwen. Dan voel ik mijn maag rommelen, de werkelijkheid laat zich direct wel erg duidelijk merken. Dus vraag ik maar om wat te eten. Gabirov kijkt blij verrast bij deze vraag.
“Tuurlijk, wat wil je?”
“Iets waar ik een tijdje mee bezig ben. Ik ben niet moe maar heb wel honger en een beetje dorst.”
“Ik zal kijken wat ik kan regelen.”
“Ik zie je zo weer.”
De angst is dan wel een beetje teruggekeerd maar alleen durf ik nog wel te blijven. Het was vast iets eenmaligs. De mist blijft voor de rest voor mijn geheugen hangen. Gabirov lijkt nog maar net weg te zijn als hij al weer terug komt.
“Sorry dat het zo lang duurde, ik werd even opgehouden en kon niemand vinden.”
Ik glimlach, “Dat geeft niet, de tijd lijkt voorbij te vliegen.”
Hij kijkt naar mij met een blik van nieuwsgierigheid en medelijden. Ik snap hem niet, maar het maakt me nu even helemaal niks uit.
“Hier is je eten. Ze hadden geen aardbeien limonade dus is het appelsap geworden en brood met jam.”
Ik lach, ontspannen en even helemaal zonder angst. Al ben ik niet heel enthousiast, het voelt wel echt aan en het voelt prettig. Hij lacht gezellig mee, ook hij ontspant bij deze prettige situatie. Daarna ga ik eten. Gabirov loopt nog even weg, hij moet nog wat regelen. Ik vind het goed en zeg dat ik misschien straks slaap. De mist maakt me slaperig. Na even, hoeveel tijd er verstreken is weet ik echt niet, alles lijkt zo snel te gaan, ben ik klaar met eten. Ik leg het dienblad met mijn bord en glas aan de kant en ga liggen. Binnen een korte tijd, het lijkt direct, zak ik weg in een diepe slaap.

DROOM
Ik vlieg weer door de lucht, zwevend op de mist die eerder al in mijn hoofd zat. In de verte zie ik een blauwe waas door de mist verschijnen, altijd te zijn, soms sterker soms zwakker. Alsof er iets onder is dat niet altijd op dezelfde hoogte blijft. Maar het maakt me niet uit, rustig probeer ik er naartoe te zweven en dichterbij kom ik ook wel, maar echt er naartoe raken niet. Het blijft altijd op afstand, alsof dat zo hoort. Wel komt het steeds hoger en hoger. Wat zou het zijn?
Nog dichterbij kom ik, Dan blijf ik op één plek, De waas is nu niet alleen blauw maar ook stukken zwart. En zeer duidelijk. Het schiet nog verder omhoog en dan sta ik weer oog in oog met de ragon.
“Welkom terug, jonge geestlezer.” Waar heeft hij over? Geestlezer, ik kan helemaal geen geesten lezen.
“Dat kun je inderdaad niet letterlijk,” alsof hij het wel kon antwoordde hij, “maar je interpretatie van mensen is, zodra jij je angst opzij zet en met een objectieve blik kijkt, verbazingwekkend scherp.” Ik dacht aan wie ik kon vertrouwen en wie niet, bij de eerste blik nadat ik iets minder angstig was geworden. Vaak lukte het, maar niet altijd.
“Ook geestlezen heeft oefening nodig en controle,” mensen ken ik over het algemeen maar vaag, maar toch ik ken er al wel een hoop. “Nog lang niet genoeg.” hij leest dus echt gedachten, maar dan leest hij dingen ertussenin ook.
“Ik scan naar vragen, de rest sla ik niet op.”
“Gelukkig.”
“Dat is een normale eigenschap voor een gevorderde gedachtelezer. Van te voren kunnen besluiten wat je wilt horen en alleen dat dan horen.”
“Zijn er veel gedachtelezers?”
“Nee, maar enkele op de hele wereld en zelfs die vinden gedachtelezen zeer lastig.”
“Kunnen zij selecteren?”
“Niet op gedachten, wel op wanneer zij willen lezen.”
“Ken ik er één?”
“Nee.”
“Gelukkig.”
“Ze zijn niet angstaanjagend, enkel praktisch. Iedereen heeft iets van een gave. Die van jou is geestlezen, van een ander genezen, of diagnosticeren.”
“Dus dat is niet eng?”
“Nee, dat is normaal.”
“Kwam u hiervoor?”
“Ik kwam gewoon weer eens langs, mijn naam is Quardon.”
“Ik dacht dat u de ragon was?”
“Ragon is mijn soortnaam, zoals jij een mens bent.”
“Oh.”
Quardon cirkelt om mij heen, Zijn twee paar vleugels ritmisch op dezelfde manier bewegend of juist één paar vleugels opgevouwen. Hoe zou zoiets toch kunnen?
“Mijn twee paar vleugels komt van dat ik eigenlijk niet hoor te bestaan, maar jouw ouders, en vele paren voor hen, hadden ook een wezen zoals ik in hen. De één een raaf, de ander een draak. Toen jij ontstond voelde ik me direct met jou verbonden. Jij had de juiste vingerafdruk om mij tot je te nemen. Maar je bent niet de eerste waartoe ik me bind en waarschijnlijk ook niet de laatste. Wel ben ik een mutant, maar mijn vorige gastheer heeft me geholpen mezelf stabiel te maken en dus niet mijn gastheren tot last te zijn. Of heb je wel last van me?”
“Nee hoor, je steunt en helpt me als het echt nodig is. Maar waarom kom je juist nu dit uitleggen?”
“Omdat je langzamerhand mentaal stabiel genoeg raakt. En je geest er op dit moment even ruimte voor had.”
Ik glimlach, weet niet wat ik moet zeggen, Hij knikt.
“Tot ziens, ik zie je nog wel.” en dan verdwijnt hij, weg door de mist heen. Totdat zelfs zijn blauwe waas niet meer te zien is. Langzaam lost de mist op, maar nog blijft hij buiten beeld. Hij is verdwenen. Langzaam voel ik dat ik terug naar de werkelijkheid moet. Rustig en met een kalme maar open geest keer ik terug.