Bokt.nl

lana_te schreef:

oo oo waneer komt het volgende???

je hebt al een hoop pagina's hoor! 13 op precies te zijn. heb ze uitgeprint

tis echt heel mooi. en wat nasje zegt klopt wel. heb ik ook aan gedacht. goed verbeterd.

beauty_fan schreef:

al bijna klaar hahaha
komt die er vanavond nog op te staan?

Citaat:

Nu komt hun moeder tussenbeide: “Waarom lig jij altijd Emma zo dwars! Ze doet helemaal nooit iets verkeerd. En jij geeft haar altijd de schuld zoals het lijkt alsof jij niks hebt gedaan! En als je het was vergeten, je hebt nog altijd huisarrest!” Laura kijkt verbaasd naar haar moeder. Is ze dan vergeten wat ze vanavond had doorgemaakt? Laura’s moeder werpt een ijselijke blik naar Laura toe. Laura rent boos naar boven en schuift haar nachtkastje voor de deur. Ze slaakt een diepe zucht. “Waarom mag ik nu geen slot…” Denkt ze. Dan ziet dat haar make-up tafeltje overhoop ligt. Maar gelukkig ligt alle make-up er weer zover ze kan zien. Ze kleedt zich om en laat zich op bed vallen. Ze pakt haar mobieltje en smst Fleur nog even dat ze huisarrest heeft. Als het berichtje is verstuurt probeert nog iets gemeens te verzinnen wat ze met Emma kan doen maar ze is te moe en als ze eenmaal ligt valt ze gelijk in slaap.

Citaat:

Laura word wakker van de fluitende vogels buiten. Als ze op haar klok kijkt blijkt dat het al volop ochtend is. Hoe had ze in vredesnaam kunnen doorslapen tot 1 uur! Ze stapt langzaam haar bed uit en loopt naar het raam toe. Als ze de gordijnen opendoet ziet ze dat in de boom voor haar raam heel veel vogels zitten. Laura rekt zich uit en doet haar raam open. Ze voelt de lekkere warmte van de zon. Ze laat een paar zonnestralen op haar gezicht schijnen. “Vandaag ga ik zwemmen, en zonnen.” Zegt ze in zichzelf. “In het nieuwe zwembad hier 2 km vandaan, kan ik ook nog even lekker zwemmen!” Als ze haar handdoek pakt denkt ze: “Ik zal Fleur ook wel even vragen, misschien heeft ze zin om mee te gaan.” Ze pakt haar mobieltje van haar nachtkastje en maakt de oplader los. Ze zoekt even in haar mobieltje naar het nummer van Fleur. Als ze belt gaat de telefoon 1 x over en dan hoort ze Fleur’s stem. “Hallo, ik ben er nu even niet of ik heb geen zin om op te nemen of er is iets anders. Nou ja, je kent het wel spreek een bericht in na de piep…” Het is nu een paar seconden stil dan hoort ze Fleur weer: “Oh, sorry ik bedoel, spreek een bericht in na de toeter. Hij is niet hard hoor.” 5 seconden daarna hoort Laura een enorm harde toeter. Ze moet lachen. Dat is dus echt typisch iets voor Fleur. Dan spreekt ze een bericht in: “Hey Fleur, Sorry van gisteren. Ik wilde even vragen of je zin had om mee te gaan zwemmen. Ik hoor het nog wel van je. Kussss van je vriendin Laura.” Dan drukt Laura op de uit – knop. Ze zoekt het nummer van Fleur nogmaals op, alleen dan van de thuis telefoon. Als ze het nummer heeft gevonden belt ze. De telefoon gaat een paar keer over en dan neemt iemand op:
“Hallo, met Rian Elsinga.” Laura krijgt de moeder van Fleur aan de telefoon.
“Hallo mevrouw Elsinga. Met Laura.”
“Hallo Laura. Gaat het weer een beetje? Ik heb gehoord wat er gisteren is gebeurd met Danny. Het spijt me dat het feestje zo is afgelopen…”
“Maakt niet uit hoor! Voor dat alles was het wel leuk. Ehhh… Mag ik Fleur even?”
“Oh ja, natuurlijk.” Fleur’s moeder lacht. “Wacht maar even dan roep ik haar.”
“Oke.” Zegt Laura dan.
“FLEUR!” schreeuwt de moeder van Fleur. “TELEFOON VOOR JE!” Laura lacht. “Daar mag je gewoon zo hard schreeuwen als je wilt.” Denkt ze. Laura hoort iemand de trap af denderen. Dat zal Fleur wel zijn. “Het is Laura.” Hoort Laura de moeder van Fleur zeggen met een zachtere stem.
“Hey Laura, met mij. Hoe gaat het nu met je?”
“Hey Fleur, het gaat al beter. En met jou? Is alles opgeruimd?”
“Ook wel goed. Alles is nu opgeruimd, op de lampjes na dan. Weet je al hoe het met Danny gaat?”
“Ja, ik was er vannacht.” Zegt Laura.
“Hoe kwam je daar? En hoe gaat het met hem?” vraagt Fleur nieuwsgierig.
“Mijn moeder bracht me. Het gaat best goed met hem naar omstandigheden.”
“Vond je het niet eng?” Vraagt Fleur nieuwgierig
“Dat wel, maar ik moest er gewoon heen. Ik dacht eerst dat er overal bloed zou liggen. Maar dat was helemaal niet. Hij had een heel groot verband om zijn borst heen. Hij mocht alleen niet lachen omdat dat anders te veel pijn deed.” Laura giechelde. “Maar met mij erbij lukte dat niet erg.” Nu schoot ook Fleur in de lach.
“Waarom belde je eigenlijk? Ik denk niet alleen voor Danny, he?”
“Nee. Ik belde ook voor Danny maar ik wilde je iets vragen. Heb jij zin om te gaan zwemmen in dat nieuwe zwembad hier 2 km vandaan?”
“Ja graag, daar is het heerlijk weer voor. Maar er is één probleempje…”
“En dat iiisss?” Vraagt Laura.
“Je had toch huisarrest.”
“HE – LE – MAAL VERGETEN!”
Fleur lacht.“Dan kunnen we dus niet gaan. Maar ik heb een ander idee.”
“O ja?”
“Ja.” Zegt Fleur geheimzinnig. Toen bleef het even stil…
“Wat voor idee dan?” Vraagt Laura nieuwsgierig.
“Wij gaan naar het ziekenhuis!”
“Het ziekenhuis? Naar Danny bedoel je?”
“Ja, dat is toch leuk voor hem!”
Laura kijkt twijfelend naar haar bureau, waar haar geschiedenisboek ligt. Ze heeft morgen een proefwerk. Maar ja, als ze geen huisarrest had was ze ook gaan zwemmen dus dat maakt niet uit.
“Ik vraag het wel even.”
“Is goed. Ik ben over 5 minuutjes bij je, oke? Zegt Fleur opgewekt.
“Ja, tot zo!”
“Doei.”

Laura wachtte nog even tot Fleur ophing. Daarna hoorde ze het bekende gepiep van de telefoon als er werd opgehangen. Ze loopt naar beneden en gaat naar haar moeder toe. Ze moet het wel goed aanpakken anders komt er niks van.

“Mam, mag ik iets vragen?”
“Wat het ook is, het antwoord is nee!”
“Maar je weet niet eens wat ik wilde vragen!” Zegt Laura boos.
“Nou kom op dan, en vlug een beetje! ik moet zo boodschappen gaan doen!” Zegt Laura’s moeder ongeduldig.
“Ik wil echt heeeeeel erg graag naar Danny. Mag ik alsjeblieeeeeft naar hem toe?” Vraagt Laura smekend.
“Je had huisarrest weet je nog?”
“Ja mam, dat weet ik. Maar mag ik alsjeblieft gaan!”
“Je kunt toch niet alleen gaan, Laura!”
“Ik ga met Fleur.” Zegt Laura die nu haar geduld begint te verliezen.
“En wie brengt je? De moeder van Fleur?”
“We gaan op de fiets!”
“Weet je de weg wel?” Vraagt Laura’s moeder.
“Ma-ham, behandel me nu niet als een klein kind! Ik ben al bijna 15 hoor!” Zegt Laura boos. Oeps dat had ik dus niet moeten zeggen denkt Laura.
“Dat bedoel ik dus, en sla niet zo’n toon tegen me aan, jongedame!”
“Maar alsjeblieft, mam! Ik weet de weg heus wel! Vlakbij het ziekenhuis woont Katja. Je weet wel, van de basisschool.”
“Oke, je mag gaan, op een voorwaarde: Je past morgenavond op je zusje!” Zegt Laura’s moeder.
“Maar ma-ham!”
“Niks te maren. Je past op. PUNT! En nu moet ik boodschappen gaan doen. Je moet om 8 uur thuis zijn. Begrepen?”
“Ja mam.” Zucht Laura.

Net als Laura’s moeder door de achterdeur vertrekt klinkt de voordeurbel. Dat zal Fleur zijn, denkt Laura. Ze doet de deur open en zegt tegen Fleur dat ze even haar fiets moet pakken en dat ze daarna vertrekken. Laura doet de deur dicht, pakt haar fietssleutel en roept tegen Emma dat ze weg gaat en dat ze de deur op slot doet. Dan trekt ze de deur achter zich dicht en steekt de sleutel in het sleutelgat. Ze draait hem om en trekt de sleutel eruit. Vlug stapt Laura op haar fiets en rijdt ze naar de voordeur waar Fleur staat te wachten. “Dat werd tijd, kom dan vertrekken we!” Zegt Fleur. “Jaja, ik kom al!” Zegt Laura lachend. Dan vertrekken ze.

Een uurtje later komen ze bij het ziekenhuis aan. Laura weet de weg zet haar fiets in de fietsenstalling. Fleur volgt haar. Als Laura het ziekenhuis binnenloopt is het eerste wat ze ziet het ziekenhuis winkeltje.
“Oh nee!” Zegt ze tegen Fleur. “Ik ben mijn geld vergeten en nu kan ik nikt kopen!”
“Dat maakt niet uit! Je kan altijd de volgende keer nog iets kopen!” Zegt Fleur gerust stellend.
“Maar er is iets veel belangrijker!” Zegt ze dan. “Het is geen bezoekuur zegt ze en ze wijst op het bord.
“Oeps, vergeten te kijken.” Zegt Laura. “Wat nu?”
“Gewoon naar hem toe gaan en opletten of er geen ziekenhuis personeel in de buurt is!” Fluistert Fleur.
Dat doen ze. Ze sluipen naar de lift en stappen er snel in. Als ze boven zijn controleren ze eerst of er iemand op de gang is. Er is niemand. Vlug lopen ze naar kamer 205. Als ze de deur opendoen kijkt gelijk Danny hun kant op. “Oh, jullie zijn het, ik dacht dat het mijn moeder was. Vreselijk, ze is zo bezorgd dat ze elke 5 minuten even komt kijken. Ik heb dus maar gezegd dat ik ga slapen. Nu komt ze niet meer.”. Eerst kijken Fleur en Laura verbaasd maar dan lopen ze naar het ziekenhuisbed toe. “Leuk dat jullie er zijn.” Zegt Danny. “Maar blijkbaar word dat wegglippen een gewoonte van je, Laura.!” “Nee, deze keer heb ik het gewoon gevraagd.” Zegt Laura giechelend.“Gevraagd?” Zegt Fleur lachend. “Je kan het beter slijmen, of smeken noemen!” Nu lacht Danny ook. “Au.” Roept hij. En grijpt naar zijn borst. Hij kijkt Laura en Fleur aan en zegt: “Niet lachen, dokters voorschrift.”Nu liggen ze al helemaal in een deuk. “Kappen, nou!” Zegt Danny lachend. Maar hij meent er niks van. Dat kan je zo zien. Dan komt er een dokter binnen. “Wat doen jullie hier? Het is niet eens bezoekuur!” Zegt hij kwaad. Laura en Fleur kijken elkaar bezorgd aan. “Hup, wegwezen!” Als de 2 meisjes geen aanstalten maken om te vertrekken komt hij op hun af. Laura kijkt bang naar Fleur, die even bang terugkijkt. Laura slikt en wil iets zeggen maar er komt geen geluid uit haar keel.

Surion schreef:

Schrijf maar verder tijdens de leswisselingen.
Wederom leuk stukje!

mehorslady schreef:

Goed verhaal..

Bokel schreef:

nee joh, juist niet de zoen scenes eruit!

wel heel goed verhaal! Het zou misschien in nog meer details mogen. Hoe Danny eruit zag, de gedachtes van verliefdheid? toen Laura Danny zag enz. Wat meer gevoel, maar het is in de loop van het verhaal al heel erg vooruit gegaan! Ga zoo door