Bokt.nl

Citaat:

Een oranje gloed stond aan de horizon. Deze klom naar boven en boven, het was de zon niet. Magisch! Machtig… Opeens zag ze haar. Haar mooie, bruine ogen en haar golvende manen. Chill! Maar niet op het land, daar zou ze nooit meer komen. Boven, in de hemel, zoals het hoort… “Chill! Kom hier, schatje! Kom nu, kom! Alsjeblieft…”
Maar Chill kwam niet. In plaatst daarvan gebeurde er een wonder.

Zoals in de eerste nacht, maar dan anders, vloog Leila. Niet laag over de grond, zoekend naar een tinker, maar omhoog. Ze moest en zou bij Chill komen! Opeens werd ze opgezogen, in de richting van Chill. In een turbosnelheid vloog ze op hem af. Plotseling zat ze op zijn rug, en nog harder gingen ze. “Nee, Chill! Niet daarheen!” Gilde Leila. Ze galoppeerden recht op een wit gat af. Harder, harder en harder! En toen sprong Chill er middenin. “Waahaayoueii!” Het was stil.

Leila zag niks, alleen zwart. Ze liep voorzichtig voor zich uit. Opeens hoorde ze iets naast zich. “Aaargh!!!” Van schrik sprong ze de lucht in. Het leek wel of de grond ondertussen weggetrokken werd, want Leila viel lang naar beneden. “Rustig maar, je hoeft toch niet bang te zijn voor mij,” hoorde ze naast zich. “W-wie ben je?” Vroeg ze onzeker. Al vallend vertelde het onbekende wezen naast haar: “Ik ben het paard waar je zo veel van hield, Chill! Je hoeft niet zo raar te kijken hoor, je herkent me hopelijk toch nog wel?” Opeens vielen ze in grote, groene kussens, Leila had al gemerkt dat het steeds lichter werd. “Maar waar ben ik,” vroeg ze, “En sinds wanneer kan je praten? En wat doen we in deze kussens?” “Dat merk je vanzelf! Zie je die machine daar?” Chill schudde naar een vreemd, rond balletje. Wanneer je goed keek zag je dat het steeds groter werd, en na een tijdje was het groot genoeg om er in te staan. “Dat zie ik zeker. Moet ik erheen? Wat is het?” Steeds meer en meer vragen borrelde in Leila op. “Doe maar rustig hoor!” Chill lachtte. “Je kunt er zeker in gaan staan. En weet je waar het voor dient?”

Met een schok was Leila wakker. Wat een vreemde droom, er gebeurde zoveel! Raar eigenlijk, alle dromen van Diamond kon ze veel beter onthouden dan andere. Zelfs de eerste en tweede dromen kan ze zich nog goed herinneren! Vandaag moest Leila weer naar school, en daar had ze geen zin in!
Toch besloot ze om er maar het beste van te maken, en ze fietste naar school.
Na school fietste Leila nog even langs de supermarkt om eten te halen. Daar stond Jordie samen met zijn vrienden een sigaretje te roken. “Hé, ook een trekje?” Hij gooide zijn –inmiddels al afgebrande- sigaret naar Leila. ‘oliebol zeg, rookt hij al!’ Dacht Leila. ‘Rotjoch, negeren dan maar.’ Jordie en zijn vrienden lachten haar uit. “Hé meissie, tong verloren?” Opeens kwamen ze op haar af. Leila rende hard weg. Harder en harder, en de jongens hadden niet in de gaten dat ze naar de manege ging. Omdat ze vaak rent, liep Leila harder dan de jongens, die de hele dag alleen achter hun computer en tv zitten. Bij de fokkerij aangekomen dook ze de stal van Safir in. Dat was het onrustigste paard wat er daar stond, en zo zouden Jordie en zijn vriendjes niet binnenkomen.
“oliebol, waar is ze? Ah, daar, bij het paardje!” Eén van zijn vrienden boog zich over de staldeur. “Hier voel je je wel veilig hè, denk je dat we niet naar binnen durven?” Op dat moment beet Safir hard in zijn arm. “AUW! Stom klotepaard! Kom op, we zijn hier pleite!”

“Hihi, net goed! Maar ben je nu dan niet bang voor Jordie?” Sinty ging bij Leila logeren, en ze lagen in het donker te praten over die maandag. “Eigenlijk wel heel erg. Uhm, Sint, ik denk dat ik je wat moet vertellen. Weetje, je bent de enige aan wie ik het wil zeggen, zelfs niet aan mijn zus! Ik vertrouw je gewoon. Kijk, het is niet erg of zo, maar ik denk dat het voor mij heel belangrijk is. Het zou wel eens mijn leven kunnen veranderen, dat voel ik. Misschien is het maar een droom, maar toch…”

“Wat leuk dat je mee mocht naar Diamond! Gelukkig hoeven we ons nu niet meer te wassen, want zijn ziekte is hij kwijt! Goed hè?” “Mooizo. Weetje dat ik ook 3 jaar heb paardgereden?” Leila keek Sinty verrast aan. “Echt waar? En waarom nu niet meer dan?” Sinty begon met vertellen: “Ik… Mijn ouders zijn gescheiden. Ik had het er nogal moeilijk mee, maar ik had vooral medelijden met mijn vader. Het was nogal hard gegaan voor hem, en hij moest voor mij zorgen. Mijn paardrijlessen kon hij eigenlijk niet meer betalen, maar hij wou mij niet teleurstellen want hij vond het al zo moeilijk voor me. Ik heb zelf aan hem gezegd dat het niet meer hoeft, maar eigenlijk wil ik heel graag verder.” “Zo…,” Was het enige dat Leila kon uitbrengen. Opeens kreeg ze een idee.

Zwart met een groen gat. Leila viel erin, en plofte in grote groene kussens. “Hoi, ben je daar weer?” Het duurde nog geen seconde en Leila wist weer waar ze was. “Hallo Chill. Wil je me nu uitleggen hoe dat machientje werkt?” Chill brieste luid. “Loop maar, je zult het wel merken.”
Leila dook in de bol, zoals Chill haar voordeed. “En nu?” Ze zag helemaal niks, alleen het oranje blubber van de bol, en haar tinker die naast haar stond. “Nu moet je eens goed naar me luisteren. Deze machine is het wonder in de droomwereld. Je kunt alles wat je maar wil, maar je mag maar één ding kiezen.” Leila kijk Chill vragend aan. “Bijvoorbeeld als je wilt dat mensen beter worden van hun ziekte, dan kan dat. Dan krijg je de gave dat je in je droom, nu dus, kunt regelen dat mensen weer gezond zijn. Alleen mag je een niet al te grote droom werkelijkheid laten worden, dan werkt het niet. Snap je het?” “Uehm… Ja? Ik denk het wel.” Nadat Leila nog eens goed rond keek, vroeg ze: “Alleen hoe moet je het doen? Er staan nergens knopjes ofzo…” “Weet je al wat je wilt? Ga in het flubber zitten. Nee, je valt er niet door. Sluit nu je ogen en zeg me wat je wilt doen.”


De volgende morgen Fietste Leila naar school. Voor het eerst in jaren was ze blij om erheen te mogen. Op school aangekomen kwam Jordie op haar af. “Ha kabouter, blij om naar school te mogen? Je hebt me zeker wel gemist, hè!” ‘Dat pesterige toontje altijd van hem,’ dacht Leila. ‘Maar vanaf nu kan ik hem aan!’ “Kijk, een duif!” Riep ze al wijzend naar boven. Op het moment dat Jordie naar boven keek, liet meneer Roe-koe iets vallen en Jordie had een witte vlaai op zijn neus. Leila kon haar lachen niet inhouden en rende gierend weg.

Dit keer was het de beurt aan Marco om zijn presentatie te laten zien. Jammer voor hem zat zijn grote vriend niet bij hem, waardoor hij nog zenuwachtiger was. Maar kun je zo erg stotteren van zenuwen?

Wat toevallig. Jordie en Marco hadden allebei een lekke band, en ze moesten op tijd bij handbal zijn! In het laatste halfuur les waren ze dan toch aangekomen, maar ze hadden evengoed thuis kunnen blijven. Hun leraar zat namelijk veel op hun te katten en zó goed ging het nu ook weer niet…

Nadat Leila twee minuten op Diamond had gegaloppeerd streek ze weer over zijn prachtige diamantje, en het wonder kwam.

“Haha, het was wel erg grappig vanmiddag. Ik had Jordie vogelpoep laten krijgen, Marco’s presentatie verknalt waardoor hij een vier heeft, en hun handballes verpest!” Chill zat alles grinnikend aan te horen, en vroeg: “Ga je het voor morgen regelen? Ik wil je wel helpen, ik heb enorm leuke ideeën bedacht!”
Doordat Leila de pesterijen van Jordie en Marco kon regelen zoals ze gisterennacht had gedaan, voelde ze zich veel beter op school en werd ze minder gepest.


Leila dook achter de computer. ‘Even kijken wie er online is,’ dacht ze, want ze had zin in kletsen. ‘Yes, Sinty is er!’

Sint_schoolhater zegt: Hoi Leily! Zullen we van het weekeind wat afspreken?
Leiltjekoekepijltje zegt: Ik wou je net aanklikken en hetzelfde vragen! Zondag moet ik werken, wat denk je van zaterdag? Da’s moregeJ keb je veel te vertellen!
Sint_schoolhater zegt: Is goed hoor. Kom ik om 12 uur kj? Maar ik moet zo van de comp, mijn zusje zit aan mijn haar te trekken want ze wil een stom barbiespel doen. Gelukkig kan ze niet lezen en leest ze dit niet J
Leiltjekoekepijltje zegt: Haha! Blij kind! Jippy heb er zin in! Tot dan!

“Och, wat een lieverd! Ik ben dol op dit paardje!” Sinty aaide de ijslander over zijn hals. “Het leek me de goede oplossing,” begon Leila, “Ik ben klein genoeg voor de dartmoor, en jij kan dan op de ijslander want zij is toch sterk en stevig.” Opeens kwam opa naar buiten. ‘Als hij het maar goed vind,’ dacht Leila. “Hallo kinderen. Hebben jullie een vriendinnetje meegepakt?” Omdat Josephine het beste kan onderhandelen nam ze het woord: “Opa, we hebben een vraagje. Als Leila en ik gaan rijden staat er altijd een paardje alleen. Ook krijgt die dan geen beweging. Sinty, dat meisje bij Mieneke is een nieuwe vriendin van Leila. Ze heeft drie jaar op paardrijles gezeten, maar nu niet meer. Haar ouders…” Josephine keek even in Sintys richting, en nadat die ja knikte ging ze verder: “ Haar ouders kunnen het niet meer betalen nu ze gescheiden zijn. Mag zij dan Fusker verzorgen?” Meneer Joster zei heel serieus: “Nou, dan zal je toch echt flink moeten betalen en elke dag meehelpen in het huishouden. Ook eis ik dat je nooit buiten gaat rijden.” Nadat Leila geschrokken en verbaasd naar Sinty keek en die al met het zelfde gezicht terugkeek, lachte Leila’s opa en zei: Natuurlijk mag het! Denk je nu echt dat ik geld ga vragen voor betere tijden voor Fusker, Mieneke en Nilly?” Er verscheen een grote glimlach op de mond van drie meisjes.