Bokt.nl

Citaat:

De kleine, leren tas voelt koud aan op haar rug en blote schouders. Het is zwaar, maar gevuld met voorwerpen die ze niet kan missen. Vooral niet als ze eindelijk genoeg moed heeft verzameld om haar plan in uitvoering te brengen. Plan. Het woord cirkelt rond in haar hoofd. Steeds maar rond. Een simpel woord, maar met een grote betekenis. Een betekenis wat niet is uit te drukken in woorden. De ijzeren deurklink houdt ze stevig vast in haar handen. Een vastberaden gezicht. Adannaya’s spieren trekken samen als ze de eerste stappen zet. Door het extra gewicht zinken haar voeten dieper in het rode zand. Kleine, ronde korrels blijven achter, maar worden niet gezien of opgemerkt. De wind koelt haar rode wangen. Het maanlicht geeft haar huid een zilveren glans. Haar doel doemt voor haar ogen op. Een enkele hut. Een eenvoudige hut. De voorraadhut. Nadine.

De luide knal wordt door de lucht verder geleidt. IJzer op ijzer. Het echoëd in haar oren. Adannaya’s ogen flitsen door de omgeving. Achter de gammele houten muur proberen oogleden zich op te trekken om de blauwe ogen ruimte te geven. Duisternis. Een heldere flits achter haar ogen als de knal haar oren bereikt. Een kreun ontsnapt uit haar keel. Opnieuw een knal. Haar handen reiken naar haar oren om het geluid buiten te sluiten. Het doffe gevoel van eindeloze pijn trekt door haar lichaam en laat haar een moment duizelen. Beelden trekken voor haar ogen langs. Steeds een ander beeld. Steeds een andere herinnering. De zon die haar verwarmt met zijn gouden stralen. Haar blonde haren die schitteren in de zon. Haar ogen die het prachtige landschap voor haar opnemen. Maar in plaats daarvan trekt de kou vanuit haar benen en billen door haar lichaam en laat haar onwillekeurig rillen. Met haar opgezwollen tong probeert ze haar kapotte lippen te bevochtigen. Haar vingers raken verward in de strengen blond haar langs haar gezicht. Een volgende klap laat haar opschrikken. Haar ogen staren wijdopen de duisternis in. Haar stem komt raspend tot leven. De pijn steekt hevig in haar keel. ‘Adannaya…Help…’

Ratelend valt de ketting op de grond naast het kapot geslagen slot. De deur hangt los in zijn hengels. Adannaya’s vingers glijden over het ruwe hout van de deur. Met een kleine krachtsinspanning trekt ze het open. De kleine ruimte voor haar is donker. Een streep maanlicht valt langs haar heen en verlicht een klein deel. ‘Nadine? Waar ben je?’ Schuifelend verdwijnt ze de ruimte in om de herkomst van de raspende ademhaling te zoeken. Haar handen betasten de omgeving totdat haar handen de warme huid van Nadine voelen. Knielend gaat ze naast het blanke meisje zitten. Bruine ogen worden groot. Haar vingers bewegen vrijelijk over de warme huid. Dikke korsten voelen hard en ruw aan. Het meisje onder haar kreunt zacht onder haar aanraking. Een huivering trekt door het lichaam op de grond. Adannaya’s handen strijken zacht over haar gezicht en voelen de opgezwollen ogen en de korsten rond haar mond. Haar adem stokt. Een traan rolt over haar wang. ‘Nadine… Wat hebben ze je aangedaan?’ Met een ruwe beweging trekt ze de rugzak van haar rug, maar een plof valt het op de grond. Haar vingers vinden blindelings de sluiting en maakt het open. Het zachte leer van de zak veert mee onder haar graaiende vingers. Met een korte beweging wordt de plug van de zak getrokken. Heldere druppels water voelen koel aan op haar kapotte lippen. ‘Drink, Nadine.’

Het woord cirkelt rond in haar hoofd. Water. Adannaya heeft water voor haar meegenomen. Haar opgezwollen tong duwt zich tussen haar lippen door om de kostbare druppels op te vangen. Dorst. Met een grote krachtsinspanning zet ze haar handen naast haar lichaam en werkt zichzelf omhoog. Adannaya ondersteunt haar hoofd. Gretig wordt het vocht opgezogen en opgenomen door haar bijna uitgedroogde lichaam. Nieuwe energie stroomt door haar lichaam en geeft Nadine haar krachten terug. Een fluistering komt over haar lippen. ‘Bedankt.’ Tranen blinken in haar ogen. Na het sluiten van haar ogen rolt een zilveren druppel over haar wang en valt op de donkere hand van het meisje voor haar.

Langzaam en voorzichtig probeert ze Nadine voor te bereiden. Voorbereiden op het overleven. Zacht strijkt Adannaya over de warme huid onder haar vingers. Vocht en bloed uit de wonden blijven aan haar vingers plakken. Met haar andere hand wordt een mengsel van bladeren op de pijnlijke plekken gesmeerd. Ondertussen druppelt ze vocht in de mond van Nadine. Geen druppel verspillend. Minuten gaan voorbij en worden een uur. ‘Nadine, we moeten gaan.’ Met haar donkere sterke armen pakt ze het meisje onder de oksels en trekt haar op haar knieën.

Pijn trekt door haar lichaam en zet haar in vuur en vlam. Stekend en brandend zoekt het een weg waar het de meeste schade aan kan richten. Overal. Pijn. Het trekt vanuit haar voeten naar haar knieën. Vanuit haar knieën naar haar heupen, naar haar buik. Vanuit borst naar haar armen. Haar hoofd. Een explosie. Pijn laat haar ogen dichtknijpen. De wereld draait om haar heen. De stevige arm van Adannaya houdt haar overeind. De eerste stappen laat haar kokhalzen van de pijn. Bijna haar gehele gewicht wordt gedragen door Adannaya. ‘Kom op, meid. We kunnen hier niet blijven.’ Haar kaken klemmen zich op elkaar. Met een vastberaden glinstering maakt ze zich los van Adannaya. Wankelend, maar zelfstandig strompelt Nadine de kleine hut uit. Honderden sterren verwelkomen haar hoog in de lucht.