Bokt.nl

Citaat:

Op dat moment was het gewoon omschakelen en verdergaan. We namen twee nummers, waaronder ‘Lie to me’, op voor het nieuwe album en daarna gingen Logan en Declan samen aan de slag met het nieuwe liedje. Deze werd zo uit elkaar getrokken, opgedeeld en gerationaliseerd dat ik al snel een groot deel van de emotionele binding kwijtraakte. Maar het bleef prikken, al dan wel steeds minder heftig.
Toen Declan en Logan aan het begin van de middag nog steeds niet klaar waren met het nummer dat nu kennelijk ‘Your burn’ heette, besloot ik er vandoor te gaan. ‘Lieve schatten,’ begon ik dan ook met een glimlach, neerkijkend op mijn lieve collega’s. Eloi gebruikte de controlekamer als kantoor en de knoppen waren bedekt met zijn papieren; Macy nipte tevreden aan een kop koffie. Beiden keken ze verstoord op, de een gewekt uit zijn geconcentreerde en de ander uit haar rozige staat. ‘Ik ga. Die mannen gaan waarschijnlijk tot in de late uurtjes door en wij kunnen daarin toch niets voor ze betekenen. Oké?’ Ze knikten beiden langzaam. ‘Blijven jullie nog wel?’ Ze keken elkaar aan, haalden hun schouders op. ‘Ik zit hier prima,’ zei Macy. ‘Maar had je plannen?’ Ook ik haalde mijn schouders op. ‘Misschien konden we samen een hapje eten?’ Bij het woord ‘eten’ keek Eloi weer op van zijn papieren. ‘Ben ik ook uitgenodigd?’ Ik grijnsde. ‘Kan ik nee zeggen tegen mijn nieuwe baas?’ Nadenkend legde hij zijn hand tegen zijn kin en staarde naar een zogenaamde horizon. Even viel er een stilte, waarin ik en Macy nauwelijks onze lach in konden houden. Toen richtte Eloi zijn blik weer op mij. ‘Ik denk het niet. Waar gaan we naartoe?’
Na een enigszins ongemakkelijk afscheid van Logan en Declan, zat ons drietal met een mooi glas wit aan een stevige, houten tafel. Eloi had ons meegenomen naar een wijnbar. Ze serveerden hier ook eten, maar dan aan de hand van hun wijnen in plaats van andersom. Ik wist waar ik Roger mee naartoe moest nemen als hij op bezoek kwam. ‘Proost, dames,’ begon Eloi en we hiefen onze glazen in de lucht. ‘This is the beginning of a beaaaaautiful friendship,’ zei hij met een grijns en de wijn schudde vrolijk na in het geklonken glas. Ik zag aan Macy dat ze een beetje ongemakkelijk was in deze chique aangelegenheid, maar ik voelde me meteen op mijn plek. Opgroeien in de Stiller familie en een relatie met Jason hadden me hier op voorbereid, maar ook ik en mijn vrienden hielden wel van luxe op zijn tijd. Zoals Roger altijd zei, voor alles is een tijd en een plaats. En daar was ik het helemaal mee eens. ‘Leuke tent,’ zei ik dan ook tegen Eloi, nadat ik even genietend mijn ogen had gesloten na een slok van de Chablis. ‘Ja, vind je? Ik kom er graag. Heerlijke wijn, smakelijk eten, ik bedoel; wat wil een mens nog meer?’ Ik grinnikte en beaamde zijn constatering.
Het werd een avond vol geluid. Gelach, jazzmuziek en het klinken van bestek en glazen hadden de overhand. De sfeer werd steeds wat losser door de nodige hoeveelheid alcohol die we inmiddels achter de kiezen hadden, maar daarmee de gesprekken ook interessanter. Eloi had ons verteld over zijn jeugd in Schotland; een hele andere wereld. Zijn vader was boer, een cliché waar Macy en ik erg hard om moesten lachen. Maar zijn verhalen waren bijzonder. ‘Zeg Anna,’ begon Eloi toen ik mijn bestek had neergelegd na het zoveelste minigerechtje. ‘Ja?’ Ik keek op in twee bedenkelijke ogen. Hij zweeg. ‘Zeg het maar, ik kan het hebben,’ grapte ik. Zijn gezicht stond serieus; iets waar ik een beetje nerveus van werd. ‘Hoe zit het met jou en Logan?’ Ik merkte dat ik meteen wegkeek en nerveus met mijn hand over mijn gezicht bewoog. Ook Macy staarde naar beneden. ‘Hij is mijn protegé,’ zei ik kalm toen ik over de eerste schok van zijn vraag heen was. ‘Het is meer dan dat.’ Macy knikte instemmend, waarop ik haar boos aankeek. Eloi keek naast zich, schudde langzaam zijn hoofd en lachte een schuin lachje. Even deed hij me denken aan Michael, maar dat beeld schudde ik snel van mijn netvlies. Ze leken tenslotte totaal niet op elkaar. ‘Is er ooit iets gebeurt?’ vroeg hij nu brutaal. Hij was mijn baas, dus voelde ik me gedwongen te antwoorden op vragen die ik niet gesteld wilde krijgen. ‘Nee,’ zei ik kort. ‘Nooit. We werken samen en we zijn vrienden. Verder is het nooit gegaan.’ Eloi nam een slok van zijn wijn en zijn lippen kleurden rood door de vloeistof uit Italië. ‘Formeel niet, misschien. Ik weet wat ik zag, Anna.’ Zonder na te denken sloeg ik met mijn hand op de tafel en boog ik naar voren. ‘En dan nog? Ik doe er toch niets mee? En wie ben jij om te zeggen wat ik niet of wel voel, of mag voelen. Ik snap dat je mijn baas bent, maar dan nog. Ik doe er niets mee. Niets!’ Eloi bleef kalm, en hield zijn ogen niet van de mijne af. ‘Ik begin hier ook niet over als je baas, maar als een toekomstige vriend. Misschien.’ Hij lachte kort, totdat hij weer serieus keek. ‘Ik wil je gewoon waarschuwen, dat als je je er niet goed voor afsluit het een belemmering kan worden in jullie samenwerking. Lastig, vervelend, ongemakkelijk. Het kan het zelfs ten einde brengen..’ Ik wilde invallen, maar met een handgebaar hield hij me tegen. ‘Niet door mij. Maar omdat het niet meer gaat. Jullie gaan een heel intensief samenwerkingsverband in, Anna. Dat is niet niets.’ Ik zuchtte, boog naar hem toe en gaf hem een kus op zijn wang. De wijn werkte duidelijk goed in. ‘Ik weet het. Je hebt gelijk. Bedankt voor je eerlijkheid.’ Hij knikte en bracht het gesprek op charmante wijze naar iets anders. Even later was al het geluid weer terug.
Toen ik die avond naar huis liep, zaten zijn woorden nog steeds in mijn achterhoofd. Ik had niet alleen gezegd dat hij gelijk had, maar ik wist het ook. Het kon niet lang meer zo tussen ons doorgaan. We moesten praten en er een halt toe zetten. Het erkennen, en uitdrijven. De donkere straten van Londen waren prachtig als altijd en ik ademde diep in. Een sigaret was snel opgestoken, maar het kon me weinig schelen. Het viel me op dat de stad relatief stil was. Er waren weinig mensen op straat; hier zag ik zelfs niemand. De lichten van de straatlantaarns brachten me thuis, als het pad van de ‘Wizard of Oz’ en bijna net zo magisch. Ik voelde schaduwen achter me, zoals je instincten soms sterker kunnen zijn als je denkt. Een onheilzaam gevoel bekroop me; gebeurde het weer? De gedachte aan de gitzwarte ogen van de vrouw deed me mijn pas versnellen. Ik merkte dat ik trilde. Ik hoorde nu ook voetstappen, en moest de neiging onderdrukken niet te gaan rennen. Bij het voelen van de hand op mijn schouders, gilde ik kort en schel. De hand draaide me voorzichtig, maar dwingend om. En daar was ze. ‘U moet ons helpen,’ huilde ze bijna. Haar ogen waren zwart omrand door wallen en de rode aderen verdreven het wit om de iris. Ik slikte. ‘Ik wil u best helpen, maar ik weet niet hoe. Ik weet het echt niet,’ zei ik met een bevende stem. Even sloot de vrouw haar ogen en ik zag aan haar neusvleugels dat ze diep inademde. ‘Alstublieft, zeg het me..’ smeekte ik bijna. Haar ogen vlogen op, haar blik intenser dan ik me herinnerde. ‘Morgen, Norland Place School. Om 10 uur. ’s Avonds.’ Ze pakte mijn handen weer tussen haar brede vingers en kneep flink. ‘Alstublieft, kom.’ Ze liet me los en verdween zo snel uit mijn zicht als ze gekomen was. Ik strompelde naar de dichtstbijzijnde muur en liet me er tegen aan vallen. Ik trilde hevig en probeerde weer tot rust te komen, want ik wilde hier absoluut niet blijven. Direct toen ik weer wat vaste grond onder mijn voeten voelde, zette ik de pas weer in. Ik rende bijna, en toen ik weer voetstappen achter me hoorde maakte ik aanstalten om een sprint in te zetten, maar een hand hield me tegen. Was ze terug? De hand draaide me niet om, dus deed ik het zelf, langzaam. Mijn adem stokte in mijn keel, terwijl twee heldere ogen me aanstaarden. Ik zag blijdschap, maar ook bezorgdheid. De hand viel van mijn schouder. We staarden elkaar aan, tot ik moest spreken. ‘Michael?’

Citaat:

‘Hoi, Anna,’ zei Michael zacht. Ik beet op mijn lip en schudde langzaam met mijn hoofd. Het duister van de stad viel over me heen als een zware gemoedstoestand. Ik wist het even niet meer. ‘Wa-wat..?’ vroeg ik hakkelend, terwijl ik hem niet aankeek en tegen de tranen moest vechten. Er gebeurde iets te veel in deze nachtelijke minuten. Michael’s blik stond bezorgt en hij reikte met zijn hand naar mijn gezicht. Ik deed een stap terug en een onverwachte emotie sprong in zijn ogen. Hij leek gekwetst. ‘Sorry,’ zei ik, terwijl ik de tranen wegveegde. ‘Maar ik snap er niets van. Wat doe je hier?’ Hij keek me lang aan, voordat hij sprak. ‘Wie was dat?’ negeerde hij mijn vraag. Ik trok mijn wenkbrauwen hoog op en sloeg mijn armen over elkaar heen. Warme wolkjes cirkelden zich vanuit mijn mond omhoog, de lucht in. ‘Wat heeft dat met jou van doen?’ Hij glimlachte, maar zonder plezier. ‘Waarom doe je zo?’ Ik fronste, hem ongelovig aanstarend. ‘Meen je dit? Ik bedoel.. Waarom achtervolg je me eigenlijk? Waarom kon je niet gewoon even bellen, als een normaal mens? Of desnoods thuis op me wachten? Ik weet dat je aan die gegevens kan komen; ook als Rachel niet mee zou werken.’ Michael stopte zijn handen dieper in zijn jas en kneep zijn ogen dicht. Toen hij ze opende keek hij niet naar mij, maar naar de grond. Er viel in stilte; een ongemakkelijke. Ik schoof met mijn voeten over de grond, proberend de kou uit mijn benen te halen. Ineens keek hij op, met een schuldbewuste blik in zijn ogen. ‘Het spijt me dat ik je niet gemaild hebt.’ Hij glimlachte, nu wel oprecht. ‘Ik was verbaasd, maar blij dat je iets voor me achterliet. En ik heb het echt geprobeerd, maar ik wist niet.. Ik wist niet wat ik moest zeggen.’ Hij dacht even na, zijn vingers om zijn hals. ‘Snap je wat ik bedoel als ik zeg dat het voelt alsof ik je goed ken, maar dit eigenlijk niet zo is?’ Michael keek onzeker, een blik die niet vaak van zijn gezicht af te lezen viel. Ik knikte langzaam. ‘Ja, dat herken ik wel. Maar wat dacht je, dan kom ik maar meteen langs? En dan jaag ik haar vervolgens de stuipen op het lijf?’ Hij keek even schuldbewust, maar glimlachte toen. ‘Ik was inderdaad op weg naar je huis, toen ik je zag lopen. Het spijt me dat ik je heb laten schrikken. Maar ik ben hier niet alleen voor jou, in Londen dan. Rachel is er ook. We hebben werk.’ Bij de gedachte aan Rachel vormde er zich een brede glimlach op mijn gezicht, maar ik probeerde neutraal te blijven. ‘Oh? Is het ernstig?’ Michael keek me aan alsof ik onverbeterlijk was, en ik wist genoeg. ‘Ik weet het, je mag niets zeggen.’ Hij knikte goedkeurend. ‘Inderdaad. Maar,’ begon hij een beetje onzeker, ‘is het oké als ik met je meega, dat we even wat drinken en bijkletsen, of wil je dat ik een andere keer langs kom? Of…’ Hij slikte. ‘Helemaal niet meer?’ Ik geef eerlijk toe dat ik even na moest denken. Wat wilde ik nog van Michael? Nu ik hem zag, begonnen de kriebels wel weer op te spelen in mijn buik, maar het was minder erg dan eerst. Ik besefte me dat ik verder was gegaan. Een hele prestatie. Wilde ik hem wel weer binnenlaten? ‘Hoe zie je dat voor je Michael? Gezellig babbelen, gevoelens weer oprakelen.. waar denk je dat dat eindigt? Of waar hoop je dat het eindigt? In bed, een korte romance, voor zolang als je hier bent?’ Michael keek naar beneden en groef met zijn handen diep in zijn zakken. Een auto raasde voorbij, maar we schonken er beiden geen aandacht aan. ‘Ik weet het niet, Anna. Net als jij heb ik niet de antwoorden.’ Ik onderbrak hem. ‘Maar ik wil antwoorden! Zekerheid! Ik kan je niet weer toelaten, als..’ ‘Als ik weer wegga?’ Ik knikte, snoof de frisse avondlucht op en keek langs hem heen. Ik voelde Michael’s ogen op me gericht, maar ik zweeg en draaide me verder van hem af. ‘Praat met me, Anna. Alsjeblieft.’ Zijn stem klonk wanhopig. ‘Vertel me dan eens haarfijn hoe jij het wilt. Hoe je het voor je ziet. Met mij.’ Michael begon steeds moeilijker en ongemakkelijker te kijken en ik wist ook best dat het oneerlijk was wat ik deed. Maar alsnog. Hij kwam hier, hij rakelde het allemaal weer op. Ik niet. We keken elkaar zwijgend aan, en ik voelde mijn blik verzachten door de hopeloosheid in zijn ogen. Totdat ik glimlachte. De stad bewoog om ons heen alsof ze ons niet wilde storen; alsof ze de hoofdrol van deze avond aan ons had vergeven. ‘Kijk nou naar ons Michael,’ zei ik zacht. ‘We zijn klaar. Dit is over. We kunnen willen dat het iets wordt, maar dat wordt het niet. Jouw baan, mijn baan. Jouw stad, mijn stad.. Het is allemaal te verschillend, te chaotisch, te druk. We hebben geen ruimte voor elkaar.’ Met mijn woorden, rolde er een traan over Michael’s wang. Het verbaasde me ergens niet; ik wist dat hij om me gaf. Dat had hij op zijn eigen vreemde manieren wel duidelijk gemaakt. Ik legde mijn vingers tegen zijn slaap en veegde vervolgens de traan van zijn wang. Hij pakte mijn hand vast, stevig. Een blik van woede schoot door zijn ogen, kort, maar wel duidelijk aanwezig. Even voelde ik angst, maar ook dat vloog voorbij. Ik wist dat ik van Michael niets te vrezen had. En we kusten. Dit was de zoen van afscheid waar ik op gewacht had. Alles zat er in; alle gevoelens, de momenten, de grapjes.. We zeiden elkaar gedag. De tranen stroomden nu ook over mijn wangen en toen Michael zijn lippen van de mijne afhaalde en zijn handen over zijn gezicht haalde. ‘Is dit echt wat je wilt?’ Ik knikte, de tranen dik en zwaar in mijn ooghoeken. ‘Dit is de enige keuze, Michael. Dat weet jij ook.’ Hij haalde zijn schouders op en glimlachte bitter. ‘Dat weet ik niet, Anna. Dat weet ik niet. Ik wil jou, dat weet ik. Maar niet als je mij niet wilt.’ Ik keek hem bijna boos aan. ‘Dat is niet eerlijk. Ik heb nooit gezegd dat ik het niet wil, ik zeg je dat ik het niet kan, Michael. Niet zo.’ Michael keek me alleen maar aan, zijn hand langs mijn wang. ‘Dat snap ik, lief. Dat snap ik helemaal.’ Hij trok me tegen zich aan en kuste me op mijn voorhoofd. ‘Ik ga je missen, Anna. Het ga je goed.’ In één beweging had hij me losgelaten en was hij van me weggedraaid. Langzaam verdween Michael steeds verder in het donker van de Londense nacht. Ergens wilde ik hem tegenhouden, maar ik wist dat dit voor nu in ieder geval de juiste keuze was. Een traan liep over mijn wang en ook ik zette de pas erin. Op naar huis.