Bokt.nl

Het laatste stukje van hoofdstuk 3 was te klein om zo te plaatsen, dus ik plaats het samen met (een deel van) hoofdstuk 4. Weet nog niet of ik nu ga beginnen aan een nieuw hoofdstuk of 4 wat uitgebreider maak. Wat vinden jullie? Enjoy :Y)

--------------
Ik kijk snel om me heen, maar zie niemand. Wie of wat het ook is, het moet nu nog harder lachen omdat ik haar niet kan zien. Het lijkt van bovenaf te komen, en als ik omhoog kijk zie ik inderdaad een creatie in de boom zitten. Beschamend doe ik mijn haar naar voren, aangezien mijn bovenlichaam naakt is. Het figuurtje begint nu nog harder te lachen, zo hard dat het uit de boom valt. Eenmaal op de grond begint het nog harder te lachen. Ik kijk niets begrijpend naar het figuurtje. Wat ik zie is een klein, vrolijk ogend meisje van een jaar of 6. Ze draagt een dun geel jurkje en heeft bruin golvend haar. Ik blijf naar haar kijken totdat ze eindelijk klaar is met lachen. Dan zegt ze wat tegen me in een onverstaanbare taal. Ze heeft blijkbaar door dat ik haar niet versta en begint grinnikend in het Engels tegen me te praten. 'Hi there! Je hoeft je niet te schamen hoor, ik lachte je juist toe! Je hebt zo'n schattige lach, het was nogal aanstekelijk. Ik ben Nym. Wie ben jij?'. Hoewel ze er erg jong uitziet komt ze erg volwassen over bij me. 'Ik ben Noa. Ben ik dood? Waar ben ik? Hoe kom ik ineens aan een zeemeerminnenvin? Wie was die vrouw die me hier bracht? Wat ben jij?'. Ik kon de vragenstorm niet onderdrukken. 'Voor jou een vraag, voor mij een weet' zegt Nym, 'maar dat moet je niet aan mij vragen. Kom!'. Nym klimt razendsnel weer in de boom. 'Wacht, mag ik mijn jurk even halen?' vraag ik snel, aangezien ik nou net echt sta te springen bij het idee om naakt op pad te gaan. Nym knikt me lachend toe en met een krachtige slag maak ik vaart in het water. Ik besluit een stukje onderwater te gaan en verbaasd kom ik erachter dat ik onderwater kan ademen. Dat ik levend ben, is wel zeker van niet. Maar dood...? Nee, dat idee heb ik niet. Maar wat ben ik dan?
Ik klim de oever weer op en laat het jurkje over mijn hoofd glijden. Dan ren ik weer naar Nym. Mijn ruime passen voelen heel sierlijk aan, heel anders dan normaal. Of zelfs anders dan in de metrotunnel. Eenmaal bij de boom aangekomen klim ik wat onhandig naar boven tot ik naast Nym op een dikke tak zit. Ze zegt niets, maar kijkt me even kort aan, waarna ze omkijkt naar de horizon en ernaar wijst. Ik kijk waar ze naar wijst en zie in de verte achter de heuvels een prachtige kalme zee. Het lijkt wel alsof er op het oppervlak duizenden diamanten drijven, zo mooi fonkelt het water in de zon. Tussen de zee en het land ligt een gouden strand. 'Daar moet je heen' zegt Nym, 'maar ik kan niet met je mee. Het enige wat ik je kan zeggen is: volg je hart, en doe het snel. De tijd dringt. Veel succes!'. Ze kijkt me even lachend aan, en dan is ze opeens weg. Alsof ze nooit bestaan heeft. Ik denk na over haar woorden. Wat zou ze bedoelen met "volg je hart, en doe het snel"? Ik laat me uit de boom glijden en begin richting het strand te lopen. Waarom zou ik me moeten haasten? Het is hier zo'n prachtige plek! Toch maakt de dringende toon in haar stem dat ik doorloop.

Terwijl ik verder loop, valt het me op dat het hier wel heel stil is. Het enige wat ik hoor is het kabbelende geluid van de rivier. Verder niets, complete leegte. Een kille angst bekruipt me. Er klopt iets niet, in een normaal, vergelijkbaar landschap zouden er vlinders door de lucht fladderen, bijen van bloem naar bloem zoemen, vissen in de rivier zwemmen, vogels vrolijk kwetteren. Maar het ontbreekt. Dat samen met de dringende toon van Nym maakt me aan het rennen. Mijn passen voelen een stuk minder wonderlijk aan en na een korte tijd begin ik zelfs moe te worden, iets wat me niet gebeurde in de metrotunnel.
Na een tijdje kom ik dan eindelijk bij het strand aan. Het zand voelt zijdezacht aan onder mijn blote voeten en het lijkt me zelfs te smeken om te blijven staan. Even geef ik eraan toe, maar dan denk ik weer aan de woorden van Nym. Wat bezield me? Nym had gezegd "en doe het snel", en ik blijf hier gewoon staan? Snel ploeg ik verder het gouden strand op. Eenmaal bij de waterlijn aangekomen, kijk ik nog een keer achterom. Zal ik hier ooit nog komen? Who knows. Dan loop ik het water in. Het voelt fijn aan, niet te koud en niet te warm. Als ik tot mijn navel in het water sta, kijk ik nog eenmaal achterom met de wens hier ooit weer terug te komen als de eenzame leegte er niet meer is. Dan neem ik een flinke duik en zwem weg met mijn zilveren vin.

Hoofdstuk 4

Welke kant moet ik op? Het enige wat ik zie is helderblauw water wat het zonlicht wat er van bovenaf invalt ombuigt in prachtige slierten op de zandgrond onder me. Hoe verder ik naar het einde van de schuin aflopende zandplaat zoek, hoe donkerder het water wordt waardoor ik het einde niet kan zien. Ik besluit de bodem maar te volgen zodat ik altijd de weg terug naar het strand kan vinden. Langzaam kom ik dieper en dieper, maar mijn uitzicht veranderd nauwelijks. Enkel dat het steeds donkerder wordt. Hoe moet ik nou weten waar Nym me heen stuurde? Ze zei dat ik mijn hart moest volgen, maar hoe kan dat nou in zo'n eentonige zee? Er groeien niet eens waterplanten! Ik baal van mezelf, hoe heb ik me nou in deze situatie kunnen werpen? Echt weer een actie voor mij. Piekerend blijf ik de saaie zandgrond volgen. Totdat er een enorme schokgolf me naar achter stuwt. Ik schrik ontzettend, dit had ik totaal niet verwacht. Wat gebeurde er? Veel tijd om erover na te denken heb ik niet, want een tweede, hevigere schokgolf overvalt me. Dit keer zit er een geluid bij; een hoog, brullend, angstaanjagend geluid. Wat het is weet ik niet, maar veel goeds kan het niet zijn. Ik vlucht weg zo snel ik kan. Ik voel hoe het water om me heen naar voren gestuwd wordt, alsof er iets met grote snelheid nadert. Ik kijk snel even om om te zien wát er achter me aan zit, en word nog banger dan ik al was. In de donkere verte doemt een groot gestalte op. Ik heb geen tijd om te kijken hoe het er precies uitziet. Volledig in paniek probeer ik een manier om te ontsnappen te bedenken. Dat ding achter me is onwijs snel dus het zal me binnen no-time ingehaald hebben. Er is niets hier om te verstoppen. Bovendien zal het me vast ruiken. Hoe zal het me anders gevonden hebben? Dan, in een flits, krijg ik een idee. Ik zwem wat verder van de bodem af en trek mijn jurkje over mijn hoofd heen. Dan zwem snel richting de bodem en verminder vaart. Als ik langzaam genoeg ga plak ik mezelf vast aan de bodem, wat wonderbaarlijk genoeg erg goed lukt. Ik blijf zo stil mogelijk liggen en hoop maar dat mijn theorie klopt.
Het ding is inderdaad snel. Als het vlakbij me is geeft het nog een flinke brul wat een enorme schokgolf veroorzaakt en het rukt me los van de bodem. Toch zwem ik niet terug naar de bodem maar blijf zo recht mogelijk in het water zweven. Dan komt het ding in mijn gezichtsveld, en niet zo ver weg ook. Een vreselijk monster met een enorme bek met veel scherpe tanden van minstens twee meter... In gedachte huiver ik, je zou daar maar in belanden! Helaas kan ik mezelf niet besturen want dan zou het monster me voelen... En dan ben ik er geweest. Maar daardoor word ik wel naar het monster toe gezogen, alsof het als een enorme pomp functioneert. Vol afschuw zweef ik richting de gigantische tanden. Wat er ook gebeurd, niet bewegen. Ik zweef verder de bek in en even denk ik dat ik er echt ben geweest. De binnenkant van dit ding is nog veel angstaanjagender dan de buitenkant en ik sluit mijn ogen, klaar voor het einde. Misschien maar beter ook, want dan weet ik tenminste zeker dat ik dood ben. Écht dood.

Maar blijkbaar heeft het beest niet door dat zijn maaltijd al in zijn bek zweeft. Hij geeft weer een enorme brul waardoor ik met een rotvaart zijn bek uit gestuwd word. Dit keer was het schuin op mijn jurk gericht en dit bevestigd mijn theorie. Door de plotselinge verplaatsing van het water beweegt mijn jurk fel, waarop het monster het als zijn prooi ziet die spartelt om weg te komen. Blijkbaar heeft dit ding geen reuk- en zichtvermogen maar neemt het dingen waar op beweging. Vol afschuw zie ik dat het ding voor mijn ogen mijn jurkje in één hap doorslikt en daarna snel weer wegzwemt in de richting waar hij vandaan kwam. Gelukkig was mijn jurkje meer aan de zijkant van de schokgolf, anders zou ik zijn uitgespuwd en gelijk daarna weer zijn opgeslokt... Dan besef ik dat ik het overleeft heb. Voor zover je het overleven kan noemen, aangezien je pas kan overleven als je leeft. Maar ik ben levend noch dood. Toch voelt het als een overwinning. Als de kust veilig is, ga ik opgetogen verder, maar nu de andere kant op. Die kant van het monster moet ik dus duidelijk niet heen. Mijn stemming slaat echter snel weer om als ik merk dat ik er niet zonder kleerscheuren vanaf ben gekomen. Blijkbaar ben ik langs een van de tanden geschuurd, aangezien er een snee zit over de hele lengte van mijn vin. Het bloedt. Gelukkig niet hevig, maar genoeg om een spoor achter te laten. Een spoor dat misschien wel andere hongerige monsters aantrekt.