Bokt.nl

**Geplaatst**: 22-01-11 18:47

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 22-01-11 18:47

nou wiebke ik kan je zeggen dat het nog best moeilijk is om een uitgever te vinden die een verhaal van je wilt publiceren. Ze zijn er helemaal voorzichtig mee als er al delen van het verhaal online staan. Ik ben bezig met een aantal uitgevers om mijn boeken te laten publiceren, maar ik kan je zeggen dat het een langdurig en vaak teleurstellend proces is.
TS als je over het uitgeverstraject info wilt hebben, dan kan je me een PB sturen.

**Geplaatst**: 23-01-11 22:16

Geplaatst: 23-01-11 22:16

http://www.youtube.com/watch?v=pjIFHcv6Eok

dit is een nummer uit Miss Saigon.. gaat echt helemaal over Milan.. over de kinderen in de kampen.

**Geplaatst**: 23-01-11 22:23

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 23-01-11 22:23

Ja bui doi is zo'n mooi nummer. Ik heb de musical gezien, maar dat nummer kan nog steeds tranen in mijn ogen brengen. Ik heb het ook gezongen tijdens een auditie (natuurlijk wel aangepast naar een vrouwenstem

)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-01-11 23:12

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst door de TopicStarter : 23-01-11 23:12

waauw echt schitterend liedje en ook heel bijpassend

volgens miij heb ik ook wel een paar liedjes die ik voor dit verhaal gebruik xD zal ze eens noemen als ik ze tegen kom

**Geplaatst**: 23-01-11 23:58

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 23-01-11 23:58

wauw, erg goed geschreven!!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-01-11 13:05

Geplaatst door de TopicStarter : 24-01-11 13:05

Dankje Vaa, ik heb dat je blijft meelezen

Entree 9
Een spel verkozen als kind, legt het beeld vast van een later bestaan.

Kinderspelletjes, zo leuk en schattig toch? Dat is wat iedereen altijd zegt, maar soms vraag ik me af of die mensen wel kijken wat die kinderen aan het spelen zijn. Of de manier waarop ze met elkaar omgaan. Ik ben vandaag met Mario naar het strand geweest. Gewoon om hem een dagje genieten te geven. Er waren meer mensen op het strand, ergens harstikke logisch. Ik bedoel de zon scheen hoog in de lucht geen wolkje te bekennen, heerlijk strandweer. Maar als ik dan daar tussenloop lijkt het net of die mensen geen enkel besef van de oorlog om hen heen hebben en dat, terwijl Spanje al zo zwaar getroffen is.
Dit was niet waar ik over wou schrijven.
Nee, kinderspelletjes, dat is mijn onderwerp. Ik bekeek Mario toen hij met twee andere kinderen begon te spelen. Ik was blij dat hij gemakkelijk vriendschappen sloot, dat zou hem later goed doen. Ik heb nooit echt gezien wat hij aan het doen was, dat ontdekte ik pas toen hij trots naar me toe kwam. Hij liet me een emmertje zien die midden in de zon stond. Er kwamen rare geluiden uit, alsof iemand aan het frituren was. Ik had er vreemd in gekeken, mijn wenkbrauwen schoten omhoog toen ik zag wat erin zat. Overal kriebelde dunne pootjes, schalen gleden over elkaar heen en bubbeltjes bruisden op. Krabben. Heel veel krabben die aan het koken waren in de bloedhete zon. En drie kindertjes die eromheen stonden met enorme grijnzen, vrolijk in hun handen klappend van de geluiden die die arme beestjes maakten. Ja, kinderen zijn van nature wreed. Of beter gezegd mensen zijn dat. Ik bedoel hoeveel actie films zie je wel niet op tv. Hoeveel mensen zie je wel niet juigen als er lekker veel bloed in voor komt. We genieten van pijn, of we dat nou onbewust en bewust doen. Zo zijn we nou eenmaal geschapen.

Amerika; Kamp A.M.G.D., 16-05-20712

De plotseling verdwijnende warmte was hetgene wat Milan die ochtend wekte.
"Hier." een hand drukte een voorwerp tegen hem aan. Door zijn met slaap verdikte ogen spiekte Milan naar de persoon voor hem. Blonde ruig afgeknipte haren, een mager lichaam, grijzige ogen; Nienke! Meteen schoot hij omhoog. Hij staarde haar met open ogen aan. Ergens kon hij niet geloven dat ze hier echt was, dat ze dit was. Ze was niet meer hetzelfde meisje als twee geleden. Haar ogen waren scherper en killer geworden, haar wangen waren ernstig ingevallen van het voedselgebrek. Over haar armen kon hij iedere pees zien lopen, er was geen vlees wat ze verborgen hield. Haar kleren hingen om haar lichaam heen, ondanks haar lange gestalte waren ze veel te groot voor haar.
De bel klonk weer over het terrein. Verschrikt wendde Milan zijn blik van haar af. Hij keek naar de kinderen die uit hun bedden kropen en naar de uitgang liepen. Het waren er veel minder dan hij gewend was. Het waren ook veel oudere dan hij gewend was. Zijn blik vloog terug naar Nienke die dichtbij de bruine jongen stond, Haruni was zijn naam? En toen besefte hij het pas. Hij was niet op zijn eigen slaapplaats. Dit was één van de andere gebouwen.
Hij keek toe hoe Nienke als laatste naar de uitgang liep. Ze gaf hem een blik dat hij moest volgen. Zonder klagen deed hij precies dat, braaf volgen.
De kinderen om hem heen waren ook niet de kinderen die normaal om hem heen waren. Deze waren stuk voor stuk zoveel enger. Milan observeerde ze. Hun huiden waren aan alle kanten opengereten. Één mistte een shirt. Milan kon de donkerrode strepen over zijn rug zien lopen. Hoelang zouden deze kinderen al in het kamp zijn? Vast een stuk langer dan hij was. Een tweede bel ging over het terrein. Etenstijd was voorbij. Als één man stonden de kinderen stoïcijns op. Milan volgde precies zoals hij geleerd had. Hij kon Nienkes blik in zijn rug voelen brandden terwijl hij liep, maar er werden geen woorden gesproken.
Budhev wachtte hen op. Zoals altijd stond hij daar weer, hoog boven hen uitstekend. Zijn tanden ontblootten in een glimlach zodra hij Milan zag.
"Hallo, kleine duivel, kom je ons vergezellen."
Milan moest de neiging onderdrukken om dichter naar Nienke te kruipen. Waarom was het altijd hij die Budhev aansprak.
"Attentie!" Milan schrok op van het plotselinge bulderende geluid wat Budhev maakte. Hij was de enige die niet strak en recht op een lijn was gestaan. Heel even keek hij verward naar de mensen naast hem, voor hij dezelfde positie innam. Als Nienke het deed moest hij het ook wel doen. Kinderen kwamen aangevoerd, één voor één met grote ogen en ingekropen lichamen. Ze werden voor hen geplaatst, onwetend over wat er met hen zou gebeuren. Een stok werd tegen Milan zijn borst aangedrukt. Hij greep het ding voor het tegen de grond zou kletteren. Zijn ogen gingen naar de rij naast hem, zich afvragend wat hij met de stok moest doen. Ze stonden daar nog even star, alleen nu werden ze vergezeld met een houten stok.
"Mijn mannen," Budhev sprak hun rij aan. De rij van de stoicijnse soldaten, niet die van de bange kinderen. "Deze kinderen hier zijn lafaards. Ze zijn niet mans genoeg om pijn met open ogen aan te staren," Hij liep langs de angstige kinderen heen. Zijn handen streken over hun hoofden, ieder dook weg voor zijn aanraking. Bij het laatste kind bleef hij stil staan. "Dus leer ze wat pijn is. Leer ze het met open ogen aan te staren."
Een huivering ging over Milans zijn rug. Onbewust wist hij wat het commando was van Budhev inhield, maar zijn hersens wouden het niet duidelijk vertalen.
"Nu!"
Één blik op de grauwe bruine ogen voor hem was genoeg om Milan te verlammen. De schreeuwen naast hem klonken op, maar hij had nog geen pas verzet. Hij staarde alleen rillend naar het jongetje voor hem, degene met het muisbruine haar die dagen geleden zijn voedsel had opgegeten. Hoe konden die andere zo genadeloos blijven slaan. Zelfs Nienke, hij kon zelfs Nienke een stok naar het kind voor haar zien heffen. Ze had haar ogen dichtgeknepen, maar ze sloeg door. Milan keerde zich van alles weg. Hij weigerde dit te doen. Hij weigerde de martelaar te zijn. Zijn stok viel met een zachte tik op de grond. De jongen met het muisbruine haar keek hem met grote ogen aan, verward dat hij niet hetzelfde lot zou ondergaan als zijn medegangers.
"Stop!" Budhevs stem galmde over het terrein. Iedereen stopte. Hun ogen waren op Budhev gericht, maar al snel vonden ze het jongetjes die daar met een gevallen stok stond.
"Duivel, waarom deed jij niet wat je werd opgedragen?" Budhevs stem klonk gevaarlijk dicht bij hem. Milan bleef naar de grond staren. "Dit is slecht," wist hij in een zwakke fluistering uit te brengen. Een stok werd in zijn knieholtes geslagen. Hij wist zich nog net op zijn handpalmen op te vangen voor hij de rode ondergrond in zijn gezicht zou hebben.
"Dit is Godswil!" Milan kon zijn haren uit zijn schedel voelen trekken, terwijl Budhev hem eraan omhoog trok.
"God heeft machtige krijgers nodig die voor hem strijden. Jullie moeten leren om die krijgers te zijn." Milan probeerde zich vrij te wrikken van de man zijn greep.
"Dan is God slecht!" wist hij piepend uit te brengen. Met een klap werd hij weer tegen de grond gesmeten.
"Praat niet zo over onze Here, Duivel. Anders zal hij jou nog afstraffen." De woorden werden in zijn gezicht gespuugd. Milan veegde de tuf van zich af. Met verharde blik keek hij terug naar Budhev, voor het eerst keek hij de man recht in een gesprek. Hij ontmoette een glimlach en een twinkeling in de ogen. Het was bijna enger om te zien dan Budhevs woedende blik.
"We gaan een spelletje spelen."

Ze zaten tegenover elkaar. Twee kleedjes waren uitgelegd voor ze. Zwart metalen onderdelen lagen erover verspreidt, onderdelen van een geweer. Het was simpel en gruwelijk. Zorg dat je als eerste klaar bent en schiet. Ze moesten het geweer in elkaar zetten. Ze hadden één schot en er zou maar één van hen blijven leven. Milan keek naar de jongen met het muisbruine haar voor hem. Als hij gewoon geslagen zou hebben, zouden ze niet in deze situatie zitten. Dan hadden ze allebei overleefd en alleen met wat blauwe plekken moeten rondlopen. Niet met een gat door hun lichaam.
"Begin." Het was het zachte startsein. Hun handen graaiden door de hoeveelheid onderdelen. Onzorgvoldig leken ze op elkaar te worden gezet. Milan probeerde zich alleen op deze taak te concentreren. Probeerde zich voor te stellen dat hij gewoon met een schoonmaaktaak bezig was en geen spelletje speelde om zijn leven, het werkte niet. De onderdelen leken plots allemaal vage vormen die hij nog nooit gezien had. Het was alsof zijn hoofd kortsluiting maakte en dat al die keren dat hij een wapen in elkaar gezet had nooit gebeurd waren. Met trillende handen greep hij de stukken vast. Niets pastte. Zweet liep over zijn voorhoofd. Hij kon niet denken. Hij wist het niet meer. Klikkende geluiden klonken tegenover hem op. Met geweld probeerde hij de onderdelen op elkaar te drukken. Het leek wel of ze niet bij elkaar hoorden, of dat het puzzelstukjes waren uit verschillende dozen. Nog een klik aan de overkant. Milans hoofd begon te tollen, woorden schoten er onsamenhangend doorheen. Hij kon het niet meer. De klikken aan de overkant stopten. Milan kon de jongen in beweging voelen komen. Met verloren ogen keek hij op, recht in de loop van het geweer. Het enige wat hij kon was zijn speeksel wegslikken. Zijn ogen knepen dicht toen hij de vinger van de jongen zag bewegen. De trekker werd omgehaald. Een knal klonk door de menigte. Milan kon de hevige pijn door zijn lichaam voelen brandden. Zijn tong leek zijn keel in te schieten en zijn spieren verkrampten. Maar hij kon geen plek aanwijzen waar de pijn vandaan kwam. Of dat het wel echt pijn was wat hij voelde. Een seconde ging voorbij, nog een seconde. Was hij eigenlijk wel geraakt? Verdwaasd opende hij zijn ogen en staarde naar de jongen die verwoed zijn geweer weer uit elkaar haalde. Was het geweer niet goed inelkaar gezet? Maar het was afgegaan. Milan nam niet meer tijd om erover na te denken. Hij begon de stukken van zijn geweer weer op elkaar te duwen. Eindelijk leken ze te passen. Met een bijna triomfantelijke glimlach klikte hij het laatste onderdeel erop. Gereed sprong hij overeind. De loop werd gericht op de jongen voor hem. Angstige ogen keken hem terug aan. Tranen stroomden over de jongen zijn wangen.
"Alsjeblieft, ik wil niet dood," de stem trilde in angst. Stank van urine sneed in Milans neus. De jongen voor hem was doodsbang. De grip die Milan op het geweer had verzwakte, kon hij echt dit leven beëindigen?
"Schiet, Duivel."
Nee.
Hij gooide het geweer van zich af. Hij zou niet degene zijn die de jongen doodde. Hij zou geen moordenaar zijn.
"Wat?! wat heeft dit te betekenen!" Een hand greep zijn bovenarm vast. Vingers duwden zo hard in zijn huid dat Milan de blauwe plekken kon voelen ontstaan. Een vuist ramde in zijn kaak. De metalen smaak van bloed kon hij in zijn mond voelen stromen. Het was maar bloed. Het was maar pijn.
"Schiet hem neer!" Baba bleef schreeuwen. Milan bleef alleen maar staan, ogen gesloten, hangend in de greep van de man. Pijn zou toch wel komen, dus waarom het nu niet direct ontvangen? Een tweede stomp in zijn maag perstte de lucht uit zijn longen. Milan hoestte het bloed uit zijn mond en zakte door zijn knieën.
"Jij gaat met mij mee, en ik zweer je dat je me nooit meer ongehoorzaam zult zijn."
Milans blik ging kort naar de zweep die Budhev van zijn riem haalde.
Daarna kon hij zich alleen nog hoge schreeuwen herinneren. Waarschijnlijk die van hemzelf, maar zelfs daar was hij niet zeker van.

**Geplaatst**: 24-01-11 14:20

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 24-01-11 14:20

Het valt me 'mee' dat Milan geen gespleten persoonlijkheid ontwikkeld. Als situaties te erg zijn voor het kind om ermee om te gaan , kunnen ze gaan dissocieren om toch een oplossing te vinden. Zo kunnen er meerdere persoonlijkheden ontstaan binnen in één persoon, heb er eens een boek over gelezen.

Ook dit vind ik weer een goed stuk, ik ben blij dat hij nienke weer gevonden heeft en lees met verschrikking hoe het er in het andere gebouw aan toe gaat. vind het echt knap van je dat je zo'n verhaal kunt schrijven...

**Geplaatst**: 24-01-11 14:30

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 24-01-11 14:30

Weer een geweldig goed stuk... MEER, MEER, MEEEEEER!!!!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-01-11 15:07

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst door de TopicStarter : 24-01-11 15:07

Vraagje

zou ik weer een tijdsprobng kunnen maken, of willen jullie nog wat zien

want anders gaat het een tijdsprong van twee jaar worden en gaan we naaar Milans eerste missie

**Geplaatst**: 24-01-11 15:09

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 24-01-11 15:09

Ik denk dat dit een mooi moment is voor een tijdssprong... Het moge duidelijk zijn dat Milan er genadeloos van langs krijgt en dat hij 'gebroken' word...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-01-11 15:09

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst door de TopicStarter : 24-01-11 15:09

Inderdaad dat had ik ook xD anders valt het zo in herhaling

**Geplaatst**: 24-01-11 15:32

Geplaatst: 24-01-11 15:32

Ik zou denk ik nog wel even wat meer interractie tussen milan en nienke zien.... eigenlijk

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-01-11 15:34

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst door de TopicStarter : 24-01-11 15:34

Ik schrijf nu eerst de tijdsprong... misschien dat ik dat nog wel tussen door doe.. maar ik heb nog geen idee wat ik dan zou moeten schrijven xD suggesties?

**Geplaatst**: 24-01-11 16:10

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 24-01-11 16:10

je wil suggesties over de band tussen nienke en milan? Tot nu toe is Nienke altijd de beschermer geweest, misschien is het 'leuk' om Nienke in een benarde situatie te brengen en dat Milan haar komt redden. Of misschien is het iets simpeler dat je een gesprek tussen die twee schrijft , zoals ze in het begin hebben gehad. Over hoe het gaat, over hoe ze weg kunnen komen, over dat ze zich niet veel meer herinneren over het leven wat ze voorheen hadden of over hun gevoelens voor elkaar die er misschien toch diep van binnen nog zijn. Misschien, heeeeel misschien kunnen Milan en Nienke samen een betere taak krijgen binnen het kamp, zoals het helpen van Budhev met niet ál te rottige klusjes, of kunnen ze samen de taak krijgen om op de (te) kleine kinderen te passen die net zijn aangekomen en het voor die kleine kinderen toch zo leuk mogelijk maken met spelletjes? Zodat hun eigen kind ook een beetje naar buiten komt..

Weet niet of dit in je gedachtegang past en het zijn ook maar ideeen die zo in mijn hoofd omhoog komen drijven

**Geplaatst**: 24-01-11 16:12

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 24-01-11 16:12

En als ze dan die taak goed en wel aan het doen zijn, en hun draai een beetje gevonden hebben worden ze weer uit elkaar getrokken, moeten terug naar het 'gewone' kamp en kun je wellicht je tijdsprong maken?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-01-11 16:52

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst door de TopicStarter : 24-01-11 16:52

hahah al je suggesties xD komen zo'n beetje naar de eerste missie.. aangezien dat een soort test missie is waar de elite worden onderscheiden

**Geplaatst**: 24-01-11 16:56

Geplaatst: 24-01-11 16:56

wat een bijzonder vehaal, sommige stukken zijn bijna te gruwelijk om te lezen, en toch kan ik er niet mee stoppen!
Ik blijf dit zeker volgen!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-01-11 11:49

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst door de TopicStarter : 26-01-11 11:49

Alvast een klein stukje bij

ik hoop na het huis te hebben opgeruimd nog wat meer te kunnen plaatsen !

Sorry mensen ik heb een foutje in het begin gemaakt

in de herschrijving zal ik het verbeteren.. Maar ik zat even te denken dat Portugal mee rin het zuiden lag van Spanje.. zit nog weer even mijn topo door te kijken blijkt het veel meer naar het westen te liggen xD.
Dat houdt dus in dat Portugal voor een deel niet makkelijk bereikbaar is voor de amerikanen en ze beter beschermd door de Engelse worden. Portugal was alleen in het zuiden nog ingenomen.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Entree 10
[center]Je vijand zal niet eeuwig wachten, zorg dat jij sneller bent

Een kinderliedje speelde in de vroege ochtend. In een kringetje zaten ze met hun juf in het midden. Het was een liedje over hoop. De juffrouw vertelde hun dat hun vaders snel weer thuis zouden komen en de oorlog over zou zijn. Kinderen lachtten in hoop. Ze geloofden haar woorden. Om twee uur die middag sprongen de radio's aan. De koing Juan, sprak zijn volk toe. Zijn stem kraakte door de speakers, en iedereen kon de onderdrukte emotie erin voelen. "Vandaag is Portugal gevallen. Zij hebben hun overgave met de Amerikanen onderhandeld. De Amerikanen dwingen ons hetzelfde te doen, maar wij Spanjaarden zullen niet voor hen buigen. Wij zullen ons niet overgeven!" Zijn trotse stem brulde in iedereen oren. Ik zelf had de mensen om mij heen horen meejuigen. Ondanks het verlies van een bondgenoot hielden zij zich sterk. Ookal zaten de Amerikanen aan de Spaanse kusten gekleefd, ze hielden hun hoofd hoog. Ik vroeg me af wanneer de regering zou wegvluchten. De oorlog kwam steeds dichterbij. Spanje werd met de dag zwakker en toch bleven mensen denken dat we onverslaanbaar waren. Maar ik wist dat de enige reden dat Amerika nog niet volledig was binnengevallen, was omdat ze ergens opwachtte. Hun landmacht was zwakker dan die van ons, misschien was dat het gene waar ze opwachtten een krachtige landmacht en als wij niet snel actie zouden ondernemen dan kregen ze die ook.

Amerika; Kamp A.M.G.D., 30-06-2774. 10:00 am.

Vier jaar van marteling. Vier jaar in onmenselijke omstandigheden. Opgevoed als ultieme soldaat. Bloed droop van hun handen, onschuld was allang verdwenen. Het was al vier jaar geleden dat hij tussen de puinhopen van Corpus Christie was uitgehaald. Zijn vorm was veranderd. Pezen trokken zichtbaar aan de spieren onder zijn huid. Littekens rekten mee in de bewegingen. Alleen zijn rode ogen verstopten zich nog steeds achter de duistere glazen van de zonnebril. Milan leefde nog, ookal kon je je afvragen of dit nog wel de Milan was die zoveel jaar geleden naar het kamp kwam. Alle morelen, die hij een lange tijd geleden in zijn onschuldige brein had gemaakt, waren vervlogen over de wind. De trekker overhalen ging alsof het geen gevolg zou hebben. Honderden executies maakten dat verschil, uiteindelijk als je het maar vaak genoeg doet kan het je niet meer schelen. Dan is een mensenleven niet meer waard dan dat van een vlieg. Een meisje pakte zijn hand vast. Haar vingers verstrengelden zich in de zijne. Milan keek amper op om te zien wie het was. Hij wist het allang, er was maar één persoon die hem op die manier benaderde, die dat gedrag sowieso vertoonde; Nienke. Haar haren waren er weer afgehaald, alleen nog korte stekeltjes waren te zien. Net als de eerste keer dat hij haar ontmoette.
"Komen we hier weer terug?" Milan bleef voor zich uitstaren, terwijl hij sprak. Hij keek naar de tien andere kinderen die met hun meeliepen. Een klein aantal kende hij. De meeste waren ouder dan hem, meer rond Nienkes leeftijd. Langzaam liepen ze het hek uit, de buitenwereld in, maar dit keer niet naar het vernietigde Bayton om executies uit te voeren of functionele training te ontvangen, dit keer om ergens heel anders heen te gaan.
"Als we leven, dan ja." Nienkes stem klonk vlak over de kale gronden. Haar gedachten leken op een plek te zijn ver van hier.
Twee busjes verschenen in hun zicht. Stalen pantservoertuigen. Budhev stopte recht voor de auto's. Hij nam zijn tijd en wachtte tot alle kinderkopjes naar hem toegekeerd waren.
"Deze wagens zullen jullie naar de kazerne in Washington brengen, waar generaal Rosen jullie persoonlijk zal testen en keuren," preekte hij voor de groep. De woorden gleden langs hun oren. Misschien was het belangrijk, misschien niet. Ze waren allang gestopt om loze woorden in hen op te nemen, alleen commando's leken nog belangrijk te zijn.
Een jonge man stapte uit één van de auto's. Hij was in een legergroen pak gekleed en had kort donker haar. Zijn brede kaaklijn en kuiltjes in zijn wangen zouden hem een aantrekkelijke man moeten maken onder de dames.
"Dit is luitenant Maxwell. Hij zal jullie begeleidden." Geen van de kinderen leek aandacht aan de luitenant te geven. Hun ogen bleven achteloos naar Budhev staren.
"Kom instappen." Het was luitenant Maxwell die sprak. Totaal zinloos geen van de jongeren leek hem te horen. Het was maar goed dat de luitenant langer hier in dienst was. Hij kende het stoïcijnse gedrag van de kinderen.
"Instappen!" Zijn stem bulderde over de groep. Al zijn charmante jongenstrekjes waren direct verdwenen en een kille blik bleef over. En toch was dat de enige manier om de kinderen te laten gehoorzamen. Één voor één stapten ze in.
Zes kinderen werden in ieder busje gestopt. Het was er donker, geen ramen die hen wat ligt gaven. Het leek bijna alsof ze als gevangene werden afgevoerd.
Milan verwijderde zijn bril in de hoop iets te kunnen zien. De kleine lichtvallen die door kieren naar binnengleden toonden de silhouetten van de kinderen in zijn busje. Nienke zat naast hem. Hij kon haar magere vorm tegen hem aanvoelen drukken. Ik het zwakke licht zag hij één valse grijns. Het was niet moeilijk om te raden van wie die was; Damean. Ze mochten hem misschien de duivel noemen, maar Demean was de meest zieke persoon die Milan zich kon voorstellen. Hij had gezien hoe de jongen vocht. Het was niet ongewoon als hij zijn tegenstanders afmaakte tot het bittere eind. En altijd was er die zieke grijns over zijn gezicht te vinden. Glanzende zwarte krullen vielen verderop in het licht. Een tweede meisje, er waren er niet veel, maar zij was een van de weinige die er wel was. Hij wist niets over haar, ze sprak niet. Nooit in twee jaar had hij haar stem gehoord. Ze leek ook niet Amerikaans te zijn. Haar huid was donker, maar niet zwart zoals die van Budhev. Nee, het was een prachtige kopere tint. haar gezicht was rond, ook haar neus was opvallend rond. Ze was meer vrouwelijk dan Nienke, met haar nog lange zwarte krullen en dikke zwarte wimpers om haar groene ogen. Milan had zich welleens afgevraagd waar ze vandaan was gekomen, maar hij had nooit de vraag gesteld.
Er waren nog twee andere personen in het busje. De jongen met het muisbruine haar wiens leven Milan twee jaar geleden had gespaard. De jongen bleek Kane te heten. En dan was er Haruni, de jongen met de diepzwarte huid en de oudste van hen alle. Hij was zeker een kop groter dan Milan als het al niet meer was. Alleen door het roze litteken was hij zichtbaar in het donkere busje.
"Doe je zonnebril op," Haruni's stem leek met de dag zwaarder te worden. Één van de tekenen dat zijn leeftijd hoger lag. Wat zijn leeftijd werkelijk was wist niemand. Hoe moest je iemands leeftijd weten als je je eigen niet eens wist? Je lichamelijke veranderingen waren de enige hulp had om je leeftijd te raden.
"Shetani," Haruni gromde. Milan vernauwde alleen zijn ogen. Haruni haatte die rode ogen. Milan wist nieteens waarom hij ze zo erg haatte, hij wist alleen dat het zo was.
Nienke legde zijn hand op de zijne. Ze had altijd een vreemd extra zintuig die aangaf wanneer hij zich ongemakkelijk voelde. Milan probeerde zich op het hobbelen van de weg onder hen te concentreren. Het had iets vreemds rustgevends om het asfalt onder je door te voelen racen. Langzaam werd het vloeiender en na ongeveer een uur kwam de auto langzaam tot stilstand. Milan kon de stemmen van buiten horen. Maar de woorden waren vervormd door het ijzer. De auto reed weer, rustig bijna stapvoets. Het was nu alleen nog wachten tot ze uit zouden stoppen. De rem klonk over het grind. Het busje kwam iets bonkend tot stilstand en nog geen twee tellen later vlogen de deuren open. Ieder kind kneep zijn ogendicht tegen het plotselingen zonlicht. Ze kregen amper een seconde om er echt aan te wennen. Ruige handen trokken hen de auto uit. Verwarden blikken gleden over het terrein voor hen. Massieve stenen gebouwen rezen voor hen op. Grasvelden en stenen terreinen bezetten de grond. Milan liet zijn vingers over het grasveld glijden. Nog nooit van zijn leven had hij zulk groen gras gezien. Hij kon de dauwdruppeltjes zijn huid voelen verkoelen. Ergens voelde hij een kinderlijke neiging opkomen om zich erop te laten vallen. Het zag er zo zacht uit, zoveel zachter dan de droge ondergrond in Kamp A.M.G.D. Een zachte glimlach trok over zijn lippen terwijl hij een paar sprietjes eruit trok.
"Attentie!" Bij het stemgeluid duwde hij het gras in zijn broekzak, voor later.

**Geplaatst**: 26-01-11 13:37

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 26-01-11 13:37

Een goede tijdsprong.. er staat alleen koing ipv koning denk ik, en aan het ende staat er stoppen ipv stappen..

Ben benieuwd wat milan en nienke daar moeten gaan doen.. en waarom hij het gras bewaard. misschien wel om grip te kunnen houden op de 'echte' wereld.. interessant stuk!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-01-11 18:24

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst door de TopicStarter : 26-01-11 18:24

Danku dat de tijdsprong goed is

en het gras is iets symbolisch maar dat komt later nog.. zoals het er nu voorstaat gaat dit hoofdstuk veel te groot worden in vergelijking met de rest xD nog even zien hoe ik dat ga oplossen xD

**Geplaatst**: 27-01-11 08:52

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 27-01-11 08:52

hoe bedoel je veel te groot worden? volg je even niet

**Geplaatst**: 27-01-11 08:57

Geplaatst: 27-01-11 08:57

Het is wederom een heerlijk te lezen stukje

Ik blijf dit volgen!!! (Ik heb een collega van mij ook al verslaaft gemaakt

)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-01-11 12:04

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst door de TopicStarter : 27-01-11 12:04

Hahahh super leuk

OOh ik heb al een toekomst stukje geschreven.. zoveel zin om die te plaatsen xD mara daar zijn we nog lang niet

Uhm en wiebke

ik maak ieder dag boek sutkje onv.. vier pagina's ofzo gemiddeld.... en mijn volgende dagboek stukje toe hoever het er nu uit ziet betstaat ie minstens uit tien pagina's xD dus denk dat ik hem moet splitsen

( laat maar iedere entree is een nieuw hoofdstukje )

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-01-11 13:18

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst door de TopicStarter : 28-01-11 13:18

Ze liepen met de man mee over het verlaten terrein naar één van de enorme stenen gebouwen. Pas bij de ingang vonden ze andere mensen. Twee soldaten, één vrouwelijke en één mannelijke. Ze keken de kinderen niet aan. Ze stonden daar alleen als twee onvervormbare standbeelden. De kinderen liepen schichtig langs de twee soldaten heen, de donkere gang in. Je kon het als buitenstaander bijna met een schoolklas vergelijken die netjes twee aan twee naar binnen liep. Ze liepen door de koude grijze gangen. Hun voetstappen echode tegen de muren. Milan keek naar iedere deur die ze passeerde. Naar de diepe gangen die in niets leken op te gaan. Uiteindelijk gingen ze door een laatste deur. Een enorme binnenplaats strekte voor hen uit. Met een kale stenen bodem die hen aan de gronden van het kamp deed denken. In het midden stond een rij soldaten, negen man. Hun leider stak er als een pauw uit. In plaats van de standaard camouflage kleren, droeg hij een chique groen pak vol lintjes en medailles. Zijn blonde haren waren in een nette scheiding gelegd en zijn diepblauwe ogen keken observerend naar de kinderen voor hem. De man stapte naar voren met een glimlach, die bijna vriendelijk leek op zijn gezicht.
"Welkom dappere soldaten." Zijn woorden waren die voor volwassenen, zijn toon er één voor kleine kinderen. Niemand verroerde zich. "Ik ben generaal Rosen, jullie opperbevelhebber."
Het waren vreemde woorden en Milan moest de neiging weerstaan om aan Nienke te vragen wat een opperbevelhebber inhield. Twee tellen later kreeg hij dezelfde vraag van haar.
"Wat is dat?" had ze hem zacht toegefluisterd. Zij wist het blijkbaar ook niet. Milan kreeg niet de kans om een antwoord te geven. Generaal Rosen had haar al gehoord. Zijn hartelijke lach had geklonken voor hij naar Nienke toestapte en door zijn hurken zakte.
"Dat betekend dat ik de baas van jullie baas ben." Nienke trok haar wenkbrauwen samen. Daar zat geen enkele logica in, maar ze hield haar mond dicht. De man kwam weer overeind en begon de kinderen één voor één te bekijken. Je kon hem notities in zijn hoofd zien maken. Bij Haruni bleef hij staan.
"Hoe kom je aan dat litteken, knul?"
Haruni staarde ongemakkelijk naar de grond voor hij begon te spreken, ook tegen de stenen onder zijn voeten. "Ik ben verwond geraakt in een gevecht met een machette."
"Werkelijk, en je tegenstander?"
"Die heb ik gedood," de jongen zijn stem was eentonig, als dat van een robot. Generaal Rosen lachtte tevreden. Hij legde zijn hand met een gouden ring erom op de jongen zijn schouder.
"Je kunt trots zijn," sprak hij hem vaderlijk toe.
Generaal Rosen nam geen tijd om een reactie te zien. Hij liep verder langs de rest. Er werden nog een paar kinderen tussen uitgehaald waar generaal Rosen een paar korte woorden meewisselde. Uiteindelijk ging de man weer voor hen allemaal staan. Zijn handen waren achter zijn rug geslagen, zijn kin iets omhoog gestoken. Macht straalde van hem af.
"Zijn jullie bereid om te strijden voor mij." Zijn stem was zwaar, hard en diende geen enkele tegenspraak. Als koor schreeuwden de kinderen vanuit het diepste van hun keel terug.
"Yes, Sir!" Niemad had ook maar enige twijfel over zijn uitspraak. Ze waren getraind om te strijden.
Generaal Rosen gaf niet meer dan een knikje voor hij verder ging. ZIjn stem brulde over het terrein, een geluid waar Budhev nog bijna trots op zou kunnen zijn.
"Zijn jullie bereid om te sterven voor je volk, je land, voor Amerika!"
Ze juigden, alle kinderen te samen. Geen één twijfelde. Milan was de enige die zijn stem tegenhield. Zijn zachte "Yes, sir" werd overstemd door de tientallen stemgeluiden naast hem.
Met een glimlach keek de generaal toe hoe de kinderen voor hem juigden. Hoe ze alles zouden doen voor hem. Ze zouden perfecten soldaten worden.
Met een kort handgebaar stopte het lawaai. Alle ogen waren weer strak op hem gericht.
"Jullie worden opgedeeld onder mijn mannen hier," hij wees naar de starre mannen die achter hem stonden. "Zij zullen met jullie een aantal testen afnemen om te zien of jullie klaar zijn om rekruut te worden."
Milan wachtte langzaam af tot hij ook naar iemand zou worden toegetrokken. Ze waren bijna bij hem, toen alle actie tot een halt kwam. Een hoog loeiend geluid trilde angstaanjagend door de lucht. Grote ogen staarden naar de hemel. Motoren, je kon ze horen rommelen. Je kon ze door de geluidbarriëre horen breken. Milan voelde de grond onder zijn voeten trillen. Steentjes stuiterden op en neer. Een oorverdovende explosie volgde. Een kort moment ging alles te snel. Bevelen werden door elkaar heen geschreeuwd. De woorden mengden zich met elkaar tot ze onverstaanbaar waren. Milans blik ging kort naar generaal Rosen. Die verdween in een zij ingang, geleid door twee soldaten. Milan kneep zijn ogen bij elkaar. Hij kreeg de kans niet om zijn vragen uit te spreken.
"WIl je dood? Lopen!" Damean stootte hem hard aan. Nu pas had Milan door dat iedereen naar de uitgang vluchtte. Meer explosies klonken op. Ze leken steeds dichter bij tekomen. De grond trilde met de keer heviger. De gang waar ze voorheen door hadden gelopen leek nu plots veel te smal. Lichamen drukten tegen elkaar aan en even was Milan bang dat hij zou stikken of vertrapt zou worden. De buitenlucht leek verwelkomend was het niet dat hij meteen door een enorme windstoot tegen de grond gesmeten werd. De explosie was amper hoorbaar alleen de schuddende grond onder zijn lichaam voelde hij duidelijk. Verschrikt probeerde hij overeind te krabbelen. Zijn ogen keken angstig naar het vliegtuig wat over hen hees was gekomen en toen naar de enorme rookpluim die vlak voor het gebouw opwaaide.
"Jagers!" hoorde hij een soldaat roepen, geen idee hebbend van wie het was. Kinderen propten zich in de busjes. Hij kon Nienke nergens bij in zien stappen. Het bulderende geluid van motoren klonk weer in zijn oren. In de verte kon hij de zwarte stippen aan de hemel zien. Ze kwamen dichterbij en snel. Eindelijk spotte hij Nienke. Ze stond naast het exotisch uitziende meisje.
"Milan!" Ook zij had hem gezien. Snel rende hij naar haar toe. De motoren van een vliegtuig scheerden langs hen heen. Puur instinctief gooide hij zich samen met de twee tegen de grond. Hij kon het geluid van kogels die werden afgevuurd naast zich horen. Kleine stofwolkjes sprongen op als geizers. Milan keek het stof in. Bebloedde lichamen van kinderen lagen nog geen tien meter bij hen vandaan. Gehaaster dan ooit duwde de overige zich in de auto's. De eerste vertrok in enkele seconde.
"Milan we moeten het busje in voor ze wegrijden!" Nienke sprong al overeind met het donkere meisje in haar armen. Milan zijn blik schoot tussen de auto's en het bos achter het kampement heen en weer. Daarna keek hij naar de stipjes die al de vorm van jagers innamen. Er was geen tijd meer om te ontsnappen. Ze moesten vluchten.
"Naar het bos!" schreeuwde hij uit. Hij greep Nienke bij haar arm vast en trok haar onwillig met zich mee. Hij kon haar stem horen protesteren maar negeerde het. De auto's zouden gezien worden, die zouden vernietigd worden door de vliegtuigen. Hij kon het niet laten gebeuren. Hij was nog niet klaar om te sterven.
Een jongetje sprong op hun pas; Kane.
"Waar gaan jullie heen, we moeten weg. De busjes vertrekken zo." Zijn stem schoot over in angst. Hij wou ook zo snel mogelijk die busjes in, maar nam nog de moeite om de afdwalende kinderen tegen te houden.
Milan schudde zijn hoofd. "Nee, de bussen zullen worden aangevallen." Zijn ogen bleven naar de aankomende jagers kijken.
"We moeten opschieten, kom!"
Haruni en Damean die klaarstonden om in de bus te springen spitsten hun oren naar Milans woorden. Ze wisselde een korte blik met elkaar voor ze in volle vaart volgden. Ze hoorden achter hen nog de motoren startten van de busjes. Ze konden nu niet meer terug. Ze moesten zo snel mogelijk de bossen in zien te komen.
Milan luisterde naar de vliegtuigen. De bomen waren binnen handbereik. Nog een paar meter. Ze hadden nog maar tien seconde nodig. De vijanden zouden geen kostbare munitie gebruiken om een bos plat te leggen. Hij wierp nog een laatste blik naar de busjes die steeds verder uit het zich raakten. Hij kon het vliegtuig er laag overheen zien komen. Stofwolken stoven in een perfecte lijn op. Een explosie. Een wolk van vuur en de busjes waren vernietigd. Verbrand tot as, zonder overlevende. Milan dook snel de bosjes in. Nu pas besefte hij dat hij buiten de poorten van Kamp A.M.G.D. was. Hij besefte nu pas dat hij voor het eerst in vier jaar vrij was.

**Geplaatst**: 28-01-11 14:23

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 28-01-11 14:23

oh wauw.. een super stuk! Ze zijn vrij! Maar dat zal niet makkelijk worden..

ik snap nu wat je bedoeld met te groot

ik dacht dat de gebeurtenissen in je verhaal de voorgaande stukken zou 'overstemmen' (geen idee hoe je dat trouwens zou kunnen overstemmen maar ok)

Nomineer dit bericht ×