Bokt.nl

**Geplaatst**: 30-12-10 11:00

Geplaatst: 30-12-10 11:00

"Ji,j omdat jij alleen kijkt. Jouw grootvader, omdat hij slaat,’ kwamen de hakkelige woorden eruit.
1 klein typfoutje
"Jij omdat jij alleen kijkt. Jouw grootvader, omdat hij slaat,’ kwamen de hakkelige woorden eruit.
verder weer een goed stuk mooi geschreven..

**Geplaatst**: 31-12-10 10:16

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst: 31-12-10 10:16

MEER MEER MEER MEER wij willen meer.... ik ben echt FAN van je verhaal... echt super goed geschreven... dus, geef ons MEER

alsjeblieft..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 31-12-10 10:42

Geplaatst door de TopicStarter : 31-12-10 10:42

Omdat jullie mij zo aansporen

hier een nieuw stuk! met meteeen het volgende hoofdstuk erbij!
Oh En een gelukkige jaarwisseling! Tot volgend jaar

denk ik als ik niet tot de verleiding kom heeel snel nog een stukje te plaatsen

------------------------------------------------------------------------------------------

Een nacht ging voorbij in huize Walsen niemand sprak nog over het incident. In de vroege morgen had Charles zich alweer op zijn werk gestort. Hij had een hoop te regelen naar het gedoe van gister en het was een manier om zijn gedachten af te leiden. Langzaam begon er meer geluid door het huis te klinken. Charles stond op van zijn werk om Lisa al in de gangen te zien werken.
"Lisa," sprak hij naar de Indische vrouw. Het vrouwtje stopte met haar bezigheden en keek op naar de man. Er was nog steeds een verachting in haar diepzwarte ogen te zien.
"Ja heer," zelfs haar tong was scherper dan gewoonlijk. Charles vernauwde zijn ogen. Die vrouw moest nodig in het gereel worden gezet.
"Zorg dat Alexia er opgeknapt uitziet, daarvoor wil ik haar niet zien en zal ze ook niet het huis uitgaan," eiste de man, zijn stem laag vanuit zijn keel.
Lisa knikte kort, "Natuurlijk, heer,"
De vrouw verdween een kamer in.
Charles trok zich weer terug in zijn eigen kantoor. Zijn gedachten bleven uitgaan naar Alexia, zich afvragend wat de schade zou zijn die hij had veroorzaakt.
"Het was haar eigen fout," mompelde hij tegen zichzelf.

------------------------------------------------------------------------------------------

Alexia was die ochtend eerst door Lisa onder handen genomen. De foundation verborg de plek voor een groot deel, die haar wang ontsierde. In het spiegeltje van de auto bekeek ze haar wang nog eens. Als je goed genoeg keek kon je het nog zien. Tim, de chauffeur, zijn ogen kon ze ook op haar voelen brandden. Oh ja, roddels gingen weer al een lopend vuurtje rond. Hij wist dat ze geslagen was.
Ze was geslagen, haar hoofd wou het concept niet loslaten. Hoe hard ze ook probeerde om het weg te drukken, zichzelf wijs te maken dat het haar eigen schuld was, dat ze over de lijn was gegaan. Diep van binnen wist ze dat het fout was. Je werd niet geslagen door degene die van je hielden. Dat hoorde gewoon niet, misschien in een heel ver verleden maar niet in deze tijd niet. Haar ogen sloegen neer. Maar hield de man wel van haar?
Waarom zou hij? Ze had hem alles afgenomen en toen was hij nog zo goed geweest om voor haar te zorgen. En zelfs daarna was ze niets anders dan problemen voor hem geweest. Alexia haar ogen keken ferm naar voren, waar Tim ze kon zien.
Ja, ze had dit verdiend.

Op school was het hetzelfde. Mensen staarde haar aan, sommige wezen en fluisterden. Alexia weigerde geconfronteerd te worden, als iemand er naar vroeg; zei ze dat ze ergens tegen aan gestoten was. Maar niemand vroeg het. Ze verzonnen theorieën in hun hoofd en waarschijnlijk hadden sommige de juiste bedacht. Maar niemand, zelfs haar vrienden niet, vroegen wat er gebeurd was. Ergens had Alexia verwacht dat Jake als eerste voor haar zou staan en haar met vragen zou bekogelen. Maar nee, hij staarde alleen kort voor hij zich weer bezig hield met zijn gewone onzinnige gepraat. Het deed pijn. Pijn dat niemand er naar vroeg. Dat niemand om haar heen geïnterreseerd genoeg was om te vragen.
En langzaam begon de blauwe plek die haar grootvader had veroorzaakt te vervagen, tot dat er geen make-up meer nodig was om hem te verbergen. Eind november was het in zijn geheel verdwenen, samen met de kans dat ook maar iemand het zou navragen. En ondanks dat de plek nu niets meer was dan een herinnering was het wel de aanzet tot een veel langere marteling. De zichtbare plaatsen bleven onaangetast, maar haar grootvader had wel een nieuwe manier om haar in lijn te houden. Blauwe plekken bleven zich vormen over haar lichaam, niet meer haar gezicht maar de rest wel. Ze deed niets om het tegen te gaan. Niemand deed iets. Iedereen keek toe en duwde het daarna snel weg, ergens achter in een hoekje achter slot en grendel.
Huize Walsen, het huis vol van geheimen. Het was niet de bedoeling dat ook maar één persoon erachter zou komen. Ze bleven verborgen achter slot en grendel.

--------------------------------------------------------------------------------------------

Hoofdstuk 4
Roddels

Mythe, sprookjes, roddels,
Gaan van oor tot oor,
Leugens en verzinsel
Verhalen voor vermaak,
Maar ergens, diep in het hart,
Is het allemaal waarheid.

--------------------------------------------------------------------------------------------

December was aangebroken, de dagen werden door een ijzige wind de winter ingeleid. Iedereen voorspelde een witte kerst, maar tot nu toe was het enige wit wat ze iedere ochtend zagen de witte dauwlaag die bevroren was. Jake friemelde aan het rose kaartje in zijn handen, terwijl hij met een moeizame zucht naar buiten keek.
Zijn nieuwe vrienden en dan met name Didi had een geweldig idee bedacht. Ze zouden kerst met zijn zessen vieren – Jake had toestemming gekregen om Mick ook uit te nodigen, nadat ze de skater jongen met een van hun uitstapjes ontmoet hadden – het rose kerstkaartje had al meteen laten zien dat Didi achter het hele fiasco had gezeten. Alexia zou niet eens zonder walging aan rose kunnen denken, Summer had genoeg steil om tenminste met iets in kerstkleuren te komen en Dean, Dean was een jongen dat moest toch genoeg zeggen. Nog eenmaal open Jake het kaartje, en herlas de woorden die hij al zovaak had gelezen.

Heee Cutie.

Dit is een uitnodiging voor ons geweldige kerstfeestje!
Op 23 December, bij Alexia.
Longlane 157,
Je mag die vriend Mick wel mee nemen,
Hij is leuk (A)
Oh, en neem cadeautjes mee.

Xxx
Summer, ALexia, Dean en Didi

Hij had met Mick afgesproken vandaag cadeau’s te halen en nu wou hij niets liever dan afzeggen. Het weer zag er veel te koud uit, maar de komende dagen zou het waarschijnlijk ook niet beter worden. Met een laatste zucht wond hij een sjaal strak om zijn nek en drukte een muts over zijn hoofd.
Met dunne handschoenen verliet hij uiteindelijk het warme knusse huisje, voor de ijzige buitenlucht.
Zijn tanden begonnen gelijk te klapperen toen hij naar de stad fietste. Daar zou hij Mick ontmoeten. Natuurlijk Mick kennende duurde het nog een half uur voor hij er ook daadwerkelijk was. En tegen die tijd was Jake niet meer instaat om zijn tenen en vingers te voelen.
"Jake! Sorry, tijd vergeten," grinnikte de skater jongen, terwijl hij beschaamd grijnzend naar zijn koukleumende fronsende vriend keek.
"F.f.fijn, M.Mick," klapperden Jake zijn tanden.
"Dus uhm, zullen we dan maar cadeau's zoeken?" Mick wees, nog steeds grijnzend, met zijn duim naar de stad. Jake gaf hem nauwelijks een knik voor ze de stad in gingen. Tussen alle mensen zijn en in beweging zijn leek zijn lichaam in ieder geval op te warmen.
"Ik vraag me af in wat voor een huis die Walsen woont," begon Mick door hun stilte af te vragen.
'Groot,' kwam Jake zijn korte antwoord, hij had het drukker met het bekijken van winkels en bedenken wat hij ooit zou kopen. Uhg, hij had zijn zus moeten meevragen die had zo een stapel uitgezocht.
'Hoe gaat je onderzoek naar haar eigenlijk? Detective,' Ging Mick verder, de skaterjongen had minder aandacht voor het uitzoeken van cadeau's. Hij zag wel wat hij zou gaan kopen.
"Slecht, het enige waar ik achter ben gekomen is dat ze erge hoogtevrees lijkt te hebben en ze zeer anti-sociaal is, oh en dat ik haar blijkbaar als kind heb gekend.."
Mick sloeg zijn handen achter zijn hoofd.
'Hm, kun je daar niet iets mee?'
Jake schudde zijn hoofd. Hij had het al met een paar mensen besproken maar niemand had hem verder kunnen helpen. En dan was er nog de blauwe plek waarme Alexia een paar weken geleden op school kwam. Jake had toen besloten om er niets over te zeggen. Alexia zou ontkennen als het echt wat ernstigs was, dus wat zou hij ermee opschieten om het te vragen? Wel was Jake heel nieuwsgierig geworden naar Alexia haar ouders, zouden zij de oorzaak kunnen zijn?
"Dat is ook niet veel, waarom stop je niet gewoon met onderzoek doen en vraag haar uit?" Jake schrok op van de plotselinge stem van Mick.
"Hoe vaak moet ik nog zeggen dat ik helemaal niet met haar uit wil!" Hij was gefrustreerd naar zijn vriend toe gedraaid, iedereen leek te denken dat hij achter Alexia aanzat.
"Tuuuurlijk," Mick zijn ogen rolden.
"Zoveel heb ik haar de laatste tijd geeneens gesproken. Ik bedoel ze is vaker afwezig dan dat joch met pfeiffer in mijn klas," verdedigde Jake zich nog verder.
Mick was allang gestopt met luisteren. Vijf slanke meiden die zo uit een of ander tijdschrift konden zijn gekropen kwamen hun richting oplopen. Ondanks de kou droegen ze allemaal korte minirokjes die hun slanke benen toonden, hun benen waren bedekt door een dikke panty en hoge suede laarzen hielden de rest warm. Voor de jassen die ze droegen had Mick weinig aandacht. Die bedekte te veel.
Hij stootte Jake naast zich aan, "check die,"
Jake volgde de blik van zijn vriend, tot ook hij de vijf meiden in het oog had. De blonde die in het midden liep stak er meteen uit.
"Is dat niet..."

**Geplaatst**: 31-12-10 10:53

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst: 31-12-10 10:53

jaaa heeee.... Dat is ook niet eerlijk! Wie zien jake en mick daar in het midden van die vijf meiden lopen? Is het Alex? Je laat ons wel in spanning zo hoor!

**Geplaatst**: 31-12-10 11:06

Geplaatst: 31-12-10 11:06

Heb alles aan een stuk doorgelezen, echt geweldig geschreven! Heerlijk om te lezen

Ben benieuwd hoe het verder gaat!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 31-12-10 11:43

Geplaatst door de TopicStarter : 31-12-10 11:43

Oké omdat ik vandaag in een hele goede bui ben

nog een stukje! Sluiten we 2010 in iedergeval goed af

--------------------------------------------------------------------------------------------

Amy tisdale, Rijk, knap - blond en blauwe ogen- spontaan. Ze was alles waar alle jongens van zwijmelden en de meisjes jaloers op waren. En ook nu, nu ze rustig door de stad wandelde met haar vriendinnen aan haar zijde keek ze trots de lucht in. Ze wist dat mensen haar na staarden; zich afvragend wie die schoonheid was. Het was dan ook niet vreemd wanneer iemand haar aansprak, dat gebeurde zo vaak. Meestal kwamen ze met flirterige opmerkingen en slechte openingszinnen. Ze negeerde de jongen dan ook die ´hé´ tegen haar riep. Vanuit haar ogen had ze hem wel zien staan kijken, bruin warrig haar licht getinde huid best een leuk beeld voor het oog, maar ze was vandaag niet in de stad om jongens te spotten. Ze had trouwens al een vriend, dus waarom de hopen van dat joch omhoog brengen als hij toch geen kans maakte. Ze kwam pas tot een halt toen haar naam werd geroepen, en niet de naam die bekend was onder de meeste mensen, nee de naam die alleen haar meest geliefde vrienden gebruikten.
"Ams!" Haar vriendinnen en zij zelf draaide zich als één om. Allemaal met verwaande blikken kijkend naar de jongen die daar schaapachtig grijnsde.
"Ken ik jou?" De achterdocht drong sterk door in Amy haar stem, terwijl ze naar de jongen keek. Nu ze hem beter zag kon ze in ieder geval niet meer ontkennen dat hij knap was.
'Ik ben het, Jake,' sprak de jongen, terwijl hij dichter bij kwam. Meteen werden Amy haar ogen groot. Jake? in Jake haar ex-vriendje die altijd veel te schriel en klein was. Wat was er met hem gebeurd? had hij een of andere freaki-isch transformatie doorgegaan over de afgelopen drie jaar. Ze kon haar vriendinnen al om haar horen fluisteren.
"Jake, Amys ex?"
"Ik dacht dat hij lelijk was?"
"Nou deze Jake is lekker.."
Amy bande de stemmen snel uit.
"Woow Jake, je bent veranderd zeg," meteen schoot Jake zijn rechterhand naar zijn achterhoofd en begon deze zenuwachtig te krabben. Zijn gedrag was in ieder geval nog niets veranderd.
´Hehe, ik hoop ten goede,´ grinnikte hij. Amy wenkte snel naar haar andere vriendinnen dat ze mochten doorlopen. Een beetje flirten kon geen kwaad toch?
'Dus Jake wat brengt jou hier?' Jake stopte gelijk zijn handen in zijn zakken en begon op zijn voeten te wippen.
"een cadeautje zoeken," op en neer, en op en neer.
"Oh voor wie?" Ging Amy gelijk door, nieuwsgierig waarvoor Jake zich blijkbaar zo druk maakte.
"Alexia," sprak hij zachtjes, gelijk begon er bij Amy een lampje te brandden.
"Alexia? Alexia Walsen bedoel je,"
"Jap die ja," Ging Jake verder niet echt verbaasd over het feit dat Amy haar naam wist.
Amy haar ogen daarentegen puilden wijd uit.
"Wat? wat moet je met haar?" de achterdocht klonk zo hard door haar stem dat Jake geschrokken een pas naar achter zetten.
'Sorry?' Jake keek het meisje verbaasd aan.
'Dat kind is vreselijk, waarom zou je een cadeau voor haar kopen?' voegde Amy eraan toe. Jake kon zich ergens wel inleven hoe Amy bij die gedachte was gekomen, en zo probeerde hij in alle rust uit te leggen dat Alexia best wel mee viel als je haar eenmaal kende.
"Ze is wat afstandelijk naar buitenstaanders maar als je haar eenmaal kent valt het wel mee," Meteen maakte Amy een afwijzend geluid.
"Dat zal wel als ze je niet in elkaar racht," het gif spoot uit haar mond. Jake trok zijn wenkbrauwen hoog op, verbaasd waar deze haat vandaan kwam.

"Hoe bedoel je, Amy?" Amy nam geen seconde rust om het hele verhaal te vertellen.
"Val toch dood," het was weer zo'n dag, een dag dat Amy Tisdale en Alexia Walsen elkaar weer eens voor de voeten waren gelopen. De twee meiden waren als katten die nijdig hun eigen territorium probeerden te beschermen. En iedereen wist dat het alleen nog aftellen was tot dat een van de twee te ver zou gaan en ze elkaar echt de haren uit het hoofd zouden trekken.
Een valse grijns trok om Amy haar lippen toen Alexia haar enige reactie een woedende blik was. 'Net als je moeder,' vervolgde ze sluw, wetend dat ze de goede snaar had bespeeld en de klankbox zojuist had gebroken. Alexia haar ogen werden eerst wijd, voor ze zich vernauwde tot er niets meer dan duistere dunne spleetjes overbleven. Alles was in zwart gekleurd.
Amy voelde de pijn eerder voor haar hersens de klap ook wisten te registreren. De kracht erachter had haar laten struikelen en een hoop 'Oeehss,' gingen door de omstanders, terwijl het meisje de grond bereikte. De 'Oeehss' werden al snel gevolgd door de woorden 'Vechten! Vechten!' Het hele gebeuren trok publiek alsof het een voetbal wedstrijd was.
De twee meiden waren blind voor het publiek. Het kostte Alexia twee tellen om weer aan Amy haar zijde te staan en het gevallen meisje aan haar haren omhoog te trekken.
"Durf dat nog een keer te zeggen," siste de brunnete laag tegen de andere blondine. Amy haar uitdrukking was er een waar alle contradicties van emoties in te zien waren, woede angst wanhoop en vastberadenheid. Nu was het alleen nog aan haar welke keuze ze zou maken. En om voor eens en altijd van Alexia af te zijn was het een simpele keuze.
'Val... dood,' De klap die haar hoofd met de ondergrond maakte was het waard, als de gevolgen maar waren zoals ze had uitgepland.
"Wat is hier aan de hand!?" De stemmen van de leraren klonken al door de menigte.
Het zou niet lang duren voor Alexia van deze school verwijderd was en uit Amy haar leven zou verdwijnen.

Daarna is ze van school getrapt,´ Natuurlijk liet Amy haar eigen rol in het fiasco weg, zoals ze altijd zei, de hoorntjes waren er alleen om de helo in de lucht te houden.
Jake staarde het meisje met open mond aan. Ongelooflijk, was dat de reden dat Alexia nu op een openbare school zat? omdat ze van haar andere school af was getrapt. Hij begon zich gelijk af te vragen of een van Alexia haar vrienden bekend was met deze informatie.
'Oh ja, en als de roddels kloppen is ze daarna een jaar van de aardbodem verdwenen niemand hoorde nog wat van haar of zag haar. Sommige zeggen dat ze naar een school voor probleem tieners is gegaan. '
Jake schudde zijn hoofd om de informatie tot zicht te nemen. Alexia was van school getrapt wegens het aanvallen van medestudenten en was daarna in een programma voor moeilijk opvoedbare kinderen geplaatst? Amy leek niets van Jake zijn schok te merken en praatte rustig verder.
'Maar ja, ik bedoel je had haar op school moeten zien. Ze was een lopend skelet zo mager dat ze was, ik weet zeker dat ze niets at, in de kantine zag ik haar althans nooit eten.'
"Anorexia?" Blurde Jake er uiteindelijk uit, terwijl zijn hersens nog steeds zo hard aan het racen waren dat hij koppijn kreeg.
Amy haalde haar schouder op.
"Waarschijnlijk, maar we hebben het nooit geconstateerd gekregen, aangezien ze toen al van school af was."
Jake gaf een knik en Mick en zijn blik kruistten kort.
"Dank je Ams, je hebt ons weer wat geholpen," Jake gaf haar een grijns, tijd om afscheid te nemen.
'We moeten verder, misschien dat we je nog welleens zien.'
Amy gaf hem een korte glimlach voor ook zij zich omkeerde. 'Ciao!' riep ze og na.
Ze liepen pas een paar meter voor Mick zijn mond open trok.
"Oké Jake, wat ben je van plan?"
Jake keek op van zijn bedenkingen, "huh, Wat?
Mick rolde zijn ogen, "je weet wat ik bedoel, maar Jake ik waarschuw je nu alvast zoals het klonk van Amy heeft Alexia een paar serieuse problemen en ik vraag me af hoever jij je daar mee moet bemoeien."
Jake haalde zijn schouders op, "je kent Amy toch, die overdrijft graag,"
Jake wou het onderwerp zo snel mogelijk aan de kant schuiven. Hij wist zeker dat Mick het niet eens met zijn volgende stap zou zijn.
"Dus uhm cadeau's, heb jij ondertussen al iets verzonnen?" En zo werd er de rest van de middag niet meer over het hele onderwerp gesproken.

--------------------------------------------------------------------------------------------

**Geplaatst**: 31-12-10 11:47

Geplaatst: 31-12-10 11:47

Meer, meer, meer

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-01-11 17:13

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst door de TopicStarter : 01-01-11 17:13

Hee ik wou jullie nog vragen

of jullie ook geinterreseerd zijn in ander soort verhalen

ik heb namelijk nog een hele stapel op de PC staan en zat er aan te denken om er nog een up te loaden.

1, is een standaard fantasy

2, een soort van fantasy ( zonder elven tovenaars enz.. ) en in de moderne tijd.
3, een oorlogs verhaal

**Geplaatst**: 01-01-11 17:30

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst: 01-01-11 17:30

fantasy

**Geplaatst**: 01-01-11 17:34

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst: 01-01-11 17:34

vervolg please

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-01-11 18:43

Geplaatst door de TopicStarter : 01-01-11 18:43

Hier nog een stuk

Oh en mijn fantasy heb ik al een keer willen plaatssen.. alleeen mocht ik niet alleen de proloog plaatsen *-) dus ik zal hem binnenkort nog eens plaatsen

Dit vind ik tot nu toe het slechts geschreven stukje... waarschijnlijk type ik hem nog helemaal overnieuw alleen kon ik de inspiratie niet vinden omdat te doen xD

--------------------------------------------------------------------------------------------

Jake zijn plan was simpel. Hij zou zijn oude school weer eens opzoeken. Een kijkje nemend of hij ergens roddels kon vinden. Misschien had Mick gelijk gehad en moest hij het allemaal van zich af laten glijden. Dit waren niet zijn zaken om zich mee te bemoeien. En Jake had zich erook buiten proberen te houden. Maar steeds als hij haar weer zag wou hij weten wat ze verborgen hield. Wat waren haar geheimen? Anderen zouden zijn gedrag misschien obsessief noemen, Jake noemde zichzelf liever extreem nieuwsgierig. Misschien dat hij ooit welleens journalist of iets in die trant werd. De bus waar hij inzat kwam tot een halt en snel sprong Jake eruit. Zijn blik gleed meteen naar het enorme gebouw aan de overkant. "East high private school" of zoals Mick het zou noemen; school voor de rijke snobs. De hekken stonden nog wagewijd open en Jake kon vrij doorlopen. Leerlingen die hun pauzes aan het vieren waren staarden hem aan. Sommige begonnen direct te fluisteren over de jongen in de gewone kleren. Dat was een van de dingen in deze privé school, ze droegen schoolkleren. Een zwart jack en broek, witte blouse eronder en rode stropdas, dat was de outfit die de jongens moesten dragen. De meisje droegen hetzelfde alleen was de broek door een lange rok vervangen. Jake negeerde de blikken en liep de school binnen. Alles zag er nog precies hetzelfde uit als toen. Nostalgisch keek hij naar de lokalen waar hij ooit zelf les in had gehad.
Uiteindelijk kwam hij bij de deur die hij moest hebben. De deur waar in gouden letters `Decaan Mr. Hiemlich" op stond. Hij haalde een keer diep adem voor hij klopte.
"Kom binnen," klonk het van de andere kant.
Jake glipte geluidloos door de deur. De decaan keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan.
"Kan ik iets voor je betekenen knul?" De man moest ook wel doorhebben dat Jake hier helemaal niet hoorde. De jongen schuifelde iets zenuwachtig met zijn voeten.

Meneer Hiemlich bracht zijn vingers voor zijn lippen. Hij kende de jongen ergens van maar waar. Aan zijn kleren te zien was hij niet van deze school.
"Ik ben Jake Jefferson," sprak de jongen uiteindelijk. Ah de zoon van Jefferson, vandaar.
"Hallo Jake, dat is een tijd geleden, hoe gaat het m et je ouders?" Meneer Hiemlich sociale geheugen had meteen weer opgehaald dat Jake weg moest bij deze school, omdat zijn ouders failliet waren gegaan.
"Het gaat goed thuis," antwoordde Jake die nog steeds onrustig stond.
"Ga toch zitten," de decaan had genoeg van al dat ongeduldige geschuivel van de jongen.
Jake gehoorzaamde en pakte de stoel aan de andere kant van het bureau.
"Dus Jake wat brengt jou hier?"
"Heeft u Alexia Walsen toevallig gekend?" Meneer Hiemlich zijn ogen spreidden zich wijd. Alexia Walsen, nee die zou hij nooit meer vergeten.

Meneer Hiemlich liep over de gangen van de school. Hij was zojuist opgeroepen om met spoed naar het kantoor van Mevrouw Siebel te komen. Zoals gewoonlijk nam hij er zijn tijd voor, rustig bedenkend wat het probleem zou zijn. Het ging om Alexia Walsen, een zeer inteligente dame, alleen haar sociale vaardigheden waren sterk onderontwikkeld kon je het noemen. Hij had haar nou twee keer voor gesprek gehad en beide keren was hij niet meer te weten gekomen over haar dan haar naam en wie haar familie was. Nog voor hij het lokaal had bereikt kwam mevrouw Siebel hem al tegemoet lopen. Haar ogen waren wijd en woest, haar passen onrustig.
"Mevrouw Siebel?" De vrouw gaf hem een valse blik.
"Ik ga niet meer dat kantoor in. Dat kind is niet normaal!" haar handen vlogen wild in het rondje, terwijl ze licht hystierisch weegbeende. Verbaasd en nieuwsgierig maakte hij zijn weg verder naar het knatoor. De deur was opslot gedaan. Met zijn eigen sleutel wist hij het te openen.
Binnen in het kantoor was niets anders dan stilte. Maar zodra Hiemlich de deur geopend had trof hij de grootste chaos aan. Een glazen kast lag in scherven op de grond, papieren waren door het lokaal gesmeten, een stoel lag verloren en verlaten omgeklapt op het tapijt en in het midden stond een meisje, haar bruine haren vielen sluik voor haar gezicht, terwijl haar groene ogen vuurspuwend zich naar HIemlich richtten. Haar armen waren voor haar lichaam over elkaar gekruisd. Zo trof Hiemlich de boosdoener aan. Het wekte meteen zijn interresse. Dus dit is de ravage die Alexia aanricht hm? In alle rust zette Hiemlich de stoel overeind. Het meisje in het midden van de chaos werd volledig genegeerd, ookal kon Hiemlich haar ogen in zijn rug voelen brandden. In alle rust nam hij plaats.
"Als je stoel nog zitbaar is, mag je ook gaan zitten," mompelde hij, zijn stem was niet streng of commanderend, het leek er meer op alsof hij een normaal zakengesprek ging voeren.
Het duurde seconde voor het antwoord kwam.
"Ik blijf liever staan," de zachte sis ging niet aan zijn oren voorbij, net als de dreiging daarin.
"Als je dat wilt," eindelijk keek Hiemlich met een glimlach op.
"Nou kun je me vertellen waarom ik met spoed uit mijn koffiepauze wordt getrokken?" Alexia bleef hem strak aankijken. Geen enkel moment veranderde haar blik. Ieder ander zou er de rillingen van krijgen.
Er bleef een stilte hangen. Met een zucht leunde meneer Hiemlich voorover op het bureau.
"Ik heb de hele dag en nog wel langer om op een antwoord te wachten, Alexia," sprak hij rustig, terwijl hij het meisje doordringend aankeek. "Het is jouw keuze."
Er gingen nog enkele seconde voorbij voor Alexia wegkeek naar de deur.
"Waarom vraag je het mevrouw Siebel niet, zij lijkt er alles vanaf te weten," sprak ze met een ijzige dode stem.
"Omdat ik Mevrouw Siebel haar verhaal niet wil horen. Ik wil jouw verhaal horen.," was het directe antwoord van meneer Hiemlich.
"Er is geen verhaal."
Meneer Hiemlich stond nu op en liep om het bureau heen, zodat hij voor Alexia kwam te staan.
"Oh nee, er is niets wat mevrouw Tisdale had gezegd, of gedaan waardoor jij je gedwongen voelde om aan te vallen?" Hiemlich had het verhaal natuurlijk allang gehoord, het enige wat mistte was Alexia haar gedachte achter de gebeurtenis.
Alexia antwoordde niet. Ze keek alleen nijdig naar de man.
"Wat zou jou dat iets kunnen schelen," siste ze ineens lager dan eerder, meer dreigend.
"Je wekt mijn interresse, mevrouw Walsen. Ik ben simpelweg nieuwsgierig waarom een vrouw van uw status voor dit geweld moet kiezen," als het al kon vernauwde Alexia haar ogen nog meer.
"Laat. me. met. rust," dreigde ze laag. Abrupt draaide ze zich om en marcheerde naar de deur.
"Alexia, wat ben je van plan?" Zijn hand schoot naar voren ern omcirkelde haar arm. Gelijk liet hij ook weer los, geschokt door wat hij voelde. Of het gebrek daaraan. De arm was niets meer geweest dan bot, fragiele botten, alleen bedekt door een dunne ongezonde huid. Zijn verweidde blik gleed nogmaals over haar vorm. De krachtige houding, het temperament volle karakter, al die factoren hadden iedereen op een dwaalspoor gezet. Ze hadden verborgen wat er daadwerkelijk onder het oppervlakte lag, een gebroken, uit niets meer dan bot bestaand meisje. Zijn ogen vielen op haar gezicht, de nu veel te diep gelegen ogen, de in hun kassen gevallen leken zonder het benodigde vlees, de huid die zich veel te strak om de schedel trok, en in een gruwelijk grauwe tint gedompeld leek. Waarom had niemand dat eerder gezien? Hoe kon het zijn dat een meisje in deze toestand over het hoofd werd gezien?
Met pijn in zijn hart zette meneer Hiemlich een pas naar achter. Haar ogen brandden in hem. Een blik van afschuw was in die groene irrisen te zien. En als je goed keek, zag je de angst in ze. Angst als een wild dier in het nauw gedreven met geen andere uitweg dan recht door zijn belager heen.
"Alexia," zijn stem was zacht, vol medeleven. Alexia keek alleen woedend terug, het vuur brandde er nog steeds in.
"Alexia, je hebt hulp nodig." De stem van meneer Hiemlich was iets fermer, ookal klonk de zorg er nog steeds in door.
Het volgende was iets wat meneer Hiemlich eigenlijk al voorspeld had, maar hij had nooit verwacht dat het ook zo zou zijn.
De benige handen van het meisje grepen in haar haren, terwijl haar lichaam in elkaar dook.
"Rot een klere eind op! Ik heb je hulp niet nodig," schreeuwde ze uit, haar stem overslaand van de emotie erin.
"Alexia?" Meneer Hiemlich deed een stap naar voren zijn hand uitgestrekt om haar te helpen.
"Blijf van me af! Blijf van me af!"Gilde ze terwijl haar lichaam wegschoot, buiten zijn reikgebied. Haar vingers hadden zich ondertussen krachtig in haar haren verstrengeld. De hysterie van het meisje bracht zelfs meneer Hiemlich van zijn stuk.
"Alexie, alsjeblieft,"' hoe goed hij het ook probeerde de paniek kon hij niet uit zijn stem houden.
"Rot op! Ror op!" Het meisje zakte in elkaar, haar knieën tegen haar borst gedrukt, terwijl haar hoofd zich daar achter verborg. Meneer Hiemlich keek weerloos toe hoe haar lichaam onherroepelijk trilde.
Niets leek te werken om haar rustig te krijgen, met ieder woord dat hij sprak begon het meisje met schreeuwen.
Met geen enkele andere keus ging de man over naar zijn laatste middel, hulp halen. Hij was zijn kantoor nog amper uit of hij werd ontvangen door een in pak geklede man. De man had een chique uitstraling over zich.
"Ik ben hier om Alexia Walsen op te halen," sprak de man met Engels accent. Meneer Hiemlich haalde opgelucht adem.
"Alexia is in het kantoor, maar meneer misschien moeten we eerst even praten," de deftige man keek Hiemlich eenmaal aan voor hij zijn beslissing maakte.
"Ik ben hier alleen om haar op te halen, wilt u praten dan zou ik een afspraak met heer Walsen proberen te maken."
"Dan zou ik dat graag doen," sprak Hiemlich nou iets verontwaardigd. De man in pak knikte alleen rustig voor hij uit zijn zak een kaartje graaide.
"Ik zou Alexia nu graag meenemen," sprak de man, terwijl hij het kaartje in Hiemlich zijn handen drukte.
Meneer Hiemlich opende het kantoor voor hem. Alexia stond weer, haar rug nog steeds tegen een muur gedrukt, terwijl haar rode ogen bloeddorstig naar de binnenkomers staarden. De man in pak leek een seconde twijfelend te staan, voor hij naar voren stapte.
"Alexia de auto wacht voor. Uw grootvader wil u zo snel mogelijk spreken," met haar hoofd naar de grond liep Alexia als een lam schaap langs hen heen. De man draaide zich naar Hiemlich. "Op het kaartje vind u ook het adres waar u de rekening naar toe kan sturen," ging hij zakelijk voor hij Alexia in haar voetsporen volgden.
En zo verdwenen ze, zonder ooit nog terug te keren.

**Geplaatst**: 01-01-11 21:33

Geplaatst: 01-01-11 21:33

mooi geschreven..
in het laatste stuk staan wel een aantal typefoutjes dat zal ik nog even nalezen als ik jou was..
"Rot op! Ror op!" Het meisje zakte ... ..
hier moet die ror ook rot zijn denk ik.. en zo staan er nog een paar in de tekst. 2 hoofdletters bij een naam etc.. voor zover ik heb gezien geen spelings fouten..

**Geplaatst**: 03-01-11 10:35

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst: 03-01-11 10:35

Ik vind het een goed geschreven stuk! Je schrijft echt goed, leest lekker weg, ben echt een grote fan van jou werk! Vind het ook goed dat je soms een 'flashback' beschrijft, even terug in de tijd zoals in je laatste stuk. Het maakt me daardoor alleen maar nieuwschieriger naar alex, waarom ze zo geworden is en wat er in hemelsnaam gebeurd is!

Ik ben ook wel benieuwd naar je oorlogs verhaal , je fantasy standaard en je fantasy modern, alles dus eigenlijk!

**Geplaatst**: 04-01-11 19:19

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst: 04-01-11 19:19

Ik heb het hele verhaal gelezen. Wow wat goed zeg! Ik ben nu ook heel benieuwd wat er met Alexia aan de hand is en hoe het verder gaat.
Verder heb ik geen op of aanmerkingen behalve misschien meer???

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-01-11 21:52

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst door de TopicStarter : 04-01-11 21:52

Hoi mensen,
Heel erg bedankt voor jullie berichten ik ben druk bezig met een volgende post.. alleen moet ik deze bedenken :S wat altijd langer duurt dan ik wil:( snik snik... Maar ik ben wel opweg! en heb vandaag alweer een groot stuk bij geschreven..

Onder tussen heb ik hier ook een twee verhaal geplaatst, wat Mijn boek, zijn verhaal heet. Het is wat heel anders dan dit

maar als jullie zin hebben om te lezen kunnen jullie altijd pb'tje sturen.

Gaat weer druk verder met schrijven

wil jullie niet langer laten wachten!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-01-11 22:41

Geplaatst door de TopicStarter : 04-01-11 22:41

Uhg heeft serieus een hekel aan de 1500 woorden voor posten gekregen... Aangezien mijn andere verhaal uit dagboek stukken bestaan.... en ik geen woorden op mijn pc kan tellen *-) grrr.

maar ja, weer beter nieuws ik heb er een stukje bij

------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Meneer?"
Hiemlich schrok op van de stem. Hij was vergeten dat Jake nog steeds voor hem stond. Een hand wreef over de schedel van de oude decaan. Wat was de vraag ookal weer van de jongen? Oh ja, of hij Alexia had gekend.
"Ja Jake ik heb mevrouw Walsen gekend."
Jake schoof direct een stuk dichterbij.
"Echt?" even viel hij stil, kon hij gewoon direct zijn vragen stellen.
"Ik wou u iets vragen, met betrekking tot Alexia," begon hij iets voorzichtig. Meneer Hiemlich trok zijn wenkbrauwen op.
"Jake, ik hoop dat je beseft dat ik geen privé gegevens kan doorgeven."
Jake staarde naar zijn handen, hij moest het proberen, vragen, weten.
"Het spijt me dat ik het toch vraag, maar wat is er met Alexia gebeurd hier? Ik ben bang dat ze in haar oude gedrag terug valt," met een zorgelijke blik keek Jake hoopvol naar de man. Begrijp het, begrijp het. Probeerde Jake mentaal in te brengen. Maar zodra hij het gezicht van meneer Hiemlich zag, strak en stern, wist hij dat het nutteloos was.
"Sorry Jake, maar ik kan niet de privacy wet schenden, hoe belangrijk het wel niet is," kort kon Jake de zorgen over Hiemlich zijn gezicht zien. Er was dus blijkbaar echt een reden om zorgen te hebben.
"Dan spijt het me dat ik u tijd heb verspeeld," Jake stond op, gefrustreerd dat dit hele gesprek nergens op uit gelopen was. Vlak voor Jake de deur verliet draaide hij zich nog eenmaal om.
"Meneer Hiemlich?"
De man achter het bureau keek op.
‘Had Alexia anorexia?’ Hiemlich keek verschrikt naar Jake op, voor hij zijn blik weer verstrakte.
"Jake, ik had al gezegd dat ik je geen privé gegevens kan geven," maar dat maakte niet uit voor Jake, de blik van de decaan was genoeg geweest. Het was waar. Alexia had aan een ernstige eetstoornis geleden. En ergens kreeg Jake het gevoeld dat dat maar het begin was.

Jake strompelde zijn thuis binnen. Zijn gedachten gingen over de mogelijkheden. Alexia had anorexia gehad, maar waarom? Hij kon zich moeilijk voorstellen dat de media greep op Alexia had, dat zij zich net zo wou voelen als die modellen. Summer die zag hij daar nog wel voor aan, maar Alexia. Nee nog in geen duizend jaar.
"Jake?" Geschrokken keek de jongen op van het stemgeluid van zijn zus.
"Marissa, wat doe jij hier?"
De vrouw met de steeds dikker wordende buik zette haar handen op haar heupen.
"Ook hallo, broertje," begon ze wat kippig tegen hem. Jake krabde de achterzijde van zijn hoofd.
"Sorry, hai," hij probeerde de happy-go lucky grijns om zijn lippen te houden, maar op dit moment kostte het hem gewoon te veel energie. Marissa trok haar wenkbrauwen al op, haar mond ging open om te spreken. Nog voor een woord haar lippen verliet kwam een schreeuw tussen hen in.
"Hé Jake, daar ben je," grijzend kwam Dave Jefferson de deurpost om. "Het eten is bijna klaar."
Jake liet een zucht vallen. Hij kon Marissa haar vragen nog even ontwijken. Het eten ging in stilte voorbij. Dave had in eerste instantie vreemd opgekeken toen zijn beide kinderen, die normaal geen klep voor hun monden hadden nu allebei stil waren. Zijn blik was eerst naar Jake gegaan. Die had aan zijn eten zitten frunniken en geen hap naar binnen gebracht. Zijn ogen waren steeds op zijn bord gericht zonder focus, alsof hij diep in gedachten was. Daarna was zijn blik naar Marissa gegaan. Die stampte het voedsel naar binnen, een gewoonte die ze had gekregen wanneer haar iets dwars zat. Zij had haar lichtbruine ogen steeds naar Jake gericht. Zelfs wanneer haar vork naar haar mond werd gebracht keek ze naar hem. Dave schudde uiteindelijk zijn hoofd en nam nog een hap. Als die twee ruzie hadden kwamen ze er vanzelf wel uit.
Jake stond uiteindelijk op van tafel met het excuus dat hij geen honger had en onderweg naar huis al wat had gegeten. Dave gaf hem knikkend een glimlach, zijn zoon was binnen enkele seconden verdwenen. Het duurde maar twee tellen voor ook zijn dochter van tafel was.
"Het was lekker, pa," sprak ze voor ze het bord naar de keuken bracht. Dave kreeg de kans niet om een woord uit te brengen. Ze was ook de trap op gevlucht.
"Kinderen," mompelde de man en at rustig verder.

Marissa trof Jake aan in zijn kamer, languit op het bed. Zijn handen waren achter zijn hoofd geslagen en zijn ogen naar het plafond gericht. Voor de rest maakte hij geen enkele beweging.
"Waar denk je aan?" De jongen schrok op van het plotselinge geluid. Zijn hand ging naar zijn borst die hevig op en neer deinde van de schrik.
"Je kunt ook kloppen, weet je," gefrustreerd liet Jake zich weer ontspannen.
"Hm, dat kan ja," Zonder echt te vragen plofte Marissa naast haar kleine broertje neer.
"Ga je mijn vraag nog beantwoorden?"
Jake haalde alleen zijn schouders op voor hij weer verder ging met het plafond aangapen. In stilte zaten ze daar. Marissa wist dat Jake uiteindelijk wel zou praten, hij kon zijn mond simpelweg niet zo lang dicht houden. Drie.. twee...
"Kun je anorexia krijgen om andere redenen dan dat je jezelf te dik vind?"
Marissa fronste haar wenkbrauwen. Hoe kwam haar broertje bij die vraag?
Ze dacht aan vier jaar terug. Één ding wist ze wel; het kon.
"Ja ik denk van wel, waarom.."
Jake liet haar niet uitpraten.
"Wat zou dan de reden zijn, hè?" Hij keek haar strak aan, eisend voor een antwoord. Marissa begon aan de dekens te frummelen. Was ze echt van plan om dit tegen haar broertje te vertellen? Ze had het nooit echt met iemand besproken, tenminste niet met iemand die nu nog leefde.
"Ik heb een soort van anorexia gehad," sprak ze zwakjes. Ze keek niet naar haar broertje. Ze wist toch al hoe hij zou kijken.
"Wanneer?" zijn stem was ook zachter. De gedachten die hij misschien eerder voor dit onderwerp had gehad waren verdwenen. Nu was zijn gehele attentie naar haar gericht.
"Toen mam voor het eerst werd opgenomen begon het," die tijd leek al zo lang geleden. Een vage herinnering uit een ander leven.
"Ik voelde me zo, om het maar te zeggen, poedersuiker. Ik kreeg geen hap meer naar binnen. Wou geeneens meer eten," een brok vormde in haar keel.
"Iedere dag zag ze er weer zieker uit. Nooit kwam er eens goed nieuws," de frustraties die ze toen had gehad dreigden weer omhoog te komen.
"Niets kon me nog interreseren er was maar één ding dat ik wou en dat kreeg ik niet. Ik heb dagen in bed gelegen zonder op te staan of iets te eten," een arm wond zich om haar schouder.
"Ik verborg het voor jou en pa, mam was de enige die er niet intrapte. We hebben uiteindelijk een tijd met elkaar gepraat, niet over haar ziekte maar over mijn probleem," een zucht klonk door de kamer. "Dat heeft een hoop geholpen. Ik besefte dat zoals ik nu bezig was ik niet verder kon en dat ik andere meer pijn bezorgde. Toch was het niet zo makkelijk om direct weer goed te eten. Ik voelde me bij iedere hap die ik naar binnenwerkte kotsmisselijk en moest ook echt moeite doen om het binnen te houden. Toen mam stierf voelde ik me pas genezen. Ik weet niet precies waarom; misschien dat ik eindelijk vrede had, dat zij niet meer hoefde te leiden," met een zwakke glimlach keek ze naar haar broertje die naast haar zat. Hij staarde voor zich uit, terug getrokken in zijn eigen wereld.
"Het spijt me," klonk het uiteindelijk zacht en schuldig. Marissa trok haar wenkbrauwen op.
"Waarvoor?"
Jake haalde zijn schouders op, "Omdat ik niets door had. Dat ik je nooit geholpen heb,"
Marissa gaf hem een zwakke klap tegen zijn schouder, "Dat is onzin. Ik wou nieteens dat je wat door had. Je bent niet één of andere psycholoog die alles door heeft en iedereen kan helpen, weet je."
Jake leek absoluut niet tevreden gesteld met dat antwoord.
"Misschien," mompelde hij alleen.
Marissa liet haar ogen zakken. Ze wist wie haar broertje was. Hij was niet de persoon die er bij ging staan en toekeek. Hij kon niet op die manier leven.
"Ga je me nog vertellen wat er aan je hoofd is?" Het duurde enkele seconde voor de jongen uiteindelijk antwoord gaf.
"Niets waar je je zorgen over hoeft te maken."
Marissa staarde naar zijn vorm, naar zijn blik die ver in het niets staarde. Niet waar ze zich zorgen over hoefde te maken? Ze geloofde er gaan bal van. Maar Jake kennende zou hij iedere hulp weigeren. Ze zou een andere manier moeten vinden om voor hem klaar te staan. Nu kon ze alleen maar met een laatste blik de deur achter hem sluiten en wachten.

**Geplaatst**: 06-01-11 10:06

Geplaatst: 06-01-11 10:06

Hee ik heb je verhaal gelezen en ik vond het echt heel goed!

Iedereen hier vraagt zich nu volgens mij af hoe het verder gaat met Alex

Heb je misschien spellingscontrolle op je computer, want je maakt af en toe typfoutjes.

Oh en ik weet niet of het aan mij ligt, maar ik zou goed nadenken over je setting. Want het speelt zich af in Amerika toch? Maar er komen af en toe Nederlandse elementen in voor: Fietsen naar school en nog iets maar dat zou ik weer op moeten zoeken. Oh en ze zijn boven de 16 toch, waarom hebben ze geen rijbewijs

Dat soort dingen. Maar kan ook aan mij liggen hoor

Want ik ben de enige die erover begint haha.

Verder is het helemaal top. Ik wil Meer!!! O:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-01-11 10:23

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst door de TopicStarter : 06-01-11 10:23

je hebt helemaal gelijk

het is ook de bedoeling dat er nog een herschrijving komt waarbij de setting beter is uitgewerkt

ik heb nu geeneens besloten in wat voor een stad ze leven xD whhaha.. maar omdat ik nog een tweede verhaal heb waarbij ik ook veel achtergrond moet zoeken, dus daarom wil ik dit verhaal nou eerst gewoon de verhaal lijn uitschrijven en die in orde maken

Voor ik me echt met die andere dingen bezig houd

het is ook nog altijd voor mijn eigen vermaak geschreven, vandaar dat ik me nog niet heel sterk de diepte in wil stortten dat doe ik in mijn andere verhaal wel.

Ik heb helaas op mijn computer geen spellingscontrole

waar ik enorm van baal... want ik heb inderdaad moeite met spelling

**Geplaatst**: 09-01-11 09:49

Geplaatst: 09-01-11 09:49

Hee, ik ben een stille meelezer

Ik vind het echt een leuk verhaal, misschien kun je een spellingscontrole downloaden van internet?

Je moet echt doorschrijven hoor...

**Geplaatst**: 11-01-11 16:01

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst: 11-01-11 16:01

schrijf schrijf schrijf... ik ben echt F-A-N van je verhaal...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-01-11 17:15

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst door de TopicStarter : 11-01-11 17:15

Danku

en er is een nieuw stukje onderweg,. was even aan het klooien met wat ik eigenlijk wou schrijve xD

Oh ps ik ga het verhaal uiteindelijk toch helemaal naar Nederland verplaatsen omdat ik het systeem hier gewoon beter ken... maar dat zal denk ik in de herschrijving gebeuren xD

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-01-11 17:25

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst door de TopicStarter : 11-01-11 17:25

BELANGRIJK ^^

Ik heb nog iets nodig wat ze met zijn alle op kerstavond samen doen, in eerste instantie wou ik iets gebruiken wat ik met mijn vrienden doe.. maar toen ik er over nadacht leek me dat geen goed idee... hebben jullie misschien leuke suggesties? Er zal waarschijnlijk niet heel diep op in worden gegaan.. of misschien ook wel als het een heel leuk idee is

**Geplaatst**: 11-01-11 20:22

Geplaatst: 11-01-11 20:22

Wat wij altijd doen: Iedereen koopt voor iedereen een klein niet al te duur cadeautje, zo krijgt iedereen dus evenveel handige en leuke cadeautjes. Misschien een optie?

**Geplaatst**: 12-01-11 11:00

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst: 12-01-11 11:00

cadeautjes uitpakken lijkt me een goed idee.. waarbij Jake wellicht iets koopt wat heel subtiel is maar wel helemaal in de roos..

**Geplaatst**: 12-01-11 11:05

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst: 12-01-11 11:05

Ben begonnen met lezen!!
Kan niet wachten tot ik vanavond tijd heb voor de rest!

Nomineer dit bericht ×