Bokt.nl

Citaat:

Het feest was geweldig, de hele avond hebben Martin en ik een beetje om elkaar heen gehangen, en veel geknuffeld. Mijn gevoelens voor hem zijn zo mogelijk nog meer aangewakkerd door deze avond. De dagen gaan nu in een roes voorbij, en door een tentamenweek op school kan ik deze week de deur niet uit. Maar leren daarentegen gaat ook niet erg makkelijk. Iedere keer als ik een poging doe om een boek open te slaan wordt ik afgeleid door fijne gedachten aan hem. Aan zijn volle lippen, zijn handen overal over mijn lichaam, maar ook zijn prachtige ogen en de manier hoe hij naar me kijkt. Nog steeds word ik niet wijs wat zijn blik nou precies betekend. Hij kijkt me soms aan op een manier die ik niet kan plaatsen. Het is een andere blik dan de eerste keer dat wij elkaar zagen. Maar ik maak me daar geen zorgen over. Martin lijkt een zorgeloze jongen, dus waarom zou ik me dan druk maken? Ik heb voor mezelf besloten te zien hoelang dit goed gaat, en zolang het leuk is, wil ik ook niets anders dan een goede tijd hebben.

Als ik uit mijn gedachten opschrik, merk ik dat het alweer laat is, en ik besluit dat het leren geen nut meer heeft. Ik kruip mijn bed in en kan niet wachten tot ik in een mooie droom val waar hij zeker in voor zal komen, zoals de afgelopen nachten meestal het geval is. ’s Morgens wordt ik heerlijk uitgerust wakker met vlinders in mijn buik. Even blijf ik liggen in mijn bed die nog zo lekker warm is. Een zonnestraaltje die door een kiertje van mijn gordijn valt verteld me dat het ook buiten prachtig weer is. Ik prijs mezelf even heel gelukkig dat ik Martin heb leren kennen, en dat we elkaar nu met regelmaat zien. Met vrienden erbij is hij altijd nog iets afstandelijker, maar hij vind het nu in ieder geval niet erg om me vast te houden of te knuffelen als er anderen bij zijn. Of we echt een stel zijn is alleen voor iedereen nog de vraag. Zo ook voor mij. Ik vind het stom, kinderachtig zelfs, om hem te vragen hoe dat zit. Dus ik besluit dat ik het maar zo laat zoals het is. We hebben geen verkering, maar elektriciteit, vuurwerk! Als ik daaraan denk word ik weer helemaal warm van binnen, een golf van gelukzaligheid overspoeld me. Bijna was ik in bed blijven liggen, als de gedachte aan de veel te slecht voorbereidde toets me te binnen schiet. Ik kan maar beter niet te laat komen.

Met geen tijd meer om over Martin na te denken, glip ik uit bed en schiet in een spijkerbroek en shirt die ik ergens van de grond af pluk. Als ik Martin niet zie, doe ik ook geen moeite om er mooi bij te lopen. Ook make-up laat ik achterwege, die toets ga ik er niet spontaan beter van maken. Op school aangekomen merk ik dat ik ruim op tijd ben, en ik loop alvast naar het lokaal waar ik vandaag mijn laatste toets moet maken, biologie. Onwillekeurig denk ik aan biologie en chemie in praktijk, dat gaat me een stuk beter af dan de theorie. Met een zucht laat ik me zakken aan het eerste tafeltje wat ik tegenkom. Rustig aan druppelt het lokaal vol, en dan is het tijd om de toets te maken. Verbazingwekkend snel ben ik erdoorheen, en ook nog eens met het gevoel dat ik het zo slecht nog niet gemaakt heb. De resterende tijd gebruik ik om de toets nog eens na te lopen, en daarna begin ik met het plannen van de aankomende vakantie. Ik heb veel Martin op de planning staan, en vraag me stilletjes af of hij dezelfde plannen heeft als ik. En dan droom ik weer weg. Als de bel gaat schrik ik op, berg snel mijn pen op en breng de toets naar het bureau van de leraar. Hopend dat ik het nu echt zo goed heb gemaakt als dat ik denk.

Als ik naar buiten loop voel ik de zon op mijn gezicht, en een zacht warm windje blaast langs mijn wangen. Een jas aan doen is niet nodig, dus die trek ik snel uit. Ik heb nog geen zin om naar huis te gaan en pak mijn telefoon om José te bellen, die vandaag al vrij zou zijn. De telefoon gaat twee keer over, en dan neemt José hem op. Ik schrok even van de klank van haar stem. Niet zo vrolijk en opgewekt als de laatste keer dat ik haar gesproken heb. Of heb ik het de vorige keer gewoon niet opgemerkt door mijn eigen euforische stemming? ‘José, ben je thuis en heb je zin in mijn gezelschap?’ vraag ik. ‘Je mag wel langskomen hoor’ zegt ze nog steeds niet veel enthousiaster. ‘Dan zie je me met twintig minuten ongeveer’ snel hang ik de telefoon op, en zo snel als dat mijn scooter toelaat scheur ik door de welbekende straten van de grote stad, door wat poldergebied, naar het dorp waar José woont.

Als ik aanbel duurt het langer dan normaal, en als José dan eindelijk de deur open doet schrik ik. Ze ziet er moe uit, met opgezette rode ogen, duidelijk veroorzaakt door tranen. Terwijl ik haar naar binnen volg en de deur achter mij sluit, vraag ik wat er aan de hand is. Eerst volgt er een luide snik, en dan begint José te praten. ‘Ik ben niet zo zeker meer van mijn relatie met Vincent, ik twijfel of ik het moet uitmaken of juist beter mijn best moet doen’ zegt ze al snikkend. ‘Heeft hij je pijn gedaan? Of is hij vervelend tegen je?’ ik kan het me niet voorstellen maar ik vraag het om het met zekerheid uit te kunnen sluiten. Ik schrik op als er nog een hardere snik volgt en José jammert ‘nee, dat is juist het probleem!’. Juist, ondanks dat ik toch echt een vrouw ben snap ik nooit zoveel van cryptische omschrijvingen, en dus moet ik proberen er een wat duidelijker antwoord uit te krijgen. ‘Ben jij dan misschien verliefd geworden op iemand anders?’ vraag ik haar, in de goede hoop dat ze nu een wat rationeler antwoord geeft. José kijkt op met een boze blik in haar ogen. Duidelijk de verkeerde vraag flitst er door mijn hoofd. Ik trek een gezicht waarmee ik wil aangeven dat ik haar niet begrijp. Ze zucht even diep en schud dan een paar keer haar hoofd. Om mezelf een houding te geven leg ik mijn hand op haar rug, in de hoop dat het een troostend effect heeft. Als haar ademhaling wat rustiger wordt, begint ze weer te praten ‘dat is het allemaal niet. Vincent is altijd heel lief voor me, en hij is niet verliefd op iemand anders en ik ook niet. Ik denk gewoon dat wij niet heel erg goed bij elkaar passen’ verzucht ze. ‘Sja, dat kan gebeuren, heel vervelend lijkt me’ antwoord ik, maar nog steeds begrijp ik alle commotie niet. ‘Ja heel vervelend’ antwoord ze. Na een korte stilte vervolgt ze ‘vooral omdat we van het weekend voor het eerst met elkaar naar bed zijn geweest’. Haar wangen kleuren zich eerst roze, en dan langzaamaan rood. ‘Hij was heel lief, precies zoals het hoort te gaan bij de eerste keer, maar toch voelde ik me na afloop ongelukkig. En dat werd nog erger toen hij vertelde hoe fijn hij het wel niet vond. Je wil niet weten hoe ik me voelde terwijl ik daar naast hem lag, terwijl hij me helemaal de hemel in prees, en me knuffelde en kusjes gaf. En ik kon wel janken! Wat heb ik hem aangedaan? Wat zal hij nu wel niet van me denken als ik het uitmaak? Of als ik bij hem blijf en geen behoefte meer heb aan sex?’ Alles kwam er als één woordenbrij in één keer uit. En daarna was er niets anders meer dan het huilen en snikken van José. Opeens voelde ik me de slechtste vriendin op aarde. Ik heb al die tijd op mijn roze wolk gezeten, terwijl mijn vriendin zoveel meemaakt. Ik was er niet om haar een luisterend oor te bieden. Alsof het alles goed zou maken schuif ik nog wat meer haar kant op en omhels haar, ik wil haar troosten ik wil dat ik alles beter kon maken voor haar. Na enkele minuten wordt ze al wat rustiger en laat ik haar los. ‘Sorry’ zeg ik zo oprecht mogelijk. ‘Het spijt me zó erg dat ik er niet eerder voor je ben geweest’. José kijkt me aan met betraande ogen, en heel even denk ik dat ze weer opnieuw in huilen zal uitbarsten. Maar ze vermant zich en met een klein stemmetje vraagt ze ‘wat kan ik nou het beste doen?’. Ik denk even na en antwoord dan ‘je moet naar hem toe, even samen zijn, en alles vertellen, wat je mij nu ook hebt verteld. Dus ook hoe schuldig je je voelt, maar ook dat je het je niet eerder hebt gerealiseerd. En natuurlijk dat je om hem geeft, maar niet op die manier’ besluit ik mijn verhaal. José knikt kort, en staat dan op. Ze pakt een glas uit de kast en laat het vollopen met water. Na een paar slokken zegt ze ‘je hebt gelijk. Eerlijkheid duurt het langst’.

Chris schreef:

Je schrijft leuk zeg! Wel veel d/t-foutjes, zoals:

Ze zucht even diep en schud dan een paar keer haar hoofd.

Daar moet het schudt zijn ipv schud.

Nog steeds word ik niet wijs wat zijn blik nou precies betekend.

Hier moet betekend betekent zijn

Verder goed, ben benieuwd naar het volgende deel!