Waarschijnlijk komt er vandaag nog, nóg een vervolg. 
Ik kan het me nog goed herinneren, we stonden bij de wc op school en ik gaf hen de brief. Tien minuten lang was het doodstil, ik zag 3 hoofden… Drie meiden waarvan ik zielsveel houd. Ik kreeg gelijk al spijt, waarom deed ik dit? Ik moest ze niet opschepen met mijn onzin. Ik wilde wegrennen maar wist dat ik dit niet kon maken tegenover mijn vriendinnen. Het waren tien verschrikkelijke minuten, het leek wel uren te duren. Ik was bang voor een ontploffing, ze zouden vast zeggen dat ik het gesticht in moest, dat ik gek was!
Toen kwam het moment waar ik zo tegen op zag, ze hadden de brief afgelezen, nu kwamen de reacties. Ik werd omhelst en nog steeds was het stil. Mij stond het huilen nader bij dan het lachen, en voor hen gelde hetzelfde. Het werd dus gelukkig positief opgevat en we hebben daarna nog lang gepraat. Ik beloofde door te gaan met het schrijven van brieven. Het hielp mij, want ik kon alles van me afschrijven, maar mijn vriendinnen wisten zo ook wat er in mij om ging.
Een paar weken later kwam er een onbekende vrouw onze klas binnen. We moesten een vrij lange enquête invullen, deze bepaalde of je naar de schoolarts moest of dat je werd doorverwezen naar iemand die er echt voor gestudeerd had. Het waren vragen die ik best moeilijk vond te beantwoorden, het waren namelijk allemaal hele gevoelige en persoonlijke vragen. Ik heb alles eerlijk beantwoord en deze enquête werden dan beoordeelt. Als je een te hoge score had moest je dus naar een gespecialiseerd iemand, zo is mij verteld.
In die tussen tijd ging het niet heel goed met me, maar het bleef wel constant, dus het was prima te doen.
Ik bleef brieven schrijven, maar bleef ook onvoldoendes halen. Ik leerde veel, heel veel. Maar ik nam niets op. Onbewust was ik helemaal niet bezig met wat ik aan het leren was. Elke keer als ik drie/vier uur geleerd had, had ik alsnog een drie. Dit maakte me erg onzeker en ik bleef maar denken dat ik een mislukkeling was, gymnasium was gewoon veel en veel te hoog voor mij. Ook werd ik af en toe flink boos op mezelf, ik had zo lang geleerd.. en toch haalde ik zulke slechte cijfers? Waarom leerde ik eigenlijk nog? Waarom ging ik niet gewoon naar Goldie, dat vond ik tenminste wel leuk en daar had ik plezier. Maar elke keer kroop ik toch weer braaf achter mijn boeken. Ik was en blijf de brave Minjon.
Een flinke tijd nadat ik de enquête had ingevuld kreeg ik een brief dat ik was doorverwezen, mijn score was te hoog om naar de schoolarts gegaan. Uiteindelijk moest ik dus naar die mevrouw. Ze was erg aardig. We hebben het gehad over thuis, dat ik vaak ruzie had en dat ik erg moe was de laatste tijd. Ook was ik vaak misselijk en had ik hoofdpijn door de moeheid. Ik heb niets gezegd over het opdrukken en dergelijke, alleen dat ik erg onzeker was. We hebben daar erg lang gezeten en uiteindelijk zijn we tot de conclusie gekomen dat ik werd doorverwezen naar een counselor. Dat is een soort van psycholoog, maar dan gewoon alleen voor onze school. Hij is ook gewoon een leraar op onze school. Ik had hem nog nooit gehad als leraar, dus dat maakte het voor mij minder erg.
Tot mijn eigen verbazing vond ik het erg makkelijk om tegen hem te praten, ik heb dan ook bijna alles aan hem verteld…
We hebben het eerste gesprek gehad over het onzeker zijn, de ruzies thuis, vriendinnen en uiterlijk. Het woordje eten kwam niet in het gesprek voor. Ik vind het een raar gesprek, ik had nog nooit zo open tegen een vreemde gepraat. Het voelde zo raar, maar ik kreeg veel complimentjes over dat ik zo goed en open praatte, dus dat luchtte wel een beetje op. Het tweede gesprek volgde die week daarop. Daarin begon ik een beetje te vertellen over dat ik de laatste tijd bewust bezig was met het eten. Hij begon door te vragen maar ik heb het gehouden bij dat ik gewoon geen zoetekauw meer nam, ik heb niks verteld over het opdrukken, hardlopen en hometrainen etc.
Na afloop had ik in eerste instantie wel een beetje spijt van alles wat ik had verteld. Hij kon het immers allemaal vertellen aan mijn ouders, hoewel hij wel had beloofd dat hij mij sowieso zou inlichten áls hij het zou vertellen. Erg jammer, want ik dacht dat het een vertrouwenpersoon was. Hij legde mij uit dat problemen die ik had vertelt móéten worden, maar bijvoorbeeld als je echt zelfmoord neigingen hebt dan vertellen ze het niet. Ik vind dit nog steeds een kromme regeling, als je kind op het punt staat om zichzelf te vermoorden, dan mogen ze niks weten. En met de kleinere problemen die ik had, dan moeten ze het wel weten? Maar ja, dat zal wel aan mij liggen.
Mijn vriendinnen waren er altijd voor me als ik net een gesprek achter de rug had. Ik deed er altijd heel luchtig over, maar mijn vriendinnen wisten echt wel hoe zwaar ik het vond alles te vertellen. Als ik namelijk iets had verteld, was het natuurlijk psychisch zwaar, maar ook moest ik erg mijn best doen weer mijn concentratie terug te vinden na zo’n gesprek. Deze gesprekken waren namelijk onder de les.
Laatst bijgewerkt door Vithou op 11-07-10 11:52, in het totaal 1 keer bewerkt