Bokt.nl

Citaat:

M'n moeder kijkt me vragend aan. Als of zij al weet wie het is. Tim gaat snel naast zijn lieve vriendin zitten, en fluistert haar wat in het oor. Ze lacht heel stiekem, en dan staan er drie paar ogen op mij gericht. Fijn, iedereen weet wie het is achter de deur, behalve ik. Verrassingen heb ik nooit leuk gevonden. Tim wuift naar de voordeur, terwijl er weer op de bel word gedrukt. “Toe nou.” Hoor ik ze zeggen. Zuchtend loop ik naar de deur, met de raarste kriebels in me buik. Het zijn geen vlinders, maar het kriebelt wel. Voordat de persoon voor de derde keer aan de deurbel zit, open ik de deur.
Een onbekende man, met zwart kort stekelig haar, een kort postuur, redelijk breed als je kijkt naar de verhouding, en hij draagt een net pak.
Het blijkt een chauffeur te zijn, die is gestuurd in opdracht van iemand. Hij mag geen naam noemen, maar vraagt me wel mee naar de luxe witte mercedes die hij mee heeft genomen. Achter me hoor ik geroezemoes, en de chauffeur lijkt ongeduldig te worden. Twijfelend sta ik in de deurpost. Het is al een hectische dag. Het geroezemoes stopt, en mijn moeder schreeuwt: “Ga maar! Het is hartstikke leuk, wij weten er van. Je krijgt echt geen spijt.” Hier kan ik zo slecht tegen, allemaal onverwachte dingen, en geen controle hebben over de situatie.
De ongeduldige chauffeur steekt zijn hand naar me uit, in de hoop dat ik met hem mee zal gaan lopen. Maar dan besluit ik toch om niet mee te gaan. Ik wil geen controle aan een ander geven, helemaal niet als het om een autorit gaat. Dan hoor ik iemand vanuit de woonkamer naar me toe lopen. “Wat is het probleem?”
Tim slaat een hand op m'n schouder en vraagt het nogmaals. “Ik durf niet.” Geef ik eerlijk toe. Blijkbaar snappen beide heren niet wat mijn angst is. De angst beinvloed stilletjes mijn stemming. “Ik heb net een auto-ongeluk gehad, en vandaag heb ik voor het eerst in een auto gezeten. En dat ging al niet zo als verwacht. Ik wil niet, ik durf niet, ik...” Ik krom mijn tenen, om iets anders op dit moment te voelen, en om afleiding. De chauffeur pakt zijn telefoon, en loopt onze tuin uit. Zijn stem klinkt lichtelijk geïrriteerd en de woorden vertellen enkel wat er net is gebeurd. “De jonge dame durft niet mee, ze heeft net een auto-ongeluk achter de rug, en ik snap haar volkomen.”
Toch blijf ik nieuwsgierig, wie dit heeft geregeld. De witte mercedes start zijn motor, en rijd de straat uit.

Zodra ik de voordeur dichtdruk, ontstaat er al een discussie. “Je had gewoon mee moeten gaan. Je zou echt geen spijt hebben gehad.” Blijkbaar snapt mijn moeder me nog steeds niet. Ik heb geen kans om mijn gevoel uit te leggen, want ze tettert gewoon door me heen. “Ik zeg niet dat je je aanstelt hoor, maar een beetje inzet was wel leuk geweest. Die man heeft jarenlange ervaring met auto's en die zal heus niet zo maar ineens verongelukken. Dat kost hem ook zijn baan hoor.” Wendy, de vriendin van Tim, springt er tussen. “Inge kan er toch ook niks aan doen? Het gaat ook allemaal snel.” Ik geef het op, dit gekibbel. Ik weet dat mijn moeder het enorm moeilijk vind om het toe te geven dat ze fout zit. En helemaal naar een jonge meid toe. Ze pakt de brief die we net hadden gelezen. “Komt het hier door?” Ze maakt een scheur gebaar, maar doet het toch niet. Tim lijkt lichtelijk te flippen. “Dit zou toch een gezellige en leuke dag worden? Kom op Mam, ze heeft net een ongeluk gehad, ze is net uit het ziekenhuis ontslagen!” Zijn stem slaat over. Er heerst ineens een vreemde stilte tussen ons. “Oké. Maar ik had het zo leuk gevonden als ze eens een leuk uitje zou hebben.” Me moeder zucht, en gaat weer zitten. “Thee?”

Peter loopt te dwalen in het bos. Na te denken over de fikse ruzie die hij vanmorgen heeft gemaakt met zijn vriendin. De vloekende woorden lijken iedere keer wel herhaald te worden. De tranen die zijn vriendin liet, waren gefaked. Dat zag hij, echte tranen waren met meer emoties getoond.
Hij snapt niks van de hele situatie. Hij kan de meeste wonden laten genezen, de meeste mensen weer laten lopen. Maar een relatie, daar snapt hij niks van. Hij snapt niks van zijn vriendin. Hij weet dat ze liegt, maar waarom? Zou ze zwanger wezen? Is ze bang dat hij boos op haar wordt, als ze opbiecht over haar alcohol gebruik? Peter zou echt niet boos worden, hij wil haar dan helpen met het probleem. Maar ze zegt niks...
Peter word uit zijn gedachten gehaald, als hij een auto hoort toeteren. Niet twee keer, maar meerdere keren word er gedrukt op de claxon. Hij kijkt om, en ziet de auto van zijn vriendin. Ze is niet alleen, er zit een man naast haar, die vuil naar Peter lacht. De bestuurders portier gaat open, terwijl de man blijft zitten. Peters vriendin stapt uit, en loopt naar hem toe.
“Dag leuke vent” Lalt ze uit. Een zware lucht met alcohol komt uit haar keel terwijl ze praat. “We weten allebei, dat dit niet zo langer door kan gaan. Schatje, lieverd, we weten allebei, tenminste ik weet het al langer dan dat jij het weet. Ik.... Ik heb een andere man gevonden!” Peter weet niet wat hij hier van moet denken. Hij krijgt niet eens een kans om te reageren. “Ik dump je!Hij is veel beter dan dat jij ooit voor me bent geweest. Hij zorgt wel voor me” Zegt ze hardop. Terwijl ze dat zegt, barst ze in tranen. “Sorry... Het spijt me.” Stottert ze fluisterend. Even hebben ze oogcontact, even voelen ze allebei het zelfde. Een ijskoud gevoel, diep in het hart. Een stekend gevoel, terwijl ze zich snel omdraait en weer naar de auto toeloopt. Peter kijkt haar na, hoe ze wankel naar de auto stapt. Dan vallen de fel rode schoenen op bij Peter. Hoge hakken, en met veters om de kuit heen gewikkeld. Een kort rokje, met een lange jas er overheen. Haar haren draagt ze anders nooit los. Het is een raar moment als ze ineens de auto start en weer weg rijd. De man die naast haar in de auto zit, zwaait overdreven vrolijk naar Peter. Versteend staat hij in het bos. Hij denkt na over wat net is gezegd, en op welke manier. Hij staart naar de plek waar de auto net stond, en naar de weg hoe de auto weg reed. Hij kan niet huilen, of lachen. Hij kan niet geloven wat er net is gebeurd. Dit kan niet waar zijn. Er is meer aan de hand, en hij is nu buiten gesloten. Hij kan haar niet helpen. Ze is gewoon weg gereden, ze heeft hem gewoon laten staan zonder het op te lossen. Peter vind het maar een vreemde situatie.

Het is stil in huis. Tim is samen met zijn meisje naar haar ouders gelopen. Samen nog even genieten van de dag, en ze hadden ook afgesproken om daar te gaan eten. Mijn moeder zit boven, achter de computer. Ik hoor de muziek die ze aan heeft staan. Het orkest van Josh Groban speelt weer haar lievelings stukje. Ze is snel emotioneel, wat ik wel logisch vind. Het is niet niks als je ex ineens niet meer bij je is, en als hij ineens zijn kinderen verlaat voor een huis in Amerika. Onverwachts begin ik langzaam te snikken. Ik mis hem, enorm. Dit is niet de vader die ik vroeger had, het is een vreemde man. Maar ik mis hem wel. We hebben enorm mooie tijden gehad, als gezin, en als gescheiden vader. Na de scheiding is het contact zo verslechterd. Ik heb het nooit kunnen accepteren dat hij met Jolien is verder gegaan. Ze was praktisch iedere avond bij ons. Of ze ving ons op na schooltijd, om vervolgens te gaan spelen in de speeltuin. Ze was mijn beste en liefste vriendin. Wat zullen haar ouders wel niet denken? Hun ken ik ook erg goed. Ze kwamen weleens op visite op zondag. Even een bakje thee halen, en hun dochter, als ze weer eens op een zaterdag-avond moest oppassen. Wat vaak veel later werd dan geplant, maar ze was er wel altijd voor ons. En nu? Nu zit ze in Amerika, bij mijn vader, te wachten op hun kindjes. Hoe zou zij zich voelen? Kan ik haar nog wel een vriendin noemen? Of word zij nu een boze stiefmoeder voor me? De tranen worden groter, en mijn ademhaling neemt toe. Ik besluit om languit op de bank te gaan liggen, en te schreeuwen in een kussen. Waarom is dit nou zo'n rot situatie? Het liefst lag ik nu nog in het ziekenhuis, en had ik andere zorgen. Namelijk om Peter, want hij is meer voor mij dan alleen een dokter.