Bokt.nl

Citaat:

Audrey
Moeizaam opent Audrey haar ogen. De wijzers van de wekker wijzen drie uur aan. Ze laat zich weer achterover vallen. Hoe komt ze ooit de overige uren door? Dit gaat echt ten koste van haar nachtrust. Ze stapt uit bed en opent haar raam. De frisse nachtlucht stroomt naar binnen en laat de haartjes op haar armen overeind staan. Om zeven uur moet ze op school zijn. Dan vertrekt de spelersbus om half acht. Vandaag is de dag van de wedstrijd. Er wordt al vrij lang over gepraat. De cheerleaders hebben een nieuw dansje ontwikkeld, het team heeft extra hard getraind en Audrey heeft shirts laten ontwikkelen voor de supporters. Ze heeft er vele van verkocht, met winst. Deze winst heeft ze aan het team gegeven om daar nieuwe sporttassen van te kunnen betalen. Degene die ze nu hebben kunnen eigenlijk niet meer, maar als het moet, dan moet het maar. Audrey rijdt als enige niet-speler met de spelersbus mee. Op de coach na. Zeven uur op school betekent om half zeven thuis vertrekken. Dat betekent dat Audrey nog drieënhalf uur heeft om haar tas te pakken, om te kleden, Gabry uit te laten en te eten. Overschot aan tijd.
Audrey opent haar kast. Broek, fanshirt, petje, allstars, sokken en ondergoed. Ze legt het klaar op haar bed. Ze pakt haar tas van de bureaustoel en stopt er haar mobiel in.
Eenmaal beneden komt Gabry haar tegemoet met een slaperig hoofd. Audrey kroelt met de slaperige hond en smeert daarna haar lunch. Ze krijgt er honger van en smeert een boterham met chocopasta. Ze stopt wat spullen in haar tas en kijkt op de klok. Audrey zucht. ‘Gabry, het is pas half vier.’ De hond snuffelt wat over de grond, op zoek naar gevallen broodkruimels. ‘Zullen we gaan wandelen?’ vraagt Audrey aan het dier. De oortjes gaan omhoog en Gabry houdt haar hoofd schuin. ‘Ja?’ probeert Audrey de hond blij te maken. Gabry begint hard te kwispelen. Op de tast zoekt Audrey de riem aan de kapstok en draait de deur open. Achter haar komt Gabry naar buiten stormen. Ze draait de deur op slot en kijkt de donkerte in. Misschien is het toch niet slim. Rond dit tijdstip lopen er ongure types in de haven rond, dat weet Audrey uit de krant. Gabry komt terug en springt vrolijk om haar heen. Audrey doet de riem om en gaat op pad.
Bij de haven is er enkele bedrijvigheid. Audrey zoekt het niet op en loopt eromheen. Je weet maar nooit wat voor zaken er hier op dit moment worden afgehandeld. Illegaal dumpen, illegaal vervoer, drugs. Audrey kijkt genoeg tv om haar fantasie de loop te laten gaan. Gabry trekt hard aan de riem maar Audrey houdt haar in de buurt. Samen ben je toch sterker, en het voelt veilig. Opeens realiseert Audrey dat ze in haar pyjama loopt. Ze was zo met haar gedachtes bij de ongure types dat ze spontaan vergeten is om iets anders aan te trekken. Een moment schaamt Audrey zich en wil het liefst naar huis toe rennen. Er is echter niemand in de nabije omgeving te bekennen. Audrey loopt verder en lacht in zichzelf om haar stommiteit. Na een lang stuk gewandeld te hebben komt ze weer thuis. Gabry is vrij moe en duikt haar mand weer in. Audrey is klaarwakker en loopt naar boven. Misschien eerst even aankleden. Straks gaat ze nog in haar pyjama naar de wedstrijd. Dat zou echt een flater zijn. Dat zou ze nog weken aan moeten horen.
Boven is het nog altijd rustig. Audrey weet niet eens of haar moeder vannacht wel thuis is gekomen maar ze gaat er vanuit van wel. Ook al heeft haar moeder haar vertrouwen geschaad, op dit gebied vertrouwt ze haar moeder nog. Op haar wekker ziet ze dat het al half vijf is. Gelukkig. Nog maar twee uur. Op haar kamer begint het ondertussen wel erg fris te worden. Audrey sluit het raam en ruimt haar kamer op. De papieren over adoptie leest ze nog eens door. Ze kan er niets nieuws in ontdekken en legt ze terug. Hopelijk kijkt haar moeder niet dagelijks, en ook niet maandelijks, onder de la. Voor de zekerheid besluit Audrey om de papieren terug te leggen. Ze weet ze te vinden. In de badkamer werpt ze een blik in de spiegel. Damn, she’s ugly. Oké. Hier moet werk gedaan worden. In haar kamer kleedt Audrey zich om. Terug in de badkamer borstelt ze haar haren en wast haar gezicht. Zo ziet ze er al iets frisser uit.

Becca
Na het eten zit Becca echt propvol. Een gezinsschotel is blijkbaar gebaseerd op een weeshuis! In plaats van op één gezin van ongeveer vier personen. ‘Waar is eigenlijk je zusje?’ vraagt Becca aan Bran. ‘Ze is volgens mij bij een vriendinnetje slapen,’ vertelt Bran. Becca knikt. ‘Ik ga even boven mijn eigen kleren weer aantrekken,’ zegt ze en loopt naar boven. De bikini gooit ze in een wasmand. Of het de juiste is weet ze niet. Eenmaal beneden zitten Paul en Bran in de tuin. Als Becca de tuin komt ingelopen schreeuwt Paul haar toe of ze mee gaat naar een meertje in de buurt. Als Becca dichterbij komt vertelt Paul dat er meerdere mensen van school zijn. Ze hebben een kampvuur gemaakt. ‘Ik wil wel mee, ja,’ zegt Becca. Dan gaat Bran zijn mobiel af. Hij pakt het ding van de tafel en kijkt verbaasd naar het scherm. ‘Wie is het?’ vraagt Paul geïnteresseerd. ‘Ik weet het niet. Een onbekend nummer,’ zegt Bran en neemt op. Als hij “hoi” zegt klinkt de verbazing in zijn stem. Als hij weet wie het is zegt hij verveeld “Hoi Valery” met een zucht. Paul grinnikt. Bran probeert het gesprek af te kappen maar Valery houdt stug vol. Bran, de schat, heeft ook niet het lef om de hoorn erop te gooien.
Als het gesprek beëindigd is zucht Bran. ‘Wat wou ze?’ vraagt Becca. ‘Dat wil je niet weten,’ zegt Bran. ‘Nou,’ zegt Paul uitlokkend. ‘Ze komt ook naar het meer en wou even weten of ik ook kwam en wat ik aantrok en en, pff. Zij is vermoeiend. Ik vraag mij af hoe ze aan mijn nummer komt,’ zegt Bran. Paul moet lachen en Becca stompt Bran. ‘Jullie nemen mij niet serieus! Ik vind het nu niet echt leuk meer om naar het meer te gaan,’ zegt Bran geïrriteerd.
‘Sorry maat,’ verontschuldigt Paul zich. Becca informeert of ze nu nog wel naar het meer gaan. Paul vindt van wel. Valery heeft het recht niet om Bran weg te jagen. Bran stemt in. ‘Mooi! Dan ben ik even naar huis om iets anders aan te trekken. Komen jullie mij anders zo ophalen met de auto?’ vraagt Becca. Paul knikt. ‘Acht uur zijn we er’. Becca knikt en gaat op weg naar huis.
‘Goedenavond dame,’ klinkt de stem van Ann als Becca de schuur uitloopt. Ann klinkt niet al te vrolijk. Ze wist toch dat Becca niet thuis zou eten? Becca loopt vlug naar haar toe. Ze vraagt of Becca de pony’s binnen kan zetten. Haar stem klinkt vriendelijk. Becca zal het vast verkeerd verstaan hebben. Ryan zit op het terras met zijn laptop. ‘Ryan, wil je even meehelpen?’ vraagt Becca. Ryan kijkt verstoord op. ‘Waarmee?’ vraagt hij. ‘Paarden,’ zegt Becca terwijl ze haar weg vervolgt richting stal. Ryan staat op en volgt Becca. Ze verzamelen de halsters en lopen richting de wei. ‘Is Heather niet thuis?’ vraagt Becca. Verbaasd over het feit dat het meisje haar pony nog niet van de wei af heeft gehaald. ‘Nee, is eten bij een vriendinnetje,’ vertelt Ryan. ‘Ik miste haar al,’ zegt Becca.
Na een halfuur achter de pony’s jagen staan ze uiteindelijk allemaal op stal. De pony van Ann is een dondersteen en laat zich doorgaans alleen door hun vader vangen. Ryan kruipt weer achter zijn laptop en Becca vraagt hem gauw de tijd. Het blijkt al half acht te zijn. Becca schrikt en sprint de keuken in. Ze weet nog niet eens of ze wel mag van Ann. Haar ouders zitten op de bank in de woonkamer. Ze stemmen in, Becca moet wel om half één thuis zijn. Becca sprint naar boven en gooit wat water in haar gezicht. Een nieuw laagje mascara gaat over haar wimpers en schone kleren komen uit de kast. Aangezien ze op het zand gaan zitten doet Becca een lange broek aan met daaronder teenslippers. Een simpel shirtje en een vestje maken het af.
Als ze beneden komt pakt ze een kauwgompje en gaat buiten bij Ryan zitten. Na een poos komt de jeep van Paul het erf oprijden. Becca klopt op het raam van de huiskamer en zwaait naar haar ouders. Daarna stapt ze bij de jongens in de auto.

Citaat:

Audrey
De maandag na de wedstrijd is de sfeer in de school erg uitgelaten. Iedereen viert de overwinning van zaterdag. Het was een fantastische wedstrijd. De jongens hebben een knap staaltje werk laten zien, aangemoedigd door de cheerleaders. Na afloop hebben ze nog een klein feestje gevierd bij de coach thuis. Niemand had verwacht dat de jongens zouden winnen, vandaar dat iedereen zo uitgelaten werd toen ze het wel deden. Audrey had veel lol gehad met de jongens en sommige meiden. Maar nu was het weer school. Volgende week maandag zou Geoff vertrekken en iedereen probeerde zoveel mogelijk tijd met hem door te brengen. Het nieuws was zaterdag verspreid over de school. Audrey heeft besloten het hele gebeuren van haar schijnbare zusje Rebecca uit haar hoofd te zetten. Geoff verdient prioriteit.

Na een week school is Audrey helemaal ingezakt. Haar nachtrust heeft zich beperk tot enkele uurtjes per nacht. Dat terwijl zij juist altijd zoveel slaap nodig heeft. ’s Avonds ligt ze vaak nog lang wakker totdat haar moeder thuis is. Dan valt ze na een poosje in een onrustige slaap. Als ze wakker wordt dan is ze verward over de rare dromen die ze heeft gehad en ligt ze nog enkele uren te wachten, totdat het tijd is om op te staan. De wallen zitten ondertussen dik onder haar ogen. Zaterdag heeft Geoff een afscheidsfeest georganiseerd. De hele tuin is versierd en iedereen is gevraagd zijn zwemkleding mee te nemen. Audrey en het team zijn er al eerder heen gegaan om mee te versieren en even wat tijd met Geoff door te brengen. De afgelopen week heeft Audrey hem, buiten de schoolmuren, niet gezien. Binnen de schoolmuren heeft ze ook niet met hem kunnen praten. René en haar cheerleadercrew van populaire meisjes hangen fulltime rond Geoff.
Als Audrey in de keuken staat hoort ze Geoff binnen komen. Ze heeft net verscheidene schaaltjes met nootjes gevuld en wil ze naar buiten brengen. Geoff houdt haar tegen. Hij zet de schaaltjes terug op het aanrecht en geeft haar een knuffel. Deze plotselinge handeling had Audrey niet aan zien komen. Ze neemt de knuffel gretig in ontvangst. Even blijven ze omhelsd staan. Als Geoff haar los laat ziet Audrey dat hij haar vragend aankijkt. ‘Wat is er?’ vraagt ze nieuwsgierig. ‘Je moet mij beloven dat je met je moeder gaat praten,’ zegt hij. Audrey kijkt naar de schaaltjes met nootjes. Ze vindt het ongelofelijk moeilijk om met haar moeder te praten. Ze heeft er al wel over nagedacht maar verder dan “Hoi mam” kwam ze niet. Waarom zou ze eigenlijk nog “mam” zeggen. Grote kans dat haar moeder niet haar moeder is. Geoff pakt haar kin vast en kijkt haar aan. ‘Beloof het. Je moet het doen Audrey, voor jezelf. Ik heb heus wel in de gaten dat je erop achteruit gaat,’ zegt hij. Op dat moment komen Cedro en Wayne binnenlopen. Geoff laat gauw Audrey los. Audrey pakt de bakjes met nootjes en vlucht de keuken uit. De verbaasde blikken van de jongens vallen haar niet op.
De rest van de avond is Audrey druk bezig om het feest in goede handen te laten verlopen. Ze loopt af en aan met nootjes en snacks en legt de cadeautjes die Geoff krijg binnen weg. Hij krijg van alles. Van foto’s tot en met decoraties voor zijn nieuwe kamer. De cadeautjes heeft iedereen vanuit eigen initiatief mee gebracht. In een momentje alleen vertrouwt Geoff haar toe dat hij de cadeaus vrij overdreven vindt.
Aan het eind van de avond neemt Audrey een duik in het zwembad. De meeste gasten zijn ondertussen al naar huis gegaan. Er is een select gezelschap overgebleven. In het zwembad ontstaat een battle. De jongens gaan bij andere op de schouders zitten. Wie het eerst omvalt is de loser. Audrey klimt bij Cedro op zijn schouders. Geoff is in het huis verdwenen. Niet veel later komt hij terug met een fototoestel. De jongens stellen zich in het zwembad op. Zes jongens onder, vijf op de schouders. Geoff maakt een foto van zijn team. Officieel bestaat het team uit meerdere spelers. Deze zijn er echter enkel bij met de training en sommige spelen af en toe een wedstrijd mee. ‘Audrey, ga erbij zitten. Jij ben het belangrijkste van ons team, de vrouwelijke kracht,’ merkt Geoff op. Audrey kijkt naar de jongens en ziet geen kans om er bij te staan. Wayne wenkt haar en ze wordt op de schouders van Cedro en Siebre getild. Nu zit ze vrij hoog. Geoff maakt gauw een foto. Net na de flits vallen de jongens achterover en Audrey komt met een klap op het water. Audrey kan er wel om lachen. Geoff komt bij hun in het water en de battle zet zich voort.

Becca
Maandag na school brengt Becca Bran naar huis toe. Het begint bijna een gewoonte te worden. Hij heeft ondertussen ook al een helm mee en ze spreken af dat zij hem de volgende ochtend komt ophalen. Vrijdagavond hebben ze lekker bij het meertje gezeten. Bran werd belaagd door Valery. Gelukkig kon Becca hem af en toe even redden. De zaterdag en zondag zijn niet van zoveel betekenis geweest. Paardrijden, crossen, Ryan helpen met zijn auto en nog wat huiswerk maken. De maandag op school was grandioos saai. Mayke had roddels gehoord dat Bran Valery leuk vindt. Becca moest het recht zetten. Valery liep achter Bran aan, Bran zei hoi tegen haar, Mayke over haar toeren. Het gewone leven van een nuchtere tiener. De hele week verloopt in hetzelfde slaapverwekkende patroon. Opstaan, aankleden, eten, het geklaag van haar zusjes aanhoren, naar Bran, naar school, Mayke haar verliefde gezwets aanhoren, Bran naar huis brengen, zelf naar huis, huiswerk, paarden binnenzetten, eten, douche, rondhangen en slapen. Stiekem is Becca er bang voor dat haar leven in een sleur raakt, en dat terwijl ze pas zeventien is. Misschien zou ze het eens moeten overwegen om enige actie te ondernemen. Als het vrijdag is vraagt ze Mayke of zij mee wil gaan paardrijden die middag. Ze heeft Mayke de laatste tijd alleen maar op school gezien. Als de bel aankondigt dat het laatste lesuur is afgelopen komt Becca erachter dat ze een probleem heeft. Bran zou met haar mee terug rijden. Nu moet Mayke echter ook mee terug rijden. Ze zoekt gauw Bran op maar loopt Mayke eerder tegen het lijf. Terwijl ze de verhalen van Mayke aanhoort komt Bran aanlopen. Hij komt bij hun staan en Mayke krijgt weliswaar de schrik van haar leven. Vlug legt Becca het probleem aan Bran uit. ‘Zal ik mee gaan rijden?’ zegt hij. Mayke staat bijna te springen en Becca zegt dat het niet hoeft. ‘Ja, je mag wel mee hoor. Je bent leuk, ik bedoel, uhh, lijkt mij leuk,’ stottert Mayke. Bran kijkt haar verbaasd aan en kijkt dat Becca aan. ‘Ja, je mag wel mee,’ zegt deze. De drie lopen naar buiten toe. Buiten ziet Becca Paul naar zijn auto toe lopen. Ze roept zijn naam en hij komt aanlopen. Ook hem legt ze haar probleem uit. Hij biedt aan één van de drie mee te nemen. Op één enkele voorwaarde. Becca kijkt hem vragend aan. Hopend op een voorwaarde aan welk ze kan voldoen. ‘Als Bran mee gaat paardrijden, dan wil ik ook wel mee,’ zegt Paul. Becca denkt even snel na. Zij op de pony van Heather, Mayke op de pony van Merel, Bran op die van Ann en Paul op die van Becca zelf. Becca stemt in, hopend dat het gaat lukken. Vroeger reed ze vaak paard met Bran dus hij zou de dondersteen van Ann aan moeten kunnen. Paul heeft naar haar idee nooit op een paard gezeten en krijgt dus het braafste dier van stal. De pony van Merel staat echter al een poosje stil. Becca hoopt dat de merrie netjes loopt. Becca wordt uit haar gedachten gehaald door Bran. ‘Mag ik op je brommer rijden?’ vraagt hij met puppy oogjes. Becca ziet Mayke haar hoopvol aankijken. ‘Ja, is goed. Neem jij dan Mayke achterop?’ vraagt Becca. Bran knikt en neemt de sleutels uit Becca haar hand. Hij ziet er helemaal gelukkig uit. Becca heeft al langer door dat Bran een zwak heeft voor haar brommer.
Aangekomen bij Becca haar huis is Ann blij verrast met het bezoek. Ze schenkt de jongeren wat te drinken in en haalt alvast haar eigen pony uit de wei. Becca checkt even of Paul kan rijden en of Mayke wel een drukke pony aan kan. Paul bekent dat hij twee maal op een pony heeft gezeten. Mayke vindt het idee van een drukke pony redelijk eng. Daarom besluit Becca om te ruilen. Mayke krijgt de pony van Heather ter beschikking en Becca zal de pony van Merel berijden. Het viertal loopt naar de stal waar Ann de pony’s ondertussen heeft verzameld en ze heeft vastgebonden aan de ringen in de muur. Becca en Ann zadelen de pony’s op terwijl de andere een borstel over de vacht heen halen. Muski, de pony van Becca, laat het rustig over zich heen komen. Paul staat het beestje te borstelen alsof zijn leven ervan af hangt. Becca moet om hem lachen. Ze had niet verwacht dat hij een zodanig liefhebber was. Als alle pony’s opgezadeld zijn stijgen ze op. Ze rijden dwars door het veld heen naar het bos achter het huis. Paul en Muski kunnen goed met elkaar overweg. Evenals Mayke met brave Uyon. Beide rijden ook erg netjes. Bran kan de dondersteen goed onder zich houden en rijdt het beest netjes door. Zelf heeft Becca de nodige problemen met haar pony. Het beestje is erg fris en voorwaarts. Als ze in het bos zijn gaan ze twee aan twee rijden. Voorop rijden Paul en Mayke. Becca vindt het nog steeds spannend dat Mayke en Bran zo dicht bij elkaar zitten maar Mayke houdt zich in. Becca verwacht dat ze doorheeft dat ze zich in moet houden om niets te verpesten.

Citaat:

Audrey
De maandag na het weekend is de dag dat Geoff weg gaat. Iedereen heeft definitief afscheid van hem genomen op zaterdag, sommige al op vrijdag. Wayne, Cedro, Siebre en Audrey hebben besloten om Geoff uit te zwaaien. Om half elf zou Geoff vertrekken. Om half tien komt Wayne Audrey ophalen. Siebre zit ook al in de auto. Audrey neemt Gabry mee. Geoff is altijd gek geweest op het dier. Als ze Cedro ook hebben opgehaald rijden ze door naar Geoff. Als ze uitstappen pakt Siebre het cadeau voor Geoff. Ze weten dat Geoff het hele cadeaugebeuren onzin vindt, maar hier hebben ze zelf ook nog wat aan. Een grote vrachtwagen staat voor het huis en er lopen gespierde mannen rond. Audrey neemt aan dat het de verhuizers zijn. Als ze richting het huis lopen komt net de moeder van Geoff naar buiten. Ze begroet de vier vrolijk en vindt het leuk dat ze Geoff uit komen zwaaien. De twee broertjes van Geoff komen het huis uitlopen met elk een rugzak. Don, de oudste van vijftien, begroet hun. Zijn jongere broertje, Justin, vliegt op Gabry af. Hij knuffelt de hond en overlaadt Gabry met kussen. Audrey laat Gabry achter bij Justin en loopt met de jongens het huis in. Siebre draagt nog steeds het cadeau. Als ze Geoff vinden in de lege huiskamer stopt hij het vlug achter zijn rug. Geoff is verbaasd hun te zien. ‘Spijbelen jullie voor mij?’ brengt hij verbaasd uit. ‘Omdat je het waard bent,’ slijmt Wayne. Geoff moet lachen. Zijn gelach stopt als Siebre het cadeau van achter zijn rug vandaan haalt. ‘Jullie weten toch dat ik geen cadeau hoef,’ zegt Geoff. ‘Weten wij, maar dit is ook een beetje voor ons,’ zegt Audrey. Geoff neemt het pakketje aan en schudt er ligt mee. Er komt geen geluid van af. Hij scheurt het papier eraf. De doos toont aan dat er een webcam inzit. ‘Wow, dit is fantastisch!’ reageert Geoff vrolijk.
‘Wij hebben er ook allemaal één,’ vertelt Cedro. ‘Ja, zo kunnen we elkaar nog zien,’ zegt Siebre. Geoff ziet er al vrolijker uit als vijf minuten geleden. Hij stopt de webcam in zijn rugzak die hij in de auto stopt. Met z’n vijven lopen ze een rondje door het lege huis. In de hal staan nog twee kasten te wachten op de sterke armen van de verhuizers. De rest is kaal. De ramen zien er leeg uit zonder gordijnen. De kamers lijken plots veel groter. Als er gepraat wordt klinkt er een echo. Als ze buiten ziet de tuin er schitterend uit. Vele planten bloeien al of zijn in het bezit van knoppen. Het verschil tussen binnen en buiten is groot. Ze lopen buitenom naar de voorkant waar Gabry zit te wachten. Geoff knuffelt de hond. Hij kijkt op naar Audrey ‘Ik ga haar missen,’ zegt hij. Audrey tovert met moeite een glimlach op haar gezicht. Een glimlach vol medelijden. ‘Jullie moeten mij beloven dat jullie langs komen. Jullie vier. Met Gabry,’ zegt Geoff. Wayne knikt. Siebre loopt op Geoff af en geeft hem een mannelijke omhelzing. ‘Ik ga je missen. Jij was de perfecte speler in ons team. De juiste schakel,’ zegt hij. Cedro volgt Siebre zijn voorbeeld. Daarna omhelst ook Wayne hem. ‘Wij komen naar jou toe. Ik beloof het,’ belooft Wayne. Geoff knikt en kijkt op naar Audrey. Hij loopt naar haar toe en omhelst haar. In haar oor fluistert hij dat hij haar gaat missen en dat ze haar zusje moet zoeken. Audrey klampt zich aan hem vast. Ze wil hem niet laten gaan. Dan gaat de klep van de vrachtwagen met veel lawaai dicht en Geoff en Audrey verbreken hun omhelzing. ‘Geoff,’ roept zijn moeder hem. Geoff kijkt de jongens een laatste keer aan en geeft Gabry een aai. Audrey voelt een brok in haar keel en is niet in staat iets te zeggen. Geoff stapt in de auto. De vader van Geoff rijdt de straat uit in zijn dure BMW. Daarachter rijdt de verhuiswagen. Als laatst volgt de auto van Geoff zijn moeder met de kinderen. Geoff zwaait hun na, net als zijn broertjes en moeder. Als de auto de straat uit is slaat Siebre een arm om Audrey heen. ‘Kom, we moeten naar school,’ zegt hij. Ze stappen in Wayne zijn auto en rijden naar Audrey haar huis om Gabry af te zetten. Daarna naar school, waar hun vast een straf boven het hoofd hangt. Voor Audrey heeft het allemaal geen betekenis meer, Geoff is weg en zij is geadopteerd.

Becca
Becca racet met Bran door het bos heen. Paul en Mayke zijn achter gebleven. Zij durven niet zo hard. Becca springt over een omgevallen boomstam. Bran volgt. Nadat ze op een vlakte zijn gekomen houden ze de pony’s in en wachten op Paul en Mayke. ‘Weet je,’ zegt Bran. Becca kijkt vragend naar hem op. ‘Ik vond Mayke altijd maar raar en eng, maar eigenlijk is heel gewoon en aardig,’ zegt hij. Becca kijkt hem lachend aan. ‘Wat?’ vraagt Bran verontwaardigd. ‘Zei ik iets verkeerds?’ vraagt hij. Becca schudt haar hoofd en houdt verder haar mond. Ze stapt naar de bosrand toe en ziet Paul en Mayke aankomen. Ze zijn in gesprek met elkaar en het ziet er gezellig uit. Bran stapt van zijn pony af en loopt naar Becca. ‘Ga je verder lopen?’ vraagt Becca hem. ‘Nee, ik kom bij jou zitten,’ zegt hij. Becca lacht. ‘Bekijk het maar,’ zegt ze en spoort Delilah aan. Ze rijdt een rondje om Bran heen. Hij kijkt haar lachend aan en probeert haar hand te pakken. Becca houdt de pony weer in, Bran pakt haar hand en trekt haar zo van de pony af. Becca schrikt ervan en laat zich in Bran zijn armen vallen. ‘Zullen we gaan zwemmen met de paarden?’ vraagt hij. ‘Als jij mij loslaat en achter Delilah aangaat,’ zegt Becca lachend. ‘Ow, crap,’ zegt Bran als hij de pony ziet weg draven. Hij laat Becca los en rent gauw achter de pony aan. Becca stapt op de pony van Ann, die rustig is blijven staan, wonderbaarlijk als het is. Becca draaft achter Delilah aan en haalt Bran al gauw in. Ze geeft hem een lichte tik tegen zijn hoofd. Binnen enkele tellen heeft Becca de pony weer te pakken en draaft terug. Ondertussen zijn Paul en Mayke ook al op de open plek aangekomen. Ze rijden gezamenlijk verder richting het meertje waar ze vorige week zaten. Daar zit Valery te zonnen met wat vriendinnen. Bran wil direct weer omdraaien maar Becca weerhoudt hem ervan. Ze stappen een stukje van de meisjes vandaan en halen daar de zadels van de pony’s. Mayke en Becca hebben allebei een kort broekje aan en Paul heeft een ¾ broek aan. Bran heeft een zwembroek aan met een shirt er boven.
Even later komt Valery aangelopen met naast haar een vriendin. ‘Hoi Bran,’ zegt ze vleiend. Paul kijkt Becca aan met een ingehouden lach. ‘Ik wist niet dat je een paard had,’ zegt Valery. ‘Het is niet mijn paard,’ antwoordt Bran. ‘Nou, dan laat je het beest toch hier staan en kom je gezellig bij ons liggen,’ probeert Valery hem voor zich te winnen terwijl ze aan haar haren draait. Bran schudt zijn hoofd. ‘Nee, ik ga liever even zwemmen met de paarden,’ antwoordt hij en draait zich om. Mayke kijkt Valery vol afgunst aan. Valery draait zich om en loopt met wiegende heupen richting haar meidenclub. Haar vriendin huppelt erachteraan. Becca fluistert in Paul zijn oor dat het een wonder is dat Valery haar heupen niet al eens uit de kom zijn gevlogen. Paul schiet in de lach.
Even later liggen ze in het water. Paul en Bran hebben hun shirt uitgetrokken. Paul en Mayke zitten elkaar nat te spetteren en Bran heeft Becca van Delilah afgetrokken. Gelukkig blijft de pony nu wel netjes staan. Becca klimt bij Bran voor op de pony. Ze draven over het strandje een stukje weg. Daarna komen ze in galop door de branding terug. Valery zit jaloers toe te kijken hoe het viertal plezier heeft in het water. Als ze even later het water uitkomen is Valery er dan ook weer als de kippen bij. ‘Bran,’ zegt ze op een zeurende toon. ‘Zou jij mij willen leren paardrijden? En mag ik dan ook zo bij jou voor zitten?’ vraagt ze. Bran kijkt Becca aan. ‘Valery, je zult mij vast haten, maar de pony’s hebben hun rust verdiend,’ helpt Becca Bran. ‘Nou, doe niet zo vervelend. Alsof jij kunt rijden,’ zegt Valery gemeen. Bran staat op. ‘Valery, ga asjeblieft terug naar je verwende meidengroepje. Ik leer je niet paardrijden,’ zegt hij. Valery kijkt hem geschokt aan en draait zich om. Bran kijkt Paul, Mayke en Becca aan. ‘Was dat te gemeen?’ vraagt hij. Paul schudt zijn hoofd. ‘Nee, je bent nu in ieder geval duidelijk geweest,’ zegt hij.
Als ze aan het eind van de middag het erf weer op rijden zadelen ze gezamenlijk de pony’s af. Ryan is bezig met zijn auto en Bran en Paul gaan erbij staan. Mayke vlucht snel met Becca naar boven en ze trekken droge kleren aan. Als ze weer beneden zijn vraagt Ann of Mayke en de jongens blijven eten. Ze stemmen allemaal in en even later zitten ze rond de tuintafel met negen mensen.

Citaat:

Audrey
Op school krijgen ze een aantal uren nakomen en een brief naar huis. De vier halen hun schouders erover op. Het was het waard. Die middag wordt tijdens het nakomen afgesproken wanneer ze op bezoek gaan bij Geoff. De toezichthouder is er niet blij mee dat er gesproken wordt en al gauw gaat de communicatie via papier. Er wordt afgesproken dat ze over twee weken langs gaan. Wayne en Siebre hebben beide hun rijbewijs en kunnen afwisselend rijden. Audrey praat de toezichthouder om en mag even op de computer. Ze print de route uit. Ze zullen acht uur onderweg zijn. Als ze even later weer terugzit bij de jongens gaat de route rond. Ze spreken nog wat dingen af en mogen daarna eindelijk naar huis.
Thuis heeft Audrey niet veel te doen. Ze gaat werken bij het dierenasiel en daarna eten en slapen.
De hele week sleept zich voort. Audrey ziet de jongens van het team elke dag op school en woont soms een training bij. Het voelt echter heel anders. De belangrijke schakel ontbreekt, Geoff. Ook de keren dat ze een balletje gaan trappen na school zijn anders. Iedereen mist Geoff. Cedro, Wayne, Siebre en Audrey besluiten om op zaterdag bij Cedro thuis te gaan chatten met Geoff. Ze hebben enkel een kort berichtje gekregen van hem. Het huis is groot en luxe, de school is verwaand en de buurt nog meer.
Als het eenmaal zaterdag is wordt Audrey helemaal vrolijk. Ze pakt haar mooiste kleren uit de kast en doet net iets meer mascara op. Om twee uur staat ze bij Cedro voor de deur. Zijn zusje doet open en wijst haar de woonkamer. Daar zitten Cedro en Wayne al. Ze hebben Geoff van te voren een berichtje gestuurd dat ze om half drie achter de computer zitten. Niet veel later komt ook Siebre binnen lopen. Cedro zijn zusje schenkt hen allen wat te drinken in trekt zich terug in de keuken. Als ze online komen is Geoff al online. Ze praten vrij lang. Geoff vertelt over zijn nieuwe huis. Het is super groot en hij noemt het een modern kasteel. Ze hebben een binnen- en buitenzwembad, een minibioscoop en een bar. Zijn vader is al veel weg geweest voor zijn nieuwe baan. Don, Justin en hij zijn al vier dagen naar hun nieuwe school geweest. Hij gaat proberen om daar in het footballteam te komen. Hij vraagt ook hoe het met hun gaat. Ze geven toe dat ze hem missen en dat de trainingen minder leuk zijn. Na een poosje gepraat te hebben zegt hij tegen Audrey dat ze met haar moeder moet praten. Wayne, Cedro en Siebre begrijpen er niets van. Audrey probeert Geoff zijn woorden te ontwijken maar het lukt haar niet. Ze moet het hem beloven, en dat doet ze.
Als ze even later naar huis toe loopt begrijpt ze dat de jongens haar eerder de hele tijd vragend aankeken. Ze zullen zich buitengesloten voelen aangezien zij iets deelt met Geoff waar hun niks vanaf weten. Ze zet de jongens echter snel uit haar hoofd. Ze hebben afgesproken om volgende week vrijdag na school aan te rijden richting Georgia. Ze zijn om half drie klaar met school. Ze zullen ’s ochtends al hun spullen al in de auto leggen zodat ze alleen Gabry nog op hoeven te halen en meteen doorkunnen. Ze zullen dan rond middernacht aankomen. Dinsdag zullen ze weer terug moeten. Ze hebben een lang weekend vrij in verband met Memorial Day. De dinsdag hebben ze nog vrij omdat de leraren dan een studiedag hebben. Audrey kijkt er erg naar uit. Ze moet alleen wel voor die tijd met haar moeder praten. Ze heeft nog zes dagen. Haar moeder is elke dag pas om elf uur ’s avonds thuis. In de ochtend is ze al gauw weg en zeg niet meer dan de hoognodige woorden. Het zal dus dit weekend moeten gebeuren. Alleen al van het idee krijgt ze de zenuwen en begint haar hart te bonzen.

Becca
De vrijdag was erg gezellig. Uiteindelijk heeft Paul Bran en Mayke naar huis gebracht. Mayke vertrouwde Becca nog even snel toe dat Paul ook wel heel leuk is. Becca maakt zich niet meer echt zorgen om Mayke en de jongens. Ze gaat normaal met ze om en gedraagt zich niet overdreven, zoals Valery. Bij de gedachte aan Valery moet Becca lachen. Het hele weekend heeft ze niks van Valery gehoord. Ze is zondagavond met Mayke naar de bioscoop geweest en ’s middags was ze Bran en Paul nog tegengekomen terwijl zij door de wei croste. Toen Becca maandag op school kwam deden Bran en Paul erg aardig tegen haar. Tussen de lessen door liepen ze met haar mee naar het lokaal. Tijdens scheikunde werkte zij en Paul weer samen. Ook Mayke ging normaal met de jongens om. Valery wierp Mayke en Becca af en toe een dodelijk blik toe. Becca kon er wel om lachen.
Na school bracht ze Bran naar huis. Dat is ondertussen een gewoonte geworden. Aangezien het de hele week erg mooi weer was is ze elke dag bij het meertje te vinden geweest. Valery heeft ze er maar één enkele keer gezien. Bran vertoefde bij zijn eigen zwembad en Paul kwam wel eens naar het meertje met een stel vrienden. Doorgaans lag Becca er met Heather, Merel en Ryan. Als het vrijdag is gaat ze ’s avonds bij Bran zwemmen. Zijn ouders zijn thuis, net als zijn zusje. Heather en Merel waren ook meegekomen. Bran had wat vrienden uitgenodigd. Becca was het enige meisje maar kon zich wel vermaken.
Zaterdags was ze met Ann, Heather en Merel naar een shopping centrum in de buurt gegaan. Ryan was helaas niet mee. Bij het woord shoppen haakte hij al af. Toen ze thuis kwamen vroeg Ryan of ze even een rondje mee ging rijden. Hij had de hele dag aan zijn Mustang gesleuteld en wou nu even een rondje rijden. In de stad kwam Ryan een meisje tegen die hij blijkbaar leuk vind, hij had de auto geparkeerd en stond nu al vrij lang met haar te praten. Hij leunde stoer tegen zijn auto aan en maakte opmerkingen die grappig moesten zijn. Becca vond het maar saai. ‘Ryan, ik ben even lopen,’ zegt Becca. Ryan mompelt wat en kijkt niet eens op. Becca slaakt een zucht en loopt richting het centrum. De stad waarin hun school staat is niet zo groot. Er zijn twee normale woonwijken en eentje voor de rijkere mensen. De school staat in de grootste woonwijk. Tegenover de school is een grasveld, erachter staan huizen. Wat verderop is een supermarkt, een kleine kledingwinkel, een dierenwinkel en een winkel waar van alles te koop is. Becca heeft geen geld bij, een winkel ingaan heeft dus weinig nut. Mayke woont in de stad, ze zou haar op kunnen bellen en naar haar toe gaan. Eigenlijk heeft Becca daar niet veel zin in. Ze dwaalt door de straten en uiteindelijk weet ze niet meer waar ze is. Na een poosje ronddwalen besluit ze de weg te vragen. Zo komt ze nooit meer thuis. Aangezien er niemand op straat is besluit ze aan te bellen bij een huis. De deur wordt opengedaan door een klein meisje. Van boven af hoort ze iemand roepen wie er aan de deur staat, een mannenstem. Het meisje roept dat er een meisje aan de deur staat. Becca hoort iemand de trap afkomen en een paar allstars met daarboven baggy jeans worden zichtbaar. Er volgt een groen shirt met “F*ck Google, ask me” erop. Uiteindelijk ziet Becca het hoofd. Damn! Dat had ze niet verwacht. Een mooi gebruinde jongen met een blonde surfcoupe. Becca bijt aan de binnenkant op haar wang. Ze voelt haar wangen rood kleuren. Als ze nu maar niet al stamelend de weg vraagt. De jongen is overduidelijk ook verbaasd als hij haar ziet staan. Hij dirigeert het meisje het huis in en kijkt haar aan. ‘Kan ik je helpen?’ vraagt hij, een Engels accent overheerst. ‘Uhm, nou. Ik ben verdwaald,’ vertelt Becca hem. Hij lacht. Een zachte, heldere lach. ‘Waar ben je naar op zoek?’ vraagt hij. ‘Ik ben op zoek naar de juiste weg,’ zegt Becca. De jongen glimlacht en haalt zijn wenkbrauwen op. ‘Had ik niet verwacht. Wat is de juiste weg?’ vraagt hij. ‘Ik denk naar het Winhiton High. Vanaf daar weet ik de weg,’ zegt Becca. ‘Kom even binnen,’ zegt de jongen. Terwijl hij het huis verder inloopt stelt hij zich voor als Jason, Becca stelt zich ook voor en volgt hem de keuken in. Daar zit het meisje te kleuren. ‘Waar is mama?’ vraagt hij aan haar. Ze wijst naar buiten. In de kleine tuin staat een blonde vrouw dode bladeren van een boom af te halen. Jason loopt naar buiten en zegt haar dat hij even weg is. Daarna loopt hij samen met Becca het huis uit aan de voorkant.
Als ze zijn aangekomen bij Becca haar school weet ze al veel meer van Jason. Hij is achttien, zit in een stad verderop op school, heeft gescheiden ouders en komt officieel uit Engeland. Dat had Becca al begrepen aan zijn accent. Hij weet ook meer over haar. Dat ze is geadopteerd, dat ze op een brommer rijdt, naar het Winhiton High gaat en dat haar broer haar in de steek heeft gelaten voor een meisje. Vooral om dat laatste kon hij lachen. Ze nemen afscheid en Becca loopt richting Ryan, hopend dat hij er nog is.

Audrey
Als Audrey thuis komt is haar moeder er niet. Het briefje op de tafel vermeldt dat ze de stad in is met een collega. Er staat niet bij vermeldt of de collega mannelijk of vrouwelijk is. Ze zal zelf voor haar eten moeten zorgen. Eerst maar eens even lopen met Gabry. In de haven is het nog een drukte van belang. Alleen op zondag is het er rustig, en dan is het nog geen eens verlaten. Verlaten is het er nooit. Ze komt er niemand bekends tegen en loopt haar standaard rondje. Ze loopt langs het dierenasiel terug en gaat er even naar binnen. Ze praat even met haar collega over een verzwakte hond die donderdags was binnen gekomen. Het gaat alweer vele malen beter met hem. Audrey bezoekt het dier even kort. Terwijl ze bij de kennel staat komt haar baas langsgelopen. Audrey vraagt vrij voor de komende week. Haar baas keurt het goed en Audrey vervolgt haar weg naar huis. Eenmaal thuis voert ze Gabry en gaat in de keukenkastjes op zoek naar voedsel voor zichzelf.
Ze vindt wat boterhammen en roostert deze, haar lievelingseten.

Als ze maandags weer naar school toe moet merkt ze dat ze de laatste tijd alweer beter slaapt. Waarschijnlijk door het idee dat ze Geoff weer gaat zien. Zaterdags heeft ze haar moeder niet meer gesproken en zondags had haar moeder zich terug getrokken op de studeerzolder. Op die zolder staat het bureau van haar moeder met alle belangrijke papieren en dergelijke. Ze heeft de hele dag haar dochter genegeerd. Tijdens het eten zat ze de krant te bladeren of ze nam haar eten mee naar boven. Audrey had geen mogelijkheid om met haar moeder te praten over een eventuele adoptie.
Op school vermaakt ze zich met het praten met de jongens en plannen maken voor het weekend. Ze besluiten die week een heleboel foto’s te maken. Wayne zal elke dag zijn fotocamera meenemen en aan het eind van de week zullen ze een fotomap hebben. Wayne heeft een poloraid camera dus dat is makkelijk te doen. De dagen erna irriteert Wayne menig leerling met zijn camera. Hij probeert iedereen op de foto te krijgen. Weliswaar slaat hij hier en daar iemand over. René probeert op zoveel mogelijk foto’s te komen met haar cheerleadercrew. Wayne zet ze dan ook vaak op de foto. Hij vertrouwt Audrey echter toe dat hij vele meteen weggooit. Op donderdag gaan er briefjes door de school waar iedereen iets opzet voor Geoff. René overtreft zichzelf tijdens de cheerleader training. Ze hebben met een dikke rode viltstift letters op witte T-shirts geschreven. Als ze zich opstellen is er te lezen: “Geoff we houden van je”.
Als Audrey donderdagavond thuis komt gaat ze haar spullen pakken. Alle informatie over de adoptie stopt ze in haar tas. Wayne zou thuis het fotoboek maken en zal daar op het moment wel druk mee bezig zijn. Audrey heeft nog steeds niet met haar moeder gepraat. Ze weet niet eens of ze van het weekend wel weg mag. Audrey is er niet eens zeker van of haar moeder weet dat Geoff is verhuisd, of dat Audrey laatst elke dag moest nablijven.
Audrey zit te wachten op haar moeder. Het is ondertussen al één uur geweest. De slaap overmeestert haar langzaamaan en als haar moeder thuiskomt is Audrey ingedut op de bank. Haar moeder legt een deken over haar heen en gaat zelf ook slapen.

De volgende morgen wordt Audrey gewekt door haar moeder. Langzaam aan wordt Audrey wakker. Als ze merkt dat ze op de bank ligt met een deken over zich heen wordt ze met een klap wakker. ‘Hoe laat is het?’ vraagt ze haastig aan haar moeder. Ze kan toch niet in slaap zijn gevallen? ‘Ik moet naar mijn werk, ik zie je vanavond wel,’ zegt haar moeder en wil de deur uitlopen. Audrey schrikt, het komt er nu op aan. Ze kan niet zomaar wegblijven. Ze haalt diep adem. Terwijl ze uitademt vraagt ze; ‘Ben ik geadopteerd?’. Haar moeder blijft staan met de deurklink in haar hand. Dan zakt haar hand naar beneden. Ze draait om. Ze ziet er geschokt en tegelijkertijd verbaasd uit. Audrey heeft plots medelijden met haar. Haar moeder heeft dit niet aan zien komen en straks is Audrey ook nog eens een paar dagen weg. ‘Hoe weet je dat?’ vraagt haar moeder. Voor Audrey klinkt dit als een bevestiging dat zij inderdaad is geadopteerd. Haar moeder leunt tegen de deur aan en Audrey loopt op haar af. ‘Ik heb de keuken opgeruimd,’ zegt Audrey. De wenkbrauwen van haar moeder zakken naar beneden ‘Jij hebt ook helemaal niks in die spullen te zoeken!’ zegt ze terwijl ze haar stem harder laat klinken. ‘Maar het was zo’n rommel,’ zegt Audrey verbaasd. Ze snap niet waarom haar moeder nu zo flipt. Haar moeder zucht en wil weglopen. Audrey pakt haar arm vast en houdt haar zo tegen ‘Ik wil weten waar mijn zusje woont,’ zegt Audrey. ‘Raak mij niet aan. Je bent mijn dochter niet,’ zegt haar moeder boos. Audrey snapt deze uitbarsting niet. Ze heeft het recht de waarheid over haar eigen leven te weten.

Becca
’s Avonds laat kwamen de twee pas thuis. Ryan had nog een hele tijd met het meisje staan praten en voor de volgende dag met haar afgesproken. Het kwam er dus op neer dat hij de gehele zondag ook weg was. Becca vond het maar saai en is toen gaan crossen in het bos met haar brommer. Het was een gloeiend hete dag. Dit hield de hele week aan. Becca wisselde haar lange spijkerbroeken in voor shorts en jurkjes. Op school liep ze in een jurkje rond met daaronder haar allstars. Thuis veranderde ze haar kleding snel in een short en bikini. Bran vroeg een aantal keren of hij mee mocht rijden op haar brommer. Dat vond Becca wel fijn. Zo kon hij haar jurkje laag houden. Anders waaide deze de gehele tijd op. Niet erg prettig als je door een drukke stad rijdt of voor de school langs.
Ze heeft Mayke over Jason verteld en nu hoopt Mayke hem ook eens te zijn. Mayke woont ook in de stad. Op woensdag zijn Becca en Paul een uur eerder uit. De scheikunde lessen vielen uit, de lerares was bevangen door de hitte. Dat terwijl het nog geen eens zo heet was. Niet heet genoeg om van je stokje te gaan. Becca en Paul gingen voor de school zitten wachten. Bran zou met Becca mee naar huis rijden en Paul had geen zin naar huis te gaan. ‘Becca, lieve Becca,’ begint Paul plots. Becca verwacht een vraag. ‘Wil jij mij leren rijden op jouw brommer?’ vraagt Paul dan ook. Becca kijkt naar de weg. Het is er vrij druk en niet de plek om te leren rijden. ‘Jawel, maar niet hier,’ stemt Becca in. ‘Maar, het is nog maar een halfuur totdat Bran uit is. We kunnen nergens anders heen,’ zegt Paul. ‘Dan wachten wij op Bran en dan gaan we naar één van die rustige straten in een woonwijk hierachter. Daar leer ik jou rijden,’ stelt Becca voor, hopend in de straat van Jason uit te komen. Paul stemt gelukkig in. Niet veel later zijn ze ergens in de woonwijk aan het oefenen. Paul pakt alles vrij snel op. Bran wil ook een aantal rondjes rijden en dan nemen ze afscheid. Het begint al weer laat te worden en Becca moet thuis zijn met het eten. Paul geeft haar wat geld voor de benzine. Becca weigert het maar Paul stopt het simpelweg in haar tas.

Aan het eind van de week gaan de vier, Mayke, Bran, Paul en Becca, naar het meertje toe. Mayke heeft ondertussen elke dag gevraagd of Becca Jason nog eens heeft gezien. Helaas moet Becca elke keer antwoorden met nee. Ze weet niet eens meer waar hij woont. Toen ze terugliepen was ze zo met haar gedachtes bij hem en heeft ze niet op de weg gelet. Becca hoopt hem nog wel eens te zien maar gelooft er niet in.
Het is verbazingwekkend hoe in zo’n korte tijd de vier jongeren zo goed met elkaar overweg kunnen. Becca kende Bran natuurlijk al veel langer. Paul kende ze echter alleen van de scheikunde lessen. Mayke vindt het nog steeds fantastisch dat ze zoveel met Bran doet. Ze vindt hem nog steeds goddelijk mooi. Zijn lichaam is nagenoeg perfect. Ze aanbidt hem echter niet meer. Ze gaat niet stamelen als hij langskomt of hyperventileren als hij iets tegen haar zegt. Mayke gaat nu meer met Paul om. De twee kunnen erg goed met elkaar overweg. Bran heeft geen enkel idee ervan dat Mayke haar adem eerst altijd stokte als hij langskwam. Waarschijnlijk is dat ook omdat Mayke zich normaal gedraagt in zijn nabijheid. Becca vindt het allemaal goed. Ze hebben nu een leuk groepje van vier.
‘Wij hebben morgen een wedstrijd, komen jullie kijken?’ vraagt Paul als ze wat zitten te drinken op het strandje. Becca kijkt Mayke aan, haar blikt zegt Becca dat ze het wel een leuk aanbod vindt. Ze knikt naar Mayke en deze zegt dat ze zullen komen kijken. Paul legt uit waar het is. ‘Daar helemaal!’ zegt Mayke verbaasd. Becca vindt het ook erg ver. ‘Het is niet anders,’ verontschuldigd Bran zich. Becca rekent even vlug uit dat het al gauw een uur rijden is. ‘Hoe laat moeten jullie er zijn?’ vraagt ze de jongens. ‘De wedstrijd begint om negen uur, aanwezig zijn tussen acht en half negen. Wij gaan erheen met de spelersbus, maar dat is dus alleen voor spelers,’ zegt Paul.
Mayke en Becca spreken af dat Becca Mayke ’s ochtends om half acht komt ophalen. Daarna gaan ze op Becca haar brommer naar de wedstrijd. Bran beloofd dat hij het adres nog zal doorgeven. Stiekem hoopt Becca dat Jason ook football speelt. De wedstrijd vindt in Greenville plaats, de plek waar hij naar school toe gaat.

Citaat:

Audrey
Haar moeder rukt de deur open en stapt naar buiten. De zon straalt naar binnen. “Waarom schijnt nu weer de zon?” denkt Audrey vlug. Regen zou toepasselijker zijn geweest. ‘Mam!’ roept Audrey, in de hoop haar moeder een halt toe te roepen. ‘Scharrel maar rond, daar ben je toch zo goed in!’ schreeuwt haar moeder en stapt de auto in. Gabry is ondertussen naar buiten gekomen en leunt licht tegen Audrey aan. ‘Waar?’ vraagt Audrey terwijl ze naar de auto toeloopt. Haar moeder reageert niet. ‘Ik ben vanavond niet thuis, het hele weekend niet. Ik ben naar Geoff. Maar dat maakt je vast niks uit, ik ben toch je dochter niet,’ zegt Audrey. Haar stem trilt. Ze voelt zich gekwetst. Ze voelt zich aan de kant gezet. ‘Best,’ zegt haar moeder. De auto wordt gestart en weg is haar moeder. Audrey voelt tranen opkomen maar duwt ze terug. Ze bijt op haar lip en loopt weer naar binnen. Gabry volgt haar op de voet. Als Audrey op de bank gaat zitten komt Gabry dicht tegen haar aanzitten. Audrey omhelst de hond. Zij is er in ieder geval nog wel.
“Waar is dat verdomde papiertje” vloekt Audrey tegen zichzelf. Over een kwartier is Wayne er, ze moet het nu vinden! Ze heeft de hele badkamer ondersteboven gehaald. Alles lag over de vloer, het was een bende. Audrey kon het echter niet zo achter laten en heeft alles weer opgeruimd. De klerenkast en het nachtkastje van haar moeder bieden ook geen uitkomst. Onder het matras lag ook niks. De laatste kans is de werkkamer van haar moeder. Daar heeft ze eerder ook al gekeken. Er staat niet zo gek veel. Een kast met enkele multomappen en een bureau. Zou haar moeder hier een dubbele lade in hebben gemonteerd? Audrey zou er niet raar van staan te kijken. Ze haalt de lades overhoop. Alle papieren zoekt ze nogmaals uit en legt ze op het bureau. Binnen de kortste keren is ook deze kamer in een volledige puinhoop verandert. Alle lades zijn leeg en elk papiertje is van de voor en de achterkant bekeken. Wayne zal er binnen vijf minuten zijn en dan moet ze naar school. Vanmiddag heeft ze al helemaal geen tijd, ze moet het nu vinden! De kast. Audrey haalt alle mappen uit de kast. Ze bladert er snel doorheen. Niks. Dan herinnert ze het adressenboekje van haar moeder. Dom! Waarom had ze daar nog niet gekeken? Audrey rent naar beneden. Bij de telefoon ligt het boekje. Ze bladert het door. Rebecca. Wat was de achternaam van Rebecca ook alweer? Die was niet vermeld. Audrey bladert door het boekje heen. Ze vindt geen adres. Ze rent weer naar boven toe en trekt er een schilderij van de muur af. Je weet maar nooit en het is nu toch al een rommel. Achter het schilderij zit een briefje geplakt. Alles om haar heen lijkt plots stil te staan en een doodse stilte heerst. Audrey kijkt naar het briefje. Zou het? Ze haalt het ervan af en zet het schilderij tegen de muur. Haar handen trillen licht. Ze vouwt het papiertje open. Het zijn de adresgegevens! Audrey wil rennen, springen, vliegen, schreeuwen. Ze is helemaal vrolijk. Ze stopt het briefje in haar broekzak.
Audrey is nog bezig met de werkkamer van haar moeder opruimen als ze een auto hoort toeteren. Wayne. Audrey gooit de laatste papieren terug in de lades en rent de trap af. Beneden opent ze de deur voor Wayne en hij komt binnen. Audrey pakt haar tas en kijkt nog even het huis rond. Alles is in orde. ‘Klaar om te gaan?’ vraagt Wayne. Audrey werpt hem een grote lach toe en knikt ‘helemaal,’ zegt ze vrolijk. ‘Je hebt er zin in,’ zegt Wayne ook vrolijk. Audrey lacht alleen maar, de lach zal niet meer van haar gezicht af te halen zijn. Ze gaat naar Geoff en weet waar Rebecca woont! Het kan niet beter. Alhoewel die ruzie met haar moeder niet zo prettig was. Daar moet ze maar niet meer aan denken.
Samen met Wayne haalt Audrey de andere twee jongens op. Ze hebben allemaal twee tassen bij. Hun schooltas en een tas met spullen voor het weekend. Ook ligt er een bal achter in de auto. Ze zijn allemaal erg uitgelaten en hebben er helemaal zin in. Op school wenst iedereen hun veel plezier en vraagt of ze de groetjes aan Geoff willen doen. Audrey belooft telkens het te doen maar enkele minuten later is ze al weer vergeten van wie het was. Er zijn zoveel mensen. De lessen gaan traag, de pauzes snel en dan gaat de laatste bel.

Becca
Als Becca haar wekker om half zeven afloopt zet ze hem gauw uit. Merel zal het niet echt waarderen om in het weekend gewekt te worden door een wekker. Gelukkig stemde Ann gister vrij gauw mee in toen Becca vroeg of het oké was. Becca springt zacht haar bed uit. Op de vloer liggen nog wat kleren. Merel heeft echt een probleem met opruimen. Becca voelt zich er ook niet verantwoordelijk voor en dus is de vloer vaak amper zichtbaar. Becca loopt naar de kast toe. Ze heeft een fanshirtje van het team van hun school. Even twijfelt ze om hem aan te trekken. Haar twijfels wuift ze echter gauw weg. Ze komt voor haar team dus doet ze ook het shirtje aan. Een spijkerbroek eronder, leren jackje aan, beetje mascara voor Jason. Als hij in iedere geval daar aanwezig is. Beneden smeert ze een boterham en zet ze een kop thee. Er is nog niemand wakker. Becca besluit om een briefje op de keukentafel achter te laten. Ze pakt pen en papier en schrijft een verhaaltje op. Ze belooft om ’s avonds voor het donker thuis te zijn en vermeldt dat ze genoeg geld mee heeft voor het eten. Nadat ze haar tanden heeft gepoetst en haar spullen heeft verzameld gaat ze op weg. Om vijf voor half acht is ze bij Mayke. Ze gaan eerst nog even samen tanken en gaan dan op weg. Mayke heeft de route uitgeprint en dirigeert Becca waar ze heen moeten.
Na drie keer verdwaald te zijn en een uur en kwartier verder te zijn komen ze aan. De wedstrijd is nog niet begonnen. Mayke en Becca zoeken een plekje uit op de tribune. Ze zien een aantal mensen van hun school zitten en zwaaien. Op het veld zijn er cheerleaders bezig. Ze joelen en het publiek joelt mee. Het zijn echter de cheerleaders van de tegenpartij, dus houden Mayke en Becca hun mond. Dan komen de spelers het veld oprennen. Eerst de thuispartij, dan komt hun team. Mayke en Becca joelen en fluiten.
Gedurende het hele spel zitten Mayke en Becca mee te joelen en te fluiten. Becca verwacht dat haar stem de volgende dag niet meer zo optimaal zal zijn. Het geeft niks. Ze heeft het erg naar haar zin. Het spel ziet er leuk uit en de jongens doen goed hun best. Becca zit erg op te letten op alle spelers. Ze kan echter geen Jason vinden. Waarschijnlijk speelt hij geen football of zit zelfs op een andere school.
Na de wedstrijd lopen Mayke en Becca de tribunes weer af. Ze kopen een broodje met worst en gaan op een grasveldje in de zon zitten. Ze hopen straks de jongens nog even te kunnen zien. Ze hebben verschrikkelijk goed gespeeld en een dikke achterstand opgehaald. Ze hebben dan wel niet gewonnen, maar toch kunnen ze trots zijn. De tegenspeler is gewoon te sterk om van te winnen. Als Becca een hap van haar broodje neemt verslikt ze zich bijna. Dat kan toch niet! Is het echt Jason die ze daar ziet? Hij draagt een donkere jeans met afgetrapte allstars, zijn shirt is weer even pakkend als zijn vorige. Het lijkt een shirt van National Geographic. Er staat echter: “National Pornographic”. Het plaatje verbeeldt een parend stel neushoorns. Hij loopt met zijn zusje in de hand. ‘Jason!’ roept Becca als ze zich weer hersteld heeft. Mayke kijkt op. ‘Waar?’ vraagt ze al zoekend. Jason kijkt ook op en zwaait. Hij komt op hun afgelopen. Mayke fluistert naar haar ‘wow,’. Becca glimlacht. ‘Jou had ik niet verwacht tegen te komen,’ zegt Jason als hij bij hun staat. Hij gaat naast Becca zitten en zijn zusje ploft ook neer. ‘Ik had ook niet verwacht jou tegen te komen,’ zegt Becca. ‘Dit is trouwens Mayke, mijn vriendin,’ stelt Becca haar voor. Jason geeft haar een hand en zegt zijn naam. Dan vraagt hij aan Becca wat ze hier doet, in Greenville. ‘Er was een football wedstrijd. Onze school moest hier spelen. Mayke en ik waren gevraagd om te komen kijken, en dat hebben weggedaan,’ vertelt Becca hem. Jason knikt. ‘Daar had ik al iets van gehoord, ja. Ik ben geen footballspeler of fan, dus ik ben ook niet wezen kijken. Ik was met mijn zusje in de stad voor kleren en toen wou ze mijn school zien,’ verklaart hij zijn aanwezigheid. Ze praten verder over de stad en over zijn school. Als Mayke plots opstaat, kijkt Becca op. ‘Daar zijn de jongens,’ zegt Mayke en weg is ze. Ook Becca verontschuldigt zich bij Jason en wil naar de jongens toe. ‘Wacht,’ zegt Jason. Becca kijkt hem aan, ze zijn beide al opgestaan. ‘Heb je misschien zin om mij rond te leiden door mijn woonplaats?’ vraagt Jason. Becca kijkt hem verbaasd aan. Na enkele tellen realiseert ze zich pas wat er is gezegd. ‘Ja.. uh.. ik woon hier pas net dus ik dacht dat jij uh.. misschien wel wat kon laten zien,’ stamelt Jason erachteraan. Becca knikt. Ze stemt in. Jason vraagt haar telefoonnummer en hij zegt haar nog te zullen bellen. Becca vindt het goed en is dolgelukkig. Het voelt alsof ze zweeft wanneer ze naar de jongens toe loopt.

Audrey
Op weg naar de parkeerplaats komt ze Cedro tegen. Wayne staat al bij zijn auto. Ze gooien hun tassen achterin. De auto raakt aardig vol. Aangezien Gabry ook nog mee moet zijn ze genoodzaakt hun schooltassen op de achterbank te gooien. Na een poosje zitten Audrey en Siebre ingebouwd tussen de tassen. Wayne en Cedro zitten voorin. Ze rijden naar Audrey haar huis toe. Er is niemand thuis. Dat had Audrey ook niet verwacht. Ze weet nog niet om te gaan met de uitbarsting van haar moeder en hoopt troost te vinden bij Geoff. Op de keukentafel laat Audrey een briefje achter. Ze had het briefje al onder de les geschreven. Ze vertelt haar moeder dat het haar spijt en dat ze hoopt dat haar moeder bedaard is als ze weer thuis komt. Ze vermeldt niet dat ze het adres heeft gevonden. Waarschijnlijk zal haar moeder toch wel controleren of het nog op zijn plaats is. Ze pakt een zak met hondenbrokken, Gabry haar voerbak en de riem. Gabry rent achter haar aan. De hondenbrokken worden op de achterbank gelegd. De schooltas van Wayne moet naar voren verhuizen. Zo zit nu ook Cedro ingebouwd. Gabry gaat achterin en ze beginnen aan hun reis.
Na drie uur rijden wordt er van bestuurder gewisseld. Cedro gaat rijden. Audrey heeft als enige haar rijbewijs niet. Haar moeder vond het onzin. Ze rijden over de high way richting noordoost. Binnen de kortste keren wordt het drukker op de weg. Mensen willen van hun werk naar huis. ‘Wat vinden jullie van het plan om te gaan eten?’ vraagt Siebre. ‘Goed plan. Dan is het straks hopelijk rustiger op de weg,’ zegt Cedro. Audrey en Wayne stemmen in. Niet veel later zitten ze in een dorpje langs de weg te eten.
‘We zijn gewoon bezig met een heuse roadtrip,’ zegt Wayne. Iedereen zit rustig te eten. Ze zijn in een bistro belandt van een oudere man. Hij is erg aardig en scheen blij met de klanten. Verder zitten er alleen wat klanten aan de bar, waarschijnlijk stamgasten. Gabry ligt onder de tafel en krijgt stukjes brood van Audrey toegestopt. ‘Ja, een kleine roadtrip,’ zegt Siebre. ‘Voordat ik het vergeet, we moeten straks even tanken,’ zegt Cedro. Wayne stelt voor om de benzinekosten te delen. De rest stemt in en er wordt een pot gemaakt.
Als ze klaar zijn met eten betalen ze het eten met geld uit de pot.
Wayne gaat tanken met het geld uit de pot en Audrey geeft Gabry te eten. Hierna gaan ze weer op weg. Het is ondertussen stukken rustiger geworden. De files zijn opgelost. Siebre zit achter het stuur en trekt flink door. Gabry is gaan liggen en Audrey denkt na over haar zusje. Zou ze haar gaan opzoeken. Wat zeg je dan? “Hoi, ik ben je spiegelbeeld”. Geen optie.
‘Zit je in dromenland?’ vraagt Wayne. ‘Hu? Oh, sorry. Ja, ik zat inderdaad even ver weg met mijn hoofd,’ antwoordt Audrey. ‘Hoelang moeten we nog?’ vraagt ze. ‘We hebben nu al ongeveer vier uur gereden. Ik denk dat we nog vijf á zes uur moeten,’ antwoord Siebre. ‘Pfoe, dat is nog best lang,’ antwoordt Audrey. Iedereen zinkt weg in zijn eigen gedachten. Af en toe wordt er wat gezegd. Uiteindelijk hebben ze het over het footballteam. Zonder Geoff hebben ze minder kans op het kampioenschap. Ze trainen hard en hopen het toch te halen. Dit weekend missen de drie jongens een wedstrijd. De wedstrijd is toch niet zo belangrijk
Na drie uur rijden wisselen ze van chauffeur. Audrey laat Gabry plassen en zoekt zelf ook een toilet op. Als ze weer in de auto zitten begint de lucht langzaamaan donkerder te worden. Audrey sluit haar ogen en leunt tegen het raam aan. Ze is best moe. Deze dag is erg druk geweest. Mentaal.
‘Audrey, Audrey. Wakker worden!’ Wayne schudt haar door elkaar. Langzaam komt Audrey weer op de wereld. Ze moet in slaap zijn gevallen. Ze ziet Wayne boven haar hangen. Ze rijden nog steeds. ‘We zijn er bijna. We zijn al van highway af,’ zegt Wayne. Audrey trekt zichzelf overeind en kijkt naar buiten. Ze rijden tussen wat huizen door. Gabry ligt achterin, ze slaapt niet. ‘Hoe lang moeten we nog?’ vraagt Audrey in het algemeen. Cedro zit ondertussen achter het stuur. Ze hebben nog een keer van chauffeur gewisseld zonder dat ze het heeft gemerkt. ‘Over ongeveer een kwartiertje zijn we er hopelijk,’ antwoordt Cedro. Op het verlichte klokje in het dashboard ziet Audrey dat het kwart over één is. Ze heeft wel erg lang geslapen!

Becca
‘Wie was die jongen?’ vraagt Paul zodra Mayke en Becca bij de jongens zijn. ‘Jason, ik heb hem laatst de weg moeten vragen,’ antwoordt Becca. ‘Was je verdwaald?’ vraagt Bran grinnikend. ‘Uhm, ja,’ antwoordt Becca. ‘Waar?’ vraagt Paul. ‘In die wijk bij de school,’ zegt Becca zacht. ‘Jij verdwaalt in de wijk bij school?!’ schreeuwt Bran uit, waarna de jongens in lachen uitbarsten. Becca kijkt Mayke aan. Deze glimlacht en haalt haar schouders op. Als de jongens weer zijn bijgekomen gaan ze gezamenlijk de stad in. Ze drinken wat en lopen langs de winkels. Als het begint te regenen besluiten ze terug te gaan. Bran en Paul moeten op tijd bij de spelersbus zijn, anders kunnen ze niet meer terug geraken naar de school. Becca en Mayke rijden samen terug door de regen. Ze rijden in één keer goed. Als Becca thuis aankomt, zit het gezin te eten. Er is helaas geen eten voor Becca, aangezien haar ouders dachten dat ze in Greenville zou eten met de jongens. Becca besluit zich op te gaan warmen in de douche en droge kleren aan te trekken. Ondertussen heeft Ann friet gehaald voor Becca. Becca eet het eten dankbaar op, anders had ze weer door de regen gemoeten.
’s Avonds wordt ze opgebeld door Mayke. Paul heeft gevraagd of ze mee een rondje wilde gaan rijden in zijn jeep. Mayke is hyperactief geworden en vraagt welke kleren ze aan moet, wat ze moet doen, wat ze moet zeggen en al het andere wat een verliefd meisje doet. Becca geeft haar lachend advies en al gauw zitten ze een half uur te bellen. Dan moet Mayke ophangen want Paul komt al over een half uur en ze ziet er “verschrikkelijk” uit. Als het gesprek is beëindigd ziet Becca dat ze een gemiste oproep heeft. Het zou Jason kunnen zijn. Becca voelt haar bloed door haar aders gieren. Ze legt haar mobiel weg en zet een film aan. Ze durft het niet aan om het nummer terug te bellen. Die avond wordt Becca niet meer gebeld.

‘Het was zo leuk!’ schreeuwt Mayke door de hoorn heen. Toen de telefoon ging schoot Becca meteen overeind. ‘Een lover?’ vroeg Ryan plagend. Becca negeerde hem. Het was echter geen Jason maar een hyperventilerende Mayke. Ze blijft maar praten over hoe geweldig leuk het wat met Paul. Hoe ze rond reden en muziek luisterde. Hoe ze samen meezongen met de nieuwe top 40-hit, en hoe ze daarna een tijdje stilgestaan hebben langs de kant van de weg. Ze hebben niet gezoend bekend Mayke giechelend. Daarna vertelt ze opgewekt dat hij haar hand had vast gepakt. Becca hoort haar vriendin aan. Ze is overduidelijk tot over haar oren verliefd op Paul. Becca heeft het gevoel dat Paul ook zijn interesse in Mayke heeft, anders had hij haar ook nooit meegevraagd. Hopelijk verpest het niet, maar Becca heeft er een goed gevoel bij. Nu Mayke de liefde heeft gevonden voelt het toch wel een beetje leeg. Ze zou ook wel iets leuks met Jason willen doen. De twijfels slaan toe. Vindt Jason haar wel leuk? Doet hij het niet gewoon om wat mensen te leren kennen, gewoon uit vriendelijkheid. Ze sluit het gesprek met Mayke af en besluit om buiten uit te gaan waaien.
Ryan is met het meisje een rondje rijden in zijn mustang. Becca had ook graag een rondje willen rijden met hem, maar het meisje gaat natuurlijk voor. Becca besluit om een stukje te gaan paardrijden en haalt Muski uit de wei. Al gauw staat Heather achter haar en wil het meisje een stukje mee gaan rijden. Becca wimpelt het af en laat Heather de pony borstelen. Becca gaat naar binnen en vertelt Ann dat ze een ritje gaat maken. De vrouw vindt het goed. Becca vertelt ook dat Heather mee wou en Ann belooft om later de dag een ritje met Heather te maken.
Als Becca terug in de stal komt probeert Heather het zadel over Muski haar te hoge rug te gooien. Becca pakt het zadel van haar over en legt het gemakkelijk erop. Als ze de singel vastmaakt rent Heather gauw weg. ‘Hier heb je het hoofdstel,’ zegt het meisje als ze gauw weer terug komt gelopen en houdt Becca het hoofdstel voor. Becca doet het om. Heather dartelt heel de tijd om haar en de pony heen. Becca raakt er geïrriteerd van en vraagt Heather om weg te gaan. Het meisje druipt af. Becca loopt de stal uit en stijgt op. In een rustige stap gaat ze het bos in achter het huis.

Britt_Sisi schreef:

leuk stuk! ben benieuwd of audrey gaat bellen!