Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-08-10 09:51

Re: [VER]Dodelijke Liefde.

Geplaatst door de TopicStarter : 08-08-10 09:51

Ja, er komt zeker nog een nieuw stuk. Ben er al wel mee bezig, maar zo in de vakantie komt er erg veel tijd vrij voor de paarden, dus ben ik eigenlijk hele dagen daar te vinden, haha

**Geplaatst**: 08-08-10 20:36

Re: [VER]Dodelijke Liefde.

Geplaatst: 08-08-10 20:36

mooi heb zin in weer een nieuw stukje :d

**Geplaatst**: 22-09-10 08:34

Geplaatst: 22-09-10 08:34

Komt hier nog een vervolg op?

**Geplaatst**: 22-09-10 13:47

Geplaatst: 22-09-10 13:47

Ben ik ook wel benieuwd naar! Vind het een erg leuk verhaal..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-09-10 19:57

Re: [VER]Dodelijke Liefde.

Geplaatst door de TopicStarter : 22-09-10 19:57

Ja komt er zeker nog, maar ik zit echt in een 'schrijversdip.'
Er komt geen zinnig woord meer op papier.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-09-10 15:53

Geplaatst door de TopicStarter : 27-09-10 15:53

Eindelijk, het nieuwe stuk. Na alweer een flinke diep, eindelijk weer wat nieuws!

Zodra ik in het bos was, voelde ik de invloed van de maan. De maan werd al sterker, als ik het huis van de familie nog wilde halen, moest ik snel zijn. Onder het rennen veranderde ik in mijn wolf gedaante. Dat ging altijd nog sneller. Ik genoot met volle teugen. Ik hoorde de wind ruisen in mijn oren, en zag in mijn ooghoeken bomen met grote snelheid voorbij flitsen. Instinctief wist ik de route, ik hoefde niet eens na te denken. De ondergrond voelde zacht aan onder mijn poten. Ik voelde me een met de natuur. Zonder dat ik het merkte, werden mijn eigen instincten steeds zwakker, en mijn dierlijke steeds sterker…

De volgende dag voelde ik me moe. Doodmoe. Ik wist niet heel veel meer van de vorige nacht. Ik wist wel dat ik niet bij het huis van mijn familie aangekomen ben. Ik wreef over mijn slapen, tegen de hoofdpijn. Langzaam kwam ik overeind. De herinneringen begonnen terug te stromen. Het was goed mis gegaan deze keer, echt goed mis. Ik kreunde zacht, en trok mijn broek aan. Ik wist nog dat ik halverwege mijn nicht was tegen gekomen, en dat we samen gejaagd hebben. Ik glimlachte bij de gedachte. Daar hield ik van. Jagen op vogels en natuurlijk op beren. Al waren beren soms lastig in je eentje. Ik wreef door mijn haar, waar gelijk kleine korrelige blaadjes uitvielen. Het maakte me vandaag niks uit. Ik had geen zin om nu nog onder de douche te stappen. Toen ik mijn shirt aantrok, voelde ik een pijnscheut in mijn schouder. O ja. De kroeg. Daar was alles mis gegaan. We waren naar onze vaste kroeg gegaan, met volle maan. Dát was al een grote fout. De maan deed rare dingen met me. Eenmaal binnen had ik direct moeten weten dat het goed mis was. Ik voelde direct dat er drinkers aanwezig waren. Mijn nicht voelde het ook. Maar we hebben het genegeerd. We waren niet scherp genoeg om te beseffen dat we beter weg konden gaan. Zolang het maanlicht onze huid niet raakte, konden we gewoon ‘mens’ zijn. Maar we voelen de invloed van de maan wel. Het maakt ons dierlijker, minder scherp. De drinkers hadden meteen in de gaten dat wij er waren. We zagen ze op ons aflopen. We bleven ze strak, en waarschuwend aankijken. ‘Wat doen jullie hier?’ Had de jongen gevraagd. Zijn lippen waren rood, rood van bloed. ‘Het zelfde als jullie.’ Had ik met ingehouden woede geantwoord. Zelfs nu werd ik nog kwaad, als ik eraan dacht. De drinker was plotseling heel dicht bij gekomen. Hij siste dat we weg moesten. Dat dit hun gebied was. Dat was niet waar. Dit was neutraal gebied. En dit was onze vaste kroeg. Ik had hen hier nog nooit eerder gezien. Ik vertelde hen dit, met ingehouden woede. Maar het enige wat ze deden, was lachen. En voor ik het wist, begon er een gevecht. Het ging er hard aan toe, en algauw werden we weg gestuurd uit de kroeg.
Het gevecht ging verder in het bos. Ik voelde de koele wind door mijn haren gaan. Ik keek naar de lucht, en kreunde. De maan was weer zichtbaar. Ik rende het bos in, waar ik transformeerde. Ik voelde niets meer, behalve pure woede. Ik zag hoe de drinker op ons af kwam rennen. Ik bedacht me geen moment, en sprong op hem af. Er was een luide knal te horen, toen onze lichamen elkaar raakten. Ik voelde scherpe pijn in mijn middenrif, maar negeerde het. Ik gooide de drinker met een klap tegen een boom. De stam kraakte, en langzaam helde de boom naar achteren, en werden zijn wortels uit de grond gerukt. De drinker sprong weer overeind, duidelijk nog kwader als daarvoor. Maar dat gold ook voor mij. Mijn haren stonden recht overeind, en voor hij in de aanval kon gaan, was ik alweer op hem afgestormd. Voor ik hem iets kon doen, pakte de drinker me vast, en wierp me een eind verder. Pijnlijk kwam ik overeind. Ik was niet op mijn sterkst, en de drinker, die zich duidelijk net gevoed was, was op zijn krachtigst. Een sterke tegenstander. Té sterk, voor mij alleen. Mijn nicht was met de andere drinker bezig, en had het er ook moeilijk mee. Ik keek haar aan. Zij keek mij aan. We beseften dat we beter konden gaan. Dit konden we nooit winnen. Het voelde als een zware nederlaag. Maar als we nu niet gingen, zal het te laat zijn. Samen stormden we weg, op weg naar de veilige, bewoonde wereld…

Wat er daarna gebeurde weet ik niet meer. Ik weet ook niet hoe ik thuis ben gekomen. Alles deed me zeer. Ik liep langzaam naar de deur van mijn kamer, waar ik in mijn schoenen stapte. Even later zag ik op de fiets richting school. Dood moe was ik. Het leek wel alsof de weg naar school een eeuwigheid duurde. Toen ik de school binnen stapte, voelde ik dat er mensen naar me keken. Maar ik negeerde het, en liep stug door naar mijn kluisje. Ik haalde de Boeken voor die dag eruit, en hing de rugtas aan mijn minst pijnlijke schouder. Mijn gezicht voelde dik en opgezwollen. Terwijl ik naar mijn lokaal liep, hoorde ik mensen fluisteren, en zag ze vanuit mijn ooghoeken naar mij wijzen. Ik klemde mijn kaken op elkaar, en keek een keer kwaad achterom. Wat dachten ze wel niet. Ik was geen attractie. Ik ademde in, en wachtte tot mijn woede minder werd, en stapte de klas binnen. Ik ging op mijn vaste plek bij het raam zitten. Weer een lange dag, weer een saai uur Frans.

Toen het uur afgelopen was had ik nog een zelf studie uur. Die vloog voorbij, want ik liep erg achter met aardrijkskunde. Vermoeid kwam ik de les uit, en liep naar de kantine. De 1e pauze was begonnen. Ik haalde mijn brood met ham uit mijn broodtrommel. Ik wilde net een hap nemen, toen een meisje op me af kwam. Ik kende het meisje vaag. Ze heette Sandra. Ze was best populair hier op school, maar ik vond haar maar apart. Het enige waar ze om gaf, was haar uiterlijk. Ik keek hoe ze met haar haren speelde, en zuchtte van binnen. Ze wilde natuurlijk weten hoe hij aan de blauwe plek op zijn gezicht kwam. Ik vertelde haar dat ik gevochten had in penmarc’h, maar niet met wie en waarom. Ik hield het expres vaag. Ik zag de opwinding op haar gezicht, en ze keek om zich heen. Vast of ze een vriendin zag. Ze liep haastig weg. Chris en Carlo keken me bevreemd aan. ‘Hoe ken jij Sandra?’ vroeg Chris, met een jaloerse ondertoon. Ik wist dat hij Sandra al heel lang leuk vond. ‘Niet.’ Zei ik, geheel naar waarheid, want ik kende haar ook niet. Chris keek me achterdochtig aan, maar ik reageerde er verder niet op. Carlo stompte me op mijn schouder, en ik krom even in elkaar. Dat was mijn pijnlijke schouder. Hij grijnste. ‘Ik moet ook maar eens gaan vechten in de kroeg,’ lachte hij. ‘Vinden meisjes blijkbaar erg interessant.’ Ik glimlachte zuur. ‘Sure, zou ik doen, raad het je echt aan, als je je brak wilt voelen.’ Hij lachte, en liep toen naar zijn eigen les. Ik liep ook naar mijn les. Wiskunde van meneer Haartjes.

De volgende dag was ik al vroeg op school, en zat in de nieuwe mediatheek. ik moest nu echt met aardrijkskunde bezig, en ik had daarbij de computer en atlas van school nodig. Geconcentreerd boog ik me over mijn boeken. Mijn gezicht zag er nog erger uit als gisteren. Alles was geel en paars geworden. Het was een hele regenboog bij elkaar. Ik had nog getwijfeld om niet naar school te gaan, maar was uiteindelijk wel gegaan. Ik wilde niet teveel missen. Al veel te snel ging de bel. Ik was nog lang niet op de helft, en zuchtte. Morgen weer een dag. Ik pakte mijn spullen, en liep naar mijn eerste les, economie. Economie was mijn slechtste vak, en werd door een onzekere leraar gegeven, waardoor de hele klas met hem aan de loop ging. Het was meer schreeuwen dan economie. Meneer Zeulen stond er zielig bij. Hij probeerde de klas nog rustig te krijgen. ‘Jongens, kom op nou, het proefwerk is al bijna!’ zijn stem kraakte, en klonk onzeker. Ik ergerde me aan mijn klas. Wat was dit nou? Er zaten hier mensen die wel wilden leren. Ik keek kwaad om. De mensen achter mij waren snel stil. Toen kon Zeulen de rest van de klas ook zo goed als stil krijgen, en begon met de les, en deelde stencils uit. Tevreden keek ik naar het stencil. De uitlag was tenminste goed. De rest van de les verliep goed. Vooral toen hij het lef had, om er iemand uit te sturen. Toen werd de klas doodstil. Opgelucht kwam ik de klas uitlopen. De stof voor de toets, was niet zo moeilijk als ik gedacht had. Het volgende uur verliep vlot, en als snel was het pauze.

Laatst bijgewerkt door Inney op 27-09-10 16:03, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 27-09-10 15:56

Re: [VER]Dodelijke Liefde.

Geplaatst: 27-09-10 15:56

IK zou het best eens willen lezen, maar je verschrikkelijke lappen tekst houden mij tegen!
Begin af en toe eens een nieuwe zin na spatie, want dit is echt heel naar om te lezen!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-09-10 16:02

Re: [VER]Dodelijke Liefde.

Geplaatst door de TopicStarter : 27-09-10 16:02

Huh. Op mijn word staan ze in alinea's..
Ga het even veranderen, mijn excuses!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-09-10 16:04

Geplaatst door de TopicStarter : 27-09-10 16:04

aerdenhout1 schreef:
IK zou het best eens willen lezen, maar je verschrikkelijke lappen tekst houden mij tegen!
Begin af en toe eens een nieuwe zin na spatie, want dit is echt heel naar om te lezen!

Te lange zinnen bedoel je?

**Geplaatst**: 27-09-10 16:06

Re: [VER]Dodelijke Liefde.

Geplaatst: 27-09-10 16:06

huh ben beetje uit het verhaal denk
het was toch over vampieren familie??

**Geplaatst**: 27-09-10 16:07

Geplaatst: 27-09-10 16:07

wauw

het is weer een leuk stuk

dit was het wachten cker waar :d

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-09-10 16:08

Re: [VER]Dodelijke Liefde.

Geplaatst door de TopicStarter : 27-09-10 16:08

rayoow schreef:
huh ben beetje uit het verhaal denk
het was toch over vampieren familie??

Ja, maar er zijn 2 verhaallijnen. De een van Erin, het vampiermeisje om het maar even zo te zeggen, en de ander van Samuel, een weerwolf jongen.
Om het wat afwisselender, en interesanter te maken

**Geplaatst**: 27-09-10 16:10

Re: [VER]Dodelijke Liefde.

Geplaatst: 27-09-10 16:10

okejj xD
dan snap ik het nu wel weer XD

**Geplaatst**: 27-09-10 16:49

Re: [VER]Dodelijke Liefde.

Geplaatst: 27-09-10 16:49

super heb alles in 1 keer gelezen !

hoop op binnenkort weer een vervolg natuuurlijk

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-09-10 20:53

Re: [VER]Dodelijke Liefde.

Geplaatst door de TopicStarter : 27-09-10 20:53

Ja, die komt zeker

Ik zit er nu in!

**Geplaatst**: 29-09-10 14:56

Geplaatst: 29-09-10 14:56

super ik heb het in een keer gelezen

**Geplaatst**: 29-09-10 19:27

Re: [VER]Dodelijke Liefde.

Geplaatst: 29-09-10 19:27

Mooi stuk!

**Geplaatst**: 18-10-10 17:46

Geplaatst: 18-10-10 17:46

komt er nog een nieuw stuk ?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-10-10 14:03

Re: [VER]Dodelijke Liefde.

Geplaatst door de TopicStarter : 19-10-10 14:03

Ja, het is in de maak

Denk dat het deze week wel af is!

**Geplaatst**: 21-10-10 21:38

Re: [VER]Dodelijke Liefde.

Geplaatst: 21-10-10 21:38

WOW
ik ben echt FAN!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-05-11 13:26

Geplaatst door de TopicStarter : 10-05-11 13:26

(er kunnen wat foutjes in zitten qua namen. Ik heb alles er geloof ik uitgehaald. Maar ik heb dit op school geschreven, zonder dit stuk erbij. Vandaar. Dit is vanuit Erin)

Toen ik terug kwam van school zag ik dat Dan en Lille nog thuis waren. Ze waren blijkbaar nog niet op jacht. Ik opende de deur en hing mijn jas weg. ‘Ik denk niet dat ze dat wil Dan. Je weet dat ze daar niet van houd.’ Ik hoorde de stem van Walt. Ik vroeg me af over wie ze het hadden. ‘Ze kan toch wel een keer meedoen’ Dit was duidelijk de zware stem van Dan. ‘Het is altijd ‘’Erin dit, Erin dat’’. Ik word er soms gewoon moe van.’ Mijn adem stokte in mijn keel, en ik voelde woede opborrelen. Ferm gooide ik de keukendeur open. Het gesprek viel meteen stil. Walt en Elisa keken geschrokken mijn kant op. Lille ontweek mijn blik en Dan keek me met kwade, donkere ogen aan. ‘Wat is er met mij, wat wil ik niet.’ Mijn stem sneed door de ongemakkelijke stilte. Ik zag Walt zijn mond open doen om wat te zeggen. Maar voor hij de kans kreeg richtte ik me op Dan. ‘Ik wil het van jou horen.’Zei ik hard, terwijl ik hemd doordringend aan keek. Dan grijnsde, maar ik zag dat hij zich ongemakkelijk voelde. Ongeduldig bleef ik hem aankijken. ‘Nou’ begon Dan. De rest keek hem allemaal gespannen aan. ‘Er is een feest.’ Hij wachtte even, blijkbaar zoekend naar woorden. Ik trok ongeduldig een wenkbrauw op. ‘met andere drinkers.’ Ik wist al waar dit heen ging. ‘Dan had je gelijk’, begon ik. Maar Dan onderbrak me. ‘En Amba en haar familie zijn er ook.’ Ik keek naar Walt en Elisa. ‘Amba?’ herhaalde ik vragend. De naam klonk mij niet bekend in de oren. Walt schraapte zijn keel . ‘Dan zijn, eh, vriendin.’ik keek Dan aan, die me uitdagend aan bleef kijken. ‘Dat meisje waar Lille het in de kroeg over had, in P’enmarch?’ Dan zei niets, maar knikte met zijn hoofd. Een grijns speelde rond zijn lippen. ‘Vergeet het maar.’ Zei ik dwars. ‘ik heb de drinkers uit P’enmarch wel eens gezien. Daar wil ik niet bij horen.’ Fel schudde ik mijn hoofd. ‘Erin…’ begon Walt. Ik keek hem verbitterd aan. ‘Je weet wat daar gebeurd Walt.’ Zei ik grimmig. Walt knikte. ‘Maar het is wel de vriendin van je broer.’ Ik gromde. Wetend dat ik hier niet onderuit kon komen. Ik draaide me om en liep naar mijn kamer, Dan, Lille, Walt en Elisa in de keuken achterlatend. Zonder antwoord. Ik ging zitten op de oude bank bij mijn raam en tuurde over het bladerdek. P’enmarch… Ik was er een keer geweest en ik walgde ervan. Allemaal dronken ze mensenbloed. Het waren gewoon halve wilden. Maar ik wilde wel zien wie Amba was. Ik zuchtte. Ik had weinig keus. Ik hoorde Elisa op de gang. ‘Wanneer is het?’ Ik keek haar niet aan, maar bleef naar buiten kijken. ‘Vanavond’ was haar antwoord. Ik keek haar ontzet aan, maar ze haalde haar schouders op. ‘Walt en ik hoorden het ook pas vanmiddag. Ik zuchtte, en stond op. Ik opende mijn kledingkast en pakte er een simpele spijkerbroek uit me teen zwart shirt. Ik ging met niet uitdossen.

Om precies 11 uur stond ik klaar. Lopend naar P’enmarch duurde het ongeveer een uurtje. Dan was al weg. Lille, Walt en ik vertrokken samen. De rest kwam na. Ik was erg nieuwsgierig naar Amba, maar walgde van het vooruitzicht van het feest en de activiteiten. Ook Walt en Elisa leken hun twijfels te hebben. Lille zei niks. We zagen het vuur al va neen grote afstand. Daar was het. Ik haalde diep adem, en rechtte mijn schouders. Ik zag de rest hetzelfde doen. Zodra we dichterbij kwamen rook ik de zoete geur van bloed, verderf en schimmel. We liepen het terrein op. Ik zag wat bekende gezichten, maar het grootste gedeelte was onbekend voor mij. We zagen algauw het brede gestalte van Dan en begroetten hem. Hij draaide zich om. Achter hem stond een meisje. Meteen wist ik dat zij Amba moest zijn. Ik keek niet eens meer naar de rest. Mijn blik bleef op haar gebrand, en de hare op mij. We keken elkaar aan alsof we twee alfavrouwtjes waren die elkaars terrein waren binnengedrongen. Amba had lang mahoniebruin haar met een slag erin en donkere, bijna zwarte ogen, die je leken te doorboren met hun scherpe blik. Ze had duidelijk wat buitenlands. Aziatisch misschien. Alles aan haar was sierlijk en gracieus, maar tegelijkertijd krachtig en imponerend. Ze had grote, katachtige ogen, die elke detail in zich op leken te nemen. Ik zag dat ze mij net zo grondig opnam als ik haar. Een koude rilling liet mijn rug even tintelen. Plots leek ik even haat in haar blik te zien, en ik kon mijn schok nog net verbergen. Wat had ik in haar ogen nu blijkbaar al verkeerd gedaan? Of had ik het mij verbeeld? Ze draaide zich abrupt om, en liet mijn verbijsterd achter.

Ogenschijnlijk koel liep ik verder het terrein op. Bang op wat me te wachten stond. De zoete geur brandde nu in mijn neus, en werd steeds sterker. Ik zag schaduwen rond het grote vuur, en rook de zoute zweetlucht. Ik haalde mijn neus op. Ik hoorde een doordringen gil, die door merg een been ging. Ik voelde mij misselijk worden. Ik wist waar die schreeuw vandaan kwam… Maar ik wilde het niet weten. Toen ik doorliep wist ik niet alleen waar de schreeuw vandaan kwam, ik zag het ook. Mijn maag keerde zich om. Vlak voor mijn neus was een enorm bloedbad, een slagveld. Ik wilde omkeren, maar dat was onmogelijk. Achter mij aan kwamen nog meer drinkers, met bloeddoorlopen ogen, die wijd open stonden. Ze hadden geen bovenkleding aan, alleen een oude broek. Schoenen droegen ze ook niet, en hun voeten en scheenbenen zaten onder het bloed. Ze leken het niet te merken. Ze keken mij allemaal aan. Ze bekeken me van top tot teen. Van mijn schoenen, tot mijn nette broek, tot mijn smetteloze shirt. Ik probeer de rustig adem te halen. Ik wist hoe gevaarlijk dit was. Deze drinkers hielden niet van niet-drinkers. Eerlijk gezegd walgden zij net zo erg van ons, als wij van hen. Vechtpartijen tussen drinkers en niet-drinkers kwamen niet zelden voor. Ik had er zelf nog niet vaak last van gehad. Want de mensen waarmee Dan omging kenden wij. En zij kenden ons. We respecteerden elkaar genoeg om redelijk normaal met elkaar om te gaan. Deze drinkers waren echter van een heel ander kaliber, en kwamen van over de hele wereld. Ik had al een Zweeds accent gehoord, en een paar Afrikanen en zelfs chinezen gezien. Ik rilde. Ik werd steeds meer ingesloten. Ze waren enorm, en gespierd. Ze hadden net gedronken, dus ze waren in blakende conditie. De adrenaline raasde nog door hun aderen. Ze stonden strak van opwinding. Ik probeerde me uit de cirkel te werken. Maar dat werd niet toegelaten. Ze hadden een grijns rond hun gezicht die mij vervulde van angst. Ik probeerde ze net zo fel aan te kijken. Ik keek wild om mij heen. Waar waren Walt en Elisa nu? Wacht, zag ik daar nou Amba? Ik keek doordringend naar de plek waar ik haar dacht gezien te hebben, maar ze was er niet meer. Toch wist ik het bijna zeker.

Ik werd bij mijn polsen gepakt. ‘Wat doe jij hier?’ Een drinker met een rauwe stem stond vlak voor mij. Hij had een schots accent. ‘Hetzelfde als jullie’ probeerde ik te bluffen. Ze begonnen te lachen. ‘Zo, dus jij bent wel een drinker.’ Ik knikte met al mijn overtuigingskracht. ‘Ja, dat ben ik. Natuurlijk.’ Ik probeerde mee te grijnzen, maar het enige dat ik produceerde was een rare grimas. De drinker bracht zijn gezicht dichter bij het mijne. Ik walgde van de stank. Ik rook bloed, zweet en alcohol door elkaar heen. Hij had een gehavend gezicht, en zat helemaal onder de littekens. Ik probeerde mijn handen los te krijgen. Maar degene die ze vast hield liet niet los, hij begon enkel te lachen. ‘Als je een drinker bent, waarom probeer je dan los te komen. We zijn toch drinkers onder elkaar’ Zei hij plotseling, met zijn mond vlak bij mijn oor. Ik antwoordde niet, en dacht koortsachtig na over een volgende stap. Een andere drinker kwam naar ons toe. Hij was zeker 2 meter groot, en in goede conditie. Ik slikte. ‘Jongens, dit is wel een dame hoor. Gorgé, laat haar los.’ Ik keek, zo goed als het kon, om naar degene die mijn handen vast had. Hij keek verbaasd, maar deed wat hem gezegd werd. Hij keek de schot aan, en die maakte snel plaats voor hem. ‘Weetje, het is zo makkelijk om achter de waarheid te komen. Dat hoeft niemand moeite te kosten.’ En glimlach speelde rond zijn mond, en zijn ogen schitterden onheilspellend. Ik slikte. Ik wist wat hij wilde zeggen. Hij knikte naar een gedrongen jongen. ‘Haal er maar een.’ Vol bange vermoedens zag ik hem weglopen. Toen hij weer kwam zag ik hoe hij een vrouw bijna naar mij toe sleepte. Ze was verlamt van angst. Ik wist zeker dat deze vrouw geen drinker was. De drinker keek mij nieuwsgierig aan. ‘Ze is helemaal voor jou…’