Bokt.nl

Citaat:

Eigenlijk ben ik er nu al klaar mee. Het loopt allemaal, zo als het vooral niet moet lopen, en wat vrienden je niet gunnen. Peter is blijkbaar niet klaar voor een nieuwe relatie, wat ik ook wel begrijp, voor de helft dan. Maar dan had hij er even eerder mee moeten komen.
Ik sluit de deur achter me, en kijk naar de kapstok. Enkele jassen hangen er, maar de rood geruite jas van mijn moeder, die ontbreekt. Dat betekend dat niemand nog thuis is. Ook dat nog. Gezellige boel hier.
Het is half een, als ik uit eindelijk in bed beland. De kast is leeg geplunderd, en zakdoekjes liggen overal verspreid over de vloer. Ik voel me echt gekwetst, belabberd, verdrietig, en zo alleen. In bed voel ik me momenteel veilig, verstopt onder de dekens, en zo warm, dat ik langzaam aan rustig word. Net voor ik in slaap val, hoor ik mijn telefoon. Een smsje. De moed zakt me weer in m'n schoenen. Stel je eens voor, dat hij nu heeft gesmst. Dat hij toch liever bij zijn ex is, en mij laat voor als het nu is. Of dat ie me enorm mist, en weer wil praten. Of stel dat hij smst dat hij nu ook niet kan slapen, en enorm baalt van hoe deze gezellige avond, is geëindigd als een poedersuiker avond. Ik durf mijn telefoon niet te pakken, bang voor de werkelijkheid. De tranen die net eindelijk waren opgedroogt, voel ik nu weer opkomen. De brok in mijn keel word weer voelbaar. Waar ben ik ook mee bezig? Ik moet gewoon kappen met hem. Ik ken hem nu enkele weken, maar hij heeft me al meer pijn gedaan dan ik zou willen.

Ik probeer mezelf in slaap te dwingen, maar dat lukt niet helemaal zo als ik wil. Het smsje blijft in mijn hoofd hangen. Ergens ben ik enorm nieuwsgierig. Maar aan de andere kant, wil ik mezelf niet meer pijn doen.
Het is inmiddels tien voor half twee, midden in de nacht. Nog steeds lig ik te piekeren, en besluit toch om uit bed te komen. Ik plan een omweg in m'n hoofd. Eerst naar de douche, glas water drinken, dan naar beneden naar het toilet, dan weer naar boven, telefoon pakken, en pas als ik weer in bed lig mag ik kijken wie me heeft gesmst. Langzaam loop ik de trap af, en nog trager loop ik de trap daarna weer op. Ik realiseer me, dat dit ook niet goed is. Hoe meer ik wacht, hoe pijnlijker het aanvoelt, en hoe ver-rotter ik mezelf voel. Zodra ik boven ben, pak ik mijn mobieltje en kijk meteen wat hij stuurt.
Peter stuurt: Hey schatje, het spijt me enorm van vanavond. Ik wil je echt geen pijn doen, dus het lijkt me beter, dat ik eerst alles eens op een rijtje krijg. Ik mis je nu al, en baal enorm...Xx”
Het berichtje lees ik een paar keer opnieuw, als of het iedere keer de eerste keer is, dat ik hem lees. Hoe moet ik dit nou zien? Als gedumpt? Of als bescherming van hem uit? Ik krijg de drang om hem terug te smsen. Maar of dat geheel verstandig is, vraag ik me af.
“Hey, je bent wel lekker duidelijk he? Weet waar je aan begint.”
Maar ik stuur hem niks. Ik kan niks meer bedenken, de vermoeidheid slaat aan, en het verdriet maakt me nog vermoeider. Ik leg de mobiel aan de kant, en kruip weer in bed. Terug naar een veilige plek, waar ik altijd rustig word. En zo, val ik in slaap.

Het is half tien, als mijn moeder aan mijn bed staat. Ze probeert me wakker te maken, maar ik duw haar van me af. “Inge, er is beneden ontbijt als je wilt hoor.” Ze geeft een kus op m'n voorhoofd, en even kijken we elkaar diep in de ogen aan. Het licht doet zeer, en mijn ogen voelen dik aan van alle tranen. Natuurlijk ziet mijn moeder dit, maar ze zegt niks. Ze laat me liggen, en loopt zachtjes de slaapkamer uit. Voor de de deur dicht doet, kijkt ze nog even naar me. “We hebben warme broodjes.” Fluistert ze. Heerlijk, het lijkt wel zondag. M'n hoofd voelt zwaar aan, als ik uit bed probeer te komen. Ik voel even aan m'n ogen, die dik aan voelen. Fijn, dat trekt pas weg, aan het eind van de dag.
Ik kleed me snel om, en poets snel mijn tanden voor ik naar beneden ga. Nog even snel een washandje over mijn gezicht. De zoute tranen die een spoor hebben achtergelaten, veeg ik weg. Ik ben moe, maar zo klaar met de liefde. Ik laat me niet nog een keer zo hard kwetsen. Ik kijk in de spiegel, en ik hoor mezelf zeggen: “Kop op meid, je bent leuk en je verdient niet zo'n vent.”
Dan loop ik naar beneden, en ruik de geur van verse bolletjes al halverwege de trap. Heerlijk, een moment, dat iemand voor me zorgt. Ik loop meteen naar de eettafel, en zie mijn moeder al genieten van een bakje thee. Ik mompel goeie morgen, en schuif bij haar aan. “Goeie morgen” Haar zachte, lieve en zorgzame stem stelt me meteen gerust. Het voelt al bijna als een knuffel.
Zwijgend eten we allebei een broodje. Buiten schijnt de zon zachtjes door de ochtend wolken heen. De grote boom die in de tuin staat, ziet er beregend uit, maar door de zachte zonnestralen, verdwijnen de regendruppels al snel van de bladeren. De bladeren zien er nog groen uit, maar hier en daar, zie je toch dat de herfst-tijd weer komt.
En dan kijk ik even naar mijn moeder. Ze ziet er blij en gelukkig uit. Ze straalt gewoon weer. Ze durft me niet eens aan te kijken. Zal ze verliefd wezen? Ze ziet dat ik naar haar zit te kijken. En dan zie ik haar blozen. “Voor je het gaat vragen, ja, ik heb een leuke nacht gehad. Ik had namelijk een date.” Aan de manier hoe ze ieder woord zegt, zie ik haar verliefdheid sterker worden. “Mam?” Ik ben verbaasd. Zo heb ik haar nog nooit gezien of mee gemaakt. “Wie is het? Hoe ken je hem?” Ik word nieuwsgierig en vergeet even de tranen van afgelopen nacht. Dit is leuk om te horen, een moeder die verliefd is. Wauw, hehe, het is dus nog mogelijk. “Hij heet Taylor. En ik ken hem via internet.” Het woord 'internet' zegt ze zo snel, dat het lijkt als of ze zich er voor schaamt. Terwijl het normaal is, deze tijd toch? “We zijn gister naar de bioscoop gegaan. De film was echt enorm gaaf!” Haar lach, prachtig om te zien. Zo heb ik haar echt een hele lange tijd niet gezien. Ze lijkt zelf enorm verlegen. “En we zijn eerst uit eten geweest. Wow, ken je dat nieuwe restaurant in de stad? Die heeft enorm lekkere gerechten, en de prijs is ook te doen.”
Dan is ze weer even stil. Ze lijkt zich ergens voor te schamen. “Wat is er mam? Vertel meer. Ik wil alles weten.” Ik probeer haar op mijn manier enthousiast te maken. “Wanneer zie ik hem?” En dan begint ze weer te praten. “Hij komt vanavond even langs, als je het niet erg vind. Je broertje is toch bij z'n vriendin. En uh. Niet dat ik je weg wil hebben hoor. Maar kan je niet vanavond met Peter afspreken? Ik zou zo graag hier een film-avondje met Taylor willen hebben.”
Au, ze heeft het verkeerde woord uit gesproken. Ik voel de tranen weer opkomen, zodra ze Peter heeft gezegd. “Begrijp me echt niet verkeerd, maar jee, dit is voor mij ook lang geleden.” Okee, nu voel ik me weer aan de kant gezet. Verwaarloosd, of gedumpt. Dan breek ik, terwijl mijn moeder voor me zit. Ik begin te huilen, zoals vannacht. Ik schuif mijn stoel naar achteren, en loop de kamer uit. Terug, naar een veilige have: Mijn bed... En ik hoor niet, dat mijn moeder vraagt wat er met me is. Ik ben verdoofd, gevoelloos. Alleen het gevoel wat Peter me heeft gegeven, voel ik. Het eenzame verdriet.