Bokt.nl

Citaat:

“Ja, hallo, ga even op de gang bellen wil je?” Grapt Elise. Maar ergens hoor ik een serieuze ondertoon. Het blijkt Peters zijn telefoon te zijn. Het melodietje heb ik nog nooit gehoord, dus ik voel me verrast als het zijn telefoon blijkt te zijn. Peter kijkt op het schermpje, schrikt en zucht tegelijk. “Momentje, het is belangrijk...” Hij staat op, en loopt de kamer met snelle passen uit. De mensen in de kamer kijken mij vragend aan, terwijl ik ook niet weet wie Peter nu belt.
Elise breekt weer de stilte. “Als het maar niet die ene meid is, want jeetje. Zij kan soms zo enorm sneu zijn.” Wouter vult haar aan: “Peters ex, is een prachtige vrouw om te zien, maar ze is niet altijd eerlijk geweest. Peter wil het tot nu toe niet toegeven, maar hij weet het zelf allemaal tot in de puntjes, hoe zij met hem is om gegaan. Hij was zo gek op haar. Wie niet eigenlijk.” wouter zwijgt even. We horen Peters stem duidelijk in de gang spreken, maar horen geen directe woorden, waardoor alles geheimzinnig wordt. “Ach, het is vast niks ernstigs hoor. Anders had ie allang de auto gepakt, en was ie weg gereden.” Antwoord Rick. En op het moment, dat ie het zegt, wordt Peters stem waziger, horen we een deur open en dicht gaan, en kruip ik naar het raam toe. Ik zie hoe hij naar zijn auto loopt, en hoe hij in de auto gaat zitten. Er gebeurt verder niks. Hij zit enkel in de auto, met de deur dicht. Nog steeds met zijn telefoon aan zijn oor. Ik zie hem slaan op het stuur, en dan staat Rick op. “Nee he?” Hij loopt snel naar buiten, zijn voetstappen klinken zwaar door de gang. En dan zien we hem ook buiten verschijnen. Met een brede houding, loopt hij naar de auto toe van Peter. Met een ruk trekt hij de portier open, en je ziet dat hij Peter kwaad toe spreekt. Misschien zou het nu wel handig zijn, om te kunnen liplezen, want er horen helemaal niks. Wel is het binnen onrustig geworden. Elise en Wendy leggen me vaag uit hoe de ex van Peter is, terwijl Wouter aan zijn glas drinken nipt. Ik tuur door het raam, en zie twee mannen communiceren, op een vreemde manier. Rick gebaart met zijn hele lichaam, en af en toe wijst hij naar het huis, of zal hij naar mij wijzen? Peter is na enkele minuten stil, en kijkt richting het huis. Rick zie ik nog iets zeggen, waarna hij omdraait, en weer terug het huis in loopt. Ik ben niet de enige die ziet dat hij het huis weer inloopt. Elise en Wendy zien het ook. Wendy staat op, en komt even naast me zitten. “Meid, Peter en zijn ex, hebben best lang samen gehad. Het leek voor de buiten wereld de perfecte relatie, maar zij ging de een na de ander vreemd. Dat sloopt ieder mens, dat kan jezelf ook wel voorstellen denk ik he? Het doet iets met je. En hij wil zo graag voor mensen zorgen.” Wendy slaat een arm om me heen. “Maar hij vind jou leuk! Dat zie ik in alle opzichten. Hoe hij hier al binnen kwam lopen. Vol trots, als een pauw die al zijn veren spontaan zou gaan showen. Je moet alleen niet vergeten, mensen hebben een verleden. En hij is eenmaal zo...” Op dat moment loopt Rick de kamer weer in. Hij kijkt naar me, maar zodra hij ziet dat ik ook naar hem kijk, wijkt zijn blik van me af. “Het is haar. Ze zit in de problemen zegt ze. Nou, ik denk dat ze gewoon aandacht wilt van hem.” Rick gaat zitten naast Wouter, en ze fluisteren wat. Elise en Wendy discussiëren met elkaar, en verheffen allebei hun stem. Langzaam zie ik een deur open gaan, en terwijl de rest het niet door heeft, zie ik Peter in de deur opening staan. Hij gebaart iets met zijn hand. Ik moet blijkbaar mee komen. Ik sta op, en loop naar hem toe. Ik voel me overdonderd. Zodra we op de gang staan, gaat ie tegen een muur leunen. “Je hebt het wel gehoord denk ik.”, ik knik. “Mijn ex beweerd dat ze in de problemen zit. En dan belt ze altijd mij op. En het gevolg heb je net gezien. Ik tuin er zo snel in. Ze hoeft alleen maar zachtjes te snikken aan de telefoon, en ik wil naar haar toe. Ze verdient geen verdriet of problemen.” Hij kijkt me expres niet aan denk ik. “Niemand verdient het Peter. Maar je kan niet iedereen blijven helpen. Je moet ook aan jezelf denken.” Het is er uit voor ik er erg in heb. Maar door dit alles heb ik gewoon geen zin meer in deze avond. Peter heeft zijn eigen manier van leven, denken en doen. Wat volkomen logisch is. Maar dit is niet met mij te combineren. Maar ik durf hem niet voor een keuze te stellen. Want daarmee heb ik mezelf dan ook te pakken. De vlinders zijn daarvoor de te hevig. Peter komt weer van de muur af, en geeft me ineens een knuffel, en fluistert in mijn oor, “Je hebt gelijk...” We blijven even zo staan. Hij houd me stevig vast. Ik geef hem even een kleine knuffel terug, maar hij houd me langer vast, dan ik me prettig voel. Maar Peter houdt me vast. “Je hebt gelijk, echt waar. Je bent een engel.” Hij drukt een kus op mijn voorhoofd, en laat me vervolgens los. “Zal ik je thuis brengen?”

Twintig minuten later, zitten we weer in zijn auto. De radio staat nog op de zelfde zender, en draait het mooie nummer van Christina Aguilera. Haar hoge noten blijven hangen in mijn hoofd, tot Peter ineens de radio uit zet, en zijn CD-speler laat spelen. “Kijk, dit is meer mijn stijl” Harde bassen vullen de auto. Maar het blijft nog even stil tussen ons. Ik laat hem maar, ik heb geen zin meer vandaag. Het is inderdaad tijd om naar huis te gaan.
De lucht is donker, maar de sterren zijn duidelijk te zien. Ze glimmen er over, als of ze opgepoetst zijn. Peter concentreert zich op de weg, en af en toe betrap ik hem met mee zingen. Hij gedraagt zich zo vreemd. Hoe lief en gezellig hij kan zijn, zo afwezig is hij nu. Hij heeft meer aandacht voor de weg en de muziek, dan de stoel naast hem. De weg lijkt langer te duren dan het werkelijk is. De pijnlijke stilte tussen ons, ben ik zat. “Zeg, waarom belde ze je eigenlijk? Misschien is het iets wat ik niet wil of mag weten, maar je doet nu zo vreemd?” Peter lijkt me niet te horen, want hij reageert helemaal niet. Hij vertrekt geen spier.
De auto gaat naar links, en dan naderen we mijn dorp alweer. Hij zal me wel niet gehoord hebben, denk ik. De moed zakt me in de schoenen. Wat een leuke avond had kunnen worden, is totaal veranderd in een onbekende situatie. Mijn vlinders trekken zich terug. Niemand laat zich toch zo behandelen? Ik ga verzitten, en kijk naar het zij-raam naast me. De mensen die op straat lopen, lijken licht bezopen. Ze lallen en maken plezier. Geen van hen heeft door dat wij er rijden.
Ik zie Peter niet de hele tijd naar me kijken, wat hij blijkbaar wel doet. Hij zet de radio zachter. “Ik heb je wel gehoord. Maar, jeetje, wat wil je nou dat ik zeg? Ze is een deel in mijn leven geweest, we hebben samen gewoond. Het is niet voor niets uit. En ze speelt nog steeds met me. Daar word ik me nu ook bewust van.” Ik hoor hem half. Zijn stem neemt af in volume. “Pardon?” We naderen mijn straat. Het liefst zou ik nu de auto al uit willen stappen, maar we blijven nog rijden. “Inge, dit is inderdaad niet leuk om te horen. Maar het is niet anders.” Peters stem klinkt opgefokt. Boos kan ik het niet noemen. Lichtelijk geïrriteerd, zou beter verwoord zijn. Hij stopt voor mijn huis, en ik wacht nog even met uit stappen. “Peter, het is beter om eerst over je ex heen te zijn, om vervolgens met een ander te daten of dingen te ondernemen. Zo kwets je niemand. Niet jezelf, en niet een ander.” Ik stap nu uit. Mijn zegje is gedaan. Ik ben er zo klaar mee. Ik sluit de deur, en kijk niet meer om. De auto blijft op zijn plek staan, want ik hoor hem niet wegrijden. Met een brok in mijn keel open ik de voordeur, en stap ik naar binnen. Op dat moment, hoor ik de auto wegrijden, en rollen de tranen over mijn gezicht.