Bokt.nl

Citaat:

Vijf paar ogen kijken me aan. Van boven naar beneden. Drie mannen, en twee jonge vrouwen kijken me aan, en Peter natuurlijk. De kamer waar ze zich bevinden, is net zo kil als de gang was, die hier naar toe lijde. Er staan twee bruin-kleurige lounge-banken, ieder aan een andere muur. Aan de wanden hangen foto's van grote stieren, rood en zwart bont van kleur. Duidelijk een echte boer die hier woont, denk ik bij mezelf. De stilte knaagt aan me, ik weet dat iedereen naar me kijkt, maar zeg dan wat. Ik doorbreek de stilte. “Hoi.”, wat meteen het ijs breekt. “Goeie dag!”, zegt de man die naast Peter zit. Hij kijkt Peter aan, en fluistert iets in het oor. En weer kijken zijn ogen me aan. Een van de vrouwen begint te praten. “Peet, hoe krijg je het voor mekaar? Zo'n prachtige meid, bij zo'n kakkerige dokters'jongen. Mijn complimenten!” Peter staat op, en gaat naast me staan. “Jongens, mag ik jullie voorstellen aan mijn vriendin, Inge?”


Een klein applaus volgt na zijn woorden. Daar sta je dan, naast iemand, die jou als zijn vriendin noemt, tussen zeven vreemde mensen. Ik lach maar ongemakkelijk. Een jonge man staat op, en steekt zijn hand naar me uit. “Inge was je naam toch? Ik ben Jordi.” Jordi heeft sprekende bruine ogen, spontaan en lief in uitstraling. Zijn bruine haren zijn strak naar achteren gekamd, en gefixeerd met haarlak denk ik. Hij is licht getint, maar misschien komt dat omdat hij veel op het land aan het werk is. Zijn rood-geblokte blouse staat hem goed, beter dan de versleten broek die hij aan heeft.
Een tweede jongen gaat staan, en steekt ook een hand naar me uit. “Ik ben Roderick, noem me maar Rick, is wat mannelijker he.” en hij begint te lachen om het grapje wat ie zelf maakte. Rick is een stevige jonge vent, met een vaal zwart t-shirt aan, wat zijn kleine buik een beetje verbergt. Zijn hoofd is al licht kalend aan het worden, en zijn bruine haren die hij nog heeft, krullen over zijn schedel. Met zijn grote ree-bruine ogen, die mij diep doordringend aankijken, realiseer ik me dat ik zijn hand nog niet heb gepakt. “Hoi Rick.”
Na Rick, staat er een jonge vrouw op. “Elise is de naam, en naast me zit Wendy. En ja, voor je het zegt, we zijn inderdaad een tweeling. Grappig he?”, ze lacht aanstekelijk, ze zal zich zelf ook wel enorm ongemakkelijk voelen. “Wat leuk dat je mee bent gekomen. Toe, ga ergens zitten. Ik zal even wat te drinken voor ons pakken. Lust je ook een glaasje wijn?” Ik knik, en haar rustige maar duidelijke stem blijft in mijn hoofd hangen. Elise heeft blond haar, net als Wendy. Ze hebben allebei groen-achtige gekleurde ogen. Alleen Elise heeft iets meer make-up op haar gezicht, dan Wendy. De zusjes zijn allebei volslank van lichaamsvorm, maar zien er enorm goed uit in de kleding die ze nu dragen. Elise heeft haar haren in een losse vlecht zitten, waardoor er speelse plukjes eigenwijs uit de vlecht steken. Terwijl haar zus een paardenstaart heeft. Wendy is blijkbaar een stuk stiller, ze steekt wel haar hand uit, en zegt haar naam, maar blijft stijf zitten naast een jongen die zich nog niet heeft voorgesteld. De jongen grijnst enorm, als ik hem aan kijk. Hij wordt zelfs een beetje rood, als ik iets dichter bij kom, omdat ik anders over de tafel struikel. Hij blijkt Tim te heetten. Wendy komt na enkele seconden alweer de kamer binnen, met een fles zoete witte wijn. Tim gaat even verzitten, en slaat een arm om Wendy heen. “Dit wordt binnenkort mijn vrouw.”, zegt ie vol trots. Wendy begint te blozen, en friemelt even aan haar sjiek uitziende top, om de aandacht ergens anders op te bevestigen. “En over dertig weken, loopt het mooiste mensje op aarde.” Tim is echt enorm trots, en aait Wendy over haar haar. Peter verzit, en kijkt vol verbazing naar het liefdeskoppel. “Zijn jullie zwanger?” Peter staat ineens op, en feliciteert ze uit gebreid. “Jeetje Wendy, wat gaaf voor jullie zeg!”, hij geeft haar een kus op haar wang, en een klopje op Tims schouder. “Tof zeg!” Elise is net zo verrast als Peter, en geeft haar zus een knuffel. “Vandaar dat je zoveel meer eet als voorheen. Gefeliciteerd!”

Hehe, het ijs is gebroken. Ik zit naast Peter, met een glas wijn voor me neus, waar ik nog geen slokje van heb gehad. Het gesprek-onderwerp gaat over baby's, en de opvoeding van kinderen, en iedereen die hier zit. Ik zit stilletjes mee te luisteren, en geniet van de arm die Peter om me heen heeft geslagen. De vlinders in mijn buik worden met iedere beweging weer wakker geschud, en dan realiseer ik me weer, hoe vreemd dit allemaal is gelopen. Hoe ik verliefd ben geworden op zijn blauwe ogen, en dan knijpt Peter zachtjes in mijn schouder. “Elise vraagt wat aan je Lief.” Blijkbaar was ik met mijn gedachten ver weg, en heb ik Elise nooit wat horen vragen. Peters stem blijft in mijn gedachten even hangen. 'Lief' , hij zei echt Lief! Is dat nou een koosnaam? Kan ie nou niet iets anders zeggen? Gewoon simpelweg mijn naam? Maar ergens is het ook enorm lief van hem om dit te horen. Elise haalt me weer uit mijn gedachten, door nogmaals de vraag te herhalen waar ik nu een tweede keer niet op reageer. “Hoe hebben jullie elkaar leren kennen? Ik wil dat altijd weten, want dat zegt iets over de relatie die jullie met elkaar hebben en gaan krijgen.” Ze knikt bij het woord 'relatie' en is overtuigd van haar zegje. Ik twijfel, waarom moet ik dit zeggen? Moet ik ook vertellen waarom ik een ongeluk heb gehad? Of zal ik simpel zijn, en zeggen dat ik wakker werd, terwijl hij naast mijn bed stond. Ziekenhuis bed wel te verstaan dan he. Maar het lijkt me wel leuk om te zeggen, want dan krijg je van die vreemde reacties. Zie het als een grapje tussen door. Maar nee, ik durf het niet. “Ik heb een auto-ongeluk gehad, en belande in het ziekenhuis.” maar Peter onderbreekt me na mijn eerste zin. “Inge lag inderdaad in het ziekenhuis, en had vanaf het begin af aan mijn aandacht getrokken. Haar prachtige ogen, deed mijn hart sneller kloppen, en vanaf dat moment, werden we verliefd denk ik. Ik tenminste wel.” En er volgt een luid applaus. “Best Love story ever!” Roept Rick blij. “Wauw, jullie moeten wel voor elkaar zijn gemaakt.” Peter knikt. “Inge is mijn ware. Een bijzondere, mooie, knappe, lieve, en aantrekkelijke vrouw, met inhoud.” Hij lacht nu hard met Rick mee. Blijkbaar is dit een grapje onder de mannen, want ik en de andere twee meiden snappen er niks van. Peter knipoogt snel naar me, en aait mijn schouder opnieuw. Dan drukt ie snel een kus op mijn wang. Vreemd gedrag, spookt er door mijn hoofd. 'Doe eens normaal'
Dan vertellen Elise en Tim hoe zij elkaar hebben gevonden. Een datingsite, die bekent staat als de beste. Ze hebben enorm lang met elkaar gechat, toen zijn ze veel emails gaan sturen en schrijven, en ineens stond Tim bij Elise op de stoep met een bos rode rozen. “Wel met een nep-roos!” Roept Elise hardt, tussen Tims verhaal door. Tim lacht, en geeft haar een kus. “Iedere roos stond voor de liefde tussen ons, tot de laatste zou vergaan. En ja, dit is echte liefde, en een nep-roos vergaat nooit. Snap je de link?” En hij begint weer te lachen. Ze glunderen samen, met pret-oogjes kijken ze elkaar aan, en ze worden allebei tegelijkertijd rood. De liefde straalt er vanaf. Zouden Peter en ik dat ook hebben, of is het daarvoor nog te vroeg?
Wendy praat verder over hun eerste date, een wandeling die eindigde in een grote regenbui. Tot in de kleinste details krijgen we te horen, hoe de liefde tussen hun is gegroeid. Echt waar, iedereen hoopt op deze manier verliefd te worden. Tim is echt een man die goed bij Wendy past, zover ik hen beide nu ken. Maar ik zie aan hun manier van doen en laten, dat ze elkaar perfect aanvullen. “Die date, is nu inmiddels zo'n drie jaar geleden.” Wendy kijkt Tim aan, en er volgt een vurige en innige kus. De rest, inclusief ik, kijken spontaan de andere kant op. En ik zie Peter, hoe hij me bekijkt. Hoe zijn ogen langzaam mijn gezicht bekijken, als of hij geen detail wil overslaan. Dan buigt hij zich naar me toe, en fluistert iets in me oor. “Je bent mooi, lief, en...” Het laatste kan ik niet verstaan, omdat wij ineens worden gestoord door een mobiele telefoon die afgaat.