Bokt.nl

**Geplaatst**: 08-08-08 10:01

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 08-08-08 10:01

ja.. het is al zo lang geleden.. en ook geen reactie van de TS..
TS? hallo? wil je alsjeblieft nog even verder schrijven, of er einde aan maken, maar niet zo open laten? Dankje Vork

**Geplaatst**: 08-08-08 10:08

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 08-08-08 10:08

hhaha nee idd en wij maar wachten Tong uitsteken

**Geplaatst**: 08-08-08 18:09

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 08-08-08 18:09

Super goed verhaal

**Geplaatst**: 13-08-08 17:31

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 13-08-08 17:31

ik verwacht niet dat er nog een nieuw deel hier komt hoor.

**Geplaatst**: 13-08-08 21:37

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 13-08-08 21:37

ik denk het ook niet..

**Geplaatst**: 14-08-08 18:17

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 14-08-08 18:17

Wow het laatste deel is echt al een tijd geleden! Ik was dit topic helemaal vergeten... En dus nog steeds geen nieuw deel Boos!

**Geplaatst**: 15-08-08 21:45

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 15-08-08 21:45

Ik heb het net helemaal gelezen en vind het een erg leuk verhaal

Ik hoop dat je er nog een keer mee verder gaat ...

Ik wacht het af Knipoog

**Geplaatst**: 16-08-08 12:23

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 16-08-08 12:23

ook ik wacht nog steeds.. het zou inderdaad fijn zjin als je of gewoon verder schrijft, of er een einde aan maakt...

**Geplaatst**: 17-08-08 19:32

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 17-08-08 19:32

ik vraag me af of het verhaal nog wordt afgeschreven!
Vind het namelijk echt super, ben er in 1 keer doorheen

**Geplaatst**: 18-08-08 12:44

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 18-08-08 12:44

ik ga het nu uitprinten en in een keer lerzen:P

komen er nog meer delen?

**Geplaatst**: 18-08-08 15:32

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 18-08-08 15:32

Dat hopen we dan maar...

**Geplaatst**: 18-08-08 16:31

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 18-08-08 16:31

ik betwijfel het, heeft iemand al een pb'tje gestuurd met de vraag? Misschien is de TS zelf dit topic ook wel vergeten.. (al komt het wel steeds bovenaan bij eigen berichten door onze reactie's hier..)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-08-08 21:22

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst door de TopicStarter : 18-08-08 21:22

Sorry, sorry, sorry!!
Ik had totaal geen inspiratie om verder te schrijven en er ook niet echt bij stil gestaan. Ik ben veel met paarden bezig geweest en met school en daarna heerlijk van nog meer paarden en me vakantie genoten. Ik heb tóch nog een vervolg gemaakt vanwege al jullie reacties.

1850 woorden, een klein goedmakertje hopelijk.

Deel 11

''Ja pap, ik weet het!'' Schreeuwde Sana en ze sprong op van de leren stoel. ''Ik mag nooit meer alleen thuis blijven als jullie op vakantie zijn.'' Geërgerd sloeg ze haar armen over elkaar heen. ''Zitten!'' Commandeerde haar vader haar. ''Je denkt toch niet dat je er zo makkelijk vanaf komt?'' Sana zuchtte verslagen en zakte terug in de stoel. ''Ik heb mijn excuses toch al aangeboden, wat kan ik nog meer doen?'' Sana zag hoe haar vader rood aan liep. ''Kalm aan Joris.'' Probeerde haar moeder om haar man rustig te houden. ''Kalm aan?! Onze dochter heeft ons hele huis leeg laten roven! En dan zeg jij kalm aan?!'' Schreeuwde hij woedend.
Hij was opgestaan van de bank en stond dreigend voor Sana. Haar moeder stond nu ook op en legde haar hand op haar mans schouder. ''Ze heeft het niet expres gedaan Joris. Ga even zitten dan kunnen we er rustig over praten.'' Sana keek haar moeder dankbaar aan toen haar vader met een rood hoofd van woede weer ging zitten. ''Vertel nou eens wat er is gebeurt.'' Haar moeder sloeg haar benen over elkaar, maar hield haar man strak in de gaten.
Ze was een tengere vrouw, maar wel de enige die haar vader in bedwang kon houden. Achter haar zachte, vriendelijke stem, schuilde een dominant persoon dat alleen tevoorschijn kwam als het écht nodig was.
Sana keek naar haar voeten. ''Karlijn was bij mij en we waren aan het lachen en plots stond er een man binnen.'' Sana keek vluchtig op naar haar moeder die aanmoedigend knikte. Ze ontweek de blik van haar vader die waarschijnlijk toch niets anders vertelde dan zijn woede. ''We schrokken en zijn weggerent. Een tijdje later kwamen we terug en was het huis leeg.'' Sana keek haar moeder aan. ''Godzijdank is er niets met jou gebeurt. Spullen hebben minder waarde dan je toch dochter verliezen, toch Joris?'' Haar moeder keek haar man strak aan die zich overgaf en lichtelijk knikje gaf, gevolgt door een zacht gemompel waar je zo ongeveer een 'ja' uit kon ontcijferen. ''Het spijt me echt! Misschien als we niet waren weggerent dan..'' Haar moeder onderbrak haar. ''Schat er valt nu niets meer aan te doen.'' Ze stond op en drukte een kus op het voorhoofd van haar dochter. Haar vader bleef nors in de stoel zitten. ''Wij lossen het allemaal wel op.'' Ging haar moeder verder waarna ze naar de keuken liep en de waterkoker vulde met water. Even later hoorde Sana het water borrelen gevolgt door een piep dat aangaf dat het klaar was. De brievebus klepperde. ''Sana wil jij even thee zetten?'' Ze liep weg naar de gang. Sana hees zich omhoog uit haar stoel en vulde 3 glazen met heerlijk geurende thee en reikte er een aan haar vader en zette die voor haar moeder en haarzelf op de tafel. Even later kwam haar moeder terug met een stapeltje post. Ze bladerde door de post. ''Een brief voor jou Sana.'' Haar moeder legde een brief naast de kop thee. ''Voor mij?'' Nieuwschierig pakte ze de brief. Haar ogen werden groot van verbazing. Ze las haar naam en adres wel honderd keer over. Natuurlijk herkende ze dit handschrift uit duizende. Karlijn stond op en mompelde wat. ''Ik ben op mijn kamer.'' Met een kop thee in haar linkerhand en de brief in haar rechterhand liep ze naar haar kamer, haar ogen onafgebroken gericht op de brief. Met bibberige handen opende ze de envelop met haar naam erop. Het duurde nog tien lange minuten voordat ze de brief durfde te openen. Ze wist hoe Karlijn was. Ze zou niet zomaar een brief schrijven. Dit was de brief met de waarheid, maar kon ze de waarheid wel aan? Regel voor regel las ze de brief.

Met een beduust gevoel liep ze naar het raam. In haar gedachte herhaalde ze het laatste gedeelte van de brief. Ik ben eerlijk Sana. Ik ben bang voor hem. Wat moest ze hiermee? Deze brief maakte alles nóg ingewikkelder dan het al was. Die tranen die haar ogen bevochtigen knipperde ze snel weg. Ze graaide een vestje uit de kast en liep haar kamer uit. ''Mam, pap. Ik ben weg. Wacht niet op mij met het eten!'' Sana gooide de voordeur achter zich dicht en holde naar haar fiets. Boven haar hingen dreigende wolken. Zwaar van regen die hij ieder moment kon laten vallen. Maar ze merkte het niet. Ze fietste alsof haar leven er vanaf hing. Met al haar kracht trapte ze de trappers rond. Steeds harder en harder. Ze hoorde haar ketting kraken en hopeloos het tempo bij proberen te houden. Al gauw kwamen de eerste regendruppels naar beneden. Vluchtig wierp ze een blik naar de wolkenhemel. Ze zette nog wat extra vaart en vloog over stoepjes, fietspaden en kruispunten. Binnen een paar minuten viel de regen kletterend over haar heen. Deze keer maakte ze zich niet druk om hoe ze eruit zag. Waarschijnlijk was haar make-up uitgelopen, haar kleren doorweekt en haar nieuwe laarzen modderig. Maar het maakte haar niets uit. Op dit moment waren andere dingen belangrijk. Haar vriendschap met Karlijn.

Op het moment dat ze bij het grote herenhuis aan kwam, was ze zo goed als verzopen. Ze sopte in haar laarzen en haar haren hingen in natte slierten langs haar gezicht. Haar make-up was bijna verdwenen op enkele grote zwarte vegen onder haar ogen na. Ze beende met grote passen naar het grote huis en sloeg met haar vuist op de deur en drukte de bel 3 keer in. Ze hoorde gehaaste voetstappen in de gang waarna een blonde tengere vrouw de deur open deed. Toen herkende ze Sana. ''Maar meisje toch. Kom binnen.'' Sana probeerde buiten adem een paar woorden uit haar keel te krijgen, maar het lukte niet. De vrouw trok haar naar binnen en trok haar jas uit. Sana had geen tijd om haar te begroeten, of te bedanken dat ze haar jas aannam. Ze liep regelrecht langs de vrouw heen het huis in. Ze rende de trap op en stopte voor de gesloten kamerdeur. Met een bonzend hart bleef ze even staan. Wat moest ze zeggen? Ze voelde tranen opkomen maar kneep zichzelf uit frustratie. ''Niet huilen!'' Siste ze tegen zichzelf. ''Sana?'' Hoorde ze de vrouw ongerust naar boven roepen. Ze gooide de kamerdeur op en stond oog in oog met Dylan. Dylan draaide zijn bureaustoel naar haar toe en een fractie van een seconde was een verbaasde blik in zijn ogen. Zo snel als hij kwam, was hij ook weer verdwenen en was zijn blik weer zoals altijd. Stoer, uitdagend maar toch vertrouwd. Haast bezweek ze het. Hij was het waar ze zo van hield. Maar was het de ware Dylan? Of was het de Dylan die hij speelde. Ze opende haar mond om iets te zeggen, maar hij was al opgestaan en had haar in zijn armen genomen. Even wilde ze het zo laten. Doen alsof er niets aan de hand was.
De enige reden waarom hij haar een knuffel gaf was omdat hij het wist. Hij wist dat ze hem wantrouwde. Hij zag het in de vastberaden blik in haar ogen toen ze in zijn deuropening stond.
Ze opende haar ogen en wurmde zich los. Zijn omhelzing was maar enkele seconden, maar ze kon het niet. Ze kon niet doen alsof er niets was. Ze wilde de waarheid. Niet zijn leugens. Ze deed een stap achteruit en keek hem met een strakke blik aan. ''Dylan, ik wil de waarheid.'' Er viel een ongemakkelijke stilte in de kamer.
''Je wil dus de waarheid.'' Ging hij er koeltjes op in. ''Prima dan krijg je die.'' Hij stopte zijn handen nonchalant in zijn broekzak alsof het niets was. Alsof het gewoon een kleine ruzie was die ze uit zouden praten. ''Ik ben met Karlijn naar bed geweest. Zo dat is eruit.'' Hij glimlachte naar haar een deed een stap in haar richting. ''Maar schatje, je weet hoeveel ik om je geef. Ik weet niet hoe kwam. Het gebeurde gewoon. Ik hou van je popje. Ik hou heel veel van je zelfs.'' Hij lachte gemaakt.
Sana schudde haar hoofd. ''Nee Dylan je houdt niet van mij. Ook niet van Karlijn. Je houdt van niemand niet. Je ziet alles als een spelletje. Je ziet andermans levens als een spelletje.'' Hoe langer ze praten, hoe kwader ze werd en hoe opgeluchter ze zich voelde. ''Ik wil nu appelflap de waarheid! Wat doe je met Karlijn?! Je speelt een spelletje met haar. Je wil haar kapot hebben. Is dat het he?! Is dat het?!! Wil mij soms ook bezitten. Wil je dat ik je eigendom word? Wil je me toevallig ook nog laten verzekeren?! Waar ben je mee bezig? Waar kick je zo op? De macht? De macht die je op een meisje hebt als ze bang voor je is? Ben je alleen iets met mij begonnen om mij en Karlijn kapot te maken? Of draait dit hele gebeuren juist om Karlijn? Wat bezielt jou in hemelsnaam?!''
Ze hapte naar adem toen ze klaar met schreeuwen was. Dylan stond verbaasd tegenover haar. En voor het eerst bleef deze verbaasde uitdrukking op zijn gezicht staan.
''Maar schatje wat denk je van mij?'' Hij strekte zijn armen naar haar uit.
''Dat je een gore smeerlap bent! Dat denk ik!'' Ze deinsde achteruit. ''Als je me nog één keer aanraakt dan zal ik er persoonlijk voor zorgen dat je een mes tussen je ribben krijgt. Je hebt mijn leven al lang genoeg vergalt. Je laat mij en Karlijn met rust. Want ik wurg je. En ik doe het met plezier.'' Haar wangen waren van woede knalrood gekleurd en haar ogen had ze tot spleetjes geknepen. Ze had haar vuisten gebalt, puur uit frustratie en woede. Ze trilde van top tot teen om haar woede te bedwingen. Het liefste had ze zijn perfecte gezicht helemaal verbouwd tot een zielig boeltje. Maar dan zou ze zich verlagen tot een niveau waar ze totaal niet bij wilde horen. Ze keek hem strak aan met een vastberaden blik. ''Ik ben het zat Dylan. Ik ben je neppe liefde zat, je gespeelde woordjes en je niet gemeende aanrakingen. Ik ben jou helemaal zat.''
Hij voelde een woede opkomen, maar hij wist dat als hij nu boos werd, het probleem alleen maar groter werd. ''Schatje, natuurlijk was het allemaal wel gemeend. Ik hou van je. Deze woorden zijn niet gelogen. Mijn aanrakingen waren wel gemeend. Ik bedreef de liefde met je.''
''Je bedreef de liefde met me?'' Herhaalde ze zijn woorden varbaasd. ''Wat sneu, dan had je wel wat beter mogen zijn.'' Ze perste er een gemaakte glimlach uit. Draaide zich op en liep terug de trap af. Weg uit het benauwde huis. Gewoon terug naar haar eigen leven.
Het regende nog steeds, maar nu was het verfrissend. Het dreef alle nare gevoelens weg en er bleef opluchting over. Ze had het gedaan. Ze had het uitgemaakt met Dylan. Ze had er eindelijk een punt achter gezet!

**Geplaatst**: 19-08-08 06:27

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 19-08-08 06:27

Mooi stuk weer Lachen

Alleen naar mijn gevoel gaat het nu ineens heel erg snel. Is dat al zo goed als het einde?

**Geplaatst**: 19-08-08 10:34

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 19-08-08 10:34

Inderdaad mooi stuk voor mijn gevoel gaat het ook opeens erg snel

**Geplaatst**: 19-08-08 10:49

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 19-08-08 10:49

Angg schreef:
Inderdaad mooi stuk voor mijn gevoel gaat het ook opeens erg snel

Was al bang dat het aan mij lag Vork

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-08-08 18:00

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst door de TopicStarter : 19-08-08 18:00

Ik werk nu richting het einde dus vandaar.. Lachen

Ik heb niet meer zoveel tijd, maar ik doe mijn best Knipoog

**Geplaatst**: 19-08-08 20:10

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 19-08-08 20:10

Ik vind het een super mooi verhaal.
jammer dat het laatste deel zolang geduurd heeft want ik ben nu een heleboel vergeten haha.
Maar wel super gedaan

**Geplaatst**: 20-08-08 12:43

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 20-08-08 12:43

ooo geweldig! ik kan niet wachten op het volgende verhaal
ik moest eerst wel even mijn geheugen weer opfrissen, maar
het is zo spannend nu!

**Geplaatst**: 20-08-08 19:41

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 20-08-08 19:41

victorielove schreef:
Ik werk nu richting het einde dus vandaar..
Ik heb niet meer zoveel tijd, maar ik doe mijn best

jaah oke maar k denk dat ik nog een stuk tussen de brief toen ie werd verzonden en toen ie werd gelezen had geplakt. Dan lijkt het niet ineens in een sneltreinvaart te gaan Lachen