Ik heb wel een ander schrijfsel kunnen maken
Er zijn nachten dat de wind zo koud is, dat mijn lichaam in bed bevriest.
Omdat elke herinnering van jou en mij zinloos is geworden.
Voor jou niets meer betekend.
Er zijn dagen dat de zon zo fel en heet is, dat mijn tranen opdrogen tot stof.
Ik dacht ik nooit meer zou kunnen huilen.
Want jij nam al mijn tranen met je mee.
Het idee dat ooit elke herinnering van jou en mij zal zijn verdwenen.
Was ondenkbaar.
Want die herinneringen waren niet alleen van ons samen, we deelden ze met de wereld.
En dan droom ik ’s nachts weer,
Van jouw aanraking, van de manier waarop je me altijd vasthield.
En dan is het weer net alsof het nooit is afgelopen.
We hadden momenten van goud.
Als lichtflitsen komen ze dagelijks voorbij.
Omdat ik je niet vergeten kan.
Er zijn dingen gebeurd die ik nooit opnieuw zou kunnen doen.
Maar ze bleken toch de juiste.
Want uiteindelijk leverden ze een mooie herinnering op.
We hadden nachten van eindeloos plezier.
Maar jouw arm om me heen zal ik nooit meer voelen.
Het is op.
Maar dan droom ik ’s nachts weer.
Van de manier waarop je me kuste.
En hoe je fluisterde dat je van me hield.
En als je me wilt en nodig hebt.
Neem me dan zoals ik ben.
Vecht voor me, omdat jij vindt dat ik het waard ben.
Ik kan niet vechten tegen mijn tranen.
Ik wil het me niet meer herinneren.
Maar zelfs de stoelen blijven tegen me schreeuwen.
Je werd geschiedenis, omdat je dat wilde.
En ik heb mezelf geprobeerd hard te maken.
Ik wilde geen moment meer aan je verspillen.
Maar dan ben je er weer, in mijn dromen.
Dan raak je me weer aan, en kus je me opnieuw.
Het was weg die dag, maar het komt steeds terug.
En ik vraag me af, wat er gebeurd.
Als je mij ziet.
Als ik jou zie.
De wind fluistert naar me.
En de herinnering lijkt weer vlees te worden.
Je armen om me heen.
Ik weet niet wat er fout is gegaan.
Maar een nieuw begin…
Dat start met vergeven en vergeten.